Enchiridion historiae ecclesiasticae universae : ad recognitam et auctam editionem neerlandicam alteram in latinum sermonem versum

191쪽

99. Conatus reconciliandi schismata orientis Cum Ecclesia Romana. I 83

verat adverSu imminen perpetuo ChiSma EjeCtu anno 1 in exsilio eXegit, Romanae edi fideliS, mortuuSque est anno 1208 i).2'. Armenia, honophysitarum irroribus irretita, inde ab anno 596 disjuncta est a Sede Romana ).mula conamina facta sunt ut reduceretur ad unitatem. At irrita manSerunt tum quae fecerunt Summi Pontifices tum quae Constantinopolitani. Circa annunt 1080, rogorius VII misit ad Cathod con litteras, cohortante ut abrogaret haereti COM USlus ). FruStra tamen. Bella Sacra opportunitatem praebuerunt propinquiori gratiae reconciliandae. Interea tamen Graeci SChiSmatici quoque Conati Surat Armeno ad parte Sua traducere, imprimis manuel Comne n US, qui tamen morte aest interceptu. 1180). Tum Caelestinus III Papa Armenorum magnam partem unitati Ecclesiae consociavit 1198). Innocentium III anno 1203, totam Armeniam Ecclesiae adjunxit ). At insequentes lite Armenorum Cum Comite Tripolitano, Cui favit Inno Centi US,aΠSam Praebuerunt Armenis ueluctandi adversus Pontificis legatum, atque cita Armenia interdicto duit supposita Quod tamen non omnino rescidit unitatem. Gregorius IX Catholicon pallio honoravit Graeci autem identidem Armenos Sollicitabant mo a suis sartibus ritarent 1240 β). Inno Centius I ad eos legatum misit. Armenorum rex, Cum catholics, a Gregoris X invitati sunt ut interessent Synodo oeCUmentCRO Lugdunensi 12Tq). ci ci ci uri IV institit hortando ut ServarentConSuetudine Catholicorum, qua PRUC, temPor: POSt, anno 130T, in synodo Sisiensi h magnam partem admi SerUnt.

3'. Maronitae habitabano in decliviis montium Libani et

y Joannis opera vide apud te ne P. G. Tom. 141. CL supra Tom. 21, 2. L. Petit, Art. Armenie hist relig. in Dici de

- Registr. Lib. VIII, 1. tuast, Reg. 871, 22 908, 920 1689, 1690, 2324, 2430. si Mai, Spicit. Rom. X, 2, p. 442-448.

Mansi, XXV, 133-146, Les Dominicain fonderent dans e pay une congregatio de missionnaires indigenes, uniquement oves Lyceuvre de runion. Ce heres unis furent assilies par ea de Cherna Drordre des Frere PrecheurSdon it reςurent a regi et 'habit: trente an aprhileur fondation il n'aValentPa moin de inquante monasteres ou vivalent res e 700 religieuX. SiCScribit in hunc locum et affert Mortier, istoire des attre gene rauco P. Paris 190T, Tom. III, p. 20 sq.

192쪽

184 Periodus Altera Caput Secundum.

Anti-Libani et inde a saeculo VII inhaeserant erroribu Mono-thelitarum. Sacroxum bellorum aetate, quum PatriarChatu Antiochenus ab A iis ea ii o patriarcha Latino regeretur, Romae SeSe adjunXerunt 1182). Ortae Sunt postea molestiae, Sed facile ablatae, quum In ira patriarcha ad Synodum CCumenicam IV Lateranensem venisset 121 S). Innocentiu III Maronitas in Catholica doctrina catholicisque usibus instruendo Curavit et Poena id ea IV eorum episcopum titulo Maronitarum atriarchae Antiocheni honoravit. Usque ad nostra tempora Romae fideles an Serunt Maronitae autem in insula Cypro PosteriUSclemum Ecclesiae sociati sunt 1445).

193쪽

CAPUT TERTIUM.

