Joh. Lamii De recta patrum Nicaenorum fide dissertatio

111쪽

ra De Reaa Patrum

officii , sigillatim quisque tamen sejunos et , ex operatur id quod sum fefit efficiendum , tot communicans in sua actiose cum iri qui ejusdem μὴ timi or institui . Nam plures fuerint oratores , studium quidem, umcium uiιm fit unum , alam in pluribus nomen habet risu autem id tracto , sigillatim quisque sum suum negotium gunt seorsum tu itemque alter sesa

ratim oratoriam exercentes Iguur in hominibus quidem quandoquidem diser/ta cuiusque scin isdem . diis, instituti acti atque operatio propri mut-t uom nantum quum quilibet eorum intra suos crminos , pro ratione fulis cultaνι netoti ab aliis separetur . At calvina .rIura non ita didicimus auod Pater Iaciat aliquid per se solus , quod Filius non una cum eo tarpesis at . aut Filius rur' peculiariter aliquod operetur Me spiritu . sed mκis ad creaturam a Deo perveniens , quae secundum varias notiones atque eon deratione nomen aceipita a Patre proficiscitur, et per Filium progreditur ει spiritu sancta perficitur. Hei observandum unionem divinarum operationum secundum Gregorii placita non ex mutua di concordi agentium consensione profluere non e ipsa gerendarum rerum unitate pendere nam isthue ipsum in hominibus potis considerari id inveniri disertet profitetur , ut idem se ilicet negotium plures miro voluntatum concentu , parili studiorum intentione moliantur sed ex eo illud evenire docet quod nihil divinae Hyposta se iaciundum separatim , seorsimque suscipianta nec intercurrente ullius ter in in confimo nyicem, prout homini-Dus contingit , ab omni jugi operationum communione discludantur Et id quidem manifeste evincit unitatem divinis Personis numeralem a Nysiseno Praesule constanter adseri quando si eam, quae e specie est, tantum illis tribuat, unionem operationum haudquaquam in Divinitate praestantiorem arctioremque ostendere potuerit, quam in hominibus, nisi quanto est onsensus absolutior is amicabilior voluntas , in quo tamen consistere non vult laudatus Theologus . Nam in Libro e communibus notio-gritas rem etiam magis elucida , divinas tres Personas i in pluribus. hominibus onferens, adfirmansque hos quidem, i in etsi μοους- sint, ei undemque naturae consortes , plures tamen dici homines quod multis rebus

operatione , non adfectio ου ulla ejusmodi , quae o deratur in homi uibus Rc movet ergo omnia per quae specisca unitas intelligi potest , quemadmodum superius Cap. XIII l. disserebamus. II. Sed, ut nullus jam superet ambigendi locus, quin Gregorius Nyssenus in ea sententia fuerit, quam no omnibus Veteribus Patribus placui ita se de-

112쪽

se defendImus , locum insignem ex eodem libro proferre iuvat , qui rem quidem liquidam dc manifestam metet . Scribit igitur sub memorati v

Iuminis exitum hisce verbis r - δέ τι συκοφανmis, λόγεν, ω ε - μη - τώ Q εμιν διαφορα , μων τινα σάου-- , καὶ ἀνακυκλησιν ἀνα-

cie individuis Unde timor ille, ne nullam in natura diversitatem agnoin

stendo, hypostaseo mixtioin confusio sequeretur, meas per naturae eo tinuitatem unum numero esse non intelligebat Cur non recta viais deplano plures eas esse substantias non dixit numeradi discretione secretas prout homines sunt, atque adeo confundiis in unum e lascere non posse,in statim, nulloque negotio cunctam difficultatem non difflavit Quid aperi considerateque testatus est , divinas personas non nisi habitu quo dam , nullaque alia differentia intercedente ab invicem discerni , si Lubstantias numo plures eas esse arbitrabatur, quod maximum est indubit tae distinctionis argumentum λIII Quum autem eo loci Nyssenus Episcopus doet quidem a comperia eam , quam tribuimus divinis Personis , differentiam nullatenus naturae unitati obficere adfirmet , in rem nostram fore arbitror os aliorum quoque Christianae Sapientiae Sacerdotum dictis isthuc ipsum confirmare dc elucidare studeamus ne forte ulla unquam nostris animis suspicio haereat, ne per eiusmodi diversitatem, numerum etiam substantiarum induci posse, quasi eae lassicienti discrimineis circumscriptione separenturi, ab iisdem istimatum fuerit. Si enim constiterit hanc differentiam , iuxta eorum

