장음표시 사용
201쪽
102. Minores sectae. 93 et creatura unum Unt. Tria fuerunt teInpora et triplex incar
natio Patris in Abrahamo, Filii in Christo, Spiritus Sancti
in fidelibus atque ideo omne Sunt Deus Sicut Christus Deus est Synodus PariSiensis 1201 - 1210 hanc doctrinam iterum damnavit. ulti ex his haeretici Comprehensi sunt jussu Philippi Augusti, qui magno numero eo i ne XUSSit, et Decembri IIIo. Argentorati etiam Ortile quidam ejus
modi errore Pro PARRUit. Tq. Eadem mente et Sententia, qua Amatricus de Benae David de Dinanto fuerunt iratres et sorores liberae intelligentiae Ineunte saeculo XIV, Creberrimi vivebant in Alsacia, ad Rhenum et alibi Henri Cus Uir neburgen Si S, archiepiscopus Coloniensis, anno 130 eo edicto SynodiCo perculit. Idem factum est anno 1310 Treviris et o untiae. Anno Subsequente eos damnavit Clemen V. Ultrajecti quoque synodis 1310, 1318 et 135 adversus eo aCtum St. Coloniae, anno 1322, sacerdos quidam ossandus, alter US nomine, igne XUStuS St. Turpia valde prodierunt in judicio. Haeretici liberi esse desiderantes, repudiati sui uxoribuS, Cum a ii UiVO-bant. Eorum quoque eremoniae religioSae Cum libidine mixtae erant Spargebatur latius Semper haeresis Ruys bro e C impugnavit B lith a risii a m cum asseCES, BruXelli S, et Gi- raro US Groote adversus eam praedicavit in ollandia δ).8'. Cohaerent aliquo modo Cum matri Ci haeresibus errore eorum qui vulgo 'ocabitici vocantur. Ioachimus
da Celico Ieto et in pius cujusdam in Calabria monasterii
abbaS, Studuit more ecclesiastico reformare Per Vitam mona Sticam. Nonnulia ju opera aliquantam moUerunt Admirationem ). Dicebat fore ut Ordo aliqui monaSticu futurUS Uni VerSo terrarum orbi annuntiaret Evangelium aeternum deinde, Ecclesiam mei triplicem percurrisse ratatum, carnalem ante
i Mansi XXII, p. 801 sq. Testante S. Thoma matricus docebat Deum
Omnium rerum principium formale David de Dinant vero Deum esse omnium rerum materiam primam Summa Theol. pari. I q. 3, Art. 8.
Fournier Joachim de Flore, se doctrines, son influence, Revue de queSt. hiSt. TOm. I, p. 45 sq. Gerharri, 'Italie mystique Paris 1890, C. II, Joachim de Flore.' De concordia utriusque testamenti, salterium decem Chordarum et ApC- Calypsi nova, Venetiis 1519-1527.
