장음표시 사용
431쪽
v Iro nimis credulo, quemadmodum alia quoque; verbi gratia, pro re Puteolos animas humanas trici rimarum aviculatum specie Placu sulfureo circa sabbati vesperam emergere, die dominico hinc
inde per montem,relut latin a Unctilis, liberes actari, alas extendere, pi mas ros,o pectere, concesso ad tempus refrigerio frui: nec umquam ris cilum capere, nec uri aucupu ingenio capi posse. Diluce siente autem matutina secundae feria hora, ecie marmu, inquit, instar vulturis corym pH praefitas ariculas incipit conca rogutture crocitare;ctilia protinus sese a mimmergentes abscondunt nec ultra inde se humanis oculis osserum,donec ad-
τὸ 'erascente iamsabbati die, de sulfurei stagni roragine rusus emergant Quam hoc certum cit, tam quoque verum sentcntiam Humbertoti Petro memorata in Nicolauis ab Epiphanio tribui. Celei metiamsi Epiphanium vel alios Egraecis adire & legere Petrus nequiverit, potuisset tamen latinos, si non Tertullianum, saltim Augus inuin consulere, & quae Nicolaitarum doctrina & turpitudo fui siet,certioribus testibus, quam Humberto, discere.
Sic etiam Nicolaus ipse secundus in Jnodo, quam in Latera
nensi basilica celebrabat, ut libidines clcri coerceret, conjugium non pcrmittebat , quin magis inici dicebat, & remedi j vicem iahunc modum scis ebat: Nullus vi sam audiat presbyteri, quem sic t
concubin m indubitanter habere, aut iubintroductam mulierem. Idem Nicolaus Tusculanos aliosque vicinorum oppidorum comi es, quos non sitis obsequentes haberet, accersitis copiis Normann rum , quibus ante paucos annos bellum intulerat anteecstar L Eoan. ios 9. nonus,adoritur,&imperata facere cogit. Quod dirinum plane ς - .num. 7 . tum B rQnius praedicat. Quis en in .s ibitet Apostolos divino Detos spiritu similiter fecisse, gentem aliam adversus aliam, & quidem Christianis, cxciviss , di in bella, caedes mutuamq; perniciem im-
Id ipsum de non audiendis concubinariorum missis decretum in synodo itidem quadam Lateranensi repetiit.&epistolae ad omnes episcopos inseruit successor Anselmus Lucensis, dictus Alexander ι - Ο secundus, auctor a te Hildebrandi ut est apud Leonem Osi
sem post tres ab obitu Ni olai menses pontifex creatus, cui tari canonnulli adaloum Parmentem episcopuin, sub noni ne Hono .. rij secundi, Opposuzrunt. Verba sunt in epistola quam diximus, F Gratiano etiam adducta Praeter haec, qti . de Simoni acis statuta si
432쪽
raripiendo mandamus, ut nudin missam auiat presbyteri, quem filat concisinam habere indubitanter, vel subintroductam mulierem. Viaeetiam sancta synodas Constantiniana sve Lateranensis hoc capitulum sub excommunicatione statuit, dicens: Quicumque sacerdos, diaconus, subdiaconus nil constitutum beata memorra praedecessoris nostri sanctis mi papa Iureis noni ac colat secundi de castitate clericorum, concubinam pa- iam duxerit, res ductam non reliquerit, ex parte omnipotentis Dei ct auctoritate beatorum apostolorum Petri O Pauli praecipimis, ct omnino inter dicimus, ut missas non cantet, nec evanseritum aut epistolam ad mi amicat, neque in pre byterio ad dirina osscia cum his qui praefatae consit atto- m obedientes fuerint, maneat, neque partem ab ecclesiasuscipiat. Existi- marunt libidinem incontinentium presbyterorum citra remedium matrimonii compesci posse, si populus missas eorum audire prohiberetur. Caterum consilium eventu caruisse&rem eo tandem deductam fuisse, ut missas aut nullas audire, aut a concubinariis audire, sacerdotes vel nullos habere vel incontinentes tolerare oportuerit,Johannes Gerson testatur,& nos ipsissima viti verba alibi Similem medicinam, quin aliquo etiam modo acriorem, M
