장음표시 사용
541쪽
incomplexa ea eporematica syncategorematica diversimcde signiscant d yrope lio quod liqui termini signiscant aliquid negati x , aliquid assirmative 3 e c0nverso sed etiam ex hocque aliqui sunt
termini communes pluribu ,4 aliqui sunt proprii, inter quos c inputanda sunt nomina propria 'pronomina demonstrativam relativa. Et est iste mo ius, quando aliquod rgumentum tenet, si loco termini Cm
niunt vel loco h bentis terminum communem pro parte, poneretur Q-nen proprium vel pronomen demonstrativum vel relativum e tamen quando ponitur alius term nus quam pronom en dem Pnstrativum , vel
retitivum, vel nomen proprium, hon valet ar mentum vel quando accidit E converso. Verbi Vatia , si arguitur ses, Marcus potest eis; alter a Tullis , δε ιιι est ram si ergo Maraim potest esse alter a se, hoc est boniim arnimeptum , si Marcuri se nomen profr um ist .us hominis, similiter ω llisu. si tamen loco istiui nominis, Tulliin, ponatur hoc commune Musicism, et si adderetur homen commune, argumentum non valeret' sicut fonsequitur , Marcus potest si e alter amus es, ves a Tullis musico rcus est Tullius ergo Marcompotest esse alter a se.
Similiter hoc est bonum ard mentum, Mare t est tertius a Socrate Mare illa, ergo Marcus est testius a seu fit atrien hoc argumenturia iron valet, Marcus est tertius a scrate. in homine, ergo M. Vcu a sttertius a se tamen iiqn est differentia aliqua nisi in hoc, quod in uiro accipitur nomen commune, in alio loco termini communis accipitu
nomen proprium. Propter quod si aliquis credat quo allud rgumen tum valet ubi ponitur nomen commune , sicut illud nouo ponitur niamen propritim , decipitii per fallaciam figurae diction , dum crcdic propter smilitudinem citatori uis unum valire sicut &. reliquum. Similiter hoc est bonum argvin nium, Mari s noti est tertius asi αῖ Socrate Marcus est Tullius, eret: Marcus non est tertius a Socrate re a nuto. Et tamen si loco illius nominis proprii, Turrius, poneritur re
Iiomen commune, Homo, argumentum non valeret quia non sequitur,'
Marcus non est tertius a ei a Socrate, Marcus est homo, erm Mareas non est tertius a Socra e4 ab homine. . Et ita patet quod quando πnendo nimen propritim est bonum argumentum, ponens loco illius nominis proprii nomen commune non valet. Et iste est unus. mediis tertii modi principalis. Nee tamen cst dicendum, quod semper accipiendo nomen propriunt loco nominis communis, vel e convcrso est sallacii fietur edictio itit inde errant dicentes, quod hic est fallacia figurae ictionis, Ch riscus est alter a chori se musico, Choriscus est choriscus tuticus ergo Ch liseus est alter a te; si chariscas sit nomen proprium e non qn- cum et quia si esset nomen aequivocum non esset fallacia figurae dictionis. Quod autem non sit ibi fallacia sigin Edictionis patet. Nam sequitur, Choriscus est alter a chori co musico, erg0 Choriscus non ca
542쪽
vum , vel pr0prium non est non esset is scutili: bomis. .. E . si qua Issit LGμ, istius, dicendum eo , quid causa est, quia etiasrmativae multae, ii Rihus pnnuntur crimini, coli. Sine vel pret nona naeum terminis communibu ,ZIpnt halare pluiae causas veritatis quam si loco illarum proeria 'a mmcn 'neremtui I Pt inuincia. Ista enim po ei liabere omnz3,ς in inas veritati j, uus potest alieta chorises musico, Cnoriscus circa eis alicra musico . . istas p)test gemo chori sciis nulti . mno non nes in causas verit tria est habere ista hristest nec ista, ini, test esse altara tibi Lo. Eissi dican hic est allat: a coim
I Uii illis. Dicendum cst, quod hoc non it leniensibi , Liptro
r s. est lubstantia labens rartem distantem a parta in Sacr5mento altaris: i&tatuens in conclusicine poneretur. loco istius termini, Sab sta ilia..t
543쪽