202쪽
104 Periodus Altera Caput Tertium.
C hi Anci adventum, carnaliter spiritualem a C hi usque ad
Joa Chimi tempora, . . clericorum aetatem, dein futurum SSestatumsure Spiritualem monachorum Retntem. QUA OPOTH, Uamquam damnata non Sunt i), magna tamen damna attulerunt
ECClesiae Ioachimitae enim, magistri Sententiam XplicatiUS elaboranteS, docuerunt tria S Se mundi tempora aetatem atris usque ad Christum imperfectam aetatem Filii minus imper-feCtam, aetatem S. Spiritu perfectam a Joachimitis usque ad mundi finem duraturam. rimam fuisse aetatem re tu , alteram Pauli, tertiam Joannis dicebant. Sρirituales qui erant fanatici homine ex ordine . Fran- L ii, inceptam voluerunt tertiam iram ii S aetatem a condito Suo ordine Gerardus de orgo insuper docuit in illo suo libro, cui titulus Introductoriam in Evangelium aeternum ), ecclesiasticum Christi institutum Cedere debere Evangelio aeterno, Sicut Vetus Testamentum CeS sit ovo. Huju tamen libri Scriptor in vincula conjectu ejusque liber, USSU Ale Xandri IV anno 1255 est exustus. Omnium seiritualium doctissimus et rus Joannes Olivi ' 1298 opere suo, Postilla in
Αρocalypsin novam dedit in librum Ioachim enarrationem, quam Condemnavit, anno 1326, Joannes XXII ). Prae omnibus seiritualibus protervissime egit Ubertinu Ca Salensis da Casale), in libro cui titulus Arbor vitae crucifixae loquen de Papatu anti-Christiano et Bonifatium VIII et Clementem V falso papa CriminanSβ). 0'. Etiam iratres apostolici ), auCtore Gerardo Sega- ed ii armensi, Sparserunt doctrinam mixtam e myStiCiSmo, Panthei Smo et Spiritualismo ad mentem ira ilici ci. Cum XCidisset voto ac precibus ingrediendi ordinem S. Franci SC i, huju ordinis pauDertatem nimis mollem arbitrabatur, atque ideo
203쪽
102. Minores sectae. 95suani Sectam Condidit. VehementiSSime ju Sectatores invecti sunt in Ecclesiae divitias. Ab epiScopo Parmensi Sega rellius comprehenSuS S et OStea e dioeceSi remotus 1286). Honorius I vetuit S Se Congregatione No RPProbatRS. In RS Sum. Sega relliu anno 1300 igne XUStuS St. CU SUCCeSSit, ut esset e Ctae caput Fram Olcino. I Cum Sorore Sua spirituali Margarita circumivit in Italia, interitum futurum Ecclesiae proclamanS, Xigen ut Clerici omnimodae paupertatis vitam agerent, et arroganter ibi Sumen ut EccleSiam reformaret Ut perSequentibu eSSet tutuS, munitionibu Se Cum Sectatorum duobus millibus saepivit, in monte Zebello prope Vercelli, latrociniis se SuoSque alenS. R iii ea in epi SCOPUS agmen CruCigerΟ-rum in eum immisit POS duo annos demum debellatus St. Dolcino et argaret a Capti et interempti Sunt 130T).Io'. Steclingit, risonum et SaXonuna Coloni ad mare Hal-ticum, haeretici non fuerunt sed rebelles, qui ineunte Saeculo XIII renuerunt solvere decima arChiepiscopo remenSi. Contemnente eXCommunicationem, deStruebant CCleSia et monaSteria et male tractabant Clericos Hariwigu et PraeSertim Gerardus II 1219 1258 archiepiscopi fortiter Contra eoSegerunt. Hic fratrem suum Hermannum Lippium Cum exercit 1 in eo miSit, quem tamen proelio vicerunt 2 Dec. 1229. Die 1 Martio 123 Synodus coacta est remae, quae ted ingOS de multi aCCusavit, non tamen de haereSi ). Noluerunt e Subjicere. Inquisitione facta, Gregorius IX edixit bellum Sacrum in Steclingos ). Quae etiam expeditio nota SuCCeSSit. Iterum bel-lUm Sacrum edictum est anno 1233 Convocatione faCt ad PiSCOPOS aderbornensem, HildeShemen Sem, VerdenSem, OnaSterien Sem et Anabrugensem, quo bello tectingi victi Sunt. Tum Conatu est Gregorius I reconciliare bellantesq). At impedire nequivit quominus Xterminarentur Coloni Ingen enim exercituS, Cui intererant Floris I Hollandiae comes, Getriae et Cliviae comites, dux Erabantiae, PrinCipe de Egmond, de Arhel, de Utanen et de reuerocle, Verno tempore 123 Contra CO ProfectuS, fere totam Coloniam eXStirpavit. Innocui Certe
204쪽
106 Periodus Altera Caput Tertium.
Sted ingi non fuerunt. Quod antem diu haeretici habiti sunt,
e eo factum, quod Gregorius X falsos de iis nuntios e Brema acceperat et quod Albertus Stadiensis narravit eo esse Luciferiano λ).