Du genas L Ar en res, Collectio judiciorum de novis erroribus, Parisiis 1726. Harin Geschichte der eiger immittetalter, tutigari 1845-1850, 3 de Tocco, 'eresia ne medio evo, ireng 1884 Dbitaver, eitrageetur Sectengeschiclite, Mi inchen 1890, 2 de Pierre de auro et Guillaum de PuF-Laurent, istoria Albigensium, Bouquet, ReC. deSHist de a Gaule, Tom. IX et XX Douais, es Albigeois, Paris 1879. Lombarae, auliciens, Bulgares et Bons-Ηomme en Orient et en OCCident, Genhve 1879. Duri, Ursprun der atharer Zeitschr. f. Κirchen-geSCh. 4882, p. 1 sq. Vacandarae, es origines de Pheresi Albigeoise Revue de quest hist. 1894, I, 5 sq. . . Guisaud, uestionid'histoire et 'Archeologie chretienne, aris 1906 p. 47-149. h. Sc miri, Hist. et doctrine de a secte des cathares ou Albigeois, aris 4849, 2 vols. Deνie et aissete, Hist gener du anguedoc, 2 ed. Toulous 1879, Tom. Ι-UIU I uisaud Cartulaire de Prouille, Tom. I. Les Albi-geoi et les predications de S. Dominique en anguedoc, Pari 1906. I M. Vi ac Rev. de quest hist. 1906, 909.1'. Neque plendidissimo tempore medii aevi rarae fuerunt haereSe S. Causae partim fuerunt abusus, qui erant in moribuSchriStianis Adversus divitias cleri, et clericorum animum Piri-tUmque mundanum fere omne Sectae inSurreXerunt. Pinaban-tUr non recte Sane, ECClesiae redeundum esse ad frugalitatem et

inopiam aetatis apostolicae Libertatis quoque Studium inCOlRS, PraeSertim florentium opibus civitatum, ad reluctandum EC-CleSiae Concitavit. Dein perpetua lucta imperatoruni Cum SummiS Pontificibus non potuit non imminuere EccleSiae auctoritatem et XCitare ad inobedientiam. Tandem exstinctae nondum fuerunt Veterum errorum reliquiae, e quibu facile OVarum

2'. Hoc nominatim dici potest de Albigensibus, qui doctrinas

a nostici et Manichaeis translata acceperunt QUO temPOre

194쪽

186 Periodus Altera Caput Tertium.

Inno Centius III renuntiatus est Summus Pontifex, catharorum Secta Pene per totam Europam fuit diffusa in Bosniam, Bulgariam Italiam Septentrionalem, Galliam Hollandiam, Angliam

et Germaniam. Ingens imminebat PeriCulum, Com Paractuum tantiam Cum angustiis quibus saeCulo VIII CCidens premebatur, Stamismo undiquo minitante. Catharorum doctrina Christiana non fuit Verbis utebantur Christianis, men Uer Ornt Christianae menti opposita. Videntur Originem duxisSe e Bulgaria Praecipuae factione duae diStinguebantur altera, Prae- Sertim Galliam pervaganS, integrum XPletumque dualiSmumdoCebat: hera, latiu per Italiam diffusa, principium malum non esse Deum dicebat, Sed Spiritum apo Statam. Ceteroquin

