장음표시 사용
211쪽
At saeculo I videtur in Sum indUCt fictrct, Una COIOna Ornata.
Cum bina Corona depictu primu invenitur Bonifatius VIII '1303 cum trina Clemen V 4 1314 . Tiara, quae erat una
corona diStincta, Vocabatur Regnum, quae trina, Triregnum. Quid autem Significetur, Vari Varii exponunt. Sunt qui dicant significari Ecclesiam militantem, attentem et regnantem. Alii censent esse imaginem rimatus, atriarchatus et regni emporalis. Alii deniquc putant effingi sacerdotem, doctorem et regem λ).
1'. Aucta valde est collegii cardinalium dignitas et auCtoritaS, cum anno 1059 ei esset demandata apae electio Jam Saeculo XII substituti sunt ut agerent parte annuae Synodi quadragOSimalis Romanae Administrandae Ecclesiae magna par ii incubuit. In negotiis fidei et morum Consulebatur Collegium Cardinalium Suffragium ferebant de canonigandi SanctiS, O PTO-bandis ordinibus religiosis eorumque regulis, de erigendi univerSitatibus et episcopalibus, de Creandis epiScopi S de conferendi majoribus monasteriorum privilegiis, de adminiStrando dominio papali et civitatibus euualibuS, de provocandi Cru-Cigerorum expeditionibu et C. Praeter Cetero Cardinale eligebantur legati, praesertim testati a lasere. X eorum Collegio S- Sumebantur paulatim magistratu ecclesiastici dignitate SuperioreS: Vicecancellarius, Camerarius, Cardinalis oenitentiariuS, Inquisitor Generalis, Cardinales profectore ordinum religioSorum et regionum. Tum temporis jam OnSeSSus a Pae Cum Cardinalibu Vocabatur consistoriam, negotiaque ibi acta dicebantur
2' ulta paulatim jura et privilegia attributa Sunt Cardina-λ Vide senta, a Tiare Pontificale u VIII au XUI siecte, aris 1897.
212쪽
2O Periodus Altera Caput Quartum.
lium Codegio. Synodi Lateranensis 1130 privilegium canonis i)PraeSertim in gratiam cardinalium servabatur. Privilegio fori fuerunt non Solum, Sicut reliqui Clerici omne', immune a judi-Cii Saecularibus, verum coram judicibus ecclesiasticis in Cardinalium CauSi plure requirebantur testes. In ecclesii Sui titularibus gaudebant urisdictione quasi estiScoyali. Dicebantur Enatores ' Sedis Patres Ecclesiae Romanae. Paulatim Uppeditatum Sc uberiu unde Viverent. Plu unam praebendam Vulgo habebant. Plurium CCtesiae Romanae redituum recipiebant dimidiam partem sicut etiam pretii statuti pro nominationibuS,
visitationibus ad limina et aliquot seudis. Dedit Innocentius III cardinalibus jus funicae et annuli, Innocentiu IV iiS, qui religiosi non erant, ileum rubrum, quem ConCeSSit 4 egorius XIII etiam religiosis Utrum Lugduni a Bonifatio VIII an a Paulo II privilegio estis urseereae sint donati, dubium est. Ab Urbano VIII acceperunt 1630 titulum Emi-Πentiae. Ha autem periodo Cardinalium numerus fere non fuit PlenuS, quin etiam deminutu est ad 10. Si plenuS, erant 3, quorum epiSCopio, presbyteri 28 et diaconi 18. Propterea quod nimi facile minueretur, numerum postea 1586 Sixtu U-X- tulit, ut S Sent O, quorum episcopi , presbyter 50 et iliaconi 14.
Io6 Metropolitae, Episcopi et alii dignitari ecclesiastici.
de France u IX a XII sidcle, Paris 189l. 1'. Regnantibus ultimis prinCipibus Carolingicis, metropolitarum poteSta multum deCreverat. Cuju rei Causa non minima fuit, quod ex ii nonnulli arroganter et negligenter agendo UC-toritatem epiSCO rum, magno CCleSiae damno dePreSSerunt. ΜRnSOrant tamen e cleCretalium lege, plura metropoliti privilegia approbandi et ConSecrandi Suo SuffraganeoS; Convocandi
Synodo provinciales iisque praesidendi viSitandi Suffraganeorum dioeceSeS; u devolutionis, id os potestatis faciendi in Certi CaSibu De Seipso id quod Suffraganei neglectum reliquissent jus deinde altero judicio sententiam dicendi, in cauSa
t Qui clerico manus infert excommunicatUS St.