monstrat; vum, esset bonum argumentum. Et propter ibe ibi Istia II classis ira dictionis penes alium modum prius positum. Similiter hic est fallacia figurae iistionis , Qu.ando lis in siritidem realiter, unum non potest esse sine residuo, Sed Socrates Ἐ-mile sunt idem realiter, ergo Soerates non potest esse nisi sit simile et quia si loco istius termini, poneretur nomen proprium illius similis, vel pronomen demonsseans ipsit simile esset bonum argil memtum. Similiter in talibus est fallacia spurisdicti inis , Mobile uando existit potest motus non esse, ergo Motus distinguitur realitera m bili. Simis: ter lilae, ipsa subsuntia existente pori non esse quanta ero . Substantia distinguitur real ter a quintitate. Similiter hie secundunt principia Arsat. Substantia quamvis non des nat esse potest non esse quantitas, er' substantia,'n est e idem realiter quantitati et Albedo euamvis non d snat esse potest non esse similitudo ergo Albedo non est eadem cum similitudine is tamen in omnitiis istis si loco termini
eommunis ponatur nomen proprium, vel pronomen demonstrativum, esset bonum argumentum.
Selendum tamen, quod quamvis praedictae eqnsequentia non teneant ponendo terminos communes a parte praedicat rhil opositione categorica:si tamen ponerentur a parte lubjecti in propositione copulativa esset bonum argumentum , messent consec uentiae bonu Sicut sequo tur, M bile potest effr in A, Tunc motus potest non esse, quamvis mobile sit tune ergo Motus non est idem realiterini mobili. Similite sequitur , Substantia potest esse in aliquo tempores, de Tune quantum potest non esse, ergo Quantum non est idem realiter eum substantia: sed altera praemissariam tune erit salsa. Causa quare unus modus tenet alius non est , quia quantum potest esse substantia quando substantia Mnest quanta. Sicut allaim erit Socrates quando Sociates non erit albux ponatur quod Socrates sit modo albus, quod fiat cras niger, tunc huc est vera, Albus eras erit Socrates, fle haec est salsa , Socrates eraserit albus. Et ista est eausa quare tenet unus modus arguendi, non alius. Et unde oritur ista causa micendum est quod ex hoe,duodalium im dum s gnificandi habet laoc nomen , Socrates,in hoc men , albo quia album significat Socratem in recto ouando oo M'us est albus, significat in obliquo albedinem quae potest destrui Sta
erate manente. Similiter quod hae sit vera secundum unam opinionem, Quantitas potest esse substantia , quando substantia non erit quanta, Causa est secundum eo; quia hoc nomen , quantitas , significat diis' stare partem a parte, Deus potest sacere quod substantia maneat, qu luna pars non disset situ ab alia parte e quare , dic. Et ita est de omnibus consimilibus, quod diversus mcdus si nise ardi elusit allaciam fgurae dictionis in talibus sophismatibus propter quod ad cognoscendii in istum tertium modum principalem figurae dictionis,'
necesse est cognoscere quas res termini signiscant,m qualiter signi
544쪽
cant eas, scilicet an in recto vel in obliquo an assirmatIre vel iit'ative, an aliquam termini categorematici vel syncaleg rematici, an tanquam nomina propria vel communia, quamvis illud ultimum
reduci posset ad secundum modum principalem unde quicquid sit di- eendum de distinctione illorum modorum , tamen hoc est intelligeo- dum secundum principia ii tot quod tunc sempere, fallacia figuraedictionis , quando Icilicet non se contingit arguere ex diversis termis ni propter div rsitatem ἰctionum quae videntur similes , propter quam Gilitudinem potist alicui videri quia arguendum est similitet ex illi ... Hoc tamen semper servandυm est, quod quando praemisse sunt dispositae in modo Min figura, ecundum regulas quae datae sunt in principi istius tractatus tam de syllogismis uniformibus quam mixtis, nunquam est Fallacia figurae dictionis.