omne fere eadem docebant, non tamen eodem nomino DCR-bantur. Ipsi e Catharo.' i. e. puro appellabant. A populo varii nominibus distinguebantur. In ollandia dicebantur Piρhili, Piffres in Germania anheler in Italia Paterini, Patarelli Syeronissae, Bulgari in Gallia Publicani, esserant et POStea, e nomine oppidi Albi, Albigenses ).3'. Horum doctrinae non minus rei publicae quam ECCleSiae CRlamitoSa erant. Ex eorum mente principium malum, Lehi a adverSabatur principio bono Chri Stum dicebant Supremam Creaturam Speciem Solam Corporis ei tribuebant, quod dua Stis materia malum quid ASel. Docebant metemPSYChOSin, a Pro Ptere negabant Cere maCtare animalia. InStituta CCCtesiastica et CClCSiarum aedes Contemptui habebant, abrogata deSiderabant bella, Poenam mortis et juramenta; ipsi jejunia ob Servabant ardua ab Stinebantque a nuptiis et Carnibus. Quam tamen Ontinentiam SerVabant Soli , perfecti V, qui conSolamentum acce- Perant. HOC Unicum iis Sacramentum, post jejunii triduum, Conferebatur Precatione, impositione manuum et libri Vangeliorum. Hoc liberare a materia arbitrabantur et S SQ ad SalUtem Comparandam neceSSarium. Hi , perfecti , ab ECCleSiaaPPeliati , veStiti ' quod Corpus medium fune ligabant, vulgo PaUC numero erant Plurimi perpetuo manebant , Credent OS V,

qui tamen fecerant conveneriza, i. e. promiSerant O ante mortemi In Italia inde formatum assari, in Germania, Meuer, sterter. Condemnationem vide apud Densin er Ed. IX, p. 128. Ed X N' έ0 Sq., 421 Sq.

- I uis auae, Quest. 'hist. et 'archeol. Chret te ConSolamentum Cathare, p. 93 Sq.

195쪽

100 Albigenses. 87 consolamensum SuscepturoS. Hi neque moribu auSteri, neque alibidine abstinebant. QuodS , PerfeCtuSV eCCaSSet, denuo Sub potestate principii mali redactu manebat, donec reconsolationem animae SuSCepiSSet. Quam ob CRUSam nonnulli, o Si Coeptum consolamentum e Collocabant in Endura . . inedia moriebantur

aut sibi ipsi vitam adimebant λ). Albigensium cultus divinus tria

complectebatur lectionem . Testamenti hontiliam et benedicti Onem dandam a ,Perfecti SV. ConfeSSionem appellabant astyareillamentum Servaverant hierarchiae PeCiem epiScopo et diaConoS. Inno Centiu III eo prae aliumetani perniciosiores

dicebat ). 4'. Fortiu quam antea factum fuerat, Alexander III haereSin hanc insectatu est Synodus Lateranensis III edidit Canonem 2T gravissimum et Cohortata est ad gerendum bellum SaCrum Contra haereticos ). Qui ei successerunt Pontifices alibi aliis negotiis distinebantur. Interea pars media Galliae meridionali errore Corrupta est. Omne fere regioni Viri nobiles inter ,CredenteSV numerabantur. Quorum praecipuus fuit Ray- mundus, Tolo San US. Innocentius III, ut Solebat, fortiter eo aggreSSUS Si ε).

Primum misit legatos petiitque auxilium a rege Galliae β). Ray

effecta non sunt Legati ludibrio habiti sunt propter ComitatuSSplendorem. Propterea Di ego de Osma episcopu et S. DO-mini Cus inchoarunt , missionem pauperum , Quod eodem fere tempore Innocentius suaSerat, ,in deSyecto habitu, inquien S, et ardenti spiritu non pertimescant accedere ad deSyecfos V ) Ne tamen hoc modo uberes fructu Collecti Sunt. Cum autem Petrus Castet navius legatus Ianuario 1208 SSet ne CatUS, bellum sacrum edixit Innocentius adverSUS haeretiCOS, QVongeStum est duce Simone o ni fortio δ). Qui haereticoruna' mi Limboria, Hist. Inquisitionis, Amstelodami 1692 Append. p. 20, 29, 138. De eorum doctrina vide praesertim Atin er Bettrage, Tom. 1 F. Vernecari Albigeois in Dici de Theol. Cath.

Mansi XXII, 32 sq. Hemele V, 16. Epist. lib. I, 298 II, 1, 28 VIII, 85, 101. si Epist VII, 9 cf. 6, 27. Quod fertur dixisse Arnaldus CistercienSiS

abbaS, legatus: Caedite eos, novit enim Deus qui sunt ejus, ' genuinum non eSt.

