장음표시 사용
121쪽
flentur, nee et eongruere ulla ratione noscuntur. Ut tale enim divisum separatum est a ceteris hominibus, nec unum hominem, sed plures una eum illis, numero multiplicato, constituit.
nulla es divisi Ibi est unitas numeralis . Non ita de Trinuat divina quemadmodum de rebus conditis euitandum. Inseparabilisa aliquid aequa
ista quidem nos opportuner admonent, ut iterum valido illi arguin a mento insistamus, quod praedicata passim toties inculcata in diis iis Sanctae Trinitatis continuitate deducitur is quod maximel sentenistiam Augusin rectissimam in propatulo collocat; quando omnium maxime indivisam, cohaerentem is veluti per consertos gradus conneκam divinitatem praeco indefatigabilis proclamare non desinit . Iam Capite XXI s II nonnulla ejusdem scriptoris excellentissimi hac super re mature praeis gustavimus , sed re multo pluria ille suppeditat ad hoc ipsum pertinentia immenso propemodum suorum egregiorum voluminum decursu , c praMisue Sermone LXIH. De Verbis Domini secundum Evangelium Ioannis , .ib.VI de Trinitate CapIII. I. QVII. Diutius , inquam , huic argumento insistere libet , iam si est in Sancta Trinitate omnino inseparab iis . ut ille ait, e aeterna connexio, non video quomodo sentire & judicare potuerit , nihil amplius unitatis tres divinas hypostases habere , quam tria, exempli gratia , alicujus speciei individua habeant . Hae enim veIIoco , vel tempore , vel voluntate , vel studiis , vel temperamento separantur invicem atque secernuntur 'deundus Iob Damasienus Lib. I. a Fid. Orthod. Cap. III. Si tamen omnia illa discrimina de medio tollas non adsequor prosecto neque percipio, quomodo etiam ea unitas , quae a specie profluit , non tollatur prorsusin intereat; & cuncta speciei indivia
dua ad unum tantum individuum conflandum haud continuo concurrant .
Videndum superius Cap. XIIII. g. VI Non abludunt quae habet Alexam de Alexandrinus Epistola ad cognominem Episeopum Constantinopolitanum
dem cogitatione fuere possit vitam inter reuinque distantiam. Quod quidem Pluribus eleganterin copioset diducere Gregorium Nysenum, e Bo Dum ividimus Cap. XX. ωXXvIL Sed omnium disertissim sev Boetius Libro Quomodo Trinitas fit unus Deus Cap. XII suoniam ver , inquit , Patre Deus e Filius Deus er SmrIius sanctus Deus meus ver quonIam nutias habet disserentias, quilus differat a Deo, a nullo eorum differt. Differentiae ver ubi absunt, abest pluralitas ubi abest pluralitar, ades unitas II. Iure igitur iis Fulgentius Ruspensis succensebat , cui de Trinitate aliquid humano more suspicabantur, meritoque gravibus seriisque dictis in
eosdem invehebatur , quum Arianorum eorumque suffragatoris Vidi Dissilias by Ooste
122쪽
insaniam suggillaret ita enim contra sermonem Fasivis Cap. V. serIbit Sed homines earnalibus fenfibus devit , etIam Hum Deum non possune ars earnaute cog tare, e ex si an PaIrem is Filium Θυριν tum sancium