A P. XI. D fallacia extra dictionem, ct prim i fallaria acria
Post allacia in dictione dicendum est de fallaciis eatra dictionem.
inter quas primo ponitur Fallacia accidMitis. Circa quam sciendum est, quod hic non capitur Accidens eo modo quo accipitur prius, ubi determinatur de accidente quia est unum quinque universalium sed accipitur hic accidens pro omni termino qui potest esse subiectum vel praedicatum distinctum ab alio unde omnis terminus qui potest esse subjectum vel 'dicatum propisitionis, potest esse accidens respectu abcujus, quia est distinctum praedicabile ab aliquo praedicabili vel subjicibili. Gausa apparentiae istius fallaciae est identitas praedicationis unius te minicum alio, hoc est, causa quare decipit, est, quia videmus unum terminum de alio praedicati affirmative vel negative, creditur, quod quicqv d dicitur de uno dicitur de reliquo.Causa non existentiae est quia quam is unus terminus praedicetur de alio, non necesse est, quod quie quid dicitur de accidentes, hoc est, de uno illorum , quod propter hoc dicatur de reliquo ves non est necesse eodem modo dici de reliquoquo unum illorum dicitur de alio. Et responsio generalis ad omnes paralogismos accident se dicere, quc non est necesse conclusonem sequi ex praemissis, hoc est, non est necesse medicatum confusionis diei de abjecto conclusonis proptes
unionem illorum in praemissis cum aliquo uno. Sicut non est necesse ista extrema, omo, simis conjungi propter praedicationem cum hoc medio, animal, et dicendu Homo est animal , Alrnus est an
545쪽
Sed praeter istam te ponsiqncin neralem oportῆt, secundiim Arhsto assignare aliquam regulam specialem es identem, quare non sequitur'; di pro diversis op6rtet diversas assignare. Ad iijus evidentiam in sciendii in quod timidus m0di principales istius fallaciae. ustus est, quando alicua quae per praedicationem conjun latur in praemissis eum rettin, dicundiu conjungi inter se in conclusone. Secimdus modus est, quando aliqua conjuncti cum aliquo uno per propositiones di ersas, Oncludamur per pro 'sitionem unicam conjungi cum eodem modo
Et est se e d i m. ilia Lllacia accidentis non est assignanda ex ariasione medii, cui non oportet naedium in iis Acra accidentis itariari, hi en istilla est variatis iii dii, Socrates est liomo, Plato est homo, tergo Plato est Socratent sed semper vel se tiente accidit fallicia acci . dentis ex identitate medii. M iando enim propter hoc que aliqua co j inguntur per praedicatisfiem in Medio non variat , credit tirqiita conjungunturis: praedicationem inter te, e tamen non oportet,
est fallacir acciden is Sed hujus non potest 4 r. liqua rightheciae
ratis sufficiens , quia nec per artationem medii licut dictum est, nec per reduplicationem minor sextremitatis supra majorem extremitatern equi frequci ter,cduplicativa est impossibilis, tamen syllogi simus est bonus. Sicut hic est bonus syllagis mus , Omnis homo est larix.mnis albedo est homo , ergo dic tamen istcreduplicati est ima possibilis, Omnis homo est albedo in quantum lapis. Non potest, ergo dari certa regula generalis pro prop6sitionibus4 paratra smi, quam iis ici inter sciatii fallacia accid 'ntis' fi quo c lis tenet. Est igitur scicndiun,ouod pii sis modus fallaciae accidentis est, quan do praemissae disponuntur in s usa in noni in sodo odio pol maec dere quando praemiisae sunt simpliciter categ ricae de praesenti aede in esse , vel quando sunt de modo , vel ima est de modo Malia de ineste vel de praeterito vel de sutiiro. Unde penes stum modum fallaciae
accidentis peccant omnes conj igat:ones inutiles tin formis sive ninitae,
