장음표시 사용
141쪽
Apostolicam Sedem . . . innumeris relationibus ese confultam , pro diversarum . . . . appellatione causarum , aut retractata , aut
eonfirmata fuisse judiciar de infra:cui subdit S. Petro quum praeeaeteris solvendi, es ligandi tradita sit potestas, pascendarum tamen Ovium curaspectatis mandata es , cui quisquis principatum asiamat denegandum , illius quidem nullo modo minuere potes dignitatem , sed insatusspiritu superbiaejvasemeti um in inferna demergit . Idem serm. 3. de sua assum t. ex verbis Lucae a a. Apostolicae Sedi in fide indeficentiam adjudicat. S. Simplicius , qui epist. ad Zenonem Imp. Cui, S. Petro scribit , portar inferi
nunquam praevalituras esse promist. Insignis est alter ejusdem locus in epist. ad Acacium Constantinop., sed de eo par. 1.S. Gelasius, cujus integer , legendusque omnino locus extat dist. I s. cap. S'. Romana Ecclesa , ubi ex verbis Christi Matth. i 6. docet
Ecclesiam Romanam a Christo Domino ceteris Ecclesiis suisse praelatam . Sed & legenda ejusdem epistola 7. ad Episcop. Da daniae, qua ait Sedem S. Petrijus habere judicandi de omni Eccle-sa , nulli vero licere de ejus judicare Ddisio r nec non Commonit. ad Faustum , quod S. Felici III.ab aliis tribuitur apud Cl. Maikjum in supplem. Acac.,quo asserit ad Apostolicam Sedem ab omnibus posse appellari, ab eadem vero nulli id licere 3 S. epist.4.
ad Anastasium Imp., ubi,inquite Pietas tua evidenter advertit nunquam quolibetpenitus humana eoolio elevare se quemquam posse i Itui priviserio, vel fessioni, quem Chrisi vox praetulit universs, quem Geloia veneranda confisa es Iemper, s habet devota Primatem: & infra: qua in Sede , subnectit, Apsolica Immaculata es Iemperfervata Religio. Vigilius , qui epistola ad Profuturum , Sancta , inquit, Romana Ecelsa res Petri merito Γο-
mini mee consecrata , es M. Patrum auctbritate roborata Primatum tenet omnium Ecelsarum. Pelagius I. epist. ad Sapaudum Arelat. Episco p., de qua cit. loco. Pelagius II, qui epist. 3. ad Episicop. Istriae inter alia sic ait: Veritas mentiri non potuit, nee sdeι Petri in aeternum quaysari pυrerit, vel nutare , nam projOL Petro se Dominus rogasse resatur, es ab eo volvit ceteros con mari i &epist. o. ad Pse udo - Synodum Constantinopolit . etiam , in quit s
142쪽
quit, potesar ligandi , de solvendi Petro tradita in successoribus ejus indubitanter transvit. S. Gregorius Magnus innumeris serme locis Sedi Apostolicae praefata privilegia vindicat, praesertim vero lib. 2. epist. 7 a , lib. q. epist. 7, & 3 a. ad Mauritium Imp. , qua sic ait: Cunctis
Evangeliumscientibus liquet quod Sancto , es omnium Apostolorum Principi Petro Apostolo totius Ecclesie cura eommissa es: ibi
quippe dicitur ... Pasce oves meas . . . Ego rogavi pro te, ut non dejiciat .... Tu es Petrus , o super hane Petrum . . . b Tibi dabo aves ... Ecce claves regni Caelestis accepit, potesar ei ligandi , atque flvendi tribuitur, cura ei totius Ecclesiae, principatus tribuitur ibid. epist. 3a , lib. s. epist. 13 , & epist. 33 , lib. 6. epist. 37 , lib. 7. epist. 4o, 63, 64, de IIT , & lib. I I. epist. 42 ,N A . S. Martinus I , de quo ubi de Conc. Later. S.Vitalianus, qui epist. i. ad Paulum Cretensem Archiepist. Nuae praecipimus tibi , inquit, tuque Synodo sude illico peragere, ne cogamur non misericorditer , sedseeundum virtvtem feratissimorum canonum conversari, scriptum namque es: Petre rogavi, pro te se. Er rursum quodcvmque ligaveris &c. S.Agatho epist. ad Episcop. VI. Synodi, & ad Imp., de quibus eo loci, & apud Gratianum dist. ISic omnes , inquiens, Sanctiones Apostolicae Sedis aeeipiendae sunt