fi posse ab Inouem separari, ficut a se homines separantur , qu sicut disInguuntur modo, quantitate uniuscujusque orporis necesse es ira discernantur e luis . Tales autem dum in lato earnis nisis testunt, creatis phan-rasmat bus suis, e gravat pondere vanitatIs , quanto magis in illarum rerum eu tatione versantur , quae omnes o,II μrpoream Nerunt molem tanto minus possunt ad intelligendam conscendere de ratem . Ut caussam his verbis Λdversariorum jugulae Fulgentius fit eos perstringit, qui in P tres flagitium illud conjiciunt , quod tres hypostases divinas sensilium individuorum distinctiones aequalitate metitur Aliter se profecto de Sancta Trinitate cogitare solitum, quemadmodum ceteros orthodoxae Frude propugnatores, luculenter insinuat. III. Sed ne quis φαλαιρετον Divinitatis adeo in Sanctorum Patrum seriptis crebrum repetitum calumnietur , illud non ad substantiae eontinuitatem, sed ad aequalitatem naturae, majestatis,in voluntatis, Mopeis rationum significandam traducendo insignem audita adversus Sermonem Arianorum docte subtiliterque disputantis locum huc transferre est animus, quo aliud esse in Divinitate aequalitas , aliud naturae vi αδιιυρετον ,- ut
ipse diceret , inseparabilitas , manifestiua me comprobatur . ita ut nescio quid aequalitati adjiciat illud , non posse unquam ratione una separari . Id autem nonnisi unitatem numer esse sacilei perceptu est , modo quis cor habeat. Verba Praesulis Hipponensis sunt sed non potest ομνatIo θου -
. sis, ubi NON OLUM EI LU EST, UERO ETIAM IN DISCRETA NATURA : Ita ut umore Di is eorum vulus quisque Deus fit
tres tamen Di non Nam, Pater Deus est , o Furus Deus es , erυImtus sanctus Deus es: Ne Fluus dem qu Pater est, nee Mem spIνItus sanctus , qu au Patre aut Filius sed Pater semper es Pater , IIIur semper Filius is amborum Spiritu nunquam cuiquam eorum aut Pater aut Filiu , sed sempe utriusque spiratus universa tamen νιηItasinus Deus es . Sed lucentiora, significantiora adhuc verba sunt , quae apud eundem nunquam sine laude loquendum Theologum habentur Lib. XU. de Trinitate Cap. XXIII. Verum , inquit , n illa summa TrInvate , quo inco arab Dis rebus omnibus antecelli , tanta est INSEPAR aBILI TA , tit quum Trinuas homInum non possit dira , UNU ΗΟΜΟ uia unus Deus, o DICATUR ET IT : Ne ἐκ uno Deo fit illa Trinitas , sed unus Deus Et cintervallo , quum de Trinitatis imagine , quae in homine reperitur , verba recisset suo sane , inquit , mirabiaiter neffabile est vel De bilum mirabu , quum si una persona haec mago Trinitaris 'omo videlicet opsa re summa Trinita tres personae An , Inseparabilior
123쪽
φορῶ, in quibus Datur aequalitatu vivisaeuacem cMUbiis ratis iuxta Λ usustinum. I. CELaeullo quis ImprobIorque argutator, ut ea, quae in expositIonemo sententiam Beati Augusιn adtulimus, elevet & ubi res composuis- Ie nobis videbamur, turbas iterum excitet, illud considerandum oculis legentium subjiciat, quod scriptor insignis Lib. VII de Trinitare CapIIII. Iiteris mandavit . Hi enim , quum da variis nominibus , quibus Divinae Trinitatis Μysterium moris est designare re explicare , locutus esset subdit tandem sui uitur fas an ut fateama loquendi uecessitate pam a hae vocabula , quum opus esset opiosa disputatioη adversus Udias .es
ora hominum sensus , quod n furetario mentir pro captu tenet de domino Deo eatore sua δεσθε quam fidem , fine per qualemeumque intelligentIam , t --ι dicere tres essentia , ne Intemsereris in illa summa aequalitate ulla di .esta . Ecce, ille objiciat , diserte fatetur Augus nur, rectet tres in Deo essentias dictum iri, modo nullum subsit periculum ne coninλεξεσι,- vota cabulorum alumniatoribus ulla divinarum Personarum diversitas cina qualitas inde inseratur, quod quidem facere Arius , ejusque sectatores sacrilego conatu elaboraverant. II. Non tamen huic monstro domando vis Herculea desideranda est nullum enim serme