장음표시 사용
41쪽
64 Papae saeculi X 33Vix enim is abierat, quum Joanne XII, Romam redux, Cum iisdem fere epiScopiS, qui eum demoverant, Coacta Synodo, Leonem VIII Semovit, et imperatori decreta abolevit. At brevi post obiit.
3'. Tum Romani elegerunt Benedictum V 064 . Quod eo
molestius Otti tulit, quod, juSjurando, a Se Xtorto non Steterant, Sed quem nolebat Papam elegerant. Iterum Romam profectus pium Benedictum V exsulare fecit Hamburgum Suumque antipapam Leonem ΙΙΙ, Sedi restituit, qui tamen brevi post mortuus est ). Joannes XIII 065-0723, Theodorae junioris filius, designante Ottone I electuS, conatus Si nobilium Seditionem reprimere, Sed in vincula Conjectu et ab imperatore solutus, die Nativitatis Domini 967Ottonem I imperatorem Coronavit ejuSque nuptii Cum Theophano, principe Graeca, benedixit Benedictus I 0T3-9T4 electu eSt, ipse quoque, ut videtur, ab mPeratore designatus. At eodem anno 9T3 Otto agnus, qui ex animo consuluerat projectam dignitatem Pontificiam erigere, praematura morte interceptu eSt. Auctore Crescentio, Theodorae Dum ii Hii filio, jam anno T mota Romae editione B em dictus V castello S. Angeli a Crescentio incluSUS Stet Bonifatius VII 8T4 antipapa constitutus Franco OmeSimperatoriUS temporum iniquitati impar, prohibere non potuit quominus Benedictus VI in Carcere necaretur δ). OSte tamen,
recepti viribus, Wom id a si in dejecit, qui Constantinopolim aufugit. Tum est electus Benedictus VII 074-083 et Otto IIiPSe, mn 980, Romam venit, ubi post annum tertium 983)obiit, in extremis adjutus a Ioanne XIV 083-08 ). Duo facto statim Bonifacius VII Constantinopoli Romam reduX Joannem XIV in castellum S. Angeli inclusit, ubi is fame periit.
Bonifatius tamen Suam poenam luit, a Commota Plebe interemptus 985 δ).qq. Crescentio, Bonifatii patrono, jam pauco temPore antea defuncto, ejus filius Crescentius Nomentanu Saliquamdiu imperitavit, nomen gerens Patricii Romanorum. Per
in Privile tum de investituris, quod tribuitur Leoni VIII posterioris aetatis eSt. Perta, Leges, Append. p. 167. Cf. Hemele IV, 20-626. Erronem scriptum invenitur Benedicto successisse Donum T. Ceteroquin catalogi inter se disserunt eo quod aliqui supputant etiam antipapas, alii omittunt. - Flora, Die apstwah unter de Ottonen, Freiburg 1858.
42쪽
34 Periodus Prima Caput Secundum.
eum Joannes XV 085-006 ad sedem Pontificum eveCtus
est. Anno 89 ci emissi a m imperatrix venit Romam omnemque Cum Cres Centi Nomentano auctoritatem hiSurpavit, ita ut Papa, poteStat Saeculari de StitutuS, orta Contentione Cum imperioso Crescentio Ottonis III Opem efflagitaverit. At paulo OS mortuus est. Intercedente Ottone III electustum est Bruno ducis Carinthiae filius, viginti re annoS
natus, qui sibi nomen dedit Gregori V 006-000). O tim e
Profecto Cre S Centius Nomentanus Ioannem XV Ι 99T-998 antipapam conStituit. At Otto, Cito reduX, antipaPam dejecit et Crescentium morte mulctavit Gregorio successit Silvester II 000 - ΙOO3), imperatori praeCeptor, Vir suae aetati doctissimus i). Neque is sibi videbatur esse tutus inter RomanoS, quare iterato apud imperatorem flagitando institit, ut i Romae vellet manere. Otti ius anno 1002 Obiit, anno in Sequenti Silvester.
65 Papae saeculi X usque a Gregorium VII.
1'. Defuncto Ottone III, omnem potestatem sibi uSurpavit Joanne Crescentius imperitavitque tribu SequentibuS
Suam jam interposuerunt Comite TuSCulani, qui mortuo Cis e S- Cimet ii, tres e sua familia viros ad summum Pontificatum
3 Dbuin er, apstfabein, p. 184-188. Scripta SilveStri apud Mi ne, . ., Tom. 139, p. 8 sq. Picavet, Gerberi u pape philosophe, ari 1897 Lux, Ρapst Silvester II influs au die Politi Naiser Ottos III, restau 1898. V. Cke lier, Gerberi, te premier pape franςais in La France Chretienne dansrhistoire, Paris 1896. B. Carrara . . 'opera scientifica di Gerberto o Papa Silvestro II novellemente discussa ed illustrata, Roma 1908.
