장음표시 사용
141쪽
ἐab νι adiueranti Hactenus ille.
VIII. Gravibus & elegantibus Anastas verbis Cire eum ela id genus o.
mines ex superstitios de subtilior verborum examine, profanorumque Sapientum effatis a credulitatis momentum pendere volentes . acriter elevere perstringi video ἰ exosamque dc maxime fugiendam de coelellibus areanis , decretisque Christianae Sapientiae abstrusioribus diiudicandi rationem perspicue ae lueuiente indieari , ouam unied vir proximet laudat ualnit, quo veram intimamque majorum nostrorum sententiam, ut sibi bla ditur, expiscetur a teneat. Nil aliud enim obtrudit quam, Ita Plia Du-
eadem ιη fui Disti, redit. Videlicet , eadem ratione , non alio sensu qui mentem, ea caligine pressi , adeoque de veritatis via exorbitantes inanem falsamque doctrinam tradiderunt , sua consulta prolocuti sunt ouam i , qui salubribus coelestium litetarum praeceptis imbuti , Christi Servatoris documentis instructi, Sancti Spiritus Numine adflati , Euange-lleorum Praeeonum edictis admoniti rectam iacilemque viam ad aeternas repromissiones Deo medentibus sternerent Be eertis atque indubitatis immutabilis Veritatis piae itis dilectum populum erudire, atque a Nationiam
erroribus aeria hulamentis avertere , anxie atque indesinenter adniterentur. Haud protect nobis curae esse debet, quid Plato, quid Aristoteles, quid reliquus Philosophorum gre in umbriferis Λeadem iis, in Nitidis LPceis, in picturatis Porti ei bus, in Hortis floridis, amoenis vel eam mentati sint, vel anditorea doenerint, vel seripto literisque mandaverint sed quid Pro hetae vaticinati fuerint quid humani generis auctoris repara
onuncia seri quid scripserint Euangelistaeu quid proesamaverint Apostoli , Mid perpetuam Melesia erediderit firmitetque tenuerit , nobis
142쪽
est sedulo studio, massidua meditatione disquirendum Ia d ρερη s exinelamat opportun in Libro de Praescriptionibus Tertullianus , e meros IsmI Quid eadem a WEeelestiae ravid mereris sis Christavi δ, Ira Uitutis de Parilea alimonis es , Micipse radiderat Dominum 1a pDe late εν ιι esse quaerendum ' deris qu Ita eum, e PlatonIeum, ero alecticum C/risian praeriareuat . Nobis ανι rate opus non estis Chrι- flum Iesum , nee ιηquiprisne post Euangestam . Post tam clarais urgentia
Veterum Patrum documenta, quis adhuc frontem adeo perfricuerit, ut minpudentia rata contendat eos, relicta traditione Apostolica, ct a regia orthodoxae Religionis via deflectentes per divortia philosophorum, per se inctarum tramites , per errorum anfractus Ethnicorum Sapientum vestigia insistentes abiisse, caecis incertisque ducibus usos a vera doctrina imprudenter excidiue is non Tertullianus , an non ano us dissertissime demonstrant quanta sollicitudine, quanto metu , quanta cautione oraevisa in hujusmodi aris brevibuique naus agi devitaverint quantoque Rudiosa inlutaria Λpostoli praecepta iervaverint saepius inculcantis ne per inanes faulaeiasini vanam philosophiam, quasi ventis Incertae sutilisque doctrina erais et procul a veritate seducerentur, tota animi intentione caverent φIX. Tempestiud etiam admirari subit , quum eam perspieuel pateat ex quibus caenosis turbidisque sontibus impuros suarum fabularum rivulos Haereticorum fraudolentia calliditasque deduxerit , virum omni doctrinarum
genere instructissimum, sed scriptoribus Elelesiasti eis paulo iniquiorem interdum, iam Pelorum Lib. IIII de Trinitate Cap. XIII LIII adfirma. re non esse veritum, primigenia quaedam Tritheismi semina in venerandis Veterum Patrum voluminibus dispersa delitesceres, e quibus tanderili, quos Iob Ph/loponna aliique defendebant , errores , noxia seges Infelix magno Ecclesiae damno germinaverit. Sed, pace Viri doctissimi dixerim si ex majorum nostrorum dictis superficie tenua istiusmodi errorem praeseserentibus, qualium exemplaria ae specimina superius Cap. II.