113쪽

ς De Ressa Patrum

dem piae ita , ad substantiam non pertinere, nec eam ita , ut multipliee tur adfici ulla ratione ob hanc ipsam omni licet nostra mens anxieta teis sollieitudine soluta fuerit , quae ex metu numeri in divina substan

tia oriebatur. Λudiamus igitur alterum Gregorium, qui nomen a Naetianax recepit, ita oratione XXXV . disserentem: υτ ησίας νομα ὁ Παιανι, ωοοεώ--ι, - ἐνιρ--- - δὲ Oti πῶς tau -- ων οὐ Παων, .a ἰοι μοι - Παάμ. a. γαρ παρ ἡμ α αλέσεις κυταλ- γνήσιον δεικέονγνω, usi , -κ κεἰ lis, γεγων όμένη κρου ἡ γεγωνοκοι ὀμοφυῖαν σωμαίνουσι ea m essentiae nomen es Pater , mr aeutissim , in actionis ruri Veia leam Indieat , quam Pater erga Filium habet, es tuus erga Patrem. Ut enim apud uos hae nomina germanam quamdam conjunctionem, necessitudinem declaraa r ad eundem modum libele quoque Genitorem a Gen; in eamdem naturam habere significaat. Praeclariter etiam vir doctrinae integritate suspiciendus Hilarius Libro de anhovis si XXXXIII. In eamdein sententiam scriptum reliquit 'o Deus ti , qu in homine es , nocesso Deus dieIis r sed Deus Drnasibilis abnegatur , Patre a dis non naturas nomise , qu a ne diversitate substant/ae , sed fila innascibu tarti auctrivata asseret. . Sed de his hactenus . Qui pluria desiderat docti mimum IoasfPetavium adeat Lib. IIII de Trinitate Cap. X. qui rem lato erudit dexpedit is ex Orilis Alexandrino recte notat κίσω in Deo me quaeiadam καμίνοι- tantum συμβεβηκο- , idest Notiaue, eustasione nostra quae rem, ut est in se, non adsequitur, inesse Deo quaedam veluti acti. dentia. Vide Caput antecedens 9. II.

CAPUT XXVII.

uo, quam Basilio tribuendus . ma eae eo Gregor ι Usen credulitas amplius demonstratur . Item ex ejus oratione Catechetua.

I. si est anImus sententiae Gregori Nysseni inquirendae IutIus

I immorari, egregiam pulcherrimamque, ut naturam dc proprietates divinae Trinitatis explicate , quantum fieri potest , ostenderet , comparationem ab eodem adhibitam in medium ponemus; nam ea cognita a bene perspecta, quae de eo dicimus omnia esse ut dicimus credere animum quis iacile inducat . Sub mente quidem memori recursat in nostrae hujus dissertationis decursu Librum, qui σιει διαφορα ἐσία ε σοeάσεως inscribitur , fuisse potius Basia magno juxta doctissimi hominis Gall. Caves opinionem adiudicatum , atque adeo nobile illud , quod iam polΠciti fuimus, exemplum, & quod jam ad proserendum adgredimur, Bosi potiusquam Gregari esse haud injuria quis dicat sed quum inter utriusque opera exstet atque reperiatur is apud a Ium , ipsi Gregorio inscribatur ;apud Gregorium vero dirigatur ad Petrum fratrem nos facilen viri eruis ditissimi Weui multum debet historiae Ecclesiasticae cultu atque ah inlutio Henr. Vales sententiam pedibus imus, qui in notis , quibus Ecclesiasticam Eusebi Caesariensis historiam inlustravit , Lib. I Ni intrum