43쪽
65 Papae saeculi I usque ad Gregorium VII. 35
evexerunt. Quorum primus Benedictus VIII 1 ora Ioa 4 competitorem habuit Gregorium 1012), Cui pitulabantur qui factione CreScentiorum Supererant. Uterque Papa provocavit ad Henricum II 1002-102q), qui Benedictum probavit et anno 101 cum unigunda, Xore Sua Romae a Bene-d ii ii est imperator Coronatus i). Fortiter hic Papa egit adversuS Simoniae et violati caelibatus' Crimina et contra SaracenoSin Italia eridionali. Obiit pontifex Februario 1024, ejuSuem autem anni menS Julio imperator in Ri mram uri, ne mericii bifrater, eo vivo Senator omnium Romanorum, in fratris mortui lOCum SeipSU SuppoSuit, Sumpsitque nomen Ioannes XIX 1024-1032 .magnum fuit ejus cum fratris sentiendi ratione discrimen, ita ut quae ibi Benedictu reformanda ProseΟ-Suerat, non it XSecutu Ioanne S. Praecipuu huju regni eventus fuit Conradici coronatio 102T). Tertius e Tusculana
familia Papa fuit Benedictus X Io 32-Io443, priorum
PatrueliS, Puer duodenniS. Cujus regimen moresque dissoluti Joannem XI in memoriam revocant Romani minime accepto favebat Conradus imperator 1024-1039). Populi indignatione in veram seditionem verSa, Benedictu eXPulsus et ejus loco Silvester III 1045 ConstitutuS St, qui tamen OS menSε tre Benedicti potentiae Succubuit. Benedictus cum Romanorum indignationi satisfacere non poSSet, abdicavit se pontificia dignitate in gratiam Gregorii VI 1045-1046), quem Romani Ecclesiae liberatorem SalutaUerunt. Qui quidem non prorsus inculpabili ratione electuS, vir tamen fuit probu dignuSquo. 2'. Anno 1046 Henricus III 1039-1056), Italiam ingreSSUS, Synodo Sutriensi coacta, dejecit Benedictum X et Sylvestrem ΙΙΙ quo facto Gregorius V se dignitate Suprema abdicavit Agente Henr Co alae post alterum Papaei Privilegium Henrici apud Peris, on Germ. Script. III, 35 Sq. Synodus Papiensis, 1018 Hefele, IV 660 Sq. Vita enrici imper. Mon Germ. Script. IV, 78 sq. De vita Cosjugali Henrici et unegundae Me mulier, Tub. Quartalschrist 190 p. 78 sq. et 1907, p. 63 sq. qui quae antiquitus relata sunt rationabili modo explicat. H. Mora, Die he einriclis II mit unigunde, ol 1908. Leratre, aint enri, te Ed., aris 1899. itodiae noli, enecletiora X storia de Pontefice Romano 1040-1049),milano 1900.
