장음표시 사용
441쪽
Incidit iter eius, quod appropinquante constituto absolutio
nis termino accelerare cogebatur , in asperri imam hyeme in , per qtia in factum, ut non nisi maximo labore & periculo Alpes superaret. Interea Hildebrandus Augustam Vindelicorum , a principibus Germaniae invitatus, iter instit uerat, Roma gressus ctine qua tum poterat, profectionem accelerabat, ducatum ei praebente Mathilda, derelicta ducis Lotari orum Goῆelonis, filia Bonifacii Marchionis 2 stat tricis comitio, eademque Henrici, indigna nunc patientis, consobrina. Quum in Italiam descendisset Henricus, Canusiuini Longobardiae oppidum una cum Mathilda venerat Hildebrandus..Lan itaque utpote cognatam Henricus ad colloquium evocarit, precibus1 ac promisitonibu oneratam a papam transmisi, o cum ea socrum suam si
humi, ejus, Aῆonem etiam marchionem, o abbatem Guniacensem , cta lios nonnudos ex primu Italia principibus, quorum auctoritatem marvi se pud eum momentι esse non ambigebat, obsecrans, ut excommunuatione a soli erctur, nec principibus Teutonicis, qui ad accusandum eam timulo invidiae vi igis quam ῆelo iustitiae exarsissenti temere Mes haberetur. Quorum papa legatione audita, ait incongruum valde est, ct ab ecclem is legibio omnino alienum, ut absint ibus accusas oribus sed reus, si tamen reus, absens, nec auditus, condemnatus fuerat ca se accusati ventilaretur: quin imos innocentia Dae configeret, omni timoris sirupulo liberatus, stat ro die in Augustam quὸ caeteri principes con renirestatuissent, fducialiter ω- curreret G illic discus is utraramgpartium allagationibus,nec odio nec gratia abjure ad injuriam de Irendum te juxta leges ecclesasticas, quam ctissmam positi, Ungulis siententiam laturum esse. Ita negocii mere po- Iitici & inundani,controversiae videlicet quae Saxonibus aliisque imperii civib iis & proceribus cum rege & imperatore suo intercederet, arbitrum & judicem sese constituit Hildebrandus. Instant autem &urgent legati sive deprecatorcs, ut, quandoquidem immineat dies anniversarius excommunicationis , anathemate ab iratur, ct communionis ecclesiasticae gratiam recipiat, resto 2rus ex intepro quacumque die, quocumque loco papa praecipiat, tamquam nihil hac conrensione actum sit,omnibus quae accusatores ejus objecissi ut, criminibu uxta sententiam ejus regnum vel obtenturins o ecla purghset, vel aqua animo, cati a cec kisset,amusArus. Diupapa restitit. Tandem qua comitate supremuin orbis Christiani principem caccecri: di tractaverit , opera precium eli audire Sum
442쪽
Superatae, auctore Lamberto, importunitate perurgentium inraritate sententiarum, Si peracite inquit, eum facti paenitet,coronam ct catera re vi in gnia in argumentum vera o ex animo acta paenitudinis nostrae pol pati Adat, post tam contumax admigkm, regio nomine 2 honore deinceps indignam profiteatur. Durum nimis hoc risim est legatis. Quhmg re-δ Pnter infigerent,ut sententiam temperaret nec calamum conquassatum hi sicut austeritate penitus contereret; m ct aegre tandem exoratus annuit, ut cominas veniret, cts xeram pro admisit poenitudinem gereret, culpam,