diolanensi ecclesiae , ad quam sub Nicolao secundo legatum Petrum Damiani, quantumvis laboraverit, nondum tamen rem consciis se vel plane stabilivisse apparet, alii sub hoc Alexandro Q secundo legati , Johannes Sylvae candidae episcopus & Jobannes
presbyter, uterque cardinalis, adhibuerunt. Sanxerunt vides i- . cet, quae ex Baronio, decreta eorum ecclesiae Mediolanensi pra scripta recitante, adscribimus. Presbyter , draconus aut si diaconus famia sn.1cs' n ad fornicandum palam retinens . de conjugatis sine dubio lo ham quantur) donec in culpa mansierit, nec osciuin faciat, nec ecclesiae bene s-Dum habeat. Qui verὸ nou retinet, qui coniugio sese abdicat, cterentu iis exhumana conditione imbecillitate) ceciderit, id est, scortatus iverit; postquam manifestum reraciter fuerit, seu stendatur ab oscia tam on, donec per paenitentiamsatisfecerit. Graviore,ut patet, poena conjugatos assiciunt, quam seortatores. Sed pergant f. Statuimus insuper nimium predictorum graduum clericum ex Uicione damnari, ita ut nec sto' careat nec beneficio, vim eforte confessu , velper idoneos testes vera citer sit confictus. Scortatores raro crimen ipsi confitentur; nec per
idoneostello convinci semper possunt: immunes itaque sis penu-Fff inero
433쪽
mero a poena: coniuges, utpote mani sesti, semper obnoxii. Neo rem laedendi eos aliqua occasio pro relictis omnis eorum fatolatu minis cum H u ni una domo non maneant nec mandacent, nee bibant, nec ne tribus vel duabus idoneis testibissimul loquantur: o batherrantis nudam pro eis calumniam patiantur, i si vero juxta ecclest , si feri potest. habitorcorantur. Qualiter vero qui que oram pro orinum in Olitate, vel ut varietate oscium ac beneficiam perdat, nicos ibimus, quia cuncta ecιle a- ea officia in status fui ignitate consistere volumus, ct nullam clericor pro cujusquam peccati culpa, retos cuivi aliqua in Deum ossema, mis laicorum amodo esse permittimus, sed modis omnibus in perpetuum pro sebemus. D quis autem cujusque orinis, praescriptorum graduum si ico inpotesta esua, ditione vel territorio suo habet, quum primam scit Urim veritate, ahquem ex eis vel famisiam incut diectum est retinere. Per iv fornicationis crimen casu cecidisse; statim per se rei persuam nuntium bes deae indicare Archiepsopo, o hujus ecclesia Oraenariis, quibus cura commissa uerit. Si is, aut ipse, illa admodum scilicet in culpa obdurato res accidor aditer lapso interdixerint, ut dignum ei I, oscis m. φse lauru pommodum interdicar obdurato tantum ostium. Si vero Arabiepsopus, vel sui Ordinarii, postquam odierint, hoc neglexerivi, cu , quicumquest e, tunc instra potestate, sive interritorio suo, nec tumfacere, nec b moerum alicat exi is permittat tenere, donec culpam deserat, ct igne D emno per paenitentiam sat factu. Praecipimus. ut ιΓud beneficium, quod cuia quam