tamquam ipsus divina voee Petri Armatae . S. Leo II, cujus egregium Iocum habebis , ubi de VI. Synodo agetur . Hadrianus I, cujus testimonia ut recolas,ubi de VII.Synodo Nic cena II. tibi auctor sum. S. Nicolaus I, de quo multa, ubi de Synodo VIII. Hadrianus II, quem adeas ibi eodem de VIII. Synodo loco. Joannes VIII, a quo disertis verbis ex Matth. I 6 , & Lucae a a. cum infallibilitatis privilegium , tum. supremam potestatem Sedi Apostolicae vindicata legere erit par. a. art. I. de Rom. PontifS. Leo IX, qui epist. i. ad Michaelem Caerul. inter alia , Hactenus , inquit, es Petri non defeelli, nee usque in nem desciet:
erit ergo quisquam tanta dementiae, qui orationem illius, cujus velle es posse, audeat in aliquo vacuam putare Θ S.Gregorius VII. privilegiorum Sedis Apostolicae ,ropugnator, & acerrimus Vin deX , de cujus praeclare gestis multa instituenda erit oratio ,
epist. I 8. ad Simeonem Epist. lib. 3.Apostolica Sedes, inquit,srm
143쪽
ii a PRIUILEGIA ROM. PONTI OCI permansi ab ibis primordiis, eoque tuente Deo illibata perpetuo
permanebit: id vero adstruit ex Christi promissione : Tu es Petrus &c, Rogavi pro te Petre &c. Urbanus II, de quo in Synodis Claromontana contra Philippum Galliae Regem , & Barensi adversus Graecorum errores de process. Spiritus Sancti. Paschalis II, de quo in Synodo Romana , in qua condita est Catholicae fidei professio de praestanda ab omnibus Romano Pontifici obe. dientia ; in Concit. Later. II., & epist. ad Epist. Panormit., quae habetur cap. Significasti extra de elect. Callistus II; de quo in Concit Remen. , ubi ex Christi verbis : Rogavi pro te &c. identa, inerrantiae privilegium successoribus Romanis Pontificibus ad censet. Innocentius u , de quo in Conc. Later. II, & par. a. de Rom. Pontis dictis , gestis , de juribus. Eugenius III , de quo in Concit. Remen. , & epist. ad Canonic. Later. ex praefatis locis Matth. is , & Lucae a a. Apostolicae Sedis Antistitibus indeficientiam in fide , & supremam in Ecclesia potestatem asserit. Hadrianus IV. eadem privilegia ex praefatis locis de Apostolica Sede praedicat epist. ad Henricum Gradensem Patriarcham . Alexander III. epist. ad Indorum Regem eisdem Evangelii verbis eadem privilegia Sedis Apostolicae explicat, & exponit . Urbanus III, epist. ad omnes Episcopos de sua elect. easdem praerogativas ex iisdem Christi promissionibus Matth. 1ό , & Lucae 2 a. Aposto
licae Sedi adsciscit. Innocentius III. fer m. a. de consecr. ROm. Pontis,& epist. χορ. ad Patriarch.Constantino p.,& Gregorius IX. epist. ad Germanum Patriarcham Constantinop . eamdem vindicia rum Apostolicae Sedis spartam iisdem excerptis ex Euan Selio I 6. Matthaei, & a a. Lucae verbis egregie eXornant. Legendi in eamdem rem Innocentius IV. in actis Concit. Lugdun. I, de Decretal. lib. a. tit. I . cap. a. De Jententia,S rejudicata, sci licet in sententia adversus Fridericum II. Imp. Clemens IV. in profess. fidei a Graecis subscribenda , & suscipienda . B. Gregorius X. in Constit. , quae incipit : Exultat Mater Ecclesa , & in Concio Lugdun. II. Nicolaus III. De elect., electi potes. cap. a 7. Bonifacius VIII. in Constit. Unam Sanctam : Joannes XXII. in Diplom. Canoni E. S. Thomae , & eXtra Ne Sede vacante tit. s. Cap. Si Fratrum. Benedictus XII. extra de elect.
