장음표시 사용
611쪽
dinem non extendenda. Ipsa autem demonstratio loquitur , quod, quae hic de mortuis dicuntur, ea etiam de vivis intelligenda rint. Atque rum tanto magis ad excusandum sumus obligari, si quae adversus nos commissa sunt ab iisdem excia lentur adductis rationibus, ob quas ea excusationem mereritur. Merito igitur reprehendi solet, si quis contrario modo omnia in malam narrem interpretetur, nec excusationem admittere velit, etiamsi rationes sussicientes in medium afferantur.
- ἀὼ O Gum laudis debetur mormis, quamin facto memoriau sciam iam maxet. Etenum ossicium laudis debetur mortuis ob facta exae, iabeati, virtutibus intellectualibus & moralibus profecta I. ssi. re ruis stari. Iur. aro. Quamobrem tamdiu fieri potest, ut laus. quam merentur, iis tribuatur, quamdiu horum factorum memoria manet. Quoniam itaque obligatio praestandi ODficii non ante expirat, quam quando impossibile est, ut eidem latisfiat ao9. para. I. Hil. ρυα umυ0; ossicium Iaudis mtique debetur mortuis, quamdiu factorum manet memoria.
Obligatio quae a Iege naturae venit, necessaria & immutabilis est cl. 14 a. Part. t. Mit 'a I. uu v. , adeoque per se numquam desinere potest. Enimvero extenditur ad impossibile adeoque eidem nullus amplius locus esse potest f. ao9. ροτι. t. PHL pract. - . , quamprimum contingit , ut eidem se tisfieri non possit. Quodsi memoria factorum perpetuo dura ret, ossicium quoque laudis propterea debitum semper maneret. Sed quoniam aetas illam deser, udis quoque ossicium perpetuum esse nequit. Facile autem patet, memDriam non deseri debere nostra culpa, cum ad eam vitandam obligemur I. 299- P rt. t. J- NM.). Quamdiu factorum memoria manet, moraliter adhuc vivit,&, s ex factis eius aliquod adhuc commodum in nos redundat, perinde est, ac si nobis quid faceret, suoque facto nos sbi obligaret ad grati animi officium praestandum. Erumvero quando factorum memoria deletur,
612쪽
De raciis erga mortuos ct jure se asturae. 373
moraliter quoque morirur, qui physce dudum erat mortuus,rumque omne prorsus jus, quod aὸ Officia laudis habebat, a. mittit, ut perinde sit ac si nunquam inter homines extitisset, R natura nunquam jus quoddam eidem tribuisset. s. 7 3O.
rasis iniuria fieri nepuit; peccari tamen is eos potes. An mortuis Quoniam enim mortuus jus Omne amittit g. Ioo. 9 nul' inju fieri Ium quoque jus persectum ipsi competit, consequenter nec Uineos cis quisquam jus ejus vioIare potest. Quamobrem cum injuri- rariposcam alteri faciat, qui contra jus persectum quid facit I. 839. tart. . Fur. natυ mortuo injuria fieri nequit. Δ ιod eras
Enimvero quoniam obligamur naturaliter ad Iaudem meritam mortuis tribuendum, & famam eorum servandam
s. 7as.), tum etiam ad nos gratos iisdem praebendum ch. et a r. & ad gratias agendum cs.7 a 3. immo ad gratiam rependendam in aliis 3 7 a 4. , & ad omittendum quae hisce
contrariantur Taa. Part. δ. Fur. nar. ; si mortuis laudem meritam non tribuimus, nec eorum famae studemus, neque gratos nos iisdem praebemus, aut hisce prorsus contraria faciamus, actiones nostrae tam negativae, quam pofitivae legi na- 'turae contrariantur. Quamobrem cum is peccet, cujus actio Iegi naturae contraria β. 44 C. pay . l. 3 r. nar. J; omissio ossiciorum mortuis debitorum atque actio iisdem contraria peccatum est. Quoniam Vero in eum peccamus, cui ossiciaum naturaliter debitum denegamus, aut quod eidem comtrariatur facimus ; in mortuos peccari posse patet. mod
Paret adeo, quantum fallantur, qui sbi persuadent, in mor tuos quidvis sibi licere, propterea quod se impune hoc facere Posse vident, ita ut mortuo insultare leoni haud raro fibi glo. Cc cc 3 11 Diuitigoo by COOste
613쪽
ignominia, qua assciantura In mortuus
riosum existiment. AEque tamen turpe est, deesse ossicio erga mortuos, quam erga vivos. Atque ipsi naturae humanae quasi insta est turpitudinis hujus notitia, cum qui a partium studio procul remoti sunt reprehendant unanimiter eum, qui contra cssicium mortuo debitum quid facit, immo reprehendant viri boni non sine indignatione. Mortui quoad ea ossicia, quae ipss adhuc post fata praestari possunt, ac debentur. aequiparantur vivis. ut adeo perinde sit, sive dess cssicio erga vivos, sive erga mortuos, aut contra id quicquam committas.