clancorum an errar, nullus Dic in Alim usim, vel lucrum accipiat, nec alicui suorum tribuat, sida inius eccla . vel mint,irantium illi opus Oxtilitatemfiervetur auteveniatur, Gaec velim, si ignu fuerat, reconc Betur, vel riter loco Uin constituatar. Quantopere ponti sex ta ponti scis nomine legati adversus Iacrorum ministros cum conjugatos tum scortatores exarserim, a eo ut etiam in eos laicis potestatem concesserint, unde alias ablio re recti rem nefandam dicere sol cnt; ex illis per spicuum citi ita quin' u e, iniquiores conjugatis su isse, quam scotiatori bus. Nos vocant acciden taciter lapsos; illos vero obduratos, qualis scilicet icin te Ste- Pham non1 presbyter ille Romanus, cujus in ep stola ad Cumbe tum Taurinensem meminit Petrus Damiani , qas nec famin au ι xorem suam x o modo wehebat a uere, nec mi quam poterat hac saturi et is rana prorsu Ofrivolabicare. In obduratos itaque, quos vocant, tae conjugatos Plo juria laic:s concedunt , quam in scortatorcs vicit Catu
434쪽
rrat, ut sacra a sornicatoribus Nil agitiosis, severitate legum de edi-Horum, filiae tamen paullatim exolcvit, nequicquam obitantc,pas sim tractarentur. Gomorrhaeus a Petro Damiani scriptus,cujus ante secta men-m.3s r. tio,ilagitia clericorum aetatis hujus detexit. Quae quum ad posteros divulgari nollet Alexander iecundus, libium invito & In aignante auctore,suppressit. Caussam reddit Baronius,quod anque verborum au.io e scaenitate obsornitates tanta non fuerint tractatae et quod tamen num.1y
salsum esse arguit Leonis noni testimonium, qui honesosylo editum uinea gnoscit. Sed ipsa Batonii, u t supra polliciti sumus, verba hie
ponemus. Ut ad Petri librum, inquit, Gomorrhaeum inscript uiri redeamus, etsi visus sit a Leone Papa laudari: tamen quod absq; verborum obscoenitate obscoenitates illae tantae pertractari haud adeo potuerint, quin legentium aures castas oncnderent, ut revera offendant: Alexander Papa secundus callida arte illum ab eo surripuit, suoque inclusit scrinio. Sed questus est de his tunc Petrus literis scri- ptisad duos Cardinales,ncmpe Hildebrandum&Stephanum. QSaae
habentur in codice basilicae sancti Pctri, incipiuntque, Querelavi mnipotenti Dui ct rubis,qui estis membra ejus, depono de domino nosro Papa, qui cor meum tam acerbo maerore conturbat, O grandari jam senis animam da maritudinem provocat. Tulit enim librum nostrum,quem videlicet de popertatala in is ingenioli cum magno labore decerpseram,o relut unusi sium Unis uterinae alcedinis amplectabar. Et hanc qualiter tulerit, operae pretium est agnosiatis. Sciebat enim hoc se a me aliter impetrare non poliste domno abbatisancti Salvatoris me praesente tradidit, praecipiens ut transiri creti Nocte reta,me nesciente, lit,falsifcrmn infarcirit. Et revera eiu manditi acerdotalis inscium, imo Papalis hoc puritatis est argumcntum. Ex quibus sane verbis, licet quisnam liber ille fuerit, minime expriamat;Gomorrhatum librum illum significare voluisse no dubitamus, cujus turpitudine offensus Papa, voluerit eum ita surripiendo, nec reddendo delere. Pergit autem de eodem Pontifice dicere: Ex trist Vm expostulatur, arridet, caput i meum tamquam olio, ocosa arbanitatu Aantate demulcet. O c. At de his ha ctenus.