144쪽
VINDICATA. ARTICULUS I. It 3 lib. I.tit. 3. cap. 3 . Sancta Romana Ecclesa, & Constit., quae incipit Benedictus Deus. ClemensVI. epist. ad Consolatorem Armeniae Catholicum . Urbanus V. in formula fidei Joanni Palleologo proposita. Martinus V, de quo in Concit. Constantiensi . Euge nius IV, de quo in Concit Florent. Callistus III. epist. ad Fridericum Imp. , quae apud AEneam Sylvium extat n. 371. Plus II. Constit. In minoribus, & epist. ad Muhame dum II. Turcar. Imp. apud Augustinum Oldoinum in addit . ad Ciacconium . Sixtus IV. in Censura proposit. Petri ΟXonensis, & Constit. II. Innocentius VIII. Constit. I 6. Leo X, de quo in Concit. Later. V. Hadrianus VI. epist. ad Fridericum Saxoniae Ducem. Paulus IV. Constit. I 3 , & I st. S. Pius V. Const. Io I. in sententia ad ν. Eli Zabetham praetensam Angliae Reginam . Gregorius XIII. Constit. 22. Status V. Constit. 34. Alexander VIII. in decreto die 7. Decemb. 169o, quo inter alias hanc ordine 29. propositionem
damnavit: Tutilis, s toties convulsa es affertio de Pιntiscis δε- manif*pra cincilium Oecumenicum auctoritate , S in dei quaesioni,us decernendis infallibilitate. Quorum omnium, aliorumque multo plurium testimonia par. a. art. I. sit si ori sermone prosequemur . Quid amplius quaeso desideratur P Dicam hic illud Varii Judicis apud Tullium a. de Finib. Aut hoc testam fatis es, aut neVeio
Neque tertio obsistant adversarii ex laudatis testimoniis illud unum evinci: in Ecclesia Romana in aevum non defuturam fidem ; neque Sedem Apostolicam errore contra fidem aliquando sordidandam fore : non etiam Pontificem quemcumque, qui a fide plane extorris ire potest , erroribusque contra fidem turpiter coinquinari. Ita plane Pontificem inter , di Sedem Apostolicam inanem distinctionem invehentes, a junt Sedem quidem non posse a fide deficere , non ita sedentem in ea Sede Pontificem . Quis enim non videat effugia haec vana oppido esse , adinventaque hominum ad evadenda , eludendaque Christi, Patrum , Pontificumque , quibus premuntur, testimonia , quae si semel aperiatur via , nihil in Scriptura sacrum erit, nihil in Traditione sartatectum . Enimvero hoc loci operae est pretium , ut hac vice pro omnibus prae
cludatur effugium istud , & distinctio ista exsufflatur , quae ubi-Pars L P que
145쪽
que ad nauseam usque obtruditur, ne saepius id reponentibus idem repetere cogamur , eaque de re fastidio legentibus simus ) enim , ' inquam, vero quae de Sede Apostolica, atque Romana Ecclesia referuntur privilegia , ea profecto intelligi oportet ratione habita Romani Pontificis in ea sedentis,quem proinde a Sede sua, &Ecclesia distinguere insanum est. Cedo si semel adstruatur distinetio illa inter Sedem Apostolicam , & in ea sedentem Pontificem, ita ut juxta contradictores istos singulus quique Pontifex sit fallibilis, infallibilis vero sit Pontificum Romanorum series, & succes so,atque ita proinde hac ratione infallibilis dicatur Sedes Apostolica, quod si unus ex Pontificibus errabit, alter ex successoribus emendabit errorem : ex hac, inquam , distinctione semel admissa illud gravissimum admittendum erit incommodum Romanos Pontifices a serie Romanorum Pontificum esse secernendos ; scilicet non erit unde Traditionis initium auspicemur.Si enim non Petro, nec nominatim uni post alterum ex successoribus collatum fuit insallibilitatis privilegium,sane nulla est successio infallibilis Magi sterii, si unus nempe , & alter , alterque a primo usque ad postremum falli, & sallere possunt 3 ac proinde nulla quoque erit Pastorum, &Magistrorum Ecclesiae universae successio ; nullusque erit quin imo Magister , & Pastor , cui ceteros in fide confirmare , Npascere incumbat, si singuli alteri, & alteri succedentes errandi