XXV. XXVII, praebuimus, tuis nugamentis haeretici patrocinium, aut saltem colorem, quaerere potuerunt Iciam nil tutum relinquatur, quo nos ab eorum adgressionibus recipiamus, impetumque eludamus. Neque enim divinarum scripturarum auctoritas quin iis suffragetur . poterit prohiberio quando si verborum tantum corticem adtendamus , non aliter Iesus Christus suam eum Patre unitatem insinuaverit, quam illi eadem adversus Μrianos calamum acuentes diserte adfirmateque praedicaverunt . Vide sis Cap. XXIII. hujus nostrae Dissertationis . III. At si nefas est edicere tu Euangelistarum commentariis alicujus Haereseos pestilentia semina contineri quidni etiam religioni ducinius hujusmodi nota sanctos Patres inurere , eosque in Religionis caussa praevaricatores , quamquam impruden ter effectos proclamare Non pura Measta Domini eloquia non ad Euan gelicae doctrinae regulas exacta antiquorum Theologorum scripta , insanis sequioris aevi factionibusis turbelis caussam materiemque suppeditarunt . sed novarum rerum studium , exoticae doctr nae libido, invidiae vel ambitionis stimuli , perditorum hominum neo uitia e contumacia Christianae Rei p. damno fraudique suerunt ,- mortitera dogmata , erroresque perui eiosissimos invexere. Nihil est tam sancti, tam venerabilis, tam puri, tam innoxii, ex quo rebellium veritati, refractariorumque hominum perversitas
143쪽
Compara , audacer ut ruit In manus .
allelamabat Ovidius Lib. II. Tesrum. Huc quoque spectare Sunt eleg tic concisa senuae verba , qui Libro . Iuas Natur. Cap. XVIII. heneficia , inquit , vaturae utentium pro rare perpendimus , nihi non nostro mala accepi nus . Cucufaere exmvit λ n Do e Cui non ita tormemam es , huciavoles tam man festa Mintatis , quod non eontrar am transiferae culpa . Sed adpositissima sunt Aur. Predeatu carmina , quae mentem nostram abunde venusteque explicentci in secunda Praelatione Λ--
Lapis ecce nostro fixus offensacuis es,
senum avent ἰ non avent Dandalam amne frenit , Ilum diruit. Dum plura tentat aecus neerto grada, Incurrit d, quod obvium es.
Pax seia fide est praeferenda gressibu , Ut recta δε vestigia.
X. sed eoeat iterum cum iis , quae seriatim de haeretieis et there alis gressi sumus, oratio, Wadhue Saeculi I. historiae paulisper immoremur. Per haec enim tempora &-gnoetae, qui dictu sunt , haeretici celesiam infestam habuerunt, quos non video eur in eorum, qui plures deos intulerunt , ordinem non cogam , quum ignorantiam Christo , non ut hominitantum , sed etiam ut Deo stultissime in impudentissim tribuerint . Ita enim Christi divinitas a Patris divinitate aliqua differebat , inferiorque eratri adeoque Trinitas divinarum Personarum individua scissionem ex dividuitatem patiebatur. Sed dum hisce aliisque turbis res Christianorum miscentur , Tritheltarum furor nonnihil refrixisse tandem videtur , quando iis adcenseri IuDanus Toletam minimet potest . Hie enim ut ina , quia anno DCLXXX ad annum DCLXXXX. Toletanam Ecclesiam Nit , quum librum, quem de νιμι substantiis inscripserat , composuisset Romam illum misit . quem , ut sanie Toletant Archiep scopi Lib. III.