In ipsum autem Alexandrum Petrus epistola quadam satis actiter invehitur, & sibi cognita innuit, quae divulgata infamiam Alexandro sint adlatura. Πρ ine, inquit, mihi, neverasila pucr, m
435쪽
xitum reddidisti, qeta caussa tua perreator in sanctorum ponti cum concintiis toties exstiti; quo in segationis tua curu atque negotio frequenter in 7 cstarium uicorum . conventu quasi quidam causidicus declamari Z Η-- cine, inquam, mzhi minera re bibentur, quod in hostes tuos, Cadalo uiriami papam N ad sectas, violenter invectus , eos mordacisi me loquendo cribendo de buxi, resper multimodasicriptionis articulos extris, a smemoriam ct egregia laudis quantum in me fuit, etiam apud posteros pro pagari 2 Quid itaque fecerim, qui re pertulerim examinis vestiri censura dia scutiat; ne coactus digna quereia compellar enere, quod adhuc lentio supprimens vix po in ulterii s occultare. Nec enim nec dum Roma me referentem rei scribentem cognorit, necdum aliis per me res ista, qua sanctitatu res famam laceraret, innotuit. Agat ergo qui laesit, cui dignum est, poenitentiam, ut is qui laesus eII, non compellatur dignam exaggera querelam.
Grandi auctoritate sub aliquot pontificibus Hildebrandum hactenus fuisse in comperto est; eamque indies non imminutam sed auctam potius esse Petri Damiani nos docent versiculi, quos sub Alexandro & de Alexandro Hildebrandoque factos esse agnoscit
Papam rite colo, sed te prostratus adoro : L e GC - ου' Tu facis hunc dominum, te facit irae deam, id est, tu quidem Alexandrum papam constituisti, ipse vero a tuo
nutu Icarbitrio, tamquam dei, pcndet. Item, Vipere ris Romae clara depromito voce: ac - , Plus domino papae, quam domno pareo papae, N .. Ex
id est, fateri te oportebit magis parendum esse Hildebrando, qui est dominus papae, quam ips papae. Aliis versibus eum cuncta d mare, de multos eum tremere indicat αIn epistola, cujus inscriptio Patri Osilio, Papa OArchidiacono, de Hildebrando in hunc modum loquitur: Sanctum Dianam metim humiliter obsecro, ni non ad Uum me tantopere iat; nec diu νeneranda superbia tam longis me verberi
Bennoni quidem, quippe Hildebrandi adversario, des simpliciter haberi forte nequit: sed nec simplicitet derogari. Scribit enim res sui temporis , & hominibus sui temporis, a quibus se, si omnia adfectui indulgeus fingeret, e vestigio mendacii convictum iri,non poterat ignorare Addit praetcrea circumstantias satis
436쪽
aceurate, ut sic quoque narrationis fides firmetur. Ille igitur Al xandrum sub imperio Hildebrandi admodum duro vixisse , quin aliquando colaphis caesum esse, nec de reditibus Romanae ecclesiae plus, quam parca manu Hildebrandus ad metiretur, percepisse scribit. Quare non abs re Hildebrandum dominum Papae a Petro Damiani appellatum fuisse intelligimus. Tandem Alexandro submisi abili iugo Hildebrandi verba sunt Bennonis quodam restere sancto. eadem hora Hildebrandus asiuis militibur sne adpensit cleri oe populi
ei inthronizatus, timens ne altus per moram eligeretur. In cujus elabιο-
na vi cardinalium subscrip t., Ad quem quum veniret abbas Casimen-D, Desiderius videlicet, qui post obitum Hildebrandi pontificatum&nomen Victoris tertii obtinuit, ait ipse Lildebrandus , Frater, Uintam tarda h. Respondit abbas: Et tu Hildebrande nimium festinasti, qai non amnesto domino tuo papa sedem apostosecam contra canones inur- pasti.' Vita functus est Alexander secundus anno CIO LXXIII, X. Kal. Majas, postquam sedili et annos undecim, menses sex, & dies viginti duos. Eodem die pontificem factum esse Hildebrandum, dictum Gregorium septimum; non potest Baronius negare: quin juxta ipsum errare penitus convincuntur, qui post triduum ab obitu si Am io 3. xandri Gregorium eleritum ad erunt, quum certumst electum Disse dicta die num.11. rige mascundamen' Aprilis. Testimonium liberae electionis, quod jactat Baro mus, Hildebrando, qua fuit clim vafritie tum potentia, post rem peractam sive dolo conficere sive metu extorquere, proclive.Quis enim cardinalium aut clericorum et,qui hactenus dominus papae findet di omnia in potestate haberet, resistere vel aliquid
negare auderet λHicille est Hildebrandus sive Gregorius septimus, qui sub praetextu sanctissimae religionis, Apostolicae auctoritatis & sub nomine mitissimi&humili mi Petri pontificiar ambitioni, superbiae&tyrannidi falligium imposuit ; qui suo suaeque sedis arbitrio regna&imperia i regumque de imperatorum sceptra & coronas subiecit; qui
ubditos a jurata principibus fide absolvit; qui nationes sbi vectigalis esse voluit ; qui totius mundi dominatum affectavit; qui denique Meoninuit Oextulit supra quicquid dicitur Deus aut navim, adeo, vi 2.THA . intemploDei, sive in ecclesia, quae eitd omus Dei, eret, pras erens, se esse Deum. Ad haee incenda non opus est aliis argumentis, quam lius eum doctrina,tum factis. Doctrina continetur Dictatibus, urata Fff 3 quo
437쪽
Gep. quos vocant, Papae, qui in regesto epistolarum ipsus Hildebrandisn.io 76. leguntur ,&inde repetiti Annalibus a Baronio inserti sunt. Nonnumst. nullos ex iis hie recensebimus. s. - . Quod Romana ecaesa asti Dominosit fundata. R. a quo soliu Romanus pontifex jare dicatur Universalis. et . stubdides inpossideponere episcopos,vel reconciliare. Quod cum excommunicatis ab ido, inter catera, nec in eadem domo dia
Quod solus possit uti Imperialibus insigniis., solius Papa pedes omnes Principes deosculentam. Quod illius setius nomen in ecclesin recitetur. Quod unicum e t nomen in mundo, Papae videlicet. uuod illi liceat Imperatores deponere. P. Luo nulla b nodus,abstpracepto ejusdebet generalis vocari. ' Quod nullum capitulum, nullata liber canonicus habeatur,abssi ius tam
ouod sententia illius a nullo debeat retractu iri, ct ipse omniam Ius re
Lαὸda nemine ipse iudicari debeat. Quod Romana ecclesia numquam erravit, nec in perpetuum, Scriptu rates ante, errabit. . Quod Romanis pontifex,si canonicefuerit ordinatis, meritus. Petri in
stu)d Catholicus non habeatur,qui non concordat Romana ecclesiae. N
Quod a fidelitate iniquorum tegum puta & principum subjectos po-
tea absolvere. Doctrinae responderunt facta. Philippo Galliae regi in hunestib. 2. . I8. modum minatur: In Romana synodo ὰ corpore Ocommunione sancta e clem ipsum, o quicumquesbi regalem honorem vel obedientiam exhibu ru.sue cubiosque abimus. Quod comminatus fuit Philippo, id adversus Henricum quartum Imperatorem in rem contulit. Primum legatos mittit, qui Henrico Gostariae tunc agenti annus autem erat cII LXXVI.) diem constituant, de Romam ad causia liccndani evocent. Referemus illa verbis Lamberti Seasnaburgensi au. io . monachi Hersieldensis , scriptoris horum te reum . Baronii ipsius xum. is. O iudicio, accurati mi ct candidi, quem neque privatus assectae suae genti 1 6 principii patuit a xcritate amorere. Ita enim de Lambcrto censet
438쪽
Paronius, ut Mes eius Ponti si iis suspecta esse non possit. Verba igitul hominis in his & aliis explicandis adhibebimus. Aderant,