de quibus onuitur Philosophus primo pri mn in de ovibus d chini est prius . Et ideo a se en ira quinia est iste modus fallaci acci-ddntis, cp'rtet scire omnia illas regii ld ses S poetet scire penes quam illaruni peccat paral0gismus m deo pho diuersis oportet diversas rati 'α assignare. tindelia est fallacia accidentis Uen sens fgnoscitur a te , Cho riscus est veniens, erρ Chori lcus cost oscitur a te. Et ideo in 'issi nancio debes proferre dc dicere quod laces sallaci ciccidentis, quia major est indelinita vel particulari in primas, gura in stilogistro afficiliativo , quae maj Hs esset in proposito inivolitis non ess . unde hic nulla est sallacia, Omnis veniens cognoscitur a te, Clioriscus est ventias, ergo Chutdcui cognoscit:ir a te ; quia majores ani v x M
546쪽
sim litet hic est allacia accidentis, Omnis hemo est anili at, Otamnis asinus est an mal, ergo Omnis asinus est homo. Et assignatio generalis debet esse ista, quod hic est fallacia accidentis quia quamvis animal praedicetur de homines, non oportet quod de quocunque dicitur animal, quod de eodem dicatur homo tali modo quo antina dic tutde homineris proserendo debes dicere in speciali, quod luc est sallacia accidentis, quia arguitur ex propositioniblis assirmativis in secunda figura. Et ita pro diversis debent diversae regulae assignari, Ine illieregulis non potest universaliter sciri quando est fallacia accidentis
Quando igitur accidit fallacia accidentis penes istum modum, arguendo ex propositionibus mere categuricis di mere de inest eis deptaesenti, facile est scire re las rapolitis primo Prioram positas, de unitormi generatione syllogismorum de inesse praeterquam in uno casu, puta in divinis , ubi concedendum est, quod una res simplex est tres personae quae inter se sunt distinctae realiter: de quibus tactum est prius, quod in talibus terminis est frequenter fallacia accidentis non in
unde hic est sallacia accidentis, Omnis essentia divina est Pater, Filius est essentia divina, ergo Filius estiater. Et debet specialis regula assignari talis, Quia una essentia divina est plures persena quae sunt
personae distinctae inter se. Et ideo non oportet , quod omne nomen Persenae, de quo praedicatur nomencssentiae, praedicetur de nomine alte vius Personae. Similiter hic est fallacia accidentis, ve essentia est Pater, Haec essentia est F.lius, ergo Filius est Pater in isti deservit con- smilis regula. Quia enim una essenii est plures personae, ideo non sequitur quod quamvis de nomine proprio illius, vel de pronomine d
monstrante essentiam illam, praed: centur nomina illarum per onarum,
quod propter hoc unum nomen unius personae praedicetur de reliquo scut propter hic quod iste terminus, homo, significans plures h ..haines, praedicetur de nominibus singulorum hominum, non oportet quod illa nomina quae praedicantur de hoc iacmine, homo, sine signo unis versali, de se invicem praedicentur. Similiter hic est sallacia accidentis propter similem regulam, Vis spirativa est paternitas, Vis spirativa est filiatio, ergo Filiatio est paternitas. Similiter hie Haec essentia est pater,Haec essentia est filius,ergo RIus esti ater. Et similiter hic,Haec essentia est pater,Filius non est pater,ergo Fi- ius non est liaec est emia. Similiter hic, omnis Deus est pater, Fisius cst Deus, eusFilius est patcr.Et si dicatur quod hic non est fallacia,quia haec est sal a, Omnis Deus est pater. Contra hoc potest argui, quia si haec est falsa, Omnis Deus est pater, ergo sua opposita est vera ista scilicet, Aliquis Deus non est pater 3 3 manifestum est quod haec est vera, Alf- quis Deus est pater, crgo sunt plutes Dii , quorum unus est pater 8d
547쪽
rater, Aliqua essentia divina est pater , ergo Salu plures egentiae