144쪽
manus inviaeli reprobandum quod luatas tenuis aluntatem . Quod uidem, quum intellex et Iavanus se purgare volens is suam rectamdem , sanamque doctrinam manifestam facere in Concilio Toletano XV. anno DCLXXXVIII. Episcopis LXI. convenientibus , congregato, verι-d eis simoni ι, sunt verba pariter laudati Est eric , ad exactionem praefati Prine pis, scilicet Egicanis Regis per oracula strum quae Ramam transemIserat, erum esse firmavis, di apologeticum feest, o Romam N per suos Legatos, Presseterum, Diaconum, et subdiacon moviros erudit Furios, eron omnibus De servos , e In disinu scripturi 1mbutos, eum versibus et am a elamatorII , secundum quod e oum transmiserat de Laude Re-nι Imperatoris . Quod Roma aut vi reeipuus, incti Iegendam ninxit , Papa S Sergius I. nam Benedictus naturae concesserata adclamando Laus tua , Deus , in s ne terrae , Iectum saepius notum fecis , qui et Ure mum domino Iuliano per supraefata Legatos cum grat arum actione , cum honore remisit is omnia quaecumque scripsit Iuga Mυι esse πνο- . Dixi , non
posse adcenseri Tritheitis Iulianum , quia neque ex ejus domina , neque ex Benevim II. Papae postulatione id evincitur. Non ex hac quia a te. nus Benevictus virgam censoriam in Iulian librum adsumserat , quatenus quod edixerat 'oluntas genuis voluntatem , ficu er sapient ι s. ollam , neuνIosa Iemonis transcusone praeteriens , ut loquitur Concilium Toletanum , exsimavit hae in nomi a. des, relativum , aut secundum comparationem humanae mentIs eum pos se. ιυdeo, inquit Concilium, ipsa νε- notatisne sua Da nos admonere iussus est , dicensis Natural ordine cognoscI- mus , quia Verbum ex mente ruinem ducit , sicut ratio , di voluntas r Et convert non possunt, ut Daturo quia sicut verbum e voluntas de mente procedit , Ita e mena de verbo aut voluntate et en sa comparatione visum ess Romano Pontificι, voluntatem ex voluntate non posse die : Nos autem non δε- eundum hane comparat onem humanae mentis , nee secundum relativum , ea secundum essentiam diximus . Voluntatem ex Voluntate is cutis sapient censapientia die. Non autem ex illius doctrina deduci potest , nam eam Toletani Patres comprobantes , ita onuuntur: uius uitur De essentia Patris atu es , essentia de essentiau ficu natura de natura , e substant a GIubsaatiari est tamen ne duae essentiae , me duae naturae, ne duae subsan-νiae possunt dira, sed una essent a , natura , atque subsantis cui se lumen de lumine, non duo lumina , sed unum tamen et sicut essentia ae essentia , οπduae essentiae , sed una essent aci cur natura de natura , non duae naturae ssed una naturais eis volantas ri,Muarare . non duae voluntate , secuso voluntas risula non es aliud De voluntas, anu eius natura , quod jam superius Athanasi doctore firmatum est . Et ex intervallo No proinde con- ρηtiente , e sequentes ομνι egregII uinin sextentiam , diximus secundum vivinae Trinitar cesserulavi voIuntas de voluntate, cutis ipse i
quintodecimo libro Trinitatis Des pronunciat , Ita dicens melius quantum
existimo , dicitur consilium de consilio is voluntas de voluntate . sicut substantia de substantia, sapientia de sepientia, Hactenus illi . Recta ergo fuit Iuuant de sancta Trinitate sententia is nullis calumniis impetenda , etiam Romana Petri Cathedra Iudicen adeoque vir Sanctissimus Tritheitarum factioni haudquaquam adjudicandus est. Ouum enim exprese 8 neget, Patrem &Filium, quamquam essentiam & essentiam esse du33
145쪽
ctora et, quam illum, qui est essentia , esse de Patres, qui itidem est