quam stri apostolicae contumeliam irrogando contraxerat, seris apostolsca cretis nunc obe lania expiaret. Venit iste, ut jussum fuerat ct quum caste tam illa triplici mur ptum esset, intra secundum muroram ambitum receptus, foris derelicto omni comitatu suo, deposito cultu regio, nihil praeserens regi , nihil ostentans pompaticum, nudis Pedibus eiunae mane lisq. ad re- sttramper stabat, Romani ponti icissententiam praestolando. Moscundo hoc renio die fecit. Quarto demum die in conspectum ejus admissus, post multa. hinc in elotassententias, hispostrem) conditionibus excommunicatione ab-hlatas est: ut te o sita, quemcumque papa designasset, erocatis ad generalec ilium Teutonicis principibus praesto est, ct accustionibus quae intenderuntur, res deret, ipse rapas ita expedire rideretur, cognit ore caussarum ident icta ejus sententiam res retineret regnum s objecta purgasset,i et elast animo amitteret , probatis criminibus re eio deinceps honore indignus sexta ecclesiasticas leges decerneretur, nullam re retentosi eamisse regno qui injuriae rin ictum a quopiam hominum in perpetuum exacturus. I sse eam autem diem, qua caussa ejus legitime discussa terminaretur, nulla regii cultus ornamenta, nulla regia dignitatis insignia sibi adhiberet, nihil circa rerum publicarum administrationem juxta conssctudinem uojare ageret, nihil quod ratum fore oporteat decerneret. - Ista Lambertus , cujus fides in dubium vocari minime poteri Quin si maxime posset, aliis nihilominus testimoniis res gesta abunde confirmaretur. Domnia o poeta ster coaetaneus, quem his de rebus scribens saepissime testem advocat Baronius, in vita Ma-ihildis: ante ita septem, quam finem unus haberet,
antesiam faciem concessi Papa venire Regem cum plantis nuris a frigore captis, In cruce Madianspapae, saepsime clamans, Parabe, ite pater.
443쪽
Quod autem omnium certiis inum est, rem pari atroestate narrat lib. . . Ir. Hildebrandus ipse epistolai Archiepiscopis , Ducibus. Comit busi caeterisi Principibus regni Teutonicorum Christianam dem defendentiabus, id est, si rotate interpreteris, legitimo suo rcgi ex arbitrio & libutu papae, rebellantibus, inscripta. Quoniam , inquit,pro amore justitiae communem nobisium in agone Chrwtianae militia causiam Opericulum suscepistis; qualiter rex humiliatus ad paen/tentiam, absolui Ionis xeniam impetrarerit, ct quomodo tota caussa post introitum ejus in Italiam hucusque deductast, vestra dilectionisncera caritate indicare cum imit
Sicut constitutum fuit cum legatu , qui ad nos de vestris partibus an isunt, in Longobardiam venimus. - Interim vero regem adrentare cerro cognorimus, qui etiam priusquam intrast Italiam, sit plices ad nos lcgatos pi amittens, per omnia festisfacturum Deo O sancto Petro ac nobis obtulit, G ad emendationem vita sua, omnem se servaturum obedientiam, repro fit; dummodo apud nos absolutionis o Apostolicae benedictionis gratiam impetrare mereretur. Quod quum diu multis consultationibus dissorentes acriter eum desiis exces bus per omnes, qui intercurrebant, nanciri redargueremus; tandem persevietipsum, nihilhostile aut temerarium oste rans, ad oppidum Canusi, in quo moratismus, cum paucis advenit, ibi j rrriduum ante portam castra, dea to omni regali cultu miserabiliter, at otidiscalieatus 2 laneis indutua per secus, non prius cum multo fetu spo οἰ
ca miserationis auxilium O consolationem implorare istitit, quam omnii qui ibi aderant, oe ad quos rumor iste perrenit, ad tantam pietatem ct compasionis misericordiam movit, ut pro eo multu precibas ct lacrymis inter c dentes, omnes quidem insolitam metitu nosrae duritiam mirarentur; nonnulli vero in nobis non usoticaesereritat raritatem, quasi tyrannica feritatis crudelitatem esse clamarent. Demque instantia compunctionis ejus, ct tanta omnium, qui ibi aderant, funbcatione devicti, tandem eam, relaxato anathematis vinculo, in communionis gratiam orsinu ancta matris ecclesiae recepimus Rccepto tamen dignitatem N imperium, ut