negotium facessit hujusmodi objecthio Totam ejus vim in vocula illa diversas consistere lique . Ut igitur difficultatem omnem amoliamur, animadvertendum est vocabulum divestati eo intellectu ab Aurusino adhiberi etiam potuisse , ut non dissimilitudinem aut differentiam ωδοποιον denotaret, sed solam rerum dilant am , aut separat onem innueret. Nam diversu apud optimum Latinitatis auctorem Salasium idem est, tque i χοροσμενοι Libro enim de bello Iugurthino scribit e Non eo e rim , neque in unum sese recipIebast, sed aliua auo , quammaxim vives vro quo diversum dixit Plautus in ilite . Sed utatis Pap/aius Lib.I. raebvios exemplum juvencorum jugum detrectantium adducens, ait rtiti indignantes , uti nondum vomere multo Ardua nodoso cervix descendit In armo In diversa trahunc, atque aequi viacula Ianam
Ne vocem diveria allo quidem sensu aeeipiendam esse arbitror apud mutuum Libro Aeneidos III ubi canit rDiversa extis , e deserta quaerere terrar
124쪽
bul divertere enim deducitur , quod Oscedere & dured significat, M. Tullius ibi Epistolarum XII. Redeamu ad Illud unde diveri mus
Si duferentι , Graece διαφορα, saepe Gis intercedere dicitur, quaen mero tantum distant . Praeclarer Porphyrius is εἰσαγωγ Η δ φορὰ , inquit, κα-- ε, Εἰδιαι - λιμ)ω - u μἐν γαυὴ φέρων ἔmρον pu λε- γεταε, 4om τι διαλατ- -ο- εα- is Ra . λα ἰρ- γα Σωκρα- Πλα res ν τερο- . Duferentis, communire , e proprie 'propν issime Ieatur . Nam communiter quidem differre alterum ab abire GH- eum, qua vivestate differt quocumque modo, vel a seipso, ve ab alia . 1 fer enIm Socrates a Plato vivestare, vel alterItate. Notandum enIm est, quae viversitas Laci ne dicitur, Graecet πρό s commode proprieque trans ferri, quod mav i me nostram sententiam confirmat . Sed &raeter Eaetiue Libro suom ad TrInitas es naus Devi, e non tres Di . Cap. L Scriptum reliquit, Triam eram in quolibe rum genere , tum oecis , tum numera viveν- Lar OUa . Iuare diversum etiam vel genero, vel specie, ve numero υιαν. Recte igiturin sapienter Augustinus ait , Ecelefiasticos Seriptores refugi me dicere tres essentia , timentes ne intelligeretur in illa summa aequalitate ulla diversitas, divisio scilicet de separatio, qualis individu rum sub eadem forma est , quorum pluria plures essentias constituunt Hoe eodem pariter sensu scriptum reliquit Gregorius Nyssenus in ratio. ne Catechetica oo w πη-- μοναρχία κίτεχαι κρατοι εἰ daο-ται νεοροι adeo ut neque monarehIae domisatus In diversas vivinitates feretur. III. Nec urgeat quis reponendo , a Viro doctissimo aequalitat dives- eatem veluti contrariam opponi . Discretionem autem , , separationem aequalitati nequaquam obsistere . Ut conchidere liceat , divertitatem prodi IIIluvino aut differentia δοποι posuisse Augustinum . Proclive est enim intelligere, ubi summam aequalitatem ille nominat, Divinae aequalitatis incomprehensibilem excellentiam significare, quaein eo ceteris ea-Qualibus praestat , quo vel nullum admittit euiuscumque dividuitatis discrimen . Hunc autem esse verum Scriptoris eminentissimi sensumis ex iis , quae hactenus a nobis de illius doctrina disputata sunt , elueeseiecidi ex his , quae ad exuberantem superfluentemque erroris confutationem ubjicimus , certius & exploratius evadit . Par potesa est , exclamat ille Lib. I. sntra πιαμ num , una fuistant a est , eadem Io alta deo quamvIs Trinnatim alamus isa a Pate no es Filivi ne Filius est Pater, ne Spiritus sanctus ut Patre aut Filius tamen unum Deum colimus