p. XXXlII. scite prudenterque censet, quum Epistola Basila, quae nu

mero

114쪽

eaenorum Fide. i

mero XXXXIIII. Inter Baslianas habetur , Gregoris reddita fuisset , atque ille hominis ingenium, & divitem sapientiam vehementer demiratus esset , quod acute is per spieudis eloquenter abstrusi ora Christianae Religionis arcana exposuisset tanto bono communem fratrem fraudari non substimiisse, sed eximias Iiteras deseri hendas curasse, transcriptasque dili genter , misi is ad Petrum , ut unius ejusdemque doctrinae participes unius etiam eiusdemque fidei ac credulitatis argumentum certissimum castissimi fratres posteritatis memoriae transmitterendi N. v judicium juvat etiam , quod commentarii exordium apud eos diserepat aliquantispertio apud Gregorium quidem impetu effutiore vagatur , dc quaedam adtin git , quae apud B Dum intra angustiores orationis terminos a principio discurrentem invenire non es . Exemplum igitur, quod adlaturi sumus non minus Gregori Nylseni, a quo maxime probatum fuit, quam Uli/, a quo excogitatum, esse dignoscitur atque adeo hue in illius opinionis ar- gumentum haud temer illud atque inconsuli transierimus . σουν - ,

115쪽

s De Recta Patrum

d quod in vapor bus bum dum erassumque e nebulosum jam actum est, in Iuv/am evr mente . Confar autem atque V ere junt Me modo r tibi, diu seu per obliquum densam e obseuram nebviam penetravrele, ae ad reincta Dκecis nube at qua suum orbem Meria, quasi quidam Uexus o reditus ad se Dum laminis fit, splendis ab hum da fimulae nitente repulso. Quoniamen mea flammeis splendor bus natura nost , visi cu levio plano occurrant, ad se se denuo reis ne antu figura autem Soli , sine n humido mul ae

eiactus seum omm Detur , viverserum inter se colorum omm/κtionem atque conjuna onem cutis nosti latenter eximens, ataue subducens , ut eaerules a rutilum, ves utit ad purpureum, vel thus ad elear num termisui, aut ire

medium tum misee per sese , tum indicat ditestatem Horum , euηεμ non possie . Nam mmum splendore dum fimia eo inque tempore canis eruntur, is mora luceat, oesigna mutuae eonjunctioris subducentes 1ua rium Fur an . ut μι Mi posit, ut aliquι deprehendat, quatenus progred/atur otio/c- atrae, quod In splandis vel fulvum vel smaragdo simile es, et uitiis tala desina es, , mile eonis eItur in eo , uod ex ou aquo fulgens adparet suemadmodum uisu stn exposta fim Ilitudine eoIονum quidem aifferentias p&nὲ discernimus , quantum autem ιntervallum ab uno ad alterum mercedat seri deprehendι non potes eodem modo exsimato ibi fieri posse, ut de I-vinis οβνιris atque deerraι ratiocinemur , promutate qui em hypostas Q,

quin quendam florem rerum, quae in Iride praeti adstoent, cunaquaque e rum , vae tu Sancta ν nitate erevitae sunt , personarum effulsere eius a rem , quae ιrca naturam eonsiderata , proprietatis nesiam unius is alae disserentiam animadenti sed In communione essentiae, ea proprietates , per quas unaquaeque persona cognoscitur, munaquaque elatere Etenim ttae equoisque I similitudine quae multicolarem illum splendorem emittebat, UNA DFENTIA erat, quae per raalium solis refringebatur et color autem ejus , quoa adparebat , muli form/s ero , docente nos , sino , at me et/- Treanturam, ne novum in ut ιοne, disceptat one octrinae nob/ a Ma , quum oblata nobis difficii contemplatIone ad adsensionem e a robationem eorum , quae Meuntur; quasi vertigine laborantes, potuisara fuerimus. Ut enim In D, quae o D adparent, experient a validιον , quam Ἀνηtrame possit , vide. turrita nsupereminentibus evrumque nostrum superantibus doctrinis quoque ea comprehenstone atque perceptione quae per ratiocinatione conc Datur, pollo ae

firmio est μι , quae ει ι 'pinas separationem et is essent a conjunctionemoret. Hactenus ille, qui tam coasguante de Divinae Trinitatis cohae

116쪽

rentia munitate loquItur, eoque exemplo ad eamdem velut oculis subiiciendam utitur ut aliam unitatem, quam numeralem proculdubio non in relligari; sin minus omnis ista prolixior oratio, e comparatio conqui Inioe pro supervacanea dc inutili habenda est , quando nec novum quid nostris animis ingerens, nec concreta, nec ineffabilis, nee humanum captum exiscedens unitas, quae a specie derivatur, ullo pacto dignoscitur. II. Si tamen adhuc dubium Incertumque videtur rectae Gregori opini nis argumentum , quod ex libro , qui an illius se tus sit, aut quatenus ad eum pertineat, a sententiis est, petitur nos ad abundatiorem sanae taniat Praesulis fide probationem quaedam ex ejus oratione Catechetica Capiti III. In medium ponemus, quae , si minus eorum , quae superius Caia sui XIII de XIIII. late disputavimus, memoria nobis exciderit, eam quiem in propatulo, & veluti in meridiana luce collocabunt. Verba doctis simi Antistitis sunt quae sequuntur : Μ με - δώασθαι λήγω σαφῆσα