Similiter lite est sallacia accidentis patc est incommunicabilis Sed essentia est communicabilis, ergo Contradictoria veri sicantur de I sentiavi patrea Tater Messentia sunt idem ergo Gontradictoria velificantur de eodem. Similiter hic est fallacia accidenti maee essentia est pater, Pater non est filius, ergo Essentia non est filius. Et pro omnibus talibus non potest signari nis talis tegula , Essentia divina quae est unus Deus munica essentia est plures perlonae. Propter quod, ubi n6n obviat relationis oppositis,quod conceditur de una persona concedendum est de alia ubi vero obvia relationis oppositio non est co cedendum de qualibet quod de una conceditur. Et ad luc est sempegaspiciendum in respondendo ad discursus ex terminis importantibus personas divinas. Et ideo quamvis in talibus discursibus in quibus exemplificatum est sit sallacia accidentis et non tamen in discuri bus ex teis minis importantibus creatura est fallacit accidentis. Propter quod dico, quod in terminis importantibus creaturas, tibiacunque sunt praemissae dispostae in modo cin figura vocaliter secundum regulas datas superius de syllogismis unisermibus S mixtis, nunquam est fallacia accidentis quamvis aliquando possit esse fallacia eqaiv eumis, xatnphibologiae, compositionis, & divisimis, Mataeatus ; in uno casu Fallacia sectiadi 44id ad simplicucr nisi aliqui termini includant aequivalenter aliqua st ncategoremata, vel aliquas alias determinationes , de quibus dictum est in primo trafiatu istius Summae. Propter quod omnes tales syllogismi sunt boni , Omnis intellectus hi
manus est anima intellectiva, Omnis voluntas liumana est intellectus humanus, ergo Aliqua voluntas humana est intellectiva. Omnis cre tura est creata, omnis creatio est creatura, ergo Omnis creat o est cre ta; annumerabiles tales, quos nonnulli ignorantes L2gicam negant,
propter quod in errores varios elabuntur.
Sicut etiam nonnunquam accidit sallacia accidentis propter hoc, quod praemissae de inesse & de praesenti non ordinantur secundum regulas debitas in modo Min figura cita etiam accidit fallacia accidentis propter hoc, quod praemissae de praeterito ves de futuro vel de modo non ordinantur secundum veras regulas in modo dc in figura. Propter hoc enim hie est allacia accidentis, Filius Dei fuit Deus ab aeterno, Filius Dei non fuit homo ab aeterno , ergo Homo non sui filius Dei ab aeterno. Similiter hic, Deus non potest facere actum meritorium sine voluntate, Actus meritorius est aliouid ergo Aliquid non potest fieri a Deo sine voluntate. Similiter est hic, Naturaliter potest sciri quod omnis Deus est immortalis,Tres personae sunt Deus, vel Pater est Deus, ergo Potest naturaliter sciri quod tres Persona sunt immortales, vel quod Pater est immortalis. Similiter est hic secundum unam opinionem , Scio quod omnis anima intellectiva est substantia, Intellectus est anima intcllectiva, ergo
548쪽
ergo scio quia intellectiis est substanria. Et licui est de talibtis , Ita est
de multis aliis , quae tamen post in sciri evidenter, scitis regulis datis de Generatione syllogismorAm formin. mixtorum, propter quarum ignorantiam multi decipiuntur per fallaciam accidentis. Secundus modus principalis fallaciae accidentis est,quando aliqua co Iunguntur per prAdicationem cum tertio non variato in div rsis pro- postionibus is in conclusune conjunguntur illa eadem cum illo tertio non variato sicut sic arguendo , Iste canis est tuus, Iste canis est
pater, erv Est tuus pater. Veruntamen non semper ouando sic arguitur est fallicia accidentic hic enim nulla est fallacia accidentis, Iste homo est albus , Iste humo est animal , ergo Iste homo est animal ab