inquit, Hildebrant papae legati, de nunciam es regi, arsecunda fria secrenda heboniada in Quadragesina ad sinodum Roma occurreret, de crimini bae. qga objicerentur, caussam dicturus: atioquin sciret si absque omni pro crastinatione eodem te de corpore sanctae ecclem Aristotico anathemate a fici in m esse. Qua legatio regem vehementer permovit: statim1 ali ει cum gravi contumelia legatu, omnes qui in regno suo essent, episcopol stabbates Iris malia dominica Septuagesima convenire praecepit , tractare cum eis volens ad deponendum Romanum pontiscem. Et sane episcopi ct abbates ampbssimo numero Vor in aliae congrcssi eo usque procedcre, ut Hild brandum pontificatu indignum judicarent, lcgatosque&literas Romam desinarent, quibus ei denunciabatur, Et poni fatu, quem ntra Gessiasticas leges usurpasset,sese abdicet,sciatipod eam diem qui agat, ubeat, decernat, irritum haberι. Legati, athssumfuerar, sum-
tu iter accelerantes, pridie quam synodus ab Halde brando md se celebraretur, Romam regre δε literas tradunt: tunc cateram legati x cui in mandatu habebant, rerbo non munus contumetioso quam seriapto exsequantur. Papa nihil permotus atrocitate nuncu, postera die, quum cerim o populus ad duo um frequens con xqset,in auribal omnium literas Nota fecit σμ cunctis, qui conrenerant, episcopis id eri decernentibu
Id gratum erat & pereommode accidit non modo Saxonibus, veteribus iasque atrocissi s Henrici hostibiis, sed etiam Rudois fuerornm , T clion joriariorum , Bertoido Carentinorum ducibus.&episcopis nonnullis , qui novam conspirationem di dese-oionem meditabantur. Facta est, ait Lambertus, co pisatio nomm lca, O malis ac magu inies roborabatur; ea re maximὶ omnibus at
sum o Macrumpraebente, γὸ excommunicatum esse regem a Romano ponti ir sit uentes ab ualia nuncis quotidie deferebant. communic tioni enim luat eam vi incra volebat Hildebrandus,ut excom in vi atum non ni dis sacris arceret ; sed N imperio, subditis a jurata fidelitate se lutis, dejiceret. Ita enim ipse disertis verbis. Nemr W a municationem, qua Henricum perculerat, o ibi Chidi iano innotc ere voluit per li teras, omnibus, Pisee cviunt annumerari inter Q. , αν Π, quas Christus P. Petro commistit se inscriptas, S in hanc clausulam
439쪽
cula regem a starerit, e chartula, qua huic inclus est, plo potestis cun siere. Haec videlicet solennis Hildebrandi formula, suam caustam Petri dicere; & quicquid ipse fecerit. Petro tribuere, prorsus, quasi non ab Hivdebrando sed a sanctissimo Apollo lo Petro profectum & factum esset. Chartulae titulus hic est: Depostio regis Ilen-rici, filii imperatoris Henrici, ct abolutio omnium, qui sbi praestiterant j
ramentum. Tenor ejusmodi: Beate Petre, Apostolorum princeps inclina. quaesumin, pias auras tuas nobis Hac itaque ducia stetus, pro ecci
sis tua honore ct defensione ex parte omnipotentis Dei Patris O Filii OSpiritus sancti per tuam potestatem o auctoritatem Nenrico regi, suo Ben-
rata Imperatoris, qui contra tuam ecclesam inaudita superbia insurrexit, totius regni Teutonicorum o Italiaegubernacula contradico, omnes Christianos a vinculo uramenti. quod bi fecere ct facient, absolvo, ct ut nullus ei scut regi serviat interdico. Rursus in literis, quae inscriptae suntsb. .ep.ly omnibus dilectis in Christo fratribus ct coepi opis, ducibus, comItibas, sint-nuis quoque dem Christianam defendentibus, in regno Teutonico ha&t mtibus, in hunc modum stribit: Siliteras,quibus Henricus dictus rex insancta θnodo uicio Sanctis iratus, cius videlicet, quo ad status fuit Hilde-brandus , communicatru est . diligenter perpenditis; quid de eo