g. 73 I. Mortuis infamiam a pergere non licet, nec eos .nominia afficere licer. Nemo enim alteri infamiam adspergere j. 866. 8art. I. Fur. nat.), nec ignominia alterum assicere quisquam debet g. 829. pari. I. Iur. nar. . Quamobrem cum ex ipsa notione ignominiae ac infamiae pateat, mortuis quoque infamiam adspergi cosque ignominia assici posse 3. 8r 1. 36 a. art. I. Pr. nat. ; nec mortuis infamiam adspergere , nec eos ignominia assicere licet not. I. Ta9. .
Ex antea demonstratis satis patet, ea, quae quoad honorem aliis debemus naturaliter, mortuis quoque deberi, & quae naturaliter quoad eundem prohibita sunt, ea nec in mortuos licere. Quamobrem opus non est, ut de hisce prolixius dicamus, eum quae de hisce demonstrata sunt in parte prima Iuris natu rae ad mortuos facile applicentur et eos enim spectare debemus tanquam vivos, quatenus ossicia ad honorem spectantia iisdem adhuc debentur, & illis contraria prohibentur not. 3. α9. . Quicquid hac in parte lege naturali praecipitur , vel prohibetur , respectu vivorum & mortuorum unum prorsus idemque est. Eadem enim lege consulitur honori ac famae
Mistuas iesuria specialiter dida inci, seu inseriari potest.
614쪽
De ficiis erga mortuos edi jure sepulturae. S73
Etenim ex notione infamiae ac ignominiae patet, quod mora injuriari tuus ignominia assici, ac infamia eidem adspergi possit l. post. 8 II. 86 a. para. l. Furi nat. I. Cum famam alterius laedat, qui eidem infamiam ad ergit, honorem vero laedat, qui ignominiam facere conatur g. 867. pari. 1. Pr. nar. , usio autem honoris ac famae sit injuria specialiter dicta g. 874. pari. I. Dr. nat. I mortuus quoque injuria specialiter dicta
Injuria dividitur in realem & verbalem, quarum illa factis, haec verbis committitur g. 873. pura. l. Jur. nat. . Verbis injuriam fieri poste etiam mortuis, palam est. Enimvero erunt sorsitan, qui dubitaturi sunt, num etiam injuria realis comis mitti possit adversus mortuos, utpote qui in rerum natura non amplius existunt. Hos igitur perpendere velim, injuriandi a. nimo corpus quoque mortui verberari aut fustibus caedi posse,
perinde ac vivi : neque enim in injuria inferenda spectatur dolor, quem sentit injuriatus, sed laesio honoris, aut famae, quae facto intenditur. Similiter quemadmodum injuria realis est, si quis alterius domum ut dubitoris possidet smi. g. est. 'iquidni etiam si mortui domum ut debitoris possidere velit, injuria realis usse debet ' Dantur etiam facta injurioIa alia in mortuos, etsi rariora, aut saltem non adeo manifesta 'quae adhuc locum habent, etiamsi corpus defuncti dudum fuerit corruptum. Exempli loco esto , si quis animo injuriandi, quem prodere vult, injuriam realem inferat liberis defuncti, aut si quis eodem animo aures asininas appingit imagini defuncti.