pridem suerat,integrum esse minime permisit. Quis autem animum inducat , cpiscopo ecclesiae & pastori animarum aliud curae esse, quam ut hominem lapsum sive peccatorem Deo reconciliet,&communioni fidelium restituat λ is credat hoc peracto eum non quieturum, quin triumphaturum, ratum ossicii partes ab sese recte expletas esse λ At Hildebrandus in negocio mere mundano interi etatorem di imperii Proceres judex sedere vult vult suo arbi-
444쪽
'Ho summum regem, ejutq; dignitatem, coronam & sceptruriri subjici,ut si iusserit, rcgnet, sin, imperio excidat &ad conditionem pri-
UN&sia tor eraditi inimus: LCO rclego Romanorum regum o Im-ptor t ramgesta, uinquam inrisio quemquam eorum ante hunc Henri- ΑΠΠο 963.ς ima Romano pontifice excommunicatum vel regno privatum. Ex quo'. π.-9 ct Vcro id tentatum S perpetratum cst Romana ecclesia, inquit, quae Iz7s v pQ 4ηica parra fuit γ hamstis, in quantum montem excreverit , ab omnibu cap. 6
jam videri potest. Ouanta autem mala, quot bella bellorum' discriminai es sequuta sint, quoties misera Roma obsessa, capta, vastata, quod pa- r papam , Guibertus live Clemens teritus super Hildcbrandum, cui rex per regem . Rudolphus, Hermannus, Egbertus superii oricum, post is fuerit, taedet memorare. Denique tot mala, totsbi Maia , tot animarum quam corporum pericula hujus tempestatis turbo inrostit, visolus expersequutionis immanitate ac temporis diuturnitate ad .sem seria calamitatem fossiceret comprobandam. Vnde a quodam sic si scriptore de simis AEgypti tenebris comparatur. Rursus: Re Prolag. imgηπam mutatioues ad ultimum imminutiones, quis fructus sequatur, ubQ. Py non sine grati scandalo dicere possumus, Deo, apud quem nihil inutiliter Iacre potest, relinquamus. Non desunt tamen qui dicant, Deum ad hac regnum immunus voltissse, ut ecclesiam exaltaret. Regni quippe viribu3μ tenestantia regum exaltatam ct ditatam nemo ambigit ecclesiam: con-st ignouprias eam tantum regnum humiliare potuisse, quam ipse ob amor sacerdotiis ea serato ac virιbus exhausto, non ejus tantum, id est,stirito, si uo proprio, materiaci scilicet aio percussum destrueretur. Quod hi cate vel disutere supra nostras pires e t. Ista Otho Frisingeniis
iuctor vita Henrici quarti haec habet: Hildebrandus absolvit omnes a juramento, qui fidem regi juraverant, ut contra eum impeia seret absolutio, quos Dei tenuit Obigatio. Quo factum multis dis'licuit, ui displicere licet. quod Apostolicus fecit ct ad rebant, tam inescacia ter quain illicite factam, quo factum est. Sed non au , inquit , ad Griones coram ponere, ne ridear c in eis Apostolicifactum refellereo Propter hujus auctoris & vitae Hildebrandi, a Bennone conscriptae cura- - , tam editionem in Reincrum Mineccium, hujus academiae JvL 3
445쪽
quondam h istoricum celeberrimum, rabioso calamo invehitur Baan.io76. ronius. Vocat damnatum auctorem, imposurarum confartorem; item,ntim. 8. si edidit, inquit, bona fide,s in malo animo potuit tis bona fides. Haec Baronius ; qui qualis sit animi & qualis fidei Annalium ejus moles