213쪽
106 etropolitae, Episcopi et alii dignitari ecclesiastici. 2O5
eorum, qui a judicio Suffraganei appellaviSsent, et puniendi
censuris aliiSque PoeniS, in CaSibu lege CirCUmSCriptis Saeculo autem XIII initium factum est utendi Cum metropolitis eodem jure quo agebatur Cum Patriarchi et primatibus, ut ii praeceteris episcopi id tantum Concederetur, quod ecclesiastico et vetustissimae ConSuetudini jure expreSSi verbi iis Sset attributum i). Concilium Tridentinum autem non reddidit quae ita erant adempta, Sed alios addidit modos ). 20. Episcoporum funCtione eaedem manserunt atque antea Agendi arbitrium iis CCeSSit, prout metropolitarum jura minuta Sunt. Hac autem aetate, in Germania et in regionibus Germaniae adjacentibus episcopi fere omne principum imperii dignitate fuerunt praediti. Qui quidem honori gradus etSi poteStatem et auctoritatem Conferebat Ecclesiae ministris, non tamen Sine detrimento fuit UaSallu erat epiSCOpu et Cum exercitu cudati militiae obligatus. Et quidem non licuit exerceri armi S ), neque Solebat pugnae intere SSe, a bellorum expeditionumque frequentia abalienabat animum a functionibus officii SpiritualiS, moreSque aSpero duro Sque inducebat. Neque minori detrimento fuit, quod nimio amore PiSCOPUS mPl QCtebatur seudum potestatemque gubernandi Civilem, atque arctiUS ct Studii communibus Cum imperatore Conjungebat. Quod quidem luctuosissime accidit diuturno illo luctaminis patio, quum imperatorum HenriCu IU, Frederi Cus Barbaro Asa et
Fredericus II cum Summis ontificibus decertabant. Nisi
Ne tamen negligendum est, integerrimorum PontifiCum Gi gorii VII eorumque qui ei Successerunt, Sollicita Studia ut digniores Constituerentur episcopi, minime irrita fuisse. Multi probi Sanctique praelati ornamento et aedificationi fuerunt Ec-CleSiae. Memorentur Otto Bambergen Si S, Norber tu SΜa de burgensis, Anselmus, Thoma et Edmi dii Cantuarienses, Engelbertu Coloniensi S,
Τ Cap. I de suppl. negi. l. I, 8, in Sext.
214쪽
Periodus Altera Caput Quartum.
mu Burdigalensis, Petrus arant astu Si), Hugo Lincolniensis multique alii Fuerunt quidem epiScopi aliqui animo rebus terrestribu nimium dediti, qui oblectabantur
Ven AtionibuS, armi aut rebus pejoribuS, at Sollicite providit S. Sede Ut eorum numerus minueretur, ut indigni Cederent et qui essent minus idonei arcerentur ).3'. Ordinario adjutorio episcopis erant capitula. FruStra Conati sunt Papae aliique viri Sancti canonico ad vitam Canonice agendam adducere Assidue ii more lapSi Sunt et, Xeunte ae- Culo XIII, omnino evanuerunt Saeculo XII eligere epiSCOPOS Proprium factum Si u Capituli. Concilium Lateranense V 121S praescripSit ut intra re menSe epiSCopu a Capitulo eligeretur; in minuS, metropolitae Cum Suo Capitulo id faciendum erat. Ille habebatur episcopuS, qui vel ab omnibuS, Vel a majore Suffragiorum parte, vel a arte Saniore S Set electUS. Licita etiam hinc inde facta est electio via comρromissi, id est per aliquot viros fidos ad id designatoS, aut per CClamationem sierquaSi-iΠSyirationem . Hoc praesertim episcopi eligendi jure Capituli auctoritas multum invaluit, ita ut mox capitulum factum Sit firmum CorpuS. Obligabatur in Certi caSibus episcopu Capituli VotiS. Munera praecipua in eccle Sit Cathedralibus demandabantur Canonici S. Primu erat Praepositus, dein de Canu et primi-CeriuS. Haud raro abusibus ansam dederunt jura Si Conque Stum eSt, hora Canonica cantari a Sacerdotibu Soluto retio, numero nimia vulgo SS Canoni Ci praebendaS, CanoniCOS PSo Statuere, quae Conditiones implendae SSent ut CanoniCUS admitteretur. In multis ecclesii non Solum exigebatur proSapia nobiliS, Verum Cti Ana Certu proavorum nobilium numeruSy). Quod jam usu