s. 733. Carpora morsuorum ex iis locis, in q*ibus vivi degunt, rem De reis mendis. Corpus mortuum putredine corrumpitur, atque sce- vendis coristote suo non modo molestiam creat, Verum etiam veren- poribus dum est, ne sanitati viventium nocumentum adferat. QuO- moraris. niam itaque operam dare debemus, ut omnem molestiam quam
615쪽
quantumlibet exiguam evitemus β. 43r . 'art. l. Furinat. & ut anitatem consereemus, quantum datur f. 3 93. pari. LIι' nat. , ac utrumque aliis quoque debeamus 3 6os. art. I. Dr. nat. . corpora mortuorum ex iis locis removenda
De iure sepulturae cum jam nobis sit agendum, gradatim progrediendum est: alias enim fieri non poterit, ut hoc jus
evincamus. Gratius de J, B. & P. lib. a. c..I9. I. hoc ius ad ius gentium voluntarium reseri, quod scilicet ex voluntate humana ortum habet; hos tamen gentium mores communes nais turali rationi consentaneos agnoscit. Quodsi vero natura. lis detur ratio . cur moraui uni sepeliendi; in eam hic imquirendum, non Uero ad tacitam gentium voluntatem provocandum. Naturalia illa ratio si inducat necessitatem moralem mortuos sepeliendi; ad mortuos sepeliendos naturaliter obliga. mur , consequenter jus sepulturae erit juris naturalis, minime
autem iuris Gentium voluntarii. Patet itaque jus sepulturae a Gratio non satis fuisse expensum; sed idem altius repetendum esse. Quid igitur principiis juris naturae hic conveniat, a nobis demonstrandum. In praesenti propositione os endimus,
rationem a corporis moriui natura desumtam inducere necessitatem moralem, adeoque obligationem mortuos ex iis Iocis removendi, in quibus viventes degunt e nondum autem definimus modum, quo removendi sunt, sed in eum ulterius jam erit inquirendum. Ista autem obligatio nos tenet non minus quoad cadavera brutorum, quam quoad corpora humana moris tua. quemadmodum ex demonstratione abunde liquet, quippe quae tota subsistit, etiamsi in locum corporum humanorum mortuorum cadavera brutorum substituas. Et haec forsan ratio est, cur quaedam gentes, praesertim barbarae, in modo removendi a viventibus corpora mortuorum & cadavera brutos rum nullam disserentiam admiserint, sed idem sibi licere in corpora hominum mortuorum, quod in cadavera braeorum
licet, existimati suerint. Hoc praejudicium ut tollatur, seque tem addimus propciitionem. g. 7344 Disitigoo by Cooole
616쪽
De ossiciis erga mortuos O jure siepulturae. S77
. 73 4.cirpora mθrrusrum hominum cadaveribus trurorum noπ aequi De eorpori
flaranda sunt. Etenim mortuis hominibus debemur adhuc ινι hamario certa officia 3. 7is. , ita ut etiam injuria sipecialiter dicta monauiisdem inferri possit 4. 73α . , in ipsorum etiam corporibus brutorum
nos. g. cit. J. Quoniam vero ex demonstratis facile patet,cad merita, eadem non valere de brutis mortuis; homines mortui & non aeροψ bruta mortua in eundem censum Venire minim C possunt, adeo ra Eu. que nec corpora mortuorum hominum cadaveribus bruto inrum aequiparanda sunt.
Negari equidem non potest, corpora mortua hominum &cadavera brutorum physice non differre a se invicem, ac e dem modo corrumpi. Ast inde minime sequitur, quod nec moralis quaedam disserentia intercedat et quin potius sontrariaum patet per antea demonstrata & iisdem innixam demonstra ionem praesentem. Quando igitur inquiritur in modum reis movendi a se corpora mortua humana; ad disserentiam istam utique animum advertere debemus, nec a modo, quo cadaveara mortuorum removemus, argumentari licet ad modum removendi corpora mortua hominum. In illo nimirum tantummodo rationem nostri habemus; in hoc vero ratio quoque habenda est hominum mortuorum, ne quid committatur, quod ossicio erga ipsos repugnat. 73sa
Quoniam cadaveribus brutorum minime aequiparanda mid isa
sunt corpora hominum. mortuorum s. 734J, ea non esicim 'nodo θ3uatur. e conspectu nostro remoυenda, quo cadavera Durorum removerasolent, consequenter cum cadavera brutorum canibus ac se ris abjiciantur, & sub sole putrescant, corpora hominum morisu tua canibus ac seris non abjicienda, nec patiendum , ut sub sole ρ tresant. Constat gentes barbaras mortuos volucribus ac feris demis
617쪽
randos abiecisse ; sed hae suerunt, quae inter corpora hominum mortuorum & cadavera brutorum nullam disserentiam agnoverunt, ad Physicas tantummodo rationes, quae in omnium oculos statim incurrunt, animum advertentes, non Veroad rationes morales in sensum non incurrentes illum attendentes. Nemo facile erit, qui existimaturus est , nihil in eo committi , quod fit a ratione alienum , si corpora humana mortua seris devoranda abjiciantur , consequenter morem illarum gentium, quae hoc fecerunt, reprehendi minime posse: qui enim ita sentit, cum praejudicio a prima aetate contracto non occaecatum possideat animum, quemadmodum gentes barbarae, quarum is mos fuit, omni amore in alios vacuum habere debet animum , quoniam alias aequo animo non laturus, ut is, quem vivus dilexerat, post fata brutis aequiparetur.