44쪽
36 Periodus Prima Caput Secundum. Germani quatuor Sedem Romanam occupaverunt. QUOTUmprimus fuit Pabebergensis episcopus, Clemens II IO46 1O47). Fortiter tuitus est disciplinam ecclesiasticam, OStquam PSO inthronisationis suae die Henricum II Coronaverat. ΜΟx tamen mortuuS, depositus est in ecclesia cathedrali Pabebergensi. Tum iterum e latebris prodiit Benedictus IX nec loco Cessit nisi Julio Io 8, quum interventu Henrici III Damasus II 1048 est electus, qui tamen post dies 3 obiit. In Conventu Vormatiensi Creatus Leo IX ΙΟ40-Io5 ), post a Romanis est electus. Qui consiliis il debrandi fretus, non Solum
Romae, sed in toto occidente tentavit abusus qui irreνSerant abolere, Synodo Coegit Papiae, Rhemi et Oguntiae, ardua itinera SVSCepit, ut praeSen animo ad reformando moreSCohortaretur. Irrita autem fuit ejus tentata contra SaracenoS Normannosque expeditio Lemne I regnante, Caerularius litem redintegravit, unde PoStea Schisma orienti est natum. Et
Successit Victor II Io 55 Io 57), ipse quoque ab H en Hii III
nominatuS, Pene quem prae Sidium quaesivit adversu Norman-nOS. At ima ii uri, qui animati jam agebat, in V ii vo Hi sampleX mortuus est. Stephanus ΙX Io57-Io58)' antea abbas Μonte Cassitiensis, reformationem est prosecutu et impigrum Petrum Damianum constituit Ostiensem epiSCopum ParteSautem TuSCulanae, liberatae metu Henrici III, per vim re verunt Benedictum X 1058-1059), quem intrusum arbitrati sunt Hildebrandus et Petrus Damianu cum clero fideli. Quamobrem inStaurata eleCtione, Constitutus est Nicolaus II
3'. Praeclarissimus, Nicola II regnante, eventu fuit editum Celeberrimum decretum de eligendis pontificibus. Post tot CaSus necesse fuit ut electio tutaretur actversu interventionem quum factionum Romanarum tum Germanicae aulae. Quod fecit Nicolaus I ope Hildebrandi in Synodo 1059, praeSentibus episcopis 113 β). Decreti exemplar alterum Pontificium,
45쪽
65 Papae saeculi I usque ad Gregorium VII. 37
alterum imperatorium proStat Solum Pontificium genuinum censendum est ). Per lio electio ipsa ad Cardinales Confertur. Cardinalεs episcopi Collati Consilii Candidato proponunt'), quo facto Cardinales reliqui se iis adjungunt, ut Simul electionem perficiant. Hisce praecipua in tuto imi Sita. Dein-Cem Cleru PopuluSque Consentient Cardinales religiosi tri)igitur praeeunt, reliqui Sequi debent Henrico IV imperatorierit u Confirmationis ejuSque Successoribus, si quidem id iis a S. Sede Concessum fuerit. Det elacuo Minae elegeturquemmi l RPm- Quod Si ibi tuto electio fieri nequeat
aut idoneus eligendus non adsit, licebit alibi unum ex aliarum CCleSiarum clero eligere. Et Si aut exorto bello, aut aliis nati molestiis, Romae inthronisari electus difficile poSSit, etiam non inthroniSatus plena potestate papali gaudebit. Hi decreti sensus patet e canonibus synodalibus ), ex epiStola Nicola ad suffraganeos Amalphienses ε), ex epiStola et ri Damiani ad Cadaloum antipapam β), e Disceρfatione Synodali infer regis advocatum et ecclesiae defensorem ); denique X ipsa offensione aulae Germanicae ). PraeSidium Contra quae ex Sta offensione enasci POSSent quaesivit cito Laus penes Richar dum et Robertum UiS- Cardum, Ormannorum in Italia meridionali duces. Cum quibus fecit 105 foedus Amalphiense, quo accipiebant in seudum Apuliam, Calabriam et Siciliam, promittente Se fenu SoluturoSet CClesiam Romanam contra hostes efensuros ). Quod quidem frustra factum non est. Etenim Germani non Solum foedus, Sed etiam decretum de elegendi pontificibus aegre ferebant, et anno 1060 irritum declararunt. Contra Ni Colau Si Textus vide apud Sche e Boichorat, Die euordnuntderlabstwahi durchNicolaus II, Strassburg 1879 etiam apud Peris, Leges II, 176 sq. et Script , VIII, 408. Gratianus, cap. I, Dist. 23. Cf. Graueri, ist. Jahrb. I 1880),501-60 et XX 18993 236-325 etc. etc. Q. Lector, e conclave, Pari 189έ. Haec peculiaris decreti ordinatio mox in desuetudinem abiit.
46쪽
38 Periodus Prima Caput Secundum.
idem decretum in synodo Romana 106M denuo confirmavit. Quo facto, brevi post obiit i).
4'. Eo mortuo Germani, petente factione Romana, quae reformationem fieri refragabatur, papam renuntiaverunt C id alum, ParmenSem episcopum, nomine Honorium ΙΙ 10611069). At vigilans intrepidusque Hildebrandu eo Prae-nerat, CuraUeratque eligendum pontificem ex decreto 1050, An Selmum Lu Censem, Cui saCtum est nomen Alexander II IO6I-Io73). Unde exarsit violentum Romae dissidium ). Non tamen diu Germania stetit ex partem Omma Li, auctore S. Hannone, epiSCOPO Coloniensi, qui Henricum VPuerum atque ita potestatem omnem A g n e tri reginae eripere Valuit Aestat 106 in Synodo Mantuana Alexander I est agnitus. Qui fuit vir dignus et Ortissimus Papa, opemque feliciS- Simam invenit apud Hilde tirandum et Petrum Da mi num. Adjuvante Pataraa quae erat societas MeaiolanenSiS, Obnitens Simoniae et concubinatus criminibus, abusu qui invalinerant oppugnavit, Hi mr i cci I mores dissolutos ac divortium reprobavit ejuSque perverso conSiliario excommunicatione
obstrinxit 1073). 66 collegium cardinalium.