periculo subjacent. Fac vero alterum prae ceteris ex Pontificibus
hoc privilegio suisse insignitum: unde huic hujusmodi privilegium
accessitὸ Nonne ea promissionibus Christi Petro,ejusqua success,ribus iactis at promissiones hujusmodi nonne omnibus successoriis bus indiscriminatim factae sunt Θ Praeterea sic in uno tantum , aut altero hasce promissiones locum habituras, ac unum , aut alterum hocce indeflectibilitatis privilegio fore donandum: unde id Ecclesiae constabit unum prae altero privilegio insignitum esse , ut uni prae altero Ecclesia assentiatur λConstabit, inquiunt alii quidem cum Serrio , e X Romanae Ecclesiae assensu; alii vero cum Dupinio, Bossuetio , Natali, alii que , ex Ecclesiae assensu universae. Deus meliorat ita plane ut Ecclesia uni prae altero ex Romanis Pontificibus adhaereat, & aD
sentiatur , erit nota Ecclesiae ejusdem assensus, di adhaesio, idest
146쪽
Ecclesiae assensus , & adhaesio ratio erit , ob quam uni prae altero adhaereat , & assentiatur. Rursum quum Ecclesia Romano Pontifici parere debeat, ut secum ipsa sentiendi necessitatem ceteris imponat , uti satetur Petrus de Marca concor d. lib. I. cap. a , ei plane adhaerere , & assentiri tenetur: proinde quum omnibus Pontificibus teneatur adhaerere , & assentiri, assensus ipse , & adhaesio ratio erit , cur uni prae altero adhaereat, & assentiatur, &necessitas omnibus obediendi erit nota internoscendi singulos , num unus prae altero infallibilitatis privilegio praesulgeat. Vah evasiones vanissimas i Praeterea sicuti ex verbis Christi Ecclesiae factis, quibus S S. PP. universae Ecclesiae collatum agnoscunt privilegium, ut nulla h:eresi possit inoumari, quin ulla accedat conditio, qua pacifice eo fruatur privilegio , ita ex verbis Christi factis Petro idem privilegium Romanis Pontificibus a SS. Patribus adsertum , nulla interposita conditione , idest nulla ulterioris Ecc Iesiae consensus expectata accessione , est concedendum e eo magis , quod Christi verba dicta Petro , de Eccle-sa perinde dicta intelligi debere plerique Patrum velint, & ad
versarii nostri contendunt: ea namque verba , uti dicta de Ecclesia , Ecclesiae inerrantiam inserunt, eccur ergo dicta de Petro , ejusque successoribus eorumdem in desectibilitatem non inferent Θ Plane S. Thomas , ut suo loco ostendemus , perpetuus
est in inserenda Romani Pontificis infallibilitate ex eo , quod Christus suam infallibilem voluerit Ecclesiam . Legendus S. Doctor a a. q. I. art. IO , & quod lib. s. art. 26 , ex eo enim , quod