Bernardus Gui nis, Practica inquisitionis haereticae pravitatis Ed. Douais , Paris 1886. Nic. Ermericus, Directorium Inquisitionis, Romae 1579 P Y e=Ψcq Corpus documentorum inquisit haeret pravitati Neer-landicae, Tom. - V, Gent 889-1906. Id. Geschiedenis de Inquisitiei de Nederianden, I-II Deel, Gent 1892-1897 Molinier, I 'inquisitiondans te id de a France a 13 et 14 si hcles, Paris 880. Causons, Hist de inquisitio en France, Paris 1909. Aschius, irChenreCht, Berlin 189b), 449 sq. ovais, es ources de histoire delinquisitiondans te id de a France a 13 et u 14 siectes, Revue de queSt. hist. 1881 Tom. XXX, p. 383 sq. Idem, Documents our Servi hahi St. de inquis dans e Languedoc, 2 vol. Paris 1900. Idem, 'inquisitioni Se origine et a procedure Paris 1906. H. C. Lea, Amistor of the Inquisitio of the iddie ages. New-Vor 1888. Id gallice a Fr Sal. Reinach, 2 vols. Paris 1000. Id germ amansen, Bonnae 190 Sq.
1'. Quum reSpubliCa facta esset Christiana, Poeni affi CereCOe Pit non Solum eo qui Sua leges, Sed etiam eos qui Ecclesiae lege Violaverant. ConStant in US anno 16, Donati Sta multavit Confis Catione bonoriam et exsilio anno 25 Arium et episcopo Arianos duos in exsilium ejecit Theodosius ag-ΠUS, anno 381, Vetuit haeretico Congredi manichaeis interdixit ne fierent haeredes, ne parentum quidem Suorum. Idem vetitum Eunomianis lege 380 Donatistis lege 16. Iam anno 382 Theodosius Magnus mortis poenam' repetiit ab En Cratili S, ac Cophoris et Hydroparastatis Codex IaStinianeus Capitis damnat Manichae OS. Tum jam occurrit nomen In quiSiforἱἰπὶ Ar Cadius Confirmavit, anno 395, leges Theodo Sit. Cum iuris peritis Romanis Patres nonnulli ConsenSerunt. Initio alia fuit mente Augu Stinus, Sed experientia doctuS, SCVeriUS Sentire coepit δ) Hieronymus haeretiCorum Suppli Cia noni Peris, Script. XUI, 36l Haruise , Conc Germ. III, 51. Non igitum primum maximo isursatore, mi scribit Frederici in sua historia inquisitioniS, P. . - Herdonrother, atholische irche n chri silicher Siaat p. 47.
205쪽
103. Inquisitio. 97 ess sanguini effuSionem dicebat, Sed legi ob Servationem Lim M aam in CenSebat morti metum Saepe ad melius Sentiendum excitare. Hi non udVerSantur quae egerunt Ambro S ius et Martinus Turonen Si Contra Itha Cium episcopum Maximum Surpatorem λ). Quibu Patrum effati posteriora Saecula inhaeSerunt. erOVingorum et Carolingorum aetate brachio ae Culari puniebatur, Si qui leges CCleSiaStiCa Violaverat. Anno 1022, Aureliani, anichaei tredecim igne exusti sunt Henricu III patibulo animadvertit in ejusdem sectae
haeretiCOS. S. Her nard VS quamquam Saepe non ita SeVere loquebatur, tamen melius rocul dubis, inquit, gladio coerceantiar. . . quam a Suum errorem mulso frajicere ermittantur' r).2'. Exeunte Saeculo XII, magnu haeretiCorum numerUS, COIUID QUO ProterVita cauSae fuerunt Cur Severius in haereticos
actum sit. Lu Cius III Papa et Frederi Cu Barbaro S Sa, Synod VeronenSi anno 1184, mandarunt ut archiepi Scopi et epiScopi, vel PS Vel per viCarium, Semel vel bi in anno visitarent loca, quae in SuSpicione haeresi essent, et inquirerent de haereticiS. In eoS, quo deSignassent braChio Saeculari, animadvertendum edixerunt ). Haec inquisitioni initia poSteriore Synodi imitatae sunt et ulterius elaboraverunt Synoctu AVenionem
Sis 1209 Φ et Mons-Pessulana 1215 β praescripSerunt ut in Singuli parochii unus Clericus et aliqui laici jurejurando adigerentur, ut haereticorum nomina indicarent episcopo. Quae quidem PraecePta Confirmata Sunt a Synodo OecumentC LateranenSi
121S '). In synodis Narbonensi 122T et praesertim in ToloSana
1220 Confecta re est episcopi injunctum ut inquiSifctre Con-Stituerent in suis dioecesibus Can. I), abbatibus abbatiarum exemptarum, ut idem facerent in Sua ditione Can. II). PraeScriptura deinde ut, qui haereticum hospitio XCiperet, boni SutSPriVaretur Can. IU), utque domus, in qua degeret haeretiCUS, dirueretur Can. VI). Contra haeretico Contumace Frederi-
206쪽
I98 Periodus Altera Caput Tertium.