Sis mulier, Thaligkei und tellun der ardinale bis Bonifa VIII, Freiburg 1896. milli , irchenrecht, VI d. Ducis ne, Notes fur latopographie de Rome a moyen-age. Les titres presbyteriau et leS diacontes melanges 'archeologie et 'histoire, VII 1887). Murm Die Papst alii Ihremeschichte und Gebrauche, oin 1902. F. X. meres, Jus Decretalium II Jus Constitutionis Ecclesiae cath. Ed 23 Romae 1906.1'. Quamquam Ecclesia Romana in parochias divisa fuit non inde ab adeo vetusti temporibus ac memoratur in Libro Pontificali, jam antiquitus tamen fuerunt aliquot oratoria, quibu etiam Steriore tempore praestantia quaedem prae alii mi Servata. Presbyteri hisce oratoriis affixi administrabant ibidem Sacra-i Mitteilunge de Instituis fur sterreichische eschichissorschung 1906, p. 11 53, ubi conantur demonstrare utrumque textum a parte eccleSiaStica
D. Munerari, Sulle origini deli antipapa Cadolo, vescovo di arma, Riv. Scieneta stor. 1906, Tom. I.
47쪽
66 Collegium cardinalium. 39menta poenitentiae et baptismatis, erantque auxilio in ecclesiis
quatuor patriarChalibus ' Mariae Majoris, S Petri S Pauli et S Laurentii. Quae quidem ordinatio derivanda videtur
ab aetate Simplicii papae 468-q83). Joannes VIII
8T2-882 assignavit presbyteris portionem aliquam Stabileme oblationibuS, in quatuor memorati eccleSii factiS. Orum, qui hoc privilegio gaudebant, numerus initio fuit 25, Ostea 28. Cardinalis dicebatur proprie quivis clericuS, aliCui ratorio titulo stabiliter appositus infitulatus, incardinatus), PraeSertim qui ad ecclesiam aliquam principem, athedralem, PRPalem Pertinebat. Quum autem postea non quilibet presbyteri stabiliter alicui CCtesiae Romae assignati presbyteri-cardinales
vocarentur, Sed Solum qui principes ad Singulo titulo eSSent, nomen cardinalis sensum principalis CCepit. 2'. Pro Curandi pauperibus urbem Papae in regione Septem
diSpertiti Sunt, quibus Singulis singuli diaconi praeficiebantur,ptochium Cum adjuncta ecclesia adminiStranteS. Vocabantur diaconi ecclesiae Romanae, quo nomine Significabatur eorum etiam eSSe Officium assistere Romano Pontifici in functionibus religioSiS. Habebantur mox inter principaliore CleriCOS, imo Vero
eorum numerum auxit ad 18 Stabilem usque ad saeculum XVI ).3'. Proxime cum Pontifico conjuncti ab antiquo erant episcopi dioeCesium circa Romam minorum, quibu nomen ecclesiae suburbicariae datiam. Increscente primatu UCtiSque inde negotiis, quibus Papae distinebantur, etiam ad exercendaS Papae loco functiones CCtesiastica atque epi ScopaleSSaepius acciebantur. Stephanus III T68-TT2 jam supposuit eo eSSe stabili modo ecclesiae Lateranensi affixos. QuodSi presbyteriaifalorum 28 et diaconi regionum vocabantur CardinaleS, eo quod Papae assisterent in miniSterio SaCro, PerSe Patet EOS, quibus vicariis Papae in ecclesia Lateranens utebantur, PiSCOPOS-cardinales esse nunCupatos. Tum temporiS fuerunt numero SCPtem. Eorum Sedes fuerunt Ostia, Alba Longa Portus, Silva Candida Seu S. Rufina, S. Sabina, Praeneste seu Palestrina et
nam cum ortu ad unam redegit.' Nonnunquam etiam occurrunt stibdiaconi cardinales si μου, Ν. 336, 337,