125쪽
tatum fuisse ex Tertulliano e Prudentio demonstratur 'emeritas, mpudentia eorum , qui TrItbeitaνum crimen a Patres ovicιunt. I. π Τ vero GonLatis nomine d Issimilitudinem aut differentiam re vi Augu Inus intelleκisset, non tamen sede nobis triunium acturos sperent unquam , qui de Fide avita nos exercent . Cur enim hoc ille intellexerit in caussa suisse non dubito , ingeni vim , qua ille pollebat acerrimam is perspicientiam mirificissimam, qua statim' primore adspectu comprehendit tres divinas essentias, nisi dissimiles' inaequabiles invehi non posses quar si quis esse in Deo tres essentias simpliciter edixisset dive: si certer ordinis divinitates, In varior gradus dispertitas inducere visus esset Forte hac in re autum & solertem etiam fecerat Au-aininum , quamquam hujusmodi monitu excitar opus vir acutissimus nonsabebat, d clamator ille vehemens se haereticorum exagitator insensi Dsmus Tretullianus , qui Libro I. adureris Μareionem , plures eos exsistere impossibile esse demonstrans, ita graviter& copiose disputavit Veritas Chrisiana defricte pronuntiavit meus si non unus est , non est quia Genius credimus non esse, quodcumque non ta fuerit, ut esse debebit Deum autem ut scias unum egi debere , quaere quid fit Deus , e non aliter nvenies suantum humana conditio de Deo definire potes , a de io quo e omnIum conscientia aenoscet, eam summum se magnum, in aeternitate consiturum,
sendum, quae summum magnum Deum esse at , dum hoc est ι Mest AD atque ita uetera , ut sit Deus summum magnum e forma, o ratione, ervi o potestate . suum de isto convenIat apud omnes nemo enim negabit Deum summum magnum uices/e, nisi qua poterit Deum , imum rodicum quid contrario pronuntiare, ut Deum neget, a reendo quod De G uae er/tIam conditio ipsius summi magην Nempe ut Ibi Ill adaequetur, a G, ut non fit aliud summum magnum e quia fuerit, adaequab tur: non erit Jam summum magnum , versa conditione, e , ut ita dixerim , -
uerit summum magnum, par non habendo ne non fit summum magnum . Ergo non aliter erit quampe quod habet esse, des unicum omnino ProInde Deu , quum fummum uxum fit, recte veritas nostra pronunctavit in uti non un s est , non est . Non qua dubitemus esse Deum , Gend. - n
126쪽
bere' Par autem non habere uni eompetat , n duobus es natu modo ptis Hactenus Carthaginensis Theologus , cujus verbis 8 elagantes Aur. Pradenti versiculi in eamdem sententiam deducti, ex Libro, cujus est titulus
vita ἀρτιγωμἀ, subnectendi sunt Ita enim adversus eumdem Hatcunem di- sputat canens. Ambos
Auruma esse deos natura ἀίpare summor. Quae tandem natura potest eo stere duplex; Aut regnare diu quam fons vivisus ab arce separat, alternaque V cum ditione reeidit λAut unus Deus es, rerum cui Iumma potesar. Aut qui jam duo sunt, Inuuntur dissare summo. Porro nihil summum, nisi plenis viribus unum a Disantes quoniam proprium dum quisque revulso Uindieat Imperio , nec summa, ne omnIa possunt. Ius varium non est olenum quia non habet Dresuidquid dispar habet Cumulum discretio earpit. Videndus Iol. Damascenus Lib. I. M id ortδοdoxa Capis. Quibus in medium positis , mirari subit, eo confidentiae , seu potius temeritatis deinvenisse quosdam , ut antiquos colesiae Patres tamquam ardos , plumis beosque traducerent , quasi eam , si Deo placet , non viderint τοτ ν quae admissam introductamque Divinarum parilium substantiarum multitudinem necessario consequeretur minus hi profecto contra naturalem rationem venissent , nec peccatum adeo immane peccassent, si adprobatia Λrianorum adquievissent deliramentis , ut illud est, in quod turpissime Ma-psi essent, si , cuius ne Ethnicis quidem Sapientibus in mentem venit tres aequabiles paresque naturas , altissimo sopore stertentes in summa diviniatate somniassent . deundus GregorIus Nazianzenus oratione XXVIIII. Sed ita eos nunquam ineptire solitos verba a septImι Prudentil*ie plendae perspicii demonstraverunt . Quod si etiam parum integret , cc minas Iroprie , pauloque obscurius aliquando ajores nostri de divina nitate uti essent , tamen , ne incredibilemis portentosam opinionem eis adfingeremus , summo cum illis jure agendum non esse , sed aequi Z ha ni rationem habente , benigna eorum dicta interpretatione lenire , cexplicare deberemus . Satis igitur , arbitror , liquet ex objectis augustιηι verbis nullum Admiariorum sementiae robur is firmi inicia A
127쪽
δε αντι - -οκασεω a Patritas uter dam usurpata . sussaaetu Item e essentia . φυσις es natura etiam. - vari senseatus . Divinae Peria senae . res etiam dictae . ποτασις quid apud pro no iraeeorum seνυt res . Laudabius Patrum cautI ab, hi α, ψ υπος is sumenda Misis. νimum ab Ixentium. I. Uod si haee omnI Augustis animo , quum ea scripsit, quae nobis I resistere nonnulli perperam arbitrantur, obversata esse quis adhue praefractius inficias eatri frustra ille sit necne , haud admodum laboraverim e contenderim tamen non aliam ob caussam tres Divinitati essentias, remoto Λrianismi, aliusque erroris periculo, adseri a veteribus potuisse , Theologum praestantissimum aliquatenus insinuare quam quia αλαι vocabulo , aliam vim, praeter vulgarem & usitatam, scite considerateque subjecissent, quemadmodum vocem ποσασιν novo & insolent inintellectu usurpasse jam vidimus. II. Nec nullo niκ fundamento inania verba proiicimus, nee mentem e terum nulla ratione suffulti divinamus , dum pluria' insignia exempla ex eorum scriptis eruere est , quibus in medium positis constet alio sensu οὐσίαν , quum de Sancta Trinitate , eiusque ypostasibus loquerentur, eos interdum extulisse, quam ex vulgi usu communiter recepisset id vocabuli ἔ plane ut πατασιν personamque significaret . Ita unatio Marin in Epi- sola admagnesianos Filius dicitur Hργμαι θεῖκε ουσια- νη- , cujus qui dem fides suspecta esse non potest adversario , quando R. Iohannis, de eu lus recta doctrina iste non dubitat , συγγονοι fuit , nec multo post ipsum Tebus humanis exemtus est quaret impossibile est postolicae traditionis vestigiis fideliter non institisse , adeoque in incerto habere non debemus utrum ουσίαν pro υπος ἄσει posuerit. Sic Ireius apud Photium Codice CXIX. Patremis Filium ουσιαι δυο ε νυμι α λέγω . Essent a duar et duas natura dic t , άσια ει φυσεω vocabula ανσἰ ἀιάποσασεω , botio ipso judice , usurpans . Nee obnitatur obloquaturque Cleruus, eaussatus botium Veterum verba sensus ex iis , quae ipsius aevo obtinebant , interpret ri non debuisses quum emunctae naris , subactique iudiei censor diserte scribat ejusmodi sensum interpretationem est me iis, quae in Piem Li bro sequuntur tum ex iis, quae praecedunt, elici de plano, consequen te deduci . Ejus verba sunt - ουσίαι --- ονοματι , - ν ἐπεμένων , - ηγουμένων in χωλ - , άνν ωι ποσασεω , ε χ - - οσανα - εμοι χωMisa . Vocibus sentiae, naturae, Mona Us m est posse rectam de Patre & Filio tu Sancta , utrisque eum inferiorem perperam adfirmando , male imperiteque locutus fuerat eodem Phallo teste assiduori iste advertat opus est