Venit Saeculo undecimo et duodecimo, id saeculo XIII in ecclesiis Germaniae fere facta fuit lex, ita ut Canonicatu Copio Siore solis nobilium filii junioribus darentur ε). Hi jam puerili
Retate , 1 anno nati, admittebantur, vocabanturque domicelli, domicellarES. Quorum pars adhuc erat sub regimine canonici Scholaris Canonicorum opulentia et nobilita haud raro arrogan
- Capitulum Lugdunense exigebat sexdecim, K. Hedde I, 28. 3 Frie er , Corpus juris Canonici, II, 8 ,Quod non generiS, Sed Virtutum nobilitas vitaeque honestas gratum Deo faciunt et idoneum Servitorem. Ita Greg. IX ad capitulum Argentoratense, j. 39 de praebendis 3, 5 .
215쪽
106 Metropolitae, Episcopi et alii dignitari ecclesiastici. Optiam peperit eoSque propulit ad reSiStendum episcopis. Nondum majorihus ordinibu Sacrii inSigniti, Saepe inSuper mundano more Vivebant Saepe etiam numerum Canonicorum sibi capitula definierant caseifula clauSa), ne inopia Praebendarum remerentur. Quod nonnumquam a Summi Pontificibu approbatum eSty). q. E Capitulo erat etiam archidiaconHS Cuju ampla
valde fuit urisdictio. Visitandi Causa obibat loco epiScopi, Praesidebat judicio synodali Sendgericlit et jurisdictione ordinaria
sui juris erat. Duo faCtum est ut saepius in altercationem inciderit cum episcopo et ab Ecclesia ut in officio esset Sit adactus ). Hadrianus I reprobavit, archidia Conum Suo Hrbitrio ,iΠ-
cos ). Quapropter epiSCopiS, alio Sibi adjutore quaerentibUS, institutum est Saeculo XIII munus vicarii ueneralis. Issententiam dicebat in ausi de matrimonio, ConCubinatu, Simonia eici, auSi minoribus manentibus urisdictioni archidiaconi subjectis. Quia vero ab hujus Sententia provocare licebat ad Vicarium generalem, haud raro obortae Sunt diSSensioneS. Quod tenuit donec saeculo XVI o Concilii Tridentini decreta archidiaconi SSe paulatim CeSSarunt ε). Quamquam magiStratu epiS
copales osscialis, vicarii, o siciarii, vicarii in spirit talibus et tempo
ralibus quaestor palatii, archipreSbyter univerSe officia praeStabant Sua fuerunt tamen qui Contra feCerint et gravibu nonnumquam Verbi Sint reprehensi ).5'. Ha aetate multi episcopi, negotii gubernii temporalis valde distenti, sibi episcopos pro SaCri adjunXerunt. QUOS vulgo facile inveniebant inter epiScopo dioecesium orientalium
in Potiriast, Reg. n. 278, 256 8897. Capitulum S. Joannis Lugdunense reduxit numerum ad 32 1321 . f. Chariter, 'ancien Chapitre de N.-D. de Paris et a mastrise, aris 189T. fele, , 268, 399, 24 1163. H. Lecter , art. Archidiacre in Dict.
i ne P. L. Tom. 188, p. 160T. Mortet, Maurice de Sully, v. de Paris 1160-ll90 . tude fur administration episcopale pendant a seconde mollied XII sidcle, Paris 1890 P. Fournier, es ossicialites a moyen-age, Pari 1880. ' ober Ursprun und rechtliche tellun de General-vicare. lib. Quartal-Schr. 1853, p. 35-590. - Tota ossicialium intentio est, ut ad opus episcoporum suae juriSdiCtioni
CommiSSa miserrimas oves quasi vice illorum tondeant, emungant, XCOrient. ISti enim Sunt episcoporum sanguisugae, evomente Alium Sanguinem, quem
biberunt.' Petrus Iesensis ' 1200 apud ui ne P. L. Tom. 207, p. 9.