essentia quemadmodum etiam exponit D. augustin verba Thomasinquinas 2. l.q. 39. art. s. His quoque lucem conserant ea, quae superius Cap.XXXI. s. Iv. ex Damascen disseruimus oritheitarum igitur rumor intermissus hac aetate quieverat, donec Saeculo Christiani nominis non Gortes laus quidam Coenobii orbaeensis onachus ab Hinomaro rchiepiscopo Remens Tritheismi reus postulatus et quod sibi resisteret contendenti verisba illa , Te TrIna DeIta ex hymno artyrum delenda esse, quasi hujusmodi locutione tres Dii indue viderentur . Sed immerito injuriaque ejusmodi accusationi obnoxium fuisse Gottesealcum vir eruditissimus Petr. ConflantIusmonachus Benedictinus in VIndieiis veterum Cossieum eonfirmatis luisculenter ostendit patere statim potest , si quis in Ecclesiasticis studiis hospes omnino peregrinus non sit . Non me quidem latet emarum si Dominico Berninio Histor haeres Saeculis II l. Cap. VII. credere dignum est ut suam causam labantem fulciret, d calumniae adversas Gotia restatium constructae colorem aliquem quaereret, in Epistola ad NIeiadum Papam, Tripitem ab illo Divinitatem adseri haud cunctanter adfirmasse quod quidem de Deo praedicare Christiano homini nefas est, ut recte an iis madvertit ο πάνυ uomus Lib.VI de Trinit. Cap.VII. & homas Λquiis nas I. Par. Summ. Quaest.XXXI. Art. I. At nunquam Triplicem esse Divinitatem Gottestaleus adseruit Trinam vero tantum edixit, ut optimo jure in ejus etiam sententiam pedibus iretionachus Corbojensis haudquaquam indoctus Bareanius, qui eam pariter sumto stylo , librisque exaratis desendit, frustraque omnino mumarus hocce par deturbaturus Librum de
non ιν na Deitate conscripserit, Ex hoc tamen titulo occasionem libenter adis ripiosamaeis existimationi mnemari consultum eundi, adseverandique non
ea calumnia ab illo Gortes leum pressum, quasi triplicem esse Divinitatem enuntiaret sed tantummodo Trinam dici posse nimis audenter impugnavisse . Editio enim Parisiensis operum mnemar Anni ΜDCXXXXV. ΛEpistola ad Nicolaum Papam , non habet Triplex, sed Trina, &4 4
stremum tantum ibidem crimini vertitur Gonescalari quod non abs re animadversum uerit,in ex quo certe castigandus Enninius, & si quis alius est , qui Triplex legat calumniatoris enim infamiam subire non meretur Nacmarus , quamquam sat exituque infelici maniam cummonacho Corisbojensi conseruerit mete obiter tantum πολυμαθία ἔνεκἀ adnotaverim in
vetustissimo Μissali Gallicano, quod religiosus vir Iosephus Thomasius edidit , in interrogationibus ei, qui lustralibus undis abluendus erat, faciendis, haberi Crevis Patrem, o ιlium , e sp r tum sanctum trInae verI-νσt 3 nente substant a Deum esse perfectum Apud Edm.Μartene de Anti- quis Eecles Ritibus Lib.I. Cap. I. Λrt XIII. Num.XIHI. XI. Sed quo me longa errorum , de habitarum a Christianis hominibus contentionum percensione jam fessum , ambigua quidem, sed ingenti sa-:ma nominatissimus Petrus Abaelardus rapit Quid in tanta temporum longinquitate , in tanta subtilitate controversiarum , incerta Scriptorum fido re traditione, de viro multa doctrina, quantum tua ferebat aetas Meruditione conspicuo mihi erit eloquendum: Si renbardo Claravallensi Λbbati aurem adeommodavero . illum Epistola CLXXXX. Cap. I. reserentem audierim , posuisse abaetardum In νInItate gradus , uiscesα -- dos numeror caeternitate . Den/- , subdit , constituit Deum Patrem ple-
146쪽
.am esse potent am , Illum quamdam potentiam , sp/rvum sanctum lumpotemfam atque Me esse tuum ad Patrem , quod quσmdam potentiam ad potentiam, quod specum a Genus, quod materiatum ad materiam, quod εο-minem ad animal, quod aereum sigillum ad aes . Qui , quum ista ex Eeν-nhardo acceperit, coconsubstantiales divinas Personas a Petro praedicatas Berntardo ibidem idoneo teste , intelleκerit , statim non praejudicet ri-theismum quemdam ab Abaelardo invectum fuisse , eumque aliquatenus in eodem luto , ac Donatistarum nonnullos , haesisses Λ iterum si animum ad ea , cuae Otho Frisiingensis Libro I e Reb. est. Frider. I. Imperati CapXXXXVII. Iiteris mandavit, intendero, in contrarium prorsus err rem lapsum illum fuisse deprehendam, quandoquidem laudatus Historiographus memoriae prodit, eum distinctionem Personarum in Sancta Trinitate nimis adtenuasse, non honis usum exemplis in Suessione in Synhodo Provinciali