Ecclesia errare non possit, insert: Standum esse jententiae Papae, ad quem pertinet determinare deside. Quid plura ὸ nequidem invicem consentiunt, qui Pontificum decretis Ecclesar consensum jubent accedere . Qualis , Deus bone , & quantus esse debet Consensus ne solius Ecclesiae Romanae, an totius Θ Primum plerique necesse , & satius esse existimant, quos praecia re Thomassinus dissert. ao. in Concit. VI. generale resullit his verbis : Antia sex , inquit, erret, at errare Sedes negatur, quia plebs, es Clerus Romanae Ecclisae abhorret ab eo errore . Praeposterum id quidem es, quum ita plebi, es clero , hoe es membris plus indaturi pientiae , quam Capiti: quum ex adverso, si quae sunt dotes cor
147쪽
IIs P κε Vi LEGIA ROM. PONTIFICI poris, b membrorum egregiae, a eapite illa derivari censendae t 3s mei Romanae Pauli elogio consecratae , M. Patrum honori , ct
miraculo habitae , gloria prineipalis, s palma ira Pontis ei ut A δε-gistro pre Clericii , es lateis , hoe es prae discipulis necessario ad-jeratur. Haec vir Doctissimus . Alii vero totius potius Ecclesiae consensum desiderant. Optime . At Episcoporum ne omnium consensum , an vero fidelium etiam poscunt Θ an vero a majori parte Episcoporum, an vero a solis Episcopis unius Provinciae consensus adhibitus suffcietὸ Consensus autem explicitus esse ne debebit, an lassiciet implicitus ξ Nam primo explicitus exigi videtur, siquidem consensus talis exigitvr , qui ab omnibus fidelibus praestari debeat, hujusmodi vero est explicitus , nam ut fidei assensum propositio a Deo revelata impetret, ut ab Ecclesia sit quoque proposita oportet. Secundo omnium Antistitum consensum non exigi Ecclesiae mon menta evincunt: in Conciliis enim nihili habitas suisse quorumdam contradictiones in decretis fidei edendis compertum est, alioqui quum nulla nunquam desuerit contradictio, nulla unquam va Iuisset fidei definitio. Suffcere, aJunt multo plure S, consensum majoris partis Ecclesiae. Belle quidem : at quis est, qui Ecclesiam in paries discindat, discissasque dinumeret, ac deinde partem unam eligat, alteram rejiciat, quae decretam Papae vel recipiat, vel respuat Θ Rursus numerationem hujusce Partis majoris
fidelium, vel Episcoporum conficiet ne fidelis quisque at quis hoc valebit conficiet potius Episcopus , ut compertum id perserat, fidelibus suae Dioecesis sed ille falli oppido, & fallere potest . Conficiet ne quispiam pro tota Ecclesia ὸ at quis hic erit Θ atque
interim nonne inquirendus , di expectandus consensus eorum quoque ex majori saltem parte , qui per Indorum , Scytharum , Τartarorum, Sinarum, verbo, vel per algentes , torridasque regiones dispersi sunt; vel sub Polos degunt; atque interim pendulus haerere debebit in sua fide Europaeus, protrahens in menses , annos, &arva assensum circa dogma a Pontifice propositum, donec edOcius sit de aliorum consensu P Verum sussicit, ajunt alii, consensus Episcoporum unius Provinciae. Ita plane infallibilitas Pontificum dependebit a consensu unius provinciae. Verum erunt ne
148쪽
VINDICATA. ARTICUL Us I. Ο tune Pontifices infaillibiles in ea solum Provincia , an etiam ubique Θ si ubique , ergo una Ecclesia conditionis aequalis cogetur
ab altera suam fidem mutuare , potius quam a Romana , quae est Caput omnium Ecclesiarum , quum tamen a Romana ceteras Ecclesias fidei dogmata didicisse frequentissime legimus, nusquam , vero particularem Ecclesiam ab altera particulari. Si vero infal libiles evadant Pontifices in ea tantum provincia, ubi recipitur dogma propositum , ergo altera poterit esse fides Gallorum, altera Hispanorum; atque ita non una amplius erit omnium fides, non