An amor, Si is, quem amamus, moritur ; morte i sus amor in nobis quo alterum minime extinguitur, sed tantummodo eme suo orbatam Amor
prosequi- enim est dispositio animae ad percipiendam voluptatem ex muri morte alterius selicitate I. 633. Psych. empir. , consequenter eX eo, Vsu extis' quo ipse voluptatem percipit . 636. Poch. empir. . Quan guatur. do quis moritur, impossibile quidem cssicitur, ut voluptatem mortuo creemus, ac taedium ab eo avertamus, qui effectus amoris est g. 63 a. et A. empnr. , non talpen propter ea tollitur illa dispositio animae, in qua amor consistit, quippe cum mors alterius minime obsici, quo minus velim , ut adhuc in vivis esset, ac ipsi voluptatem creandi occasio sese nobis offerret. Amor itaque morte illius , quem ama mus, non eXtinguitur. moderat tinum. . Enimvero quoniam fieri non potest, ut mortuo Voluptatem creemus, vel taedium ab eo avert unus, in quo effectus amoris consistit per demonstrata; si is, quem amamus, moritur, amor, etsi minime extinguatur per demonstrata, effectu tamen suo orbatur. αuod erat alteram. O Diqitigod by Cooste
618쪽
De viciis erga mortuos O jure sepulturae. S79 a
Amoris effectus ab ipso amore probe distinguendus. Non
semper nobis datur, ut ei, quem amamus, Voluptatem creare, vel taedium aliquod seu molestiam ab eo avertere actu stude mus: hoc tamen non obstante amor subsistit. Ab num sane foret, si quis durationem amoris restringere vellet ad actum, quo voluptatem alteri creare , vel taedium ab eo avertere studemus. Nec, quod hic dicitur de amore, singulare quid est; . sed quod omni virtuti tam intellectuali . quam morali. immo
in genere omni habitui convenit. Neque hoc abhorret ab ex-Perientia. Amamus sane eos, qui gudum mortui sunr, &quos vivos impense amavimus , ita ut, quando occasio Osse tur, qua ipsis voluptatem creare, seu ossicia grata praestare poteramus, si adhuc in vivis essent, optemus: utinam adhuc in
vivis essenti ae amori misceatur aliquid tristitiae . quod voti nostri minime compotes fieri queamus. Immo quis est, qui
nesciat, quomodo amore prosequamur imagines eorum, quos vivi amavimus , mortuos amantes in ipsorum imaginibus.
Cumque amor oriatur ex eo, quod nobis placet in altero 649. Psych. empir.) ἰ amorem erga eum , qui dudum mortuus est, nasci in nobis experimur, quando placent facta, quorum memoria superest. Quodsi ergo amor erga dudum mortuum nasci potest . quidni subsistere possit erga eum, quem vivum jam amavimus quan moritur' Sane res etiam inanimatas amare possumus atque solemus f. 664. αγε. empiri Quidni igitur etiam mortuum, quem quὐad animam adhuc superstitem novimus, corpore licet corrupto g. 744. N M.rar. & quem adeo spectare possumus tanquam procul absentem tamdiu tamen adhuc viventem, quamdiu memoria ejus nobis
superest ys. 73T. Quia morte ejus, quem amamus, amor non extinguitur De duratione 3.736.), hominem autem quemcunque amare debemus amoris solis tanquam nosmetipsos g. 6 I9. pari. I. jur. nar. , universalis versalis o- quoque amor, quo homines in universum -nes prosequi debemus, mnium ho-
619쪽
extingui in nobis minime debet, quamdiu memoria imorum nobis superest, quando mortui fuerant.