quam sunt grandes, tam certo dei non strant; nos etiam in hoc Tractatu ex occasione ostendimus, & longe luculentius alibi, si Deus. annuat, ostendemus. Si vero eorum scriptorum editionem cui
qua in mortalium imputare voluistet, imputasset potius Ortui nosn. isso. Gratio, qui totis XLVI. annis ante Rei ccium in E cicuti rerum expetendarum se fugiendarum eadem Coloniae edidit, & una cum plu- . ribus aliis illo Fasciculo comprehensis Iohanne Hel manno, legum Licentiato, artium prosessoridi Coloniensi pati itio inscii psit. Virus itaque calumniae, quod in virum integerrimum, & vitae, quoad fuit, innocentissimae, eumdemque de universo historico studio praeclare meritum, maledico&petulante ore evomuit, resorbeat. Has vindicias piis manibus optimi viri, &a Baronio vapulare indigni, debuimus. λ
Sigebertus Gemblacensis vir iis temporibus eruditus&judi-An. Io 88. cio pollens scribit: Haecsola noritas, ne dicam haresis . nec dam in mando emerserat; quasi dicat, Quum multae nunc novitates vigeant, pler que tamen, inter quas fuerit ipsa de conjugio presbyteris prorsus interdicendo, ante nostram aetatem exortae uini; haec sola, quae ad Iobis .v. huc videri poterat deesse, nosti is temporibus accessit, ut sacerdotes 13. oeso. illius, qui dixit regi, apostata, ct qui regnare facit hypocritam propter pec cata populi, doceant populum, quod malis regibus nullam debeant subjectionem, 2 licet euacramentam delitatis fecerint, nullam tamen debeant fidelitatem, nec perjuri dicantur, qui centra regem senserint; imo qui regit ruerit pro excommunicato habeatur; qui contra regemfecerit, a noxa inj filiae operjuris abstratur. Egregia profectd sententia, qualem a monacho, cujus generis homines ex indole insti tuti papae&sacerdotum L esiripi. ordini alias addictissimi esse solent, prosectam mireris. Idem validis eccia. ust. Patrum argumentis epistola Hildebrani pape ad Hermannum Metensem
episius m in potestatis regia calumniam scriptae se respondis testatur. Sed id,quicquid fuit scripti, sine dubio egregii, ab iis,qui regiam potestatem imminutum & pontificiam sire more modoque auctum ivere, suppressum est. Haereseos Hildebrandinam doctrinam timide arguit Sige-
446쪽
bertus. Quare autem argui non debeat, nulla est causa, quum Sacraescripturae&veterum ecclesiae doctorum sinceritati prorsus adversetur. Prisci enim religionis nostrae antistites, etiamsi ad excommunicationem irrogandam delictorum atrocitas aliquando eos adigeret, in nullius tamen opes, fortunam, dignitatem aut corpus quicquam juris sibi sumebant; multo minus de regnis statuebant, ut excommunicatos impcriis spoliarent, aut excommunicatorum subditos a sidedi obedientia praestanda prohiberent. Excommunicabat Ambrosus, ut notum cito Theodosium magnum, quod Thcssalonicae praecipiti & calido consilio crudele quid in insontes juxta&sontes statuissct: imperatorio tamen Otigio non devolvcbat, regnis S pr vinciis non exuebat, neque subditos a iurata fide solutos esse jubebat. Sed haec accuratius disputare ab hoc loco&instituto cli alienum. Hoc saltim dico, quum Hildebrandina doctrina Sacrae scri- .ptura:&totius ecclesiae veteris doctrinae praxique repugnet, orbis christiani tranquillitatem turbct, mundum bellis&rebellionibus impleat, imperatorum & regum majestatem pessum det salutem periculo exponat&capita gladiis perduellium objiciat; longe justitis haresin appellari, quam multas a Philastrio vel aliis haereseon descriptoribus recensitas.