seri beat, indubitanter cognoscetis. Ex illis enim inte2gitur, cur stanathematis vinculo illigatus, er a regia dignitate depositas, o quod omnis populus quondam sbi subjectus a vinculo juramenti eidem promisit' absolutus. Quous exigentibus multorum peccatis quod non optamus) ex corde non fuerit ad Deum conversis, id est, Hildebrando sese in omnibus non subjecerit; talis ad regni gubernacula, Deo farente, inveniatur, qui ea, qua praediximus , O catera, qua ridentur Christiana religioni O totius imperii saluti necessaria, se certa ct indubitata proni ione observaturum
Hujusmodi tumulis incitati veteres Henrici hostes rebellioni acriore studio incumbunt; amici vero paullatim vcl dilabuntur, vel ad partes transeunt, superstitione, quam Hildebrandus ejusque emisiarii animis hominum instillabant,& metu, ne societate Henrici polluerentur vel aeternae salutis jacturam facerent, irr an.Io76. tui. Fuit horum Aas garonii verba audimus Viso archiepi opus Ir
num.39. vereos, qui Romam veniens Gregoriκm ut vere summum ecclesia hiero cham Feneratin, rediens in Germaniam,concionator exsilit reritatis, atquc
440쪽
ulo, salsitatis praecones fuisse oportet eos, qui aliquando, quum
Nero at quantum portentum l) rerum potiretur, scripserunt: O- Rom.Η,I.mnis anima potestatibus supereminentibus subjecta esto ; Item , Subyecti I.'t.2, II. est te cuiuis humanae ordinationi propter Dominum, si e regi, ut superemι- ηti re prodibus, ut qui per eum mittantur. Qeterum prae nimio studio regum coronas pontificis arbitrio subdendi, sui oblitus Baronius eadem pagina ex Chronico Citigens Pauli Langi iti annalibus Magdeburgensibus a Langio citatis Udonem Trevirensem archipraesu An. Io 76. lem inter fautores Henrici recenset, & repentina morte obiisse comme- num. 7. Interim Triburiam, quae prope Rhenum inter Mogunt iam Roppen heimum,sed in altera ripa, villa fuit, conventum ad XI B. XI. Novembris perduelles indixerant. Conveniunt verba nunc recitabo Lamberti)statuta die amplis imo numero , ob natis mentibus ad submovendum a negociu regni regem Aenricum, ct alium, in qu m com- manu electio consenisisset, creandum. aderant una legati Apostoticae sedis Sigebar ius patriarcha aquilasensis ct Atiniannus Patariensis episcopus ct laici nonnulli misit a Romano pontifice, ut palam omnibus per Gallias conto' rentur, justu de causis excommunicatuin esse Henricum , ct ad eligendam alium regem Apostolici consensius 2 a Ioritatis seu fragium peiliceren-tar. Henricus oppen heimi consederat,&quum a numerosissimis hostibus septus, ab amicis autem plerisque desertus ad summa sanis gustus tedactus esset, conditiones, quas durissimas perduclles serebant, acceptare coactiis est. Intereas una erat, ut si annum integrum excommunicatus viveret, nec interea absolutioncm a pontifice imp traret, omni spe recuperandae dignitatis&imperii exeideret. Ita Henrico pontificis conveniendi necessitas imposita ; quem tamen maluit in Italia adire, quam venientem in Germaniam cxspectare. Ducis igitur ante Natalem Domini diebus, exeunte videlicet anno
cla LVI. & ineunte clo LVII, virens urbe discedens cum uxore
parrulo iter aggressu est, uec quisquam ex omnibus Teutonicis vir ingenuus comitatis e I regno excedentem, praeter unum, ct sum nec genere nec opibus conmmum. impensis tam longi itineris egeret, multos Applicaret, quibus incoluini repub. sipenumero profuerat, paucia Quin erant, qui vel veterum beneficiorum memoria, vel praesentibamanarum rerum Jectacula permoti, necessitatem ejuι aliquatenus res