Constat olim plerasque gentes amorem illum universalem, lege naturae nobis praeceptum s*.6 I9. Part. l. Jur. nat. , non agnovisse, sed ad eos solos restrinxisse, qui nobiscum in eadem locietate civili vivunt: quae perversa opinio ipsorum etiam Judaeorum animos occupaverat, a Christo autem vehementer improbata fuit. Quid ergo mirum, si non agnoverint, amorem illum subsistere debere in nobis, etiamsi homines fuerint mortui, quamdiu memoria eorum adhuc superest. Multo minus autem mirari debemus, si gentes barbaras hoc non agnovisse deprehendimus, consequenter fecisse, quod quomodo cunque eidem adversatur, vel Parum convenit.
Quoniam etiam homines' mortuos quoscunque amare Adebemus tanquam nosmetipsos, quamdiu memoria eorum
superest g. et a r.) ; si qua siese osserat occaso quomodocunque e
deni signa amoris erga mortuum, ea edere debemus. Non deesse sgna, quibus palam facimus amorem erga modi tuum, dubitandum non esL Sane dantur actus externi, qui. hus amorem in res inani tranas significamus, etsi revera amor essectu proprio destituatur f. 633. Is eb. empir., Quamvis adeo amor erga morruum effcctu destituatur I. 3 6.); hoc tamen minime obstar, quo minus actibus quibusdam exremis eundem fignificemus. Pertinet huc pretium a stionis, quod statuimus imagini defuncti, vel rei ab eo nobis, cum viveret, donatae, aut quae quondam fuerat ipsius, nunc vero quocumque titulo ad nos pervenit. Sane pretium istud tanquam licitum defenditur amore, quo defunctum adhuc prosequi fas
est 3 169. pari. t. Phil. pro uviv. , Quodsi amor desumcti foret illicitus, aut absurdus; pretium quoque assectionis, de quo nobis sermo est, illicitum, aut absurdum dici deberet, ac mirumum pro stulto habendus csset, qui pretium istiusmodi
620쪽
De inciis erga mor3Vos O jure sepulturae. 38 I
rei a defuncto prosectae statueret et id quod tamen nemo facile dixerit. g. 73 9..
Quia signa amoris erga mortuum edere debemus, De signo . quando occasio quaecunque nobis offertur β. 738. I s si mons in v
ri ρο , ut in modo, quo corpus mortui e con flectu nostro remove- nreando corismus, si um quoddam amoris erga rmum edamus, id edere utiquepore mortaldelemus. edendo. Atque adeo vel hinc patet, non prorsus indisserens esse,
quocunque modo corpus mortui e conspectu nostro removeatur: si quis enim datur, qui signa amoris erga mortuum adhuc continet, is utique praeferendus erit ceteris, qui signis istiusmodi destituuntur.
. 74o. Quoniam amor universialis lege naturali ad ipsias et-m doctis . iam inimicos extenditur g. 632. 8art. I. Fur. nat. , idein mimicos ex vero in nobis extingui minime dc bcr. quamdiu mortuorum tendenain memoria nobis supcrcst l. 737ὶ, ejusque signa edere tenemur quacunque occasione oblata f. 7 3 80 , etiam in eligendo modo, quo corpora mortuorum e conspectu nostro removentur I. 7 39); mimicos Ctiam mcrmos amare debemus, quamdiu eorum mimorιa nobis superest, ejusque signa edere tenomur , quacunque occosione oblata, qua id fini potes, etiam ines
genia modo , quo corpora mortuorum e censicctu nostro removentur. Mem etiam valet de us, qui md Ferentι in nos sunt animo. Ossicium amoris universalis, quod homo homini debet, ab amicitia & inimicitia prorsus independens est, cum in natura hominis unice sundatum sit, nullo habito respectu ad eorum amicitiam, vel inimicitiam. Quaecunque igitur ex amore universali fluunt, non minus ad inimicos, quam amicos pertinent, vel etiam eos, qui indisserenti in nos sunt animo.