Sunt autem praecipua hujus haereseos capita, Quod ponti sex Eni πι , sit&in docendo οἰνα- ατ γ; quod potestati ejus sub sint regna&imperia orbis Christiam, imo universi; quod imperatores& reges excommunicare, & excommunicando imperiis S re-
ῖ privare possit; quod populos a jurata fide absolvere; quod ita
communicato & privato rebellare subditis liceat; imo quod parere desidein servare crimen sit, bonum autem factum obedientiam di sidciri nullam praestare. Absolutae & summae hia; us potestatis argumentum esse voluit Celestinus tertius absurdum , portentosum&insanae superbiae ritum, quem in coronando Henrico sexto quique conjuge ipsum usurpasse ex Anglicanis Rogerii annalibus
refert Ba onius. Sedebat dominus papa in cathedra pontificali, tenens sirino risi. coronam auream imperialem interpe es suos, ct Imperator inclinato capite num.io. cepit coro ra, ct Imperatrix militer de pedibus domini Aapae. Dominus6 tem papa perchsiit cum pedesvo coronam Imperatoriae, O dejecit eam in terram, gnificans , quodi epotestatem ejiciendi cum ab imperio habeto illa d cruent. Sed cardinatissatim arripientes coronam, inposuerunt
447쪽
ram capiti Imperatoris. Ad haec Baronius, Vimum, inquῖt, ment Imperatorv haereret, nempe dare, custodire, conserrare ct auferre, s caussa exigeret, imperium, esse in rotuntate Romam pontificis; υu modi voluit Usum
Sane post-sequiitis temporibus haercsin eam strenue propagarunt plerique pontifices, inter caeteros praecipue Innocentius tertius & Bonifacius octavus: disputationibus autem &scriptis adseruerunt Rai mundus de penna forti, monachus Dominicanus; Augustinus Triumphus Anconitanus, monachus Augustinianus; Jacobus de Terano, canonicus Aprutinus; Henricus olliensis Petrus Bertrandus&Johannes de Turrecremata cardinales ; &serὰ totus grex Canon istarum, secem Decretalium tamquam nectar&ambroiiam ligurientium. Patrum & nostra memoria in eam defendendam magno conatu incubuerunt Alanus Copus, Iacobus si manca, Nicolaus Sanderus, Alexander Carerius, Franciscus&Thomas Boetii,
Doctor Maria Neapolitanus, Caspar Scioppius, plerioue Jesultae,&inter caeteros Martinus Becanus, qui in Controversia tua Anglicanaeo etiam usq; progressus est, ut pontifici in principes ius vitae&nccis haut obscure tribuerit. Cui sententiae s accedat doctrinaJohannis Marianae Jesultae, tradita libris de institutione regis, quos Stephanus Hojeda visitator Societatis edi permisit, approbatos prius, ut ipse lo- . quitur,a viris doctis Crgravibus ex eodem ordine, ut proinde metis publica Societatis, quam unius viri doctrina videri possit; si haec, inquam; doctrina accedat, nullius regis aut principis vita, qui in mala pontificis gratia fuerit, aut ab eo excommunicatus sit in tuto umquam erit. Caeterum si de nostris temporibus loquamur, Cardinales duo Baronius & Bellarminus instar omnium esse poterunt. Ille in vastis dilaboriosis Annalium voluminibus nihil majore cura&induit avidetur egisse, nec antiquitatem alia magis fini excussisse, quam ut haresin Hildebrandinam adstrueret, & quocumque posset fulcro statuminaret. Sed & Paulo quincto recens pontificatum adepto ipsum Hildebrandum, ut persecti pontificis ideam, proponit; quin sub initia administrationis suae excommunicatione in Venetos vibrata Paulum cepisse adeo gaudet, ut ad laetitiam animi sol exprimendam verba ab Apostolo mutuetur. Ego, inquit, t Genuὶ fatear, exultos ritu; dicam cum Apostolo, superabundo gaud o Π- rivi in hac ultima me senectute insere Penisedere Gregoriam septimum, .