ideo declaratum fuisse haereticum Sabellianum . Sed idem Orbo C a XXXXIX. eadem reserens, quae Berabadus , sibi haudquaquam constare videtura qui enim cum hisce illa concurrant in simul ab eo , qui emoti eapitis non sit, effutiri valeant is iterutrius igitur erroris reus cenissendus est abaeiaraus, quando utriusque, utpote sibi invicem adversantium, impossibile. Quid in re tam dubia magis optaverimia cui potius in hoc salo fluctuans atque anceps inhaeseriis Rem incertam prudens In medio relinquam . Utique . Est qui omnino Petrum absolvat omni eum erroris suspicione liberare contendat, quasi verbis potius , quam re aliquatenus averitate recesserit . ervbardi, aetate quidem supparis scriptoris , sed animo in Abaelardum Iasenso, testimonium facile elevant in Othoni memnis rati de eo Iudicium proserund. Erat autem, inquit italo CapXXXXVII. praedictus abbas, tam ex Christianae Religioni fervore ae opus , quam erusabituri I mansuerudine quodammodo eredulus , ut e magistras u Buma. nis at onibus , saeeuειν sapientia confisi, nimium ιnhaerebant, abborreret re fi quicquam e Cινυ ana Fide absonum de talibus diceretu , facile auis rem praeberet in videtas Praefationem doctissimorum Benedictinorum in novam editionem operum DBernbaricis. V. Quidquid igitur de μιν Abae- Iardo judicandum sit, mantelum ne illum quaeri potest errori Gilbeνιι ον- retani Episcopi Pictaviensis . adversus quem pariter Bernbarda insurgens sylum exercuit λ Λdeo hic homini perperam, ut credebatur, de Augusti simo sanctae Trinitatis mysterio sentienti obnixet obstitit eiusque opinionem
falsitatis arguere visus est, ut in Concilio Remon sit, quod CXXXXVIII
coactum est , IIbertas damnatus fuerit . Disputat adversus Gilbertum D-Bernhardus Lib. V. de Consideration ad Eugenium, Iermone LXXX lo Cantua. IIlum autem ferme in . - - -- errorem delabsum esse , dum inter divinam Naturam personasque distinctionem inducere nitebatur, ejus Commentarius , quem in Librum sevo a Boetii de Trivitate exaraverat luculenter demonstrare censebatur , quando in eo legebatur inter cetera
Patre veritas Haec Gubeνt verba sunt apud Gaufidum Bernhardi tarium is postea Abbatem Clarae Uallis , libello , quem adversus unisdem Gilbertum composuit in dest verus' item tuus veritas , des verus r istius sanctus retras, des verus Et collectim Pater, e Filius , Θυι- ritu sanctus non sum tres veritates, sed sum una furiariter er inplicvervo tar, dest unus Verus Aa bomo es, ut Piato, vel Cicero, HI νυ ἄ--u Deus es, in Pater , vel Ilius , vel spiritu Sanctus , quod vicitur
147쪽
rIam non quae es, sed qua est . 2πum aicitur Deus , Deus , mur; μιmum in Patre, fecundum de Filio, tertium de spiritu Sancto eorum quIdem, qu/sunt Deus, numeratio facta es ejus erism, qua sunt Deus, metvio. Hanc autem illius opinionem ita laudatus a ridus libro memorato exponit Id ergo, quo est, inquit, unwm esse in Trinitate consentis, formam illam ρι- Dee , e naturam deificam , matremque , ut ta vixeri rInnatis . Porro quod bis essentia es , non unum n Trinitate esse contendi , sed tria agularia quaedam, tres res numerabiles unitatibus tribus , quarum pris se a re , secunda Filius , tertia ρινιtus sanctusci aeque miraeia docet a beata/lia νιηItate eredendum , eruce Fide meritum omne constituit , ut FOR
rum tres etiam om/ne . fer ullo modo posset, ut uncis eis humanitas aut eadem Inveniretur auedo , dico autem una est eadem numero ; non jam me s albi, neque reis homines dicerentur esse, sed unas meram totum Illud nessabue sacramentum , hae Trinitatis erinitatis ratis tota Ide mon-
ν fam , quae nobis regitur, marrem Trinitatis vides quod fultu non stan m/raeuitam, sed riviculum Haec ille . ibo quoque Frin gentis auctor est in Parisiensi Synhodo, quae anno CXLVII. congregata est Guberrum accusatum fuisse , quod in rosa de Trinitate tres personas tr afluuiaria vocasset. Exploratum tamen habemus respuisse GIibertum , in Remensi Conveηρ sentent ae Episcoporum humilite adquiescentem ramone quam cetera ἀνη reprehensio inventa proprio ore damnasse , D. Beris Marae Sermone LXXX in Cantica Teste assiduo quamquam non desue