quoidam antiquis temporibus fuisse , qui, quum de Patre Filio integresciteque sentirent , de tertia tamen summae Trinitatis persona disseren- Diqilia πιν Ooste
128쪽
ee , turpissime labebantur , de cujus rei veritate oeere quemlibetis
terit Gregoria Nazianzenus earum , quas eloquentissime composuit , ora istionum XXXVII. QPsila Ius Brixiensis Lib.III de merosius CapXX. II. Sed ut redeamus, unde divertimus, Constantinus quoque Augustus in Concione ad Sanctorum Coetum , -- esentiam pro persona atque hyp sati adhibuit, dum CapIX. Piatonem sapienter secisse dicit , quod de Diis vinitate agens δυο οὐσίαι, αυδιι duas essent a numero suae t Deum scilicet , ὁ λογον. nutas pariter ΛIexandrinus . Libro I. Thesam νι CamVII. manifest esentiam oro hypostasi enuntiat . Quum enim et bre solis atque splendoris exempsum adtulisset, inde ait comparatronis dinsimilitudinem demonstrari , quod solis splendor propriam non habeat ex sentiam , nec persedi ipse in se ipso sentIait κώλο eατον , σύγ - . . quemadmodum est De Filius. Sed ut Lai norum quoque Theologorum auctoritate ungamur mar u Libro de νηδε-m si XXXXII. essentiae nomen utroque intellectu usurpat , pro natura videlicet in pro personaci Non enIm, inquit , resui. un ta nam πιι eae udifferenti naturae esserula onstituta , personam realtae ademi essent ae utun c a singularis De sub nil per unionem nomIvir melligatur e quam utriusque essentiae nomen unum , aest , Deus usus , ob udiscretaeon utroque naturae MissmIIem ubstant am raedicetur . Sed affatim hujusmodi exemplorum cumulat Petolus Lib. IIII de TrinItato Cap. I. Quiri docti ad laudatam gnati Epistolam apud Corelerium, ad quos Lectorem re mittimus . Quid de sept. Tertulliano,' NovatIano dixerim , quorum primus in Libro adversas Praxea , alter in suo de TrinItate eommentario non inscienter profecto , sed comperte admodum Qeonquisite de irroboratae consuetudinis via paululum declinantes, Graecum ποτάσι- cicabuislum Romana substantiae voce mutaverunt Iisdem quoque Augustinus Lib. V. QUII. Initate , quamvis cautimis pedetentim , accessit
mentia, sicut essent a de essent a morum omnium caussa ex Arsotele re petenda, ut in categoriis scribit: υσία a m , ου κυριω--σε ε - .caes
ν μιν, οὐ σὴ ἄν μοι EG σἰι μοι. Essentia seu substant a autem est quast proprie πυνια paliter ω maxIm dieitur , quae neque de subjecto al/quo icitur , neque In subjecto aliquo est ut quidam bomo , is quidam equus . Et II Phys Cap. I. ex VI l. Δοκω δι ἡ φυσι ευσία ἡ ν φύσων δν- iaristis, ἀναι- νωτον ἐνυπαρχον ἐκάe- mdetur autem natura , e essent a e rum , ----- fuat , esse quod primum ines unicu que. IIII. Non autem essentιαν- substantiae vocabula tantum , ad personas in individua venerandaque Trinitate significandasmajores nostri peculial uni transtulerunt ἰ verum etiam naturae nomen pro hypostasi aliquando posuerunt . Id quidem Ieria verba proxime a nobis relata confirmant id legere est in Epistola Alexaao Episcopi lexandrini ad cognominern Episcopum Constantinopolitanum apud Theodoretum Lib. I. Hloriae Eretis Cap. IV. ubi Antistes laudatus - σω νμασα δε φύσει vocat Patrem re Filium, quorum alter eadem Epistos φυ ιι μονογωνι dicitur, naturae vom