una Ecclesia . Sed quid si Episcopi illius provinciae inter se dissideant,vel in consensu pret stando,Vel in explicando Pontificio decreto Θ quid si Episcopi, praestito prius consensu, respuant deinde , ac praestitum revocent, ut experientia didicimus haec omnia in Galliis pessime cessisse in mota quaestione circa Constitutionem Clementis XI Unigenitus P Itidem scimus Ecclesias particulares saepe desecisse in suo particulari judicio, etiam in Synodis edito ; unde Rufino exprobrabat S. Hieronymus lib. 3. cap. I. ad ver. RuffAgror quomodo probaverit Italia , quod Roma contemst: Episο-pi fusceperint , quod Sedes Aposοlica condemnavit. Potius ne ergo praestat audire EccIesias particulares, quam Romanam omnium Matrem, &Magistram P plane opinio haec , quam falso Ecclesiae Gallicanae adscribi suo ostendemus loco , satisque ostendit epistola an. 17 II. ad Clementem XI. conscripta a Cardinali Noaulio , & ii. aliis Episcopis, qui Comitiis Cleri Gallicani an . et os . inter suerant , de qua suo loco, haec , inquam, opinio Ecclesiae consensum exigens id agit, ut omnia fidelium arbitrio permittat, quum circa illum consensum tot quaestiones facile exoriri possint, id agit, ut supra Cathedram Petri aliud tribunal erigat. Ad haec quid amplius quaeso cujuslibet Ecclesiae particularis Episcopi gradu Pontificis Romani Primatus, ac privilegia praeseserent Θ An non, ut in praenot. r. artic. primi dicebamus , Episcopi cujuslibet judicium confestim , certissimeque inde sectibile evadet, si Ecclesiae universae,seu Episcoporum omnium consensus accedatὸ quid enim aliud desiderare erit ξ At quid inde discriminis intercedet Pontificem inter & Episcopos , Caput Sc Membra , Pastorem de Oves, Magistrum di diicipulos PNon me latet unum hoc e sic Jan- seni
149쪽
senistarum effugium , censurarum declinandarum caussa , quibus semel, & iterum a Sede Apostolica Jansenti haeresis confossa est. Nempe principio docuere Romani Pontificis judicium in causis fidei finiendis non esse indefectibile, nisi ei Ecclesiae consensus accesserat : at quum hic ipsis aditus praeclusus suisset , alterum sibi aperientes, reposuere in factis Dogmaticis Romanum Pontificem,
quamvis ipsius judicio major Ecclesiae pars acquiescat, falli & sallere nihilo secius posse . Quo de argumento infra . Postremo, quod peremptorium est, major pars Ecclesiae, imo serme omnis Pontificem infallibilem dicit, di credit nullo accedente consensu Ecclesiae, ut constabit ex dicendis; igitur inepte minima pars Ecclesiae contendit Pontificiis , ut sint in se illibiles, definitionibus accedere debere Ecclesiae consensum. Sed esto accedere debeat Ecclesiae consensus : atqui jam pars major , di serme tota docuit,& credidit Pontifices esse infallibi Ies; itaque jam Pontificiae infallibilitati accessit consensus majoris partis,& serme totius Ecclesiae. Post enim Pontificis sententiam nihil aliud desideratum in Ecclesia fuisse ostendemus ex E cclesiarum traditione. Illud unum adjiciam, quod si Ecclesia omnis Romanis omnibus Pontificibus tenetur parere, nulla assensso , nulla adhaesio mediare potest, aut requiri , quae infallibilitatem judicii perficiat, & absolvat, di in palam faciat, ne in incertum obedientia incidat, aut in discrimen adducatur ; ne distracta assenssione, vel dilata adhaesone obedientia ipsa frustetur , aut e converso praestita , & prae habita obedientia, adhaesio ipsa, & assentio periculo erroris subjaceat, atque ita universa in errorem turpissime labascat Eccles a. Opportune hic illud S. Hilarii iacit, quod Constantio Imp. olime posuit circa pugnam excitatam suo tempore inter dissidentes