error ν , quam eorrection a magUrum habere malueris . Si quis tamen ea
quae de Sancta Trinitate libertus adseruit , benigne occipere atque leniter interpretar amet, audiat virum eruditissimum Papebrocium in Ams Sanctorum ad IIII Kal. Iun. ita suum judicium proferentem: Atque heie obseν-va , inquit , eam aes actionem , quae a Durantineri obem eandem aliteν atque aliter repraesentant , ut ver ηοmIni distinct o Ma es, sed solum sub quadam alienarioη voe s a suo primario significatu abductae , sub ea tamen alienatione aptu ae ad Gadanda multa ια Logua metaprifica ipsaque Theologia i eutrales ora vix , an ne vix quIdem antiquis Patribus uom is natam fuisse . ne factum in libertus, oe a post Uum, utendo voce divinctionis , M M aliquam eatim Miresitatem redueerecister Essent amis Persona , Deum, Divinitatem , passique sint a sancto Bernhardo aliisque contra iniones antas, ae pro Meret eis fuerint expissi. Quamquam autem in Abaelara re uberi Caussa mitiores sorte judices agere visi fuerimus, tota profecto censurae severitas exercenda est in Rasmandam cognomento μονΘtum , quod ex ecutitorum Μagistro Christianus magno Ecclesiae malo, effectus est . Hic inter eteros errores , quibus adfatim ejus libri scatebant ' illum ore aerilego evomuit , quo solum Deum Patrem esse optimum Dei Filium esse bonum in primo gradu, Spiritum vero sanctum in iecundo gradu perseverare ausus est, discrimina in divinitate con-1 ituens Personas individuas profana separatione disterminans . Helchaud quidem ab re fuerit animadvertisse a Monnullis scriptoribus istum ipsum
148쪽
sum armandum eum armundo Lino fuisse eonfusum, atque imprudenter
Wimmerito impia illius consulta huic, prout notior Oc virum per ora volitanti, adtributa suisse. XII. Porro ut certiora de invecta Triplicis Divinitatis doctrina proseia ramus, claruit anno ΜCCI. Ioae, mus quidam, onachus ordinis Cister- ciensis in Coenobio Sambucinensi Dioeceseos Anglonensis in Lucania dein Abbasmonasterii de Curacio in Calabria , ac demum conditor . re primus Praesul Coenobii Florensis, atque institutor congregationis eodem
nomine nuncupatae . Hic , quum Petr Lembardi Episcopi Parisiensi liis bros, quibus varias ad rem heologicam exponendam sententias e Saninctorum Patrum scriptis consuens ac coagmentans complexus fuerat , evolis visset , quaedam in iis non recte se habere perperam ratus , calamum ad versus agistrum sententiarum , quo titulo Petras ob ejusmodi volumina conscripta decoratum, exacuit, Libellum edidit, quo rectam matholicam Episcopi Parisiensis de beata Trinitate, numerati divinarum Hypostaseon unitate opinionem temere nimis,in confidenter impugnavit. e. ινι ombardi sententiam videre est Libro I. Sentent. Distin. v. quam , dein voto reprobatoque Ioachimi volumine , Synhodus Lateranensis IV quae anno a Christi ortum CCXU sub InnocentI III. Pontifice celebrata est ut Apostolicae doctrinae Sanctorum Patrum Fidei perpetuaeque Chri stanorum omnium recta sentientium credulitati consentaneam luculentata claratione confirmavit . Sed, ut res tota plene . dilucide habeatur , libet huc transferre verba ipsissima, quibus Ecclesiastiei Senatus consultum conceptum est, ita tamen ut interiorem ejusdem partem , quam superius Capit. XX. u. XIV. mature ac tempestive in medium adduximus , brevitati consulentes , impraesent arum omittamus , ne eadem repetere pro inutilic supervacaneo haberi possit . Rei igitur historiam ita in Concilio laudato narrat Beatissimus Innocentius . Damnamus et , inquit , is re robamus