216쪽
eto Periodus Altera Caput Quartum.
eorumque Succe SSoreS. Hi enim fugiente Turcarum tirannidem, SUOS non amittebant titulo S, Creabanturque qui ii succederent
episcopi in partibus infidelium). Summi PontifiCe enim SperanteS
fore ut dioeceSe orientale aliquando inStaurarentur, noluerunt
earum ierarchiam interrumpi. In Germania et Hollandia multi valde fuerunt hi episcopi ). Eorum autem jurisdictio longe alia fuit a jurisdictio coadjutorum, qui a S. Sede apponebantur
epi SCOPi aegrotantibus aut Senio Confectis ).6' Extra civitatem dioece Si diStribuebatur in parochiaS qua regebant parochi. In pSa Civitate epiSCopali aedes Sacrae omne SubjeCtae erant archipreSbytero, Cui episcopus ecclesiam Cathedralem administrandam dederat Saeculo XI inchoatum est etiam Civitate in parochia diStribuere Attamen adhuc Concilii Tridentini tempore PaSSim antiquUS mo Uigebat, quem abolevit Concilium, Praecipiendo ut ubique Civitate episcopales in paro Chia clispertirentur ). Ut arCerentur monachia animarum Cura fuerunt saeculo XIII qui demonstare conati Sint parocho eSSe inStitutione divina et ad hierarchiae integritatem pertinere, ita ut ferre lege Valeant in Synodi dioeces anis. Quem errorem, uSS Clementi Papa IU, Solide refutavit S. Thomas ε). Saeculo XII multae parochiae attributae Sunt
Capituli aut monaSteritS, ii Sque, OC Paro Chi, rneseCtUS StvicariuS. Quodsi parochia mona Sterio erat adjecta, a monacho administrabatur. Capitula vero pro sibi attributi parochii con-dUCebant PreSbyterum, Cui Saepenumero exiguam Valde redituum partem Solvebant. Qui sibi, unde ViVeret, Suppeditabat fiseendiis.
et juribus stolae. Haec jura, ad illud tempus ex fidelium arbitrio
Collata, paulatim fere ubique ad pretia Certa firmata Sunt. 7'. E constitutionibus pro clerici manis Stum Si Superiore ecclesiastico Cum vigilantia multa gubernaSSe EpiSCopum minorem CSSe anni triginta non liCuit. Debebat esse matrimonio legitimo ortus, bene inStructuS, ProbuS. Dum viSitando obibat non licuit ei Sumptum Subditi afferre, neque pretio quemquam ConSe Crare aut beneficia CCCleSiaSti Ca Vendere. Instruenda juventuti Cura ei demandata erat et Clerico qui erat ad ecclesiam Cathedralem magiSter, Conferre debebat beneficium. . 3 MOLI, II, I, p. 27 Sq.
t runau, De Coadjutoribus episcoporum, ratistaviae 1895. - Sess. XXIV de reform c. 3. Lesestre, a Paroisse, Paris I906. Merna, De jure decretalium, II J030 sq.