Arianos: Dum in verbis pugna oti s verba enim Christi in alienum ascriptura , & traditone sensum adversarii detorquent )Dum de vitatibus quaesto es novitia namque , neque Constat tensis Synodi Epocham antevertit opinio Pontificibus inerrantiae privile gium abjudicans ) Dum de ambiguis ιccaso es nam de traditio nis testimoniis omnibus ambigunt adversarii) Dum de Au tueribus quaerela es s nam Pontificum ipsorum test irronia apertissima laces sere non erubescunt, Theologos vero aliter sapientes nequites
150쪽
V1NDICATA. ARTIC ULUS I. ras traducere non verentur, sed neque SS. Patribus parcunt ) Dum desudiis certamen es, nam historiae Ecclesiasticae monamenta sus. deque reversa ad suam revocant, & retorquent sententiam J Dum in eo ensu disscultas es, maxima plane , dum Theologis, Patribus , Pontificibus, Conciliis, & S. Scripturae assensum denegantes , Eccleste assensum ad nauseam recoquunt, & reponunt Dum alter alteri Anathema esse caepit, plane & hoc, Gersonius praesertiin , ausi sunt adstruere hancce Gallicanae Ecclesiae doctrinam, & fidem esse , quae aliarum Ecclesiarum Romanae praesertim doctrina , & fides non est prope jam nemo Christi es. δε- eerto enim , doctrinarum vento vagamur , vagantur J s aut
dum docemus , t docent J perturbamus f perturbani J ; aurdum docemur docentur J erramus f errant I .
opponunt pleraque Scripturae Sac. loca , quibus Pontificestum insallibilitatis privilegio minime praeditos, tum generali Concilio subjectos persuadeant. Primo illud Matth, i 8, Ubi enim sunt duo , vel tres congregati &c. in quem locum S. Caelestinus I. epist. ad Synod. Ephesin. act. a. lecta, Spiritus Suncti, ait,t Ilatur praesentiam Congregatio Sacerritum; verum es enim quod legimus . . . ubi duo,vel tres eongregati &c.Secundo illud Joann. I 4. Ego rogabo Patrem,& alium Paraclitum &c.,& Act. I s. Irisum es Spiritui Sancto, ἐπ nobis ; in quae loca probantia plane Concilii generalis auctoritatem immediate a Christo esse S. Leo epist. 6, seu 93. in editione Quesnelli ad Theodore tum Haec praecipue , inquit , credimus admonendum . . . in nullo ab illis, quas Spiritus Divinitas in Chalcedonens Concilio protulit Mei regulis recedentes . .. .sermonem nostrum eum Omni cautela libremus . Epist. 3.
seu II 3. edit. Que . ad Leonem Imp.; In illo concilio , inquit, Chalcedonensi per Spiritum Sanctum congregato , tam pleni1, atque perfectis donitionibus cuncta mata junt, ut nihil ei regu-ia , quae ex divina inspiratione prolata es, addi possi, aut minui; di epist. 78 , seu a s a. ad eum de in , De rebus , ait, apud Nicaeam , ἐν apud Chalcedonem desinitis nullum audemus inire tractarum, tamquam dubia , vel infrmasnt, quae tanta per Spiritum Sat ctum fixit auctoritas. Similia repetit epist. 33, seu 79. edit. cit. Questelli.Tertio illud Matth. Si peccaverit in te Frater tuus dcc Eccle