Libellum seu Tractatum , quem Abbas Ioachim vivit contra Hagistrum Petrum ombardum de Unitate seu Essentia Trinitatis , adpellans Dum haereticum e insanum, pro eo, qu. In sui dixit sententi r quoniam quaedam summa es est Patre χρ Filius Spiritus Sanctus , ex uia non estgeno ηι , neque genua, neque procedens una adserit , quod uis , non tam Trinitatem i quam μιaternitatem adstruebat in Deo . videtice trς persona , e illam communem Essentiam, quis quartam manifest protestans quὸ ηutia re est, quae si Patre, e Filius, is spiritus Sanctus , ne es Essentι , nec substantia, ne natura, quamvIs concedat a. Pater, ef iuu , Ἀρι- νItu Sanctus sunt una essentIa , una subsant a , unaqua natura uni. ratem hujusmodi non veram e proprιam, sed quam collemvam eris militud/uartam esse fatetur, quemadmodum vicuntur muti homine unu popuIus , o must fideles una echi , juxta illud multitudinis credentium erat cor unum ' anima una , er, Qui adhaeret eo unus Spiritus est cum illo Item , Qui plantatis qui rigat unum sunt . Et , Omnes unum corpus u. mus in Christo . Rursu, a Libro Regum : Populus meus ' Populus tuus unum sunt . Ad bane assem suam sententiam adfruendam Ilva potissmum verbum ἐκδεσιι, quod Christus de Fidelibus inquit in EuaueIι Volo Pater ut sint unum in nobis sicutin nos unum lumus ut sint consummati in unum . Non enim t ut ait in Fideles C brist sunt unum , ides quaedam '
149쪽
Iaigitu a Quia treis sunt qui testimonium dant in Coeloci Pater, lius , in Spiritus Sanctus hi tres uum sunt oratimque subjungitur Et tres sunt qui testimonium dant in terra Spiritus, Aqua e Sanguis, hi tres unum sunt Murcin quibusdam Codicibu lavenisur . Ouae seqv intur habes superius in adlegato a XX. Faciebat igitur cum Iobanne Mupsismo Ioacbimus , in eandemque sententiam pedibus iverat non tamen he inea aereticis adnumerandus venit e quum omnia sua scripta Romanae Sed is judicio subjecim , hae eum nota inuri non patiatur , quod fusius axe inquuntur , qui eclesiasticam historiam plene cumulateque pertractant ejusque vitae Scriptores, aut Editores, ut doctissimus Papebνachiva ad IIII. Kal. Iun. ubi Qquam recte de divina Trinitate in Psalterio, alio suo volumine, quod jam Senex exaravit , Ioachimas senserit, lat ostendit. Et tamen parum aequus vir multis suspiciendus nominibus Haronia exstitit ἔquemadmodum Thomas AquInas, pace tanti viri dixerim, ejusilem senten, tiam non adsecutus, aliud , quam revera esset, crimen in illum conjicituquasi videlicet a Lateranensi conventu damnatus fuerit , quod Divinam Ementiam Essentiam generare perseverasset . Nam καθ absoluteque Ementiam de mentia vel potius Substantiam de Substantia gigni , non reprobatur ab illa Synhodo, ita ve loquentes condemnanturri neque absolute itidem Fidei deeretum ex usus essentia seu Ivinitas non genera , aut generatur, quod alii e Synhodi sanctione a Ioachim damnatione perperam colligunt, praeserum suareet, UUque , Canarion', ante hos ingentIna. Verum essentiam divinam absoluto ter sese ' ut a pers ni tribus abstracta, praecisaque spectatur, Lateranensis Synhodus intellexit non autem ut in quaque persona consideratur is est peculiari affecta proprietaten alias omne is sere Christianae antiquitatis Theologi turpissimo labyectent, immanis peccati redargui possen maliuei natus est etiam praestantissimus Thomas dum quid Ioachimum in errorem induxerit , vectigat. Erravit, inquit , abbas IoaisIm , adserens quδd Mut IeIturci Deus genuit Deum ta potest dira , qu)d Essent a genuit eseatIam , eo dera quὸ propter divinam simplicitarem, non es aliis Deus, nam vivina Deus ab Ioachimus enim contrarium potius existimabat essentia ab Ementia