129쪽
naret . Cur autem Patrem & illum non duas uata a simplieiter , sed - a ira δυο φυσκι duas subsistent a natura adpellet , in ea ulla esse potuit viri sanctissimi sollicitudo , qua cavendum sibi censuit , ne sabelli
Paulique Samosa tensis dogmata aliquatenus insinuare videretur vox ea imφυσι apud Graecos ambiguo significatu est, & non tam rem aliquam per se exsistentem designat , quam rei alicuius qualitatem accidentem , pr prietatemque significat. Duas igitur naturas dixit, quae ver exsisterent ἔquod quidem idem est ac si qui dieat , duas hypostases . Neve hine alia quid, quod suam opinionem fulciat, dedueere perelae moliatur seruus,
quando eodem sent vocem φυσιν accepit Cnmur lexandrinus Epistola ad Macrum , ubi contra Nestorium scribens , μίαν pariter φυσιν in iam adserit , idest , unam sepsa seu personam verbi σεσαm-μἐν- , natura. nomine propugnat secus enim dum errorem NestorI vitabat, in contrariam, quae mox exorta est , Eutyctis haeresin cucurrisset . Personam a
tem intelligens , nihil quod Cisruo faveat , insinuare potuit , quum alia eum viderimus illius unitatis, quae numeratis dieitur, adsectorem strenuum d certissimum sic quoque murius naturam pro persona ευ atque sumit eo libro , quem deusnhois seripsit, quum β. LXIIII haec enuntiet: ν maestantem quemquam de Patre dc Filio agit euiquam genere sub otiae sed subjectum Iterum alter nar v tate naturae. Sic etiam Catholici Episco pi, qui Synhodum quinctam Oecumenicam Constantinopoli celebraverunt, φυσιν seu naturam sensu eodem exponunt , ut videre est in collatione . apud Baron um ad annum a Christi ortum LIII. Silentio tamen heic transeundum non est , Iob. Damascenum Lib. III. Cap. XI. Carin verba explicantem , φυσιο nomine non putare bidem τοσασιν significari , sed nat ram communem in una hypostasi consideratam ἀγκοινί φυσιν εὐυ πιλο-- ποτασει λικω διωρουμέν , ac LeontIum Byzantinum suffragatorem ad
hibet, qui perinde φυσιν irrisio non sepostasi sed essent am adpellari vo-
Iair Sed verius esse, φυσιν ' υποράσι-- Grillo samtam fuisse, ex iis, quae jam disseruimus, manifestiua me elucet. Ad eorumdem tamen ilustrationem c ornatum maxime pertinet , quod Asastasius Synaita in δηγῆCap. I. scribit aris oletem videlicet , Graecosque reliquos philosophos σιν pro persona & personam pro φυσω usurpare, idque aris, severo , ac ceteris haeretieis raudi fuisse . Non aliter sorte, ne alio sensu essent aeris fantiae , Θ naturae nomine usum est Concillum olatanum M. Anni DCLXXXumquam praedictos Patres adhibuisse vidimus, sed de hoc
agemus Capite insequenti U. Heic etiam opportunet notare non omistri divinas personas , quarum quamlibet Essentiam , SubstantIam , Naturam a Patribus adpellatas suisse demonstavimus, Res quoque interdum ab iisdem esse dicti alas, Ora ut quidem aliquod divisonis distrimen inter eas statuerent , nec ut Ar ni adsentirent sed ut Sabellianos refellerent , qu Iudaicae sententiae
inhaerentes , unum tantum Deum , et hune μον---.is esse volebant . tribus autem nominibus diversimode eensem, si dum diversitatem operandi, ita ut Pater, CFitius, d Spiritus Sanctus haudquaquam inter se reveri distinguerentur, distanctique in unitate naturae exsisterent . Ideoquae re res, es tria, Divinitate esse adseruerunt, non ut diversitatem nori
separationem is in multitudinem naturarum indueerent , sed ut sin siligo b Coos