217쪽
106 etropolitae, Episcopi et alii dignitari ecclesiastici GO9 quo convenienter ali POSSet i). Cui de CaDat US archidiaconatus, vel cura animarum demandabatur, i debebat SSe anno natu 25, bene doctus probuS. Quae qui bona ibi Per Unu Suham ompararat, OS ejUS mortem ECCleSiae erant reStituenda ope erant
impendendae instituti ad utilitatem Communem Spectantibus et beneficentiae. Innocentiu IU OStulavit Ut CCurata redderetur ratio de usu bonorum CCtesiae Alexander III statuit, rapta alaici bona ECClesiae Sse reddenda Clericis omnibus incumbebat ut honesto pro dignitate Vestitu et tonSura Uterentur, abStinerent a Venatione, aleis, 1 eliquisque ludi minus honestis. Illud etiam diligenter animadueitebatur utrum S RCrapi et devote fierent ). De caelibatu autem an Cte servando haud minima Cura habita est. InStantius contendit Gregorius VII ut in usum deduceretur ex Urbanu II, ConSilia eadem SecutuS, Statuit ut Si qua esset Concubina ju qui majore ordine SUSCOPerat,
fieret Serva principis ). Synodi Lateranenses prima 1123 et altera 1139 conSummarunt a qua Si perpoliverunt CaelibatuS
legem LuCulenter declaravit haec altera SynoduS, matrimonium initum a quoquam, qui Sacro Ordine AjOre Ornatu fuiSSet CSSO invalidum ε). In eandem sententiam, etSi Verbi non aeque ClariS,
decretum fuerat antea Synodis Amalphitana 1089), Tricassina 110T et Rhemensi 11 19). Quae itaque antiquitu fuerant PrRe-
Scripta a Concilio LateranenSi II β), pro univerS ECC eSia CCidentali iterata Sunt. Non tamen ConfeStim, quae Petebant, omnia a Secuti Sunt Synodus oecum enica II minitando vetuit epiSCOPOS Clerici sui pretio connubia permittere ). Luctatio magna fuit iniungaria. In olonia quoque, ii Sia, oraVia, SUCCia, et Dania non nisi exeunte saeculo XII et medio XIII ad USum univerSalem Caelibatus leges pervenerunt. At iCet non omnes ubique salutaribus illis decretis idem obsequium prae
fele V, 380 441. Hujusmodi namque Copulationem, quam Contra eCcle-
SiaSticam regulam Constat esse Contractam, matrimonium non SSE CenSemUS.
Mansi XXI, 28 . si Apparet hic duplex legis ecclesiasticae effectus. Adjungit imprimis Subdi-
RConatu Notum solemne, cui dein confert vim dirimendi omne matrimonium posterius. Idem fit in oriente cum confertur diaconatuS.
218쪽
2 Io Periodus Altera Caput Quartum.
Stiterint, tamen Sque ad rei rmationis aetatem non fuit amplius de iis di Sputatum.
Io 7 Ordines religiosorum regulae S. Benedicti.
1'. Expergiscentibus hac aetate hominibus e Somno Spirituali, mirum non e St Vitam monachalem floruisse. Mutua fuit etiam in a re actio. Dum Papae favebant monachiS hi quoque illis multo auxilio fuerunt in operanda morum reformatione. In memoriam revoca quid fuerit monaSterium CluniacenSe Pro Summis Pontificibus tempore luctaminis de in Stitura, quid Ordine mendicantium pro celeberrimis Papis saeculi XIII. Ordine S. Benedicti novis reflorescente institutionibuS, ordineSequitum quoque et Praecipue ordine mendicantium Salutaria multa effecerunt Laici confugiebant ad ordines, qui dicuntur tertii, quorum at magni nequit aestimari Salutari efficientia. Μirum quantu fuerit Concursus eorum, qui Vel ingredi OnaSteria, Vel Scribi tertiis ordinibus gestiebant.
2'. Fundator ordinis Grandimoniensis fuit Stephanus Muretanus ' 1124 . Appellatus est a nomine Muret monti Sprope Civitatem LemoviCensem in Gallia, ubi Sedem Suam eremiticam poSuit anno 10T6, postquam aliquamdiu in monaSterio S. Benedicti, Aureli, vixerat. DiSCipuli nonnulliS qui moXe Se adjunxerant, Spirituali vitae praecepta tradidit ad regulam
S. Benedicti et disciplinam Carnaidulensem . Qui magistro defuncto migrarunt in solutudinem GrandimontenSem,
219쪽
ς 107. Ordines religiosorum regulae S. Benedicti. IIunde nomen accepit ordo. Prior quartuS, Stephanus is iacensis anno 1143 litteri mandavit fundatori praecepta quae memoria fuerant prodita Prior SeptimuS, GerarduS, regulam perfecit, quam emendatam ab Urbano III approbavit Clemens IID). Brevi tempori spatio diffusus est ordo in Gallia,