cus I, jam 122 legem tulit ut igne cremarenturi eamque legem anni 123 et 123 confirmavit. Quae rederici II interventio in negotiis CCtesiasticiS, Draesertim ConStitutione 122q, Papae non placuit . eluendum ne inde nasceretur graviSSimu CaeSaropaPiSmUS. Quamobrem, ut videtur, Gregorius IX anno 123 inquisitionem instituit, id est perpetua Contra haereti-Cokjudicia ) quaeque plerumque ordini Praedicatorum, hinc inde etiam ordini S. Franci SC demandata sunt δ . Quae Propria ratio inquisitionis est, eamque distinguit ab ordinaria haereti- Corum PerSecutione, Consistit in ermanense delegatione judicum. Inquisitoribus in usum tradidit Inno Centius IV equuleum, atques ita inquisitionis instituto dedit formam Suam omnibus
numeris Completam ε).3'. Triplex ferri solebat ab inquisitione Sententia haeretico resipiscenti injungebatur usitata poenitentia CCleSiaStica CujuS dubia manebat in retractanda haeres sinceritaS ad Sempiterna vincula damnabatur pertina autem haereticu tradebatur brachio Saeculari. Causae autem ab inquisitoribus agebantur CUStode PiSCOPO, ita ut PS non ConSentiente non liceret neCreum, dum Sub judice re eSSet in vincula Conjicere, ne tormenti uti ne Sententiam ferre Certo tantum prolato argumento fiebat Condemnatio. Unicuique copia fuit deferrendi crimen in aliquem, quin timeret ne nomen Suum Te fieret notum. Reo autem licebat dicere, qui sui essent inimici quo facto, hi arcebantur a ferendo testimonio Ratio quoque et modUS tormentorum lege Statuta erant SaePe tamen invaluerunt abUSUS, QUOS Romani Pontifices, etiam invitis inquisitoribus, Conati Sunt reprimere. Qui viribus debiles aut Sene erant, Cum hi numquam uti licebat tormentis, Cum alii Semel tantum, et tum Solium Cum fere manifesta esset Culpa Post tormenta licebat reo, quae in equuleo ConfeSSUS eSSet, retractare. Neque Prolati etiami Const. contra haereticos in Omb. Peris Leg. II, 252 Sq. Perta, Leg. II, 28 sq. et 26 sq. f. Paulus, Bellage de Koin UolkSg., 1907, '. 14. Iordan Annales de phil. chr6t. 1907, '. 3 Sq. δ Morrier, ist des attres Ggnfrauedes FF. Prech. t. I, App. A. P. 19LSq., p. 3b Sq. p. 49 Sq.' Maer. Douais I 'inquisition te origines, a procedure Paris I906. E. Vacandarae, 'inquisition. Etude hist. et Crit fur le ouuoi coerciti de Eglige, 3 d. Paris 1907. E. Iordan, a responsabilite de Eglis dans a Upressionde rhgreste a moyen-age, Annales de philosophie chretienne 1907-1908.
207쪽
103. Inquisitio. 99 manifestissimi Culpae argumentiS, Onfe Stim Sequebatur damnatio. Prius iterati vicibu a Pluribu reu monebatur ut resipisceret erroremque juraret λ). Quae omnia CCurate Scriptis legibus fuerunt definita nec moliu epiSCopi ierum etiam Inquisitoris Generalis tutelae Causarum 'Cla mandRta fuerunt.