48쪽
4 Periodus rima Caput Secundum.
Qui jam antea dignitate prae reliquo Clero Romano eminebant, CardinaleS, Praecipuum honorem auCtoritatemque adepti Sunt ex eo quod Nicolaus ΙΙ 1058-1061 iis eligendos Pontifices demandavit. Jam Saeculo XII loco priore erant
archiepiscopi et patriarchiS. Otiu Papae erat eo Creare et demOUere. Eorum numeru varia aetate Varius A saeculo XII Creati Sunt etiam qui extra Romam Sedem habebant. SanCtum Cardinalium Collegium erat apae ConSilium, magnam Partem Capiens gubernandi domini Dapalis imi versaeque Ecclesiae adminiStrandae, praesertim Sede vacante. Innocentius IV
1243-1254 dedit cardinalibus non-religiosi pileum rubrum; religiosis tandem etiam dedit Gregorius XIII 1572-1585 .POStea CCeSSit pallium purpureum et gratia Urbani VIII, titulus Eminentiae 1630). Anno 122 sui cardinalibus clati sunt redituS, quo ipsi administrabant. o iis assignata est media
pars redituum Romanae Ecclesiae, quae erant Servitia com
4'. Praeter Cardinales, quibus praecipua Romanae Curiae officia incumbebant, in aula vel curia papali miniStrabant cubicularii, judices alati)ti, aerarius, SacellariuS, Criniarii,
Seu acti Servandi praefecti, vi edominu Seu Palatio praepoSitUS et veStiarius Posteriore tempore aulae rati mustum immutata.
Officium publicandi decreta pontificia saeculo IX a rimicerio Seu tabellionum principe ad bibliothecarium saeculo X ad cancellarium, qui DoStea vice-cancellariu vocabatur, tranStatum eSt. Quae
lite accurata disquisitione indigebant, emandabantur collegio juriSperitorum, qui appellabantur auditores. E quo Collegio demum Saeculo XII natum est stabile judicium, Hos Romana i). 67 Metropolitae Pseudo-lsidor decretales. Dioecesium ordinati O.
49쪽
67 etropolitae Pseudo-Isidor decretales Dioecesium ordinatio. MI
1'. Usque in saecula VIII et X magis magiSque exculta
est potesta metropolitarum H in C mar Rheniensi teste tentabant futuros epiSCOPOS, Iobabant et ConSecrabant eoS; Cogebant Syno S itSque praeSidebant Constituebant administratores sedium vacantium jurisdictione utebantur in Suffragan S; moderabantur imiVerSam provinciam ecclesiaSti-Cam, et epiSCOPOS, Sicubi Officio defuerarit, ad rectam ordinis rationem revocabant. Inde a medio saeculo VII Archiepiscopi appellatio inducta, paulatim Metropolitani loco Surpata St,
etsi etiam latior ejus fuerit Significatio. Quod patet ex iiS, quae historia docet de Willibrordo et Bonifatio, qui uterque
nomine Archiepiscopi vocabatur, licet priori Certe, alteri probabiliter nunquam fuerint suffraganti. Etiam epiSCopiΜetenSe archiepiSCOPOS e nominabant, non quod haberent ju Metropolitanum, Sed quod auio essent donati. Ab eo inde tempore quum auctore S. Bonifatio Sy du Fr-Corum generali anni 4 canonem ediderat, quo Romae petere pallium' metropolitae obligabantur, paulatim jus ConsuetudiniSintroductum St, ut metropolitae non nisi post acceptum allium juriSdiCtione Sua uterentur Appellatio suffraganei ante finem Saeculi VIII non occurrit. Posterorum Carolingicorum regum aetate metropolitarum potesta valde imiminuta est. Cujus rei Praecipua CauSa fuisSe videtur frequens variata regni diviSio, qua factum est ut suffraganeus, Saepe in rebus Civilibu a uometropolita Separatus, facilius hujus quoque juriSdictione e Subtraheret Validior fuit fortasse etiam nonnullorum metroOΟ-litarum contumacia, qui non consulti Suae Provinciae PiSCOPiS, damnabant poenisque afficiebant Suffraganeos. Unde SenSim frequentiores fiebant provocatione ad Romanum Pontificem. In Germania insuper saepius nimium sese rebus politi CiSingerebant metropolitae, negligebant ConmCare Syno S, AgiS-que Principum Saecularium, quam epiSCOPorum more irebant.
2'. E nonnullorum sententia etiam Pseudo-Ιsiclori clecretales im Pectabant ut metropolitarum potestatem minuerent.ViX negari Potest multum hos ad id contulisse, probari tamen nequit CriPtorem hunc sibi finem proposuisse Dissentiunt auCtoreS. Attamen