Et ideo ad cognoscendum , Quando in tali modo arguendi est sallacia accidentis S quando non videndum est an ex propositione in qua ista duo praedicatam con unctim de aliquo contingat inferre pra dicationem unius de altero Ἀ an talis oratio sit propria. Et D sic, non est ibi fallacia accidentis, ut lite Socrates est rationalis, Socrates est animal, ergo Socrates est animal ratis te. Si autem talis oratio sit impropria, tunc non valet; sicut non sequitur , Socrates est homo, Socrates est animal, ergo Socrates est homo animari nee sequitur, Socrates est lapis, Socrates est homo, ergo Socrates est homo lapis. Similiter si ex tali praedicatione propria non contingat ir serre prae dicationem unius illorum conjunctorum dereliqua , si ibi fallacia accidentis. Et ideo quia non sequitur Iste canis est pater tuus, ergo Z tuus ista consenuentia non valet, Iste canis est tuus, ist pater, ergo
Est pater nius 3 sed est sallacia accidentis similiter non sequitur, Isi est Monaclius albus, ergo Est albus ideo hie est fallacia accidentis, Iste est albus, Iste est Monacivis, ergo Iste est albus Monachus ita de conis smilibus. Veruntamen sciendumue, quod miper in tali argumento est aulacia irae dictionis, cita semper in tali modo argucridi concurri ni fallacia accidentis,in lallacia figurae dictionis tamen quando quis credit quod sequitur confusi propter hoc quod illa conjungebantur eidem termino in praemissis, decipi irier sallaciam accidentis. Si autem credat hujusmodi conclusionem sequi, propter similitudinem illarum dictio num ad alias dictiones in quibus scit tenere talem modum arguendi, decipitur per fallaciam satirae dictionis. Et in illo cactu potest assignari aliqua multiplicitas in fallacia figurae dictinnis, propter hoc quod unus
terminus aliter accipitur in propositione una Min alia r quia tamen nulla oratio una est multiplex, ideo ibi non est aequivocatio, nec amphibologia, nec compositio, nec divllio, ncc accentus.
unde sciendum est, quod si semper quaelibet dictio in tali modo arguendi uniformiter cespiatur, non committeretur aliqua fallacia dicta .
una imo si servaretur forma syllogistica non ponendo medium rela et et 1 minum
549쪽
mirium in conclusione, non esset ibi fallacia accidentis. Sicut hie nodest fillacia, Iste canis est tuus, Iste canis est pater, ergo Aliquis p ter est tuus. Similiter nec hic , Iste est albus, Iste est monactius, creo Aliquis monachus est albus. Sed in tali modo arguendi aliqua dictio accipitur diversimode in diversis propcsitionibus unde in ista, Iste canis est tuus, y tim significat possessionem. In ista autem , Iste canis est tuus pater, Fluta, non significat possessionem, sed γnificat patrem istius hominis propter quod aliter accipitur in una pro positione quam in alia nulla tamen oratio est multiplex. Et si quuras unde est hoc , quod aliud significat in una propostione in alia. Dicendiim, quod causa quare ista vox significat aliud in una propositiones in alia, non potest esse nis voluntas utentium qui si vo Iunt uti. Sed ex :oc videtur quod hic est praecis fallacia in dictione. Potest dici quod hie non est praecise allacia indictiones, quia non est inconveniens onere quin talis modus arguendi posset servari in propostionibus mentalibus unde non est inconveniens, quando una dictio ad placitum significat unum quando per se ponitur, maliud
quando adiungitur alteri. Ita idem signum naturale naturaliteri ificat unum quando per se proponitur, Mallit quando conjungitur alteri scut posset exempli sicari de multis naturalibus. Sciendum est autem,quod non tantum sic coptingit arguere ex omniabus assirmativis, sed etiam contingit arguere ex una affirmativa dc aliane aliva. Vnde hie est fallacia accidentis, Iste non est albus, Iste est monachus , ergo Iste non est monachus alaut. Similiter hic, Η non est tuum, Hoc est opus, ergo Hac non est opus tuum; sines