fueruntque ejuS, jam anno 11T0, monaSteria T0. Ineunte a culo XIV, qui praeerat OnaSterio GrandimontenSi, unde reliqua oriunda erant, a Joanne XXII ,abbatis' nomen et dignitatem accepit. Quum autem fratrum laicorum jura et debita non SSent accurate CircumScripta, orta jam aeCulo XIII est discordia, quam neque Papa interceden COmPonere valuit δ), ita ut facta sit scissio inter Severiorem et mitiorem ObServantiam. Utriusque tamen parti idem mansit Superior generalis. Revolutione Gallica ordo exstinctu 'Sty).3'. S. Robertus Arbrisfellensis III 7 instituit ordinem Fontis vraldi Studiis incubuit Lutetiae Parisiorum fuit
Coadjutor epiSCopi Redonensi et docuit Andegavi. Anno 1095 aedificavit monasterium geminatum pro viri et mulieribus. Ad honorandam Alatrem Dei ε abbatiSSae gubernium traditum St,
Statutumque eam etiam reliquorum, Si qua erigerentur ejuS- modi monasteria fore Superiorem generalem. Vivebant Secundum S. Benedicti regulam, Severioribu nonnulii PraeCepti RuCtam. Quamvis Sollicita Cura modeStiae haberetur, fuerunt tamen qui murmurarent quasi in vitae Commercio prudentia deficeret. Vel in . Robertum suspicio mota St. Brevi tamen SoCiOS
ad 4000-5000 numeravit ordo Paschalis II eum approbavit anni 110 et 1112 β). Primo cem Liris III Monasterium Fontis svraldi, inquit et magnae religionis odore praefulges et magna
yaupertate gravatum' ). Quo tempore mortuuS St S. Rober- Cui ), jam pluribus constabat ordo monaSterii numerabatque
220쪽
2Ia Periodus Altera Caput Quartum.
Sorore 3000. Extra Galliae quoque fines in Hispania et Anglia
monRSteria erecta Sunt. Quo tempore maxime floruit, numerabantur prioratu ST. Ost revolutionem Gallicam ne unum quidem Supererat OnaSterium λ).3'. cisterciensium y pater, Moi PIOO), anno I 5 natu ingreSSu est monasterium Benedictinum Montier a Celle prope TrecaS. Electu abbaS, quam animo habebat reformationem, PerSequi nequiVit, factuSque Si Superior remitarum aliquot Molismensium. At quum ibi quoque subditi ei molestia faceSSerent, Cum 20 e ferventioribu profectu est in Solitudinem Cisterciensem, in Burgundia, ConStructoque ibi monaSterio non incumbebant Curae animarum, renuntiRbant OxemP-tioni simplicioremque reddebant Ornatum aedeSque SacraS. Sub tertio eorum abbate Stephano, lumen ingens Cistercio obortum St, ingrediente ordinem, Cum Socii 20 S. Ber nardo. Quo facto mirum quantum ordo increverit. Anno 1113 fundatum CSt monaSterium La Ferte, anno 111 Ponti y anno 11 15 ClaravallenSe et orimontanum. Interea Stephanu abba elaboravit chartam caritatis) , legem primam ordinis Cistercien SiS Qui dein anno 1119, praecipuo monaSteriorum 1 monachoSConvocavit ad retractandum probandumque Pu Suum, quod Callixtus II eodem anno probatione Sua firmavit. S. BCnid in i regula abbatias Singula non in unum CorPUS COPUlRVerat, abbateSque ut ui juris esSent permiserat. Carfa caritatis vero statuit ut abbatis Cistertiensis, totius Ordini Prae SUES, RUC-toritas CircumScriberetur auctoritate abbatum a Ferte, PontignYClaravallensis, orimontani et Capituli generalis ut monaSteria Singula singuli anni visitarentur Cistertiens ab abbatibus jam memoratiS, reliqua autem monaSteria ab abbate monasterii prin- CipiS, unde Singula erant oriunda. Aetas, quae dicitur ordini consitio, decurrit anni 1089-113q, quo tempore abbatiae erant numero T. Aurea ordinis aetas fuit anni 113q-1242, quo anno florebant abbatiae TOT Universae fuerunt T28, praeter monaSteria
in Mabillon, Dissertatio de subjectione virorum etiam Sacerdotum ad mulierem,
Guigna, Mon primitis de a regi cistercienne, Dyon 1878. Dom. V. BerHere, es origines de Citeaux, evue 'hist eccles. Oct. 1900 et Auri 190l. H. D Arhois de Iubainditiae, lude sur Utat int6rieu des abbayes isterciennes et principalement de lai eau a XII siecte, Paris 1868. - Exordium ordinis Cistere. Mi ne, . L. Tom. 166 p. Ib0 Sq.