130쪽
gularitatem personae prorsus excluderent . Ea propter AugustIM Lib. I d. Doctν In Christ aua a V scribit Res igitur , quibus fruendum est , P νιν, et Filius, ει ρινιιus sanctus . Res autem dici ab Augus/n , ut di vina Personas exsistentes contra Sabellium demonstraret, liquido constat eieLibro VII. . Trivitate Cap. IX. ubi scriptum reliquit RuUus an satria quaedam, non poterat dicere, quod Sabellius quia vixit a bae,esim lapsus es rota QTertullianus qui maxea eadem molientis a deinde sa- helitus , insaniam retundere volebat in Divinitatis οἰκονομίαν juxta certa recla fidei regulas stabilire , adversus eundem acriter insurgens rem esse Filium a Patre distinctam ita adseverat Ergo , aquis , da aliquam subsannam esse sermonem, spirIta, sopbia traditione congructam Plane Non vis enIm eum subsant vum habere in re per substantiae proprietatem ut e ct persena quaedam vider possisuis ita capiat secundus a Deo consIratus duos sero , Patrem e Filium , Deum e fremonem . t trepidus fuerim a sollicitus ubi in Symbolo in Concilio ntiocheno II. Anni CCCXLV. ab Arianis eum tres divina a Personas, tres res, τί ἀναγικα dictas invenerim nonnisi enim pravo intellectu ita ab Arianae factionis Episcopis Trinitatis hypostases adpellari potuerunt. Hane fidei formulam videre est apud Sorealem Libro Il. rasoriae Eccles Cap. XU. Non autem mirum eamdem vocem recta quidem a Catholicis , pravd autem ab Haereticis uncta in suam perniciem trahentibus usurpari, ut ex iis, quae superias Capa habentur, satis liquet. VI. Ista autem omnia quum ita se habeant, quἰ non videat , requenter etiam , servato eodem significationis temperamento, verbum σίαν si e spatiam , quod fecissent tractando usitatius d tritius , ad personam seu hypostasin denotandam amajoribus nostris non inscit usurpari potui ias Sed cur id facere veteres pepercerunt , Qveriti sunt ne , tribus ensentit enuntiatis, intelligeretur in divinitate ulla diversitas Duo ut videtur , in caussa esse potuere , eurmajorum nostrorum κω μου ab huius. modi loquendi ratione, vel potius licentia caute rac prudenter abstinuerit. Primum, quia vidit non omnia vocabula ad personarum proprietatem de-sgnandam inflectenda adhibendaque esses; ne cunctis ad earum distincti nem gnifieandam impensis, nullum superesset, quo continua Divinitatis unitas, de communio indiscreta proprie gnateque denotaretur , atque ita quis Deilius in alicuius diversitatisin dissimilitudinis suspicionem veniret
Alterum, quia non eadem ποτασιεμ ε essentiae ratio esse videbatur , ut eodem intellectu utraque vox acciperetur indiscriminatim VII. De Me quidem ut liqueat , advertendum est , nomen ποσασσε ι Psimae ν Seriptorum Graecorum , qui a jorum Gentium dici merentur consuetudine omnia alia significare solitum fuisse quam subsantIam e quo sensu reperire non est , nisi a Christianorum temporum scriptoribus uuirpatum , a quibus nomen us wἀπι- adhibetur ut ugnificet, cum rei alicujus exsistentIam abstrahendo consideratam a tum rem ipsam, quae exsistit ut in titulo libri PlotIn σιρὶ sata αρωκῶν ὐποςάσεων De ινιbus PrineNpalibus subsant Is se in alto,is N γνω&eικων ποτάσεων De substanti sintelligentibus . Adeatur Peravius Lib. IV De TrIη t. Cap. l. v. V. Interim socratem audiamus Lib. II. H ον Eccles Cap. VII. nonnulla de που ασσωι voce adposite notantem vi , , inquit , ἐλλυοικά . a ἔλλουσι --γ