' Epist. IX, 185 Mi ne P. L. Tom. 216 p. 1024.7 Epist. I, 26-33, Mi ne ibid. p. 1354-l362.

196쪽

188 Periodus Altera Caput Tertium.

Saevitiam hinc inde Severius, imo crudelius vindicavit i). Brevi tempore totum fere Tolosae territorium a Crucigeri eXPugn tum St. Ray mundus princep reStitutus Si quod a Papa Supplex petierat ne dejiceretur. At Cum Suadente Petro Arra-g o me naci haeretici favere pergeret, redintegratum Si bellum Sacrum. DissiCile tum Innocentius III obtinere potuit ut Crucigeri a rapinis abstinerent ). Facto proelio prope uretum,12 Sept. 1213, quo Victus est Petrus Arragonen Si S XPugnati terriS. Comitatui Tolosano praefectu est Simon onti ortius, quod alio modo haeresis refrenari poSSe non videbatur δ). Anno 1218, proelio Caesus est Simonioni fortiuS. Cui successit filius ejus Amatricus Mortuo autem anno 1222

Ray mundo U Tolosano filius ejus Ray mundus VII

adVerSUS A matri Cum pugnavit, donec 1229 foedere Parisiensi PaX Si CompoSita Haeresi vires fractae erant. Quod reliquum erat in reducendis errantibus perfecit inquisitio. Io I. WaldenSES.

Vide opera relata S 100 Brunec es audois de Alpes franςaises, Paris 1889. Comba, Histoire de Uaudois 'Italie, I artie De Ualdo

1'. aldensium auctor fuit Petrus Z)Waldus dives mercator Z Lugdunensis ). IS, motus Verbi S. Scripturae Matth.

XIX. 12 29 et iis, quae narrantur de S. Alexio, re SURSimmobiles reliquit uxori, reliqua omnia anno 11T PauPeribuS distribuit. Dein multis aliis Secum SociatiS, Vitam apoStolicam agere et Pauperibu Evangelium praedicare Coepit. Quamobrem S. Evangelia alioSque quosdam S. Scripturae libro a Sacerdotibus duobus in linguam Romanam vertendo curavit, Colligenda-

waldenses triginem iuxisse ab cietate Claudi Taurinensis archiepiscopi aut SylveStri papae, aut ab apostolica aetate ficta fabula St.

197쪽

que Patrum effata de rebu fidei et morum Circa annum 11TT, bini et bini praedicante percurrere Coeperunt regionem. Erant soleati Sabatare, Insabatati et pauperum vestibu induti Quum non solum laici Sed etiam muliere praedicarent, imprimis archiepiscopus LugdunenSi et PoStea Synodu tertia Lateranensis 11T9 vetando Sese oppoSuerunt λ). Contumace WaldenSe anno 118 excommunicati sunt ). Diffusi sunt brevi tempore per Longobardiam et fines Taurinorum et Germanorum. Vocabantur pauperes LugdunenseS, Leonistae, InSabatast, austereS Longobardiae,

humiliati Praedicatores ρerfecti Collati sibi adhaerentium credentium eleemosynis vitam tolerabant, a Praeter Otum Paupertati etiam nuncuparant vota Castitatis et obedientiae suo Superiori. 2'. Pars Gallica Sectae mansit exteriu Sociata CCleSiae, exercitia eccleSiaStica ObServanteS; Longobardica vero par ab