4'. Vix aliam ullam invenia in hiStoria in Stitutionem, quam pari mente iniqua insectati lino adverSarii. Reputare Secum negligunt, haereticorum judicia jam diu ante institutam inqui-
Sitionem Surpata fuiSSe, Quum in Oriente tum in occidente, eaque in Su manSiSS POSt exactam medii aevi aetatem, et aliquamdiu a protestantibus saevissime fuiSSe adhibita. Ex eo autem quod adeo fuerunt vulgaria et Communia, Sati Patet ea non e Saevitia originem habuiSSe, neque ex arbitrio PiSCoporum vel RCmanorum Pontificum, sed ex jure Communi temporis
illius. Duis lontificibus cim putet, tot homines Sub temporiSiui SSed Severas Xpetere poenas, id patre nOStri neCOSSe arbitrabantur, ut fidem et disciplinam ecclesiasticam Contra haeretiCorum impetu tuerentur. Quod quidem eo luculentiu intellexeris, Si CogitaveriS, eo tempore poena ubique fuiSS Sae Uiore CriminibuSque non Solum ecclesiasticam diSCiplinam, Verum etiam Vulgo Civilem ordinem publicum fuisse sericlitatum. POStea tamen debuit inquisitio in desuetudinem abire, quum raSSante haereSi integrae regiones ab Ecclesia deficerent ).
repreSSion de heresie a moyen-age La Quingaine. 1 Sept. 1899, 1 sq. et adem, Questions 'histoire et 'archeologie Chret. Paris 1906 p. 3-46.
208쪽
1'. a Ximum hominis bonum religio est Non Singuli tantum homineS Sed hominum quoque societas institui debet ad religioni leges Sejungere civitatem ab Ecclesia, Spiritui ChriStianiSmi repugnat. Sicut medii aevi aetate aderat unita SpiritualiS, ita etiam flagitabatur unita temporalis. Priori unitati Papa, alterius Imperator principium habebatur et Caput Gubernari ergo debere mundu ChriStianu a duplici ha Suprema auctoritate Videbatur. Hos appellaba Gregorius VII duos mundio Cul OS, mundum veluti Corpus humanum dirigente λ). Hos dicebat Godo fredus indocinensi gladio duOS, alterum SPiritualem Corporalem alterum, ad defendendam Ecclesiam ).,,Petri, inquit S. Ber nardus, ferque gladius est alter Suo
Hutu, alter Sua manu, quotien neceSSE St, evaginandus': δ). A Deo autem haec, Papae ad Imperatorem, rati ordinata St.
e eo quod temporalia spiritualibus subjecerit. Propterea IVO Carnoten Sis, Innocentius III et Scholastici hanc
209쪽
duplicem pote Statem OmParabant Cum Anima et Corpore λ), cum sole et luna δ), etC. Sicuti radio Suo Sol immittit luna se eique lucem Confert, ita CCleSi regnum CivitateSque irradiatiisque vitam tribuit altiorem, Supernaturalem. Ideo Papae licuit sententiam ferre in Principe temporale eorumque lege tum, quum animarum Salu id OStulabat, nempe Uum Sine e CCato lege ObServari non Poterant , , Canonum enim vigor Se exfendis ad cariSa SaeculareS, e quibus et in quibus animae ericulum versatur. uantum enim ad hoc ut anima trovideatur, o res
tersonae spectant ad forum ecclesiasticum' ' in Ide Iis nimis n-t ira III , Nullus inquitiati sit Sanae mentis, ignorat, quin ad oscium nostrion specte de quocumque mortali eccato corripere quemlibet christianaim, et, Si correctionem contempserit, 'Sum ter districtionem ecclesiasticam coercere 'i Papae ergo ercti potesta indirecta in temporalia, quod in Comperto fuit apud
2'. Papae jure Suo a Cultatem esse reges ejiciendi in apauci in dubium revocabatur. Imprimis consequens id fuit principii juris, tempore medii aevi admissis. Si quis nominatimeSSet XCommuniCatu S, difficillime poterat, propter ea quae Ure ConSequebantur Vitandu enim) munus aliquod PubliCum obire. Quod Si rex esset, Vi poterat XCommuni Catu gubernare Uniu anni temo ore PertinRX, amittebat, e omnium mente et Sententia, jus in regnum Soliu tamen Papae fuit excommunicare rege et Statuere temPUS, QUO XCommuniCationi Sequelae inchoarent. Quod si principi adempta poteSta eSSet gubernandi, Praecipiendi, eo ipso subditorum jurata fide invalida facta erat et irrita Ne rege negabant hanc Papae facultatem declarandi eoS, legibus CCtesiastici et Civilibus, regnandi jure Spoliat ΟS. Qui reStiterunt, non jus impugnarunt Sed juri CXSCCutionem. Quippe non Solum e Communi omnitum mente Uerum etiRm Papae otestate indirecta hanc copiam derivari multi tum medii
SpeCiΟSae Columnae .... duo magna luminari . . . luminare majuS .... duo
210쪽
2O 2 Periodus Altera Caput Quartum.