448쪽
Imal xandram tertium, illum scilicet erga Henricuin Imperatorems degerentem,ut audivimus;illum quem ferunt, quumVenetijsIm- peratori Friderico Aenobarbo reconciliaretur, colla ipsius pro Darinam imposuisse,cepisses interim Davidicum illud canere, Super alpidem ct ebus cum ambulabis: Friderico autem ingentes adhucspiritus alenti,dicen-l . tque, Non tibi,sed Petro; iratosimilem impiusa fortius planta restonisse, Etaedio Petro. Verba, quae recitavimus, Sabellici s uni. Addit Jo- Rertim ne hannes Nauclerus id factum fuisse antennuas templi dixi Marci, ibidcm netur re. unire opopulo adstante. Ibi a ponti fice iussum Imperatorem se humi pro- t.bb. 7.ae sternere o veniam denuopostulare, collumque ejus impacto pede, addi- nol. 2, to ad contumeliam psalmi versu,calcatum esse. nerat. o. Bellarminiis eamdem Hildebrandinam haeresin libro de pote- late ponti cis in temporalibus adversus Gulielmum Barclajum peta
scripto maxima animi v. Et mentia, summaq; annixus opum vi, tam-
quam pro aris & focis dimicans, tuetur. Qui liber quidem primum Venetijs ab Illustrissimo tenacii;deinde, quum in Gallias delatus esset, ab Amplissimis supremae curiae Parisic sis patribus damnatus &proscriptus cst. Decreti Parisiensis formula inferius in Appendice
subdetur. Censciam pliis mus ordo eum librum contineresalyum 2 testandum dogma,quod supremam a Deo constitutam potestatem evertar, OLMitss adseditiones adrerius principes ciendad . ad obedunt tam denegandam ct ad insidiab ignitati ct capiti eorum moliendra incitet, denis publi-cήm quietem ct tranquillitatem arerbet. Pari modo quum abhinc sexennio Antonius Sonetarcitus Jesulta Tractatum Hildebrandi iis haeresi in secium Romae edidisset, librum in Galliam delatum mox censura Facultatis Theologicae & Universitatis Parisit ensis excepit, qua illa ipsa Hildebrandina doctrina pronunciatur nova,fils, erro' Γηca,rerbo Dei contraria. Sed cum censura Facultatis, tum decretum universitatis, quae sorte nondum in multorum nostratium manua pervenerunt ad finem integre subjicientur. Ridiculum vero est audire, si quid tamen in re exsecrabili ridiculum esse potest, quum doctrinam hanc novam, falsam, erroneam, verboque Dei contrariam adsertores ejus catholicam appel-. lant,&subinde ingeminant. Ita docent Catholicri, Catholictita sentiunt; . ita Catholici evisunt , nihil certius apud Catholicos. Hac una voce sive pro hac ipsa, sive pro alijs suis novitatibus depugnantes se satis mu- . niri, & orbem Christianum, quas inco praeter s,siacmo, quid ca
449쪽
tholicum sit, nosset,perterrefacturos confidunci. Sed adponullam phaleras, ad puer os ejusmodi μορροολυκοιο, . Dictatus di actus Hilde brandinos neq; probant neque defendunt catholici .led novitatum, haerescundis. hismatum auctores, rιgum di, principum perduelles, pacis que & tranquillitatis publicae hostes. Neque ista doctrinae catholitum estdogma, sed hae risiis Hildebrand na; sive, si a rece tioribus hypera sputis, qui pri ncipes nolbaaetate pi o ea ad stoicnda laborarunt, quam ab ipso auctore denomanat onem p tere malis, Baroniana vel Bellarminiana. Apparet aurein falli, qui hactenus Gisti marum Jesuit as sua sive industria sive vafracie, dum unicum lu 'quas adolescentiam docent, novas de omnipotentia pontitacia opiniones teneris animis instillant, & quam pontifici gratam, . tam rei p. Christianae perniciosam operam navant. paullatim emc .