Ecclesia discisSa est et conatus Synodi Bergamensis 1218 ut in

societatem redirent incaSSum fuerunt. OStea tamen metu Persecutionum haeretici Longobardi denuo interesse eccleSiaSticaeliturgiae inchoarunt. Utrique tamen mox pluribus erroribus irretiti sunt. Hierarchiae refragabantur, negabant docendi auctoritatem Ecclesiae, Soli ipsi S. Scripturae fidem habentes. Laici sibi imo vero etiam mulieribus, jus praedicandi tribuebant Renuebant solvere decima et Oblationes, impugnabant indulgentiarum et poenarum CCleSi ticarum doctrinam, et aulatim SRCramentorum doctrinam perverterunt. Solo Coenae Dominicae die Suo modo Eucharistiam Celebrabant, rejiciebant ConSeCrationem SaCerdotalem, Sacramentalia, Sanctorum et reliquiarum Cultum et multo docebant errores in re eschatologica In multiS his argumenti praecurSore fuerunt protestantismi. Sicut postea ProteStantes ita etiam ipsi arti ecclesiastica opera Contemptui

et irrisioni habebant. Imaginum cultum appellabant idololatriam Longis Sime tamen distabant a doctrina justificasionis per solam fidem, ita ut faciendis operibus exfernis vix non ultima experti Sint 3'. Innocentius III haereticam Waldensium societatem in Catholicam convertere tentavit Agmen duxerunt aliqui ad

198쪽

10 Periodus Altera Caput Tertium.

meliorem frugem redacti SacerdoteS, imprimi Durandus de s C a i). austerum catholicorum SocietaS, anno 1212, R Ontifice approbata Si et privilegii donata. Redeuntibus Irim Cimet i in Confessionem fidei subscribendam mandavit ). Magno Cum ConverSioni fructu haec societas laboravit in Gallia et Italia. EXStirpata tamen secta non est. Stetit in finibus Taurinoruni et alibi donec multi postea H in scii, reliqui C adici iam

adhaeserunt. Magistratus Calvinistae Hollandi omni ope assequi Conati Sunt ut TaurinenSe magistratu tuerentur WaldenSes ). Ioa in Ore Sectae.

1'. Numerosi errores saeculi XII et XIII partim cohaerent

Cum Catharorum doctriniS, partim Cum pantheistarum in antiquitate SententiiS, Partim etiam Cum mySticiSmo, Sta aetate Saepe malo intellecto et male XerCito.

Tanchelmus ' in Belgiis Zelandia, Flandria, Brugis)

inCerto loco natus est Occurrit primum in elandiae insulis. Laicus et illitteratus, per eloquentiam tamen Plurimorum, Prae- Certim feminarum, animo allegit Profitebatur se esSemei filium, quod in eo esset plenitudo Spiritus ' ; vocabat e SponSum B. Virgini et Solemniter publice eam sibi despondit splendidiSSima pompa ducere et Convivia magnifica Struere Solebat.

199쪽

Orationibus DraeSertim adverSU Clerum multo traXit Hierarchiam esse nihil, Se Solum CCleSiam S Se dicebat Aedes et templa lusianaria OCabat, SaCramentorum efficaciam Sanctitate ministrantium metiebatur. InVehen in Clericorum moreS, ipse multa muliere Ca Ptavit ut ObSer Vantia motae, filia sua ei traderent λ). Anno circiter 1112, an Chelm US Cum Socii EUermachero et an a S Se Romam ProseCtuS St. Redu per

Coloniam Agrippinam, ibi e litteris, quibus ecclesia Ultrajectinas 4 e diu iram' episcopum praemonuerat, in incula Si ConjectuS. Paulo tamen POS evaSit Brugas. Uncte etiam fugatuS venit anchelmus niverpiam, ubi viri Sancti honores accepit Regi Similis Circuibat, armatorum trium missium Comitatu CinctuS. GeSSit eam Vitae rationem, done anno 11 15 Sacerdote interfectu est. S. Orber tu Cum Socii SutSAntverpiae errorem impugnavit, ita ut brevi sit XStinctuS.