Ou a, secundum, rati telem, Fallacia consequentis est pars aceta
dentis, ideo post sallaciam accidentis sequitur videre de sellacia Consequentis. Et Eri allacia consequentis,quando creditur ante eidem sequi ad consequens , sicut consequens sequitur ad antecedens. Ita quod causa apparentiae hujus fallaciae provenit ex similitudine consequentis ad antecedens Et causa non e cistentiae est diversitas inter
Fit autem Fallacia consequentis in arguendo ex propositionibus, quarum una sequitur ad aliam; Z non e converso. Ves arguendo ex una conditionali ad aliam conditionalem, in qua oppositum antecedentis primae conditionalis ponitur loco antecedentis,&cypos tum consequentis yrimae conditionalis ponitur loco consequentis bicut sic arguendo, Si
550쪽
Iomneurrit, Animal currit , ergo Si nullus homo currit, Nullanimal currit Hic enim est fallacia consequentis. Et est regula eneralis pro omnibus talibus, ito Q gando argui: ur conditionali una
ad aliam conditionalem, in m lip0situm anteced It s Ionitur loco antecedentis, oppositum con cquentis loco consequ ut tallacia consequentis: xlioc propter istam regulam, Quamv s aliqua consequentia sit una non oportet oppositum anteccdentis inserre o in conse quentis; qnamvis aliquando gratia terminorum ex Oppol to an ecedentis sequitur oppostum consectilentis. Et ideo non oportet plus de isto loqui,qilia ex denter potest sciri quando iste modus accidit, ex qu indo non, icita ista regula data nunc, scito quando est alius modus istius fallaciae. unde sciendum ii ' quandoque committitur fallacia consequentis arguendo enthymematice, di quan isque arguendo ex pluribus propositionibus. Si auic est ex pluribus propositionib..s, ad hoc quod sit consequens requiritur quod conse iucias inierat quamlibet propositionem positam in antecedente , Sion e converso. Et si arguatur inrigura temper simul cum hoc erit fallacia accidentis. Et universaliter, quando est fallacia consequentis etiam in enthymemate , illa consequem tia red icitur inriguram debitam, si remaneat fallacia conseqtientis in istu dilcursu composito ex propositionibus dispositis in figura , si sic, ibi est sillacia ccnsequentis,& erit etiam allacia accidentis & pro tanto diciturinti d consequens esto accidentis, quia ubicunque est dispositio in seu ra , s sit ibi salticia consequentis, etiam est ibi fallaei accidentis is non E converso. Unde hic est tallacia consequentis scut patet per ostensa, Omnis homo est animal , Omnis asilus est animal , ergo Omnis asnus est lismo quia utracue praemissa sequitur ex conclusone & non e converso. Sed hic omnis homo est albus, Omnis h0m,est visus, ergo Omne visum est album, est fallacia accidentis sed non est fallacia consequentis, quia concluso millam praemissam inseri Mideo salsum est quod aliqui dicunt , quod semper arguendo ex omnibus assarmativis in secunda figura est sectae sallacia an
Videndum est ergo de sellacia consequentis arguendo enibymematices quo viso scietur faciliter quando est fallacia consequentis, sive arguitur ex pluribus praemisiis, sue non Unde sciendum, quod ad assignandum fallaciam consequentis non lassicit diceres, quod equitur e converso non sic. Quamvis enim illa si generalis soluti, tamen praeter istam solutionem generalem oportet dare aliquam aliam regulam specialem , quare sequitur e converso ne sic. Et hoc est in assignando duas rcgulas speciales, per quariim unam declaratur quod sequitur e converso per aliam quod non equitur ficu cita generaliter in assignatione fallacia coit equentis , oportet duas regulas spe
ciales assignari; pro di ersis ophismatibus oportet diversis regulis uti, de quibus aliouid Maia exempli supra diximus.