re, ut Theologi Gallicam pristinam suam di priscam, quemadmodum de pontifice cecumenicis conciliis su biiciendo, ita quoque de regnis & rebus temporalibus pontifici non subdendis sententiani. abjiciant & novam Hildebrandinam amplectantur. . Tenacesciat messe veteris doctrinae & novam abominari Censura, quam diximusti integram in fine apponemus, satis evincit. Et hac de haeresic jus auctor merito habetur Hildebrandus. . Est alia quoque, cujus illa non quidem auctor, sed innovatondi restaurator debet censeri. Tempus enim nunc est. ut e diverticu lo in viam sive ad nostrum de coniugio clericorum negocium redeamus. . Quod dum facimus, ab unarii ldebrandina haeresia saliam transimus; ab ea, ajo, quam adinvenit, ad illam, quam instauravit,. Quaenam fuerint capita haereseos.Eustathianae a Gangrensi si nodo λ damnatae, qua nostrum negocium concernit, suo loco supra de monstravimus, ne Eic opus est prolixe repetere. Nempe, ut bi patuit, conjugium vituperarunt & foeditatis sive turpitudinis argu runt, propter quam indigni essent conjugati, qui sacra tractarent. Ea caussa sacrorum ministris coniugia interdixerunt; & selorumi. c libum λειτουργι admittentes coniugati seam celebrari notu runt. Haec totidem Eustathianae haerete os capita Hildcbr. diis sua
secit, iit lac lacti similius non sit , quam hae in parte Hild brandus Eustathio.Rem probata indamus ex horum temporum historicis,&quid in monachis, & proinde, ut genius est sectae, cum coelibatuli in ripae faventibii .Hactςnus prcsbitens ermania tua oujugu
450쪽
ancolume permanserat; sed quomodo Hilii brandus ademerit, &
'uam aegre passi sint id sibi adimi, illi, quos diximus, historici suis i-
brum verbis inponant. Primum audiendus Lambertus Schasnaburgensis , qui quae ob oculos habuit, literarum monumentis ad memoriam posteritatis transmisit. Sic igitur ille in anno CII Lxx Iv: HildebrandusD-pacum episcopis Italiae conrmiens jam stequentibus f nodis decrererat, ut
evandam institata antiquorum canonum .presbyterι uxoγes non habeant, balentesaut dimittant, aut deponantur; nec quisquam omnino adjaceri dotium admittatur, qui non in perpetuum continentiam vitami caelibem pro eatur. Hoc decreto per totam Italiam promulgato, crebras literas ad
episcopas Galliarum, ditae puta Belgicae, quae hodie partem Germaniae facit, transmittebat praecipiens, ut ipsiquost. in suis eccle similiterD-
strent . atque a contabernio suerdotum omnes omnino famnas perpetuo anathemate resecarent. Adversus hoc decretum protinus vehementer in re--π
diu tota factio clericorum; hominem plane haereticum, esani dogmatis es clamitans, qui oblitussermonis Domini quoait, Non omnes capiunt hoc verbum quipotest capere, capiat apostoli, quise non continet, uiat,m
bugestenim nubere quam uri violenta exactione homines τι vere cogeret ritu
angelorum, o dum consiuetum cursum natura negaret, fornicationi o immunditiei fena laxaret. Quod F pergeret sententiam confirmare, mal est . sacerdotium quam conjugium deserere, O tunc risurum eum cui homines siderent,uade gubernandu per ecclesiam Dei plebibus angelos comparaturm est. Nihilominus id instabat, ct Uiduis legationibuι episcopos omnes sece u disi arguebat, ct nisi Osus injunctum ibi negotium exsequerentur. ρ alica se censura in eos animadversiurum com nabatur. Archiepiscopis Nuuntinus sciens nonparvo constare operam hanc, ut tanto tempore inol ta confixetudinem rexesseret atDiarurimenta nascentu ecclesis stificet 'sentem jam mundum reformaret, moderatius agebatcumeis, ct prim . eu in dimissium annum inductas ct deliberandi copiam de iis, hortans eoi, is
γ' nere saris faciendum sit, stante faciant, o tam sibi quam Romana
pontifici nec itatem adimant aliquid in eos, quod secus sit, decernendi. adultimam congregata b nedo in Erfordia mense Octobri pressis am imminebat, ut relegata omni tergiversationem procntiaram aut conjugium ata, jararent, aut acri altaris ministeriose abdicarent. Multas econtra isti rotiones asserebant, quibus instantis perurgentisi improbitatem eludere se . um Macas arcniterentur. Quumia reiIus a stoli stilis ahmoia Bhb a rem.