2'. Et di quidam, Eon de Stella vagatus Si CirC annum 11ς in Britannia minore et Gasconia. Is quoque filium Dei Seesse dicebat et judicem orbis terrarum Eon m eum qui judiCa-tUrUS Si vivo et mortuOS . Sequebatur eum turba magna Spoliantium atque expilata per luxum ConSumentium. ConUt Uia,

quibus Cum Suis Eudo accumbebat Gulielmus Newbrid-ge vocabat diabolica Anno 148 episcopu RhemenSi eum Comprehendit et Synodus, eodem anno habita, ad Curcerem damnavit, in quo mox defunctus Si ).3'. Petrobustanorum auctor fuit Petru Bru Si US, R- CerdoS, qui ineunte Saeculo XII praedicavit in Provincia GaSConia et alibi Praecipuas ejus doctrina haeretica memorant

Petrus Venerabilis et bae lardus ε) debent omnes iterum baptigari, quia infantium baptismus invalidu e St. Templa inutilia, debentque destrui quae sunt. In Sola Coena Chri Stii Hoc ultimum tantum invenitur in recentiore vita orberti, Perta, XIV, p. 70 Sq. Epistolam vide apud Hartsheim, Conc Germ. III, p. 63 sq. et Acta S. Tom. I Junii, p. 843-845. ' Testimonia Newbridge Ottonis Frisingensis aliorumque collecta inveniuntur apud Mansi, Tom. XXI, p. 20 Sq.' Introd. in Theol. lib. II c. . Mi ne P. L. Tom. 178, p. 1056. Vacandarae, Vie de S. Bernard II, p. 218-22l. Revue des quest hist. Tom. 189έ,)p. 67-72.

200쪽

102 Periodus Altera Caput Tertium.

Pani et Vinum mutata Sunt in Corpu et Sanguinem Domini. Defunctis opitulari e Sacrificium non POSSUmu ne Per re-Catione aut eleemoSynas. Quodam die ParaSCeve inventuS, dum Carne Coquebat igne quem e a CerV CongeStarum ruCium C-

Cenderat, a Populo indignato flammis injectus interiit i). In mortui OCum SubstitutuS, Caput Sectae egit fanaticu homo, Henricu Clunia censis, qui etiam ipse praedicando invexit in peccata CleriCorum. 4'. Idem fecerunt Arnoldus Brixiensis et paulo postea Capuciatae, qui tamen insuper libertatem et aequalitatem in rebus omnibus inStrui, desiderabant. Eodem fere tempore in Italia occurrunt Passagii. DOCebant ManiChaeiSm propinqua, Servabantque legem Iudaicam, Ebionitarum more Christum

Vocabant Praecipuam ec omnibuS Creatur δ).5'. Errores nostiCO-ManiChaeos docebant etiam Luciteriani. Lu Ciserum et SoCiOS, Summa injuria e Caelo HeCtOS, dicebant esse reducendo et i Chaelem Cum socii ad infernum damnandoS. Ferunt, eo adoraSSe Summum Deum

ASmo deum, felem nigrum quendam ). Testante Chronico Alberici, Caput Sectae Trajecti ad os am habitavit, multosque ibi habuit fautores. Anno circiter 1240 in Angliam profectuS, quiS marini SubmerSuS Si β).6'. Sectae spiritus liberi pantheisticis erroribus inhaeserunt. Uidetur primus Amatricus de Bena prope Carnutem Char- tres hanc doctrinam in praelectionibu Sui theologiciS, quaSParisii habebat, proposuisse, Singulo ChriStiano eSSe membra C hi a Li, nec posse salvari qui hae credere nollet ). Quae Cum Panthei Stice exponeret atque ideo a magiSteri dejectu ESSet, ad Papam appellavit, qui eum damnavit. Revocare coactuS, brevi prae moerore interiit 1204 Τ). David de Dinant hunc pantheiSinum ulterius explicavit propagavitque omnia unum Sunt hoc unum DeuS St. Deus eSt omnia omnia sunt in Deo Creatori Baronius, ad an. 1126, '. 16.

' Densin er Ed 9, p. 23. Dicitur doctrina inon tam haeretica quam nSana.' Edit. 10, '. 433.7 Aron in Amatrich v. Bena und David v. Dinanto Studien und ritthen