ctum in uis es , anImo rari an mi , MUM tur e singularitas pavi tionem respuit, adeo ut neo, monarctiae dominatur ι DIRERIA DIUINIrares fecetura equo cum Iudaico dogmare Me nostra consentia r edonte dualosin Musonterjecta veritas procedat utramque fectam ιta fruar ur ab utraque quo utile est adsumat. Etenim u/aicum Ggma eum Verbi professis. ne tum fide, quae scin spirItum sanctum evertitur . a Gentitium In muntos eos Isracta supersitis per bo extiuuitur, quod inane eommentum muL Ituaenis , naturae singulariras exeludit . Rursus uitur e Iuda ea persu ora naturae finguiaritas maneat exgenriti autem rara re elum discrimen vos eon re utrinque congruent remedio impia curetur opiηio . Est ηιm velut evicina quaedam is, qu e rea unum aberrant , Trinitatis numerus i Is ver

In multitudinem Moes sunt , fingular tatis ario . Hae ille , magno aftio , si in mentem , quae ex hoc produximus , revocentur , ad mirae

lum consonans , ut rectet eos iudiea ira liqueat , qui concordem similis omnino doctrinae consensionem, utriusque scriptis instile adseverant '

117쪽

videndus OadInur suum. Becarmis de scriptor Ecclesast. a Gregorio

cundum divinitatem.

I. ED, ut tandem ad auwm regrediainust rem in eundem locum revenisse cui dicat, dum manifestum habemus, illum non tantum stulοῦ adversus Λrianos exercentem , eorumque dogmata consutantem, verum etiam plebem, rudesque homines concinoibus instruentem, aut orthodoxa decreta simpliciter exponentem , eadem cum iis , quae superius de Epistola ad Pascentium sumta retulimus , posterorum memoriae prodI- differ ut jam illa praetendere, quae replicavimus, perfugium lummodo inane commentum esse videatur . Eadem quidem omnino scriptor Hregius inculcat, quum Libro VI de Trinitate Cap.II. tum sermone m e VerbIs Domin secundum Evangelum Ioannis, ilia verba Patretinum fumus edisse ens auid est , inquit , unum fumus isti Ouid est uatim sumus ius subsant a sumus . Et mo a sui es

cur ' M. V m expedira ,- congruam veramqvς proclive est omnibμ d P iuulae contenduntur , quae v m responsionem reponer minem τί altissimum sit , tamen qui mi vis per omnia aequar similitudine senerantur , Vel eam ouam eloquimur , vel Hera TV lanista ' insinuant G

e h h iri oremplum meomparationem adducimus . Id acute animadverterat of ρομ' in ia i , Elegantibusque ς by

118쪽

e' IIII eaνItatem, quis ser/ptum est Et dilexisti eos , scutis me dilexiani auod quum dicunt, quia aliud agunt, sunte De FIDum, omiseraequalitatem quandam eamparationis niseunt NunquId si diligi posui a Deo omines , quemadinodum tuus , In quo eo lacuit Pater ou pe se complacet , nos per psum . In quibus en m Deus Filium suum ac magInem

suam cernit , eos per Filium adsciscI In pratIam Filiorum ut quemadme dum per maginem ac magiaem fumus, 'em generationem tu in adopti nem vocemur alius ultu naturae emo se tiernus, alius eratias aut si eae

verbis De unt quaestonem, qui sta pium es Et dilexisti eos, sicut de me

dilexisti, meo a ationem factam putant erua, Illud e parativd dictum putant: Estote misericordes, eut Pater vester, qui in coelis est. Et aliis

m, Estote persecti sicutis Pater meus . qui in eoelis est , oersectus est Guod Folle feeundum plenitudinem majestatis suae perfectus est , πο autem

perfect fecundum Irtutis aecidentIs profectum etiam IIIus IIu tu a Patre ferendum semper moentis plenitudinem earvatis, nobis autem arvaistem De Irtut s emeretur profectus. Vides igitur quam grat am eas dederis