aevi tum posteriores theologi iensuerunt. Duam Sententiam confirmant verba, quibu Saepe Papae Si Sunt λ).3' Ha praesertim metati expli Cata est reliqua Papalis auctoritas. Imprimis duit Papa Caput o Cietatis Christianae. Ipsius fuit Coronare imperatorem Eum habebant principe defensorem Contra injuSto fortiorum impetuS, Consiliarium intra C-tandis Certaminum dirimendorum Conditionibus, ducem in negotiis communi conSilio Susceptis, in litibu arbitrum Jure merito S. Ber nardu S, ad Eugenium III CribenS , Orbe, inquit, exeundum ei qui forte voles explorare quae non ad suam pertinent caram V ). Facta dein Sunt plura regna ei seu dalia, quod eo domino praesidium habitura Sperabant adverSu ho Ste domestico et eXternoS. Regia inSuper auCtoritate gubernabat dominium papale. Etiam rimatu potesta integram Suam nacta Si ha aetate efficientiam. Ad praecavendo abusus . Sedes ibi reservavit
CanoniSationem Sanctorum, approbationem reliquiarum et Ordinum religioSorum erectionem epiSCopatuum, Confirmationem metropolitarum et Synodorum e Cum eniCarum Convocationem δ).
Summo Ecclesiae Doctori et Gubernatori Papae, Praeter Ca, quae Supra jam relata Sunt, hi fuit faciendi leges et conferendidiSpensationes. Ipsiu fuit praeStituere, quo Sibi CASUS reSerURTOt. Ipso Sibi Servavit jus puniendi principe et constituendi tributum
Pro CruCigerorum expeditionibus. JUre Suo quoque, quod directum habet Papa in ecclesias et PorSOnRS, magi magiS ue hac aetate S usus. Unde id etiamConSOCUtUm S emolumentum, quod, qui viri bene meriti de ECCleSi QSSent, Pro dignitate remunerarentur Praebendae rRemio. Hadrianus I litteras commendatitias dabat candidatis Suis haud raro poStea datum S etiam AndatUm. Papa demum fuit vicarius Dei, vicarius Christi. Unde nec Verebantur rege dare ei oSculum pedis aut fungi officio traforis. In Solio Sedens accipiebat S. Eu ChariStiam, quae Semper QUOQUO ei, iter facienti, praeferebatur. 4'. InSigne autem summae hujus dignitatis papalis fuit tiara. intea lapa negebat Caput tegunaento albo saStigato.
i CL Her enr Mer, ath. irche u christi Siaat p. 36 sq. 56 sq. 786 sq. Praecipue autem Misit et Schola, Die Publigisti eici, ut supra. De Consid. lib. III, c. I n. l. Mi ne P. L. Tom. 182, p. 767. Cap. I de rel. et ven. AES. III, 45 Ibid. C. . Ibid. c. 9 C. 17, 28 de eleci. I, 6.