gignio quia non una numero , ac simple trium esset personarum essentia sed totidem quot personae sunt. deundus eximiae eruditionis Theologus Diovs Petamus Theolog. Dum. Lib.UL de Trinitare. -Quamquam damnata a Synhodo Lateranen simonachi Florensia doctrina illico evanuit, nec suffragatores invenit , qui detestabili pertinacia, ut sere accidit , adversus venerandam Ecclesiae auctoritatem contumacius insurgerent; non adeo tamen via erroribus omnibus praeclusa est, qui deinceps homines quidam rerum novarum cupidi, Qquietis nimiei, ingenium curiosissimum praecepta ab Apostolo sobrietate minime coercentes , alias insana dogmata de divina nitate pronuntiarent . Quarto enim lupra decimum Christianorum temporum saeculo , quum Catholicorum quidam vanis Graecorum philosophiae praeceptis plus aequo animum addixissent, Aristotelis magis decreta, QDialectices implexasis laciniolas ambages , quam divinarum literarum oracula majorum traditiones , α Ecclesiae consulta callerent , in maximos errores miserabiliter
150쪽
impegerunt i a da Imprimis ex remitarum . August In familiachus, qui Λnno MCCCLIII. absurdam , quam tradiderat , doctrinam a Theologorum Parisiensum collegi eiurare dc condemnare coactus est . Qillud inter alia pronuntiatum reprobavit, quod hisce verbis concipitur rEst dare Huνυ unitates , quae non faciunt numerum . Quod quidem δε- eum . ii ad divinam Trinitatem explicandam transferatur , certum Triis
theismum invehere videri potest . Divinae enim hypostases non plures unitates sunt, ex quibus nullus resultet numerus sed sunt unitas , quae in Personarum numerum extenditur ae dilatatur, fi ita loqui fas est. Sed anno CCCLXVIII quum s mois Langamur rchiepiscopus Cantuariensis, Theologorum d Iurisperitorum coetum Lambethae congregasset, ait serpenti per Angliam haeresi tempestivel occurreret cc illud placitum,
inter cetera , quae censurae obnoxia fuerunt , improbavit atque execraeus est, quod docet, Patrem a Divinis esse finitum Filium ἐκ Divinis esese finitum; et solam spretium nactam eseoonitum in quo profecto separatio quaedam Trinitatis evidenter elucet . Quid de Iob Montesono ordis
nisi. Dominici Pseudomonacho dicam Nonne hic, quum peccaret quam nplurima, cum Tritheitis etiam aliquatenus facere videatur, dum pronun-elare non est veritus Majorem esse unionem πω νι--ἐn ενυ , quam
viuionem emum personarum . essent araacreati Porro veteres Eeelesiae Patres unionem nypostaticam in Christo , divinarum Personarum unitati ad
summum comparaverunt , veritatis adversus Nestorianos cc Eutychianos
luculentius adstruendaeis elucidandae gratia. XIIII. Tandem, quum proximiore aetate , anno videlicet Μ DXXXI. Μ chae servetus Hispanus adversus augustissimum divinae Trinitatis My- serium classicum canere ausus esset, QNoeti, Sabeuti, Paulique Sam satensis impia placita secutus Anti-Trinitariorum sectam instaurasset, non defuerunt qui opportunei oblatam sibi uiaeque omnia miscendi occasionem
arbitrarentur,in modo avitam fidem everterent , ejecta quaelibet excuti Cataque Haereticorum dogmata amplectendi mos inter ValentInvs Gent ιιι , Neapolitanua ad vaesanam citheitarum sententiam de absus docuit tria concurrere in Trinit age, Essentiam, quae dicitur Pater , Filium , OESpiritum Sanctum . Patrem esse unicum illum Deum Israelis , Deum legis QProphetarum, solum verum Deum , sent Morem Filium Essentiatum & precario Deum e Sophisticum esse commentum adtribuere PatrI propriam personam in Essentia Deitatis qui id adserunt, Quaternitatem non Trinitatem adgnoscere. Nam inquiebat Dunlea illa essentia sine ulla consideratione personarum est ex semetipsa verus Deus, Be quaelibet trium personarum est item essent ante Deus t sequitur ergo vaternitas , non Trinita . Quare constat non alii sententiae adhaesisse Valentinuo , quam antea Abbas IoaehImus invexisset,in modo non absimili ratiocinari solitum fuisse. Non tamen hae opinio diu in animo Valentia insedisse videtur se enim potius Λrianum, vel Sabellianum professus est , ubi, quum iam per Poloniam , Pannoniam , Daeiamque errores exitiabiles disseminasset, ultimo supplicio damnatus se pro gloria Dei Patris mortem oppetere vanais sacrilega iactatione proclamavit . Contigit id Bernae anno Μ DLXVH ΗονnIus in tua Historia Ecclesiastica memoriae prodidit,
Paia Alciatum Mediolanensem , Timet. Biandratam medicum, eadem