장음표시 사용
81쪽
S 78 Graecum chisma consummatum. 73
Leonem Achriden Sem, Ni Ceu horum eorumque fautores. Neque tum reSipuit Caerulari u S licet imperator omni ope Conatu Sit RCCm ComPODOTE. 3'. Profecti legatis, Coacta Si SynodUS, in qua littera encyclicas holii iterum retulit Caerulari US, OyaSque iiSquerela AdJeC1t: PISCOPOS CCIctentIS annutam clIgitin Ptare, bellis interesse et barbam non nutrire Latino baptigare una immersione, baptigando Sal ori imponere, non colere imagineS et Sanctorum reliquias Gregorium Nagian genum, Ea Silium et Chryso Stomum non inter SanCto resuliSSO. neque in eorum Octrinam adm1ttere; m CCiclente Citum haberi, ut duo frines'ucerent duas sorores. FruStra Petru Anti Ο- Chenus tentavit ad Saniora Consilia revocare Caerularium bio patriarchae reliqui omnes Chismati Se adjunxerunt manseruntque a Romana CCleSi divulSi. Neque mutata re CSt.
Uum Caerularius, ab Isaac omne no 10ST-1059 in eXSilium ejectuS, defunctus est 1059). Summi Pontifices
et imperatore hinc inde tentaverunt pacem ConCordiamque reVOCare. At Patriarchae omnem gratiae reconciliationem eji- CienteS a Latini Separati manSerunt Sque ad Synodum Florentinam. Cuiu etiam concordia diuturna non fuit
82쪽
SACRAMENTA, CULTUS, MORES ECCLESIASTICI.
Sinterim, Denkwurdighelten, IV, 3. Elner, uellen und Forschungenetur eschichte uno vnsigeschichte de Missate Romanum immittet-alier, Freiburg 1896. De Communionfritus in Abh. und Unters. Ι, p. 293-308, tibing. Quart. 1906 p. 96-109. Duchesne, origines duCulte chretien, e ed. Paris 1903. Funi, Abhandi undinters. III, 190T: Uber den ano de Rom. esse, p. 85-134 Die Antange onMissa messe, p. 131-143. Maximilianus frincess Saxoniae, Praelectiones de Liturgiis orientalibus, Tom. I, Friburgi Brisg. 1908.1'. In Ecclesia orientis invaluit hac aetate liturgia ' Con-
Stantinopolitana, ita ut Omne aliae Sint abrogatae. In occidente vero inde a saeculo I gemina Surpabatur liturgia, Romana Una Gallica altera. Priore utebantur Romae in Italia meridionali et in Africa, altera in reliquis omnibus occidenti regionibuS. Paulatim tamen Romana magi magiSque permanavit et PluSminuSV Cum Gallicana permixta, originem dedit variis CCidenti liturgiis. Propter perpetuum tamen Commercium omnium CCCteSiarum Cum Romana, non potuit Romana liturgia non in-Vale Scere. Quod tamen, dum tenaciter Sui aut regionum aut locorum liturgiis inhaerebant, sine difficultate peractum non St. 2'. Frustra Conati sunt Carolus agnus, Nicolaus II aliique, ut Mediolani in consuetudinem veniret liturgia romana.
In Francorum regno inducta est ri dii ii Uri 44 et laeti Lilitiam Laetate. Quod autem Alexander II anno 106 Conatus est idem in Hispania efficere, successum non habuit Grego-
83쪽
79 S. Missa, Communio et Breviarium. 75rius II demum ibi Romanam liturgiam induxit, permittens ut
togara bico-Gothica Surparetur in Soli Se ecclesii Ci 4-tatis Toletanae. Diu antea ritum Romanum CCeperat Anglia, eumque univerSali obligatione usurpandum in Synodo Clovesho-viensi TOT mandaverat i). Scotia vero et Hibernia non tam cito ad idem permotae sunt. Cotta enim Romanam liturgiam recepit, interveniente praeSertim argareth a ' 1093 regina, et Hibernia procurante id ala Chia episcopo, Saeculo XII. Disparentibus autem ubique quae regionibu aut loci propriae erant liturgiae, CCeptaque Romana, medio saeculo I in Moravi S. et hodii lamnica liturgia orta St, quae tamen invadentibus saeculo X a gyaris in desuetudinem abivit. 3'. In faciendo S. Missae sacrificio ingens inde a saeculo VIII mutatio inducta est. Usque ad hoc tempus enim MiSSae tantum
dicebantur Coram Clero et populo tum ero Coeperunt fieri MisSae rivatae In regno Francorum unusquiSque R rdOS
diebus jejunii obligatus erat hujusmodi issa tre dicere,
unam de die, alteram pro vivis, tertiam ro defunctis ). Necesse tamen visum est synodo eligenstadiensi 1022 interdicere ne ingulis diebus plus quam tres Missae dicerentur ). Missa Solitaria, i. e. Sine miniStrante, nemini licita, neque licuit issam dicere extra Ecclesiam nisi expressis verbis esset Concessum ε). Obl
bant, tum Saepe jam nummis fiebant, preSertim Cum Sacerd
Missam Offerret ad praefinitam intentionem vel pro defunCtis β). Missa raesanctificatorum in Oriente fiebat singulis Quadrage- Simae diebus, exceptis Sabbathis diebus Dominicis et festo die Annuntiationis B. Mariae β), in occidente autem Solo die ParaSceves. Die Sabbathi ante Pascha ), Missa non dicebatur ante horam nonam horam tertiam post meridiem), qua finita inchoabatur nox PaschaliS').