hominIbus is tu ParrIs, Fili vIs sidere naturalem e Didio duam ear ratem Et TU VERBA ADHUC DIsCUTIV, UBI UNITATEM AIE STATI ADUERTII Non alia sane ratione aecipiendum est, quod idem Salutis eator, ut Tretussianus loqui amaret, Patrem magitata pate Dacto serva eos In nomine tuo , quo dedis mih , ut sint unum , Mut et nos Temperandum est nimirum aequa interpretatione intelligendum, ut ex iis quae de generaliis absolutissima unitate Dei superius e eodemam Osi aliisque doctissimis viris protulimus , manifestissime liquet. III. Eodem temperamento augusti I dicta aecipienda sunt, ne cum ea in his , quae ad nonnullam tantum comparationem usurpat, summo iure agendum est . omnes homines ejusdem esse substantiae vere a seienter adseverat. Eodem ae homines modo unius ejusdemque substantiae esse a. trem de Filium perite congruenter edicit . Non enim substinet , quod est Arianorum flagitium , Filium Dei deterioris esse conditionis , quam homines, cui eadem substantia a Patre generante impertiuntur 'deu dus idem Auctor Lib. I. QII. Cap. I. rontra Maximisum. Per omnia igitur Patris QPili in eo, quod ad substantiam pertinet, unitatem cum unitate hominum mortalium contenderit Utramque in eodem gradu constitutam omnifaria aequalitate censuerit λ Quis tam vecors, ut id sentiat

uuis tam perfrictae frontis ut adfirmet Quis tam profligatae audaciae ut Dropugnet atque tueatur Ipse vir maximus sese explicat, ubi subdit rsea respoudet mihi , e vicit haeres ΑνIani, astula mibi vita 8 dtende quod dixisti auId QxI Quia Filius hominis comparandus est Filio Dei.

Alexandrini verba nonnullis , qui eius doctrinam ex adhibitis minus congruenter exemplis ealumniari non verebantur, stite in considerate responis

dentis . pud Albanasium igitur Epistola do semeηιι Diamsi si XVIII. Ium sibi rectam ex aliis a se dictis ineorruptamque sententiam adserui G

119쪽

s De Recta Parram

scuris rem , stura su velivom additisne induex , plerumque non modo ahenis , sed se contrar=ceaeempla lucem a ferre . tque ita pariter se e dem tempore tuetur Ionfius , si quis eum taxare voluerit, quod homines In exemplum vi οριοοσίου ipse etiam adducat, apud eundem Athanasium laudato . XVIII. Sed quantum de iure remittendum sit Qquantum aequi& boni hahenda iit ratio , ubi de conserenda rebus terrenis , sensilibusque Ut vinitate agitur, latius alibi luculentiusque demonstratum eli, quam utunc Iocum diutius urgere repraesentiarum oporteat. U. Eadem, qua vinini scripta edisseruimus, interpretatIone, eum a II eum Patrum, qui similia effari,' iterarum monumentis consignare conis Deverunt tum Gregori Nazianzeni praecipuer , cujus auctoritate saepius fungitur Cιeν cus , dicta similitudinesque accipiendae exponendaeque sunt Iam de orthodoxa viri eloquentissimi opinione satis superque, ut arbitror, constitit , quum certis eam invictisque arrumentis mature adstruxerimus ἔsed ne scrupulus ullus superet , qui molestius animum manifestae veritati adquiescentem punctitet interdum atque sollicitet , locum ex ejusdem oratione XXXV. proseremus, quem sibi non favorabilem tantum, sed quisbi controversam veritatem adjudicet, existimat s ἄν-γωνι s ut legenistium animus monitisin docuinentis hactenus adlatis instructus , salsisque exutus praejudiciis , nullum nobis, non secius, quam alterum auusin G- millimum, negotium sacessere statim intelligat o μὲν ἀναμπρος λογοι ἀστερ σπου , ε βοοι , - Ε κατω νυ πο - i ait δω ι λόγοι σέ. 4, ο ἐν α με in χη - Θου, - - 4 υ, ωι Φγιθαι. - διὸ Θι μίαν

egit, et rursus uod natura sua ' Me quoque νυνιὰ an par et mori non In navis nominibus, sed ἐκ rem nobis verita sita est. VI. Intima autem ratio, ut id plenius expediam , eur nec iste NHIAE men locus, ne alii id genus, qui ex Patrum voluminibus pr'seo possent, vel a nobis tempestiud in medium producti sunt, Erere queant ut caussa ullatenus periclitemur, illa est, quae nos edocet, ita Perpetuum exempla d eomparationes adhiberi , ut rerum comparatarum conditio in suo gradu semper intacta atque inviolata permaneatri ne militudo quae clariorem collatae rei notitiam, plenioremque eomprehensionem parere debet, votum exempla adhibeotis, ipsam rei naturam destruendo, frustretur . nimum advertat quis necesse est, ct intelligat, si lapidem cum serro contendero,

illa in genere, exempli gratia . substantiae convenire Lapis enim sub

120쪽

suntIa est Ferrum itidem substantia est; sed unumquodque sui generis su

stantiam esse , nec per collatione , eamdem utriusque substantiae formam ra. tionemque significari montendero enim, ut nonnullas sorte proprietates quais litatesque utrique pariter inesse, convenire demonstrem. Idem omnino

censendum est, ubi Deus rebus adspectabilibus, conditisque componitur; ubi

divina natura cum humana comparatur. Utrumque consertur, sed utrum.

que in suo ordine statuque perseverat . Quod est simile indicatur , quod differt non abnegatur . Genere quodam convenire probabiliter dicimus forma tamen' ratione quamplurimum discrepare sapienter prostemur Ad rem, i opportuner monet Rufinus in Expositione symboli , quum proferuntur exempla , non per omnia militudinem servare posse rei lyas eu praebere putantur exemplum, sed unius alicujus parti , pro qua videntur adsumta, similiturinem tenere. Quae quidem Rufia verba, quemadmodum d Ambrosi proxime a nobis relata, manifestet ostendunt hae omnia a nobis juxta veterum Patrum mentem esse disputata , quod susias ea . quae Cap. XX. disseruimus, comprobant. Quum igitur id certum exploratumque sit i& divinam naturamiseipsa inflentem iisdem Christianae sa-plentiae Λntistitibus visam esse indubitatis argumentis, Qtestimoniis luculentissimis τicerimus, quis confirmare atque perseverare jam dubitet quum Patres unius eiusdemque naturae esse divinas hypostasea clamant quemadmodum unius ejusdemque naturae plures sunt homines, nihil aliud perspicu concipere,' eloquenter praedicare, quam, ut una est humana natura , quae in pluribus hominibus subsistit , si unam eandemque esse naturam essentiamque divinam, quae etUr ex eas, in tres tamen personas, solida in quamlibet, mirabiliter explicatur VII. Hein omne momentum illius obicis intercidit , quem ex symbo- Io Synhodi Chalcedonensis petitum nobis adversarius obtruderat . taenim illhei Filius dicitur nobis ομοουσιος Mωπο--, quemadmodum est ὀμωμιοι Patri dis , non tamen utrobique eodem genere consubinflant alitat s ορμούσιος dicitur, ut ex iis, quae disputavimus apertissim/lioque . Hei Observandum est is ante Chalcedonensem Synhodum ita verba concipere Christianos sapientes consuevisse , ut Dei Filium Patri

Tent , non diversa quidem formula ab ea , qua memorata Synhodus uis est. Eadem enim prorsus intima Symbolum Synhodi Ephesinae eadem Grillus Alexandrinus Epistola ad Aeaeium eadem termel reperire est apud arbanasium Epistola de sententia D συβ uxand, n si X. Sed de qui posterioribus saeculis floruerunt orthodoxi Patres hoc idem passime dixerunt in fidei prosessio bus , ut videre est apud Baro Ium ad a

num XXXIII. VlΙi. Ut autem pateat manifestius , aliud intelligere solitos fuisse Patres , quum uisio de Sancta Trinitate enuntiarent , dc pressius 1-gnificantiusque usurpasse , quam cum de Christo hominibusque ceteris loquerentur in mentem revocanda sunt omnia illa Epitheta , quae ab antis quis recentioribusque Theologis verbo passim meumulate, prout est Patri αμ-σ- tribuuntur, ut quum illud praedicant η divisum . nseparabile, τοBaerens, connexum , Mi genus alia quam plurima de ipso nuntiant C praecipue unum cum Patre QSpiritu Sancto Deum etficere. Quae qui

라틴어 텍스트