84쪽
7 6 eriodus rima Caput Quartum.
qq. o antea fuit ut fere omneS, qui Sacro intererant, etiam S. communione refiCerentur. Auctis autem missis trivatis, id in desuetudinem bivit, ita ut S. Communio multo minuS frequenter SUSCiperetur Synodu quaedam Germanica Saeculo VIII de hoc conquesta est, Graecos, Romano et FranCOS, QVisingulis diebus Dominicis Communicabant, in XemPl Um Proponen λ). Synodus Cabillonensis, anni 13, et Turonensi 858 mandarunt, ut ter in anno Communi Carent.
Synodus vero Oguntina, Frederi Co archiepiSCOPO, non niSi alteram Singulis annis Communionem postulavit ). HebdΟ-madaria tamen Communio valde commendabatur Synodo r&I- lana 692 adhuc praescribente ut S. Eucharistia manu regi-Peretur, non in Cutula aut patella, in occidente jam linguae imponebatur. Adhuc dabatur S. Communio Sub utraque PeCie, Sub specie vini administrabatur per fistulam. Postea in Oriente et nonnihil prius hinc inde in occidente pani ConSeCrRtUS intingebatur in Consecrato vin et Si dabatur in Cochleari quod tamen vetuit fieri synodus Bracarensis 6TS). Usque multa medii aevi aetate mos viguit dandi infantibus Specie Quae SVPererant. Ea imponi mortuorum ori vetuit Trullanum 692 et poStea S. Binis at ius ). In occidente saltem a saeculo VIII aut X pani agymus usurpabatur, in riente pergebant uti seriarentato ). Ho etiam tempore in usum venerunt Ostiae syblata, formasa i. e. pane orbiculorum forma. Ii autem qui non Communicabant, hac aetate adhuc dabatur pani benedictus
In ordinanda breviarii recitatione, quanquam ea fuit praeCipua Pontificum Cura ut uniformitas ubique obtineret, impedire tamen
non Potuerunt quominu non Solum ritu diSCrepantia Permaneret, Verum etiam ipsius textu persisteret discrimen PSalteriUm romanum et Psalterium gallicanum . Saeculis VII et VIII
- Statuta Synodalia can. 20 Hefele, II. p. 85. abiIIon, Dissert de agymo et fermentato 1674 putat in occidente semper in usu fuisse panem gymum. Vide contra Siranonae, Disquisitio de etymo. Opp., Tom. V. f. tibing. Quart. 1906 p. 95 10 et om Cabro Art. agymes in Dict. 'Archeol. Chret et de lit. β Cf. r. F. PGper, iddeleeu geli Christendom. De vereerinide H. Hostie. Auctor defendit medii aevi haereticoS.
85쪽
recitandi horae Statutae Cto matutinae, laudeS, Prima, tertia,
perunt λ). Fixa forma atque amplitudo determinata non erat nisi VCSperarum et laudum. atutinae Vero, Saeculis VII et VIII, pro rerum atque temporum adjunctiS, Vel breviori vel longiori recitatione perSol bantur, neque ante Saeculum X quidquam satis fixum habebant Parvarum autem horarum Primae, tertiae,
SOXtRO, ΠΟΠRO, Completarum Conformatio ad Saeculum usque IX permittebatur PraepOSito Sive CC eSiae Sive monaSterii. Immo pro tertia, SeXta, non liberum utque erat ut, quo VoluiSSet,
psalmo eligeret recitandos officium capituli in primam paulatim inductum est, saeculis VII et X. Completae denique, post ordinationem a S. Benedicto factam, immutationem jam non Subierunt nisi exiguam. Ideoque factum est ut Saeculo X decurrente horae breviarii plena tandem atque fixa ratione ordinarentur ). 8o. Cantus et Sermo.
1'. cantus ecclesiasticus a Gregorio Magno meliuSordinatu et ad alii orem perfectionem Vectu eSt. Collegit enim melodia usitatiores, nova addidit, confecitque Antisthonarium in quo neuma textui SuperpoSuit. X ejus Chola Cantorum Prodierunt, qui reliquos omne in univerS ECCleSia Cantum docuerunt, magiStri. Inter missionarios a Gregorio in
Angliam missos fuerunt qui cantando erant periti A quibu Schola Cantiana Κent fundata est. Quinquies Saeculo VII Benedi Cy Quibusdam in locis etiam nona hora addebatur, lucernarium, quae in ritibus Mogarabico et ediolanensi etiam nunc subsistit. Dona Suisber Briumer, Histoire u breviaire, trad Biron, 2 vol. Pari 190J.
86쪽
78 Periodus Prima Caput Quartum.
t u S, epiSCOPUS EboracenSiS, romanum iter SuScepit, ut liturgicum Cantum e Romano Corrigeret. In Galliam Pervulgatu eS CantuS
Gregorianus tempore i pini Brevis, ubi Stephanus III T68-TT2 papa scholam Rheniensem condidit Caroli autem Wa inii aetate communi factus est ille cantus in Gallia et
Germania Valde floruerunt Scholae Cantorum MureS, auctoritate Sua ea tuentibus Ludovico pio et Carolo Calvo Hinc inde tamen iterum in Sim venit vetustior Cantu Ambrosianumi). Imo vero Saeculo XI anonici alisbonenses a arti no UOdam, Sacerdote ediolanenSi, petierunt Antisthonarium cum noti muSiciS. Unde orta perturbatio, quae increvit, eo quod mo fuit memoriter Cantare atque ita, ut natura fert, multa immutare. Quare Cholae Cantorum florentiSSimae Fuldae, St.
Galli, Oguntiae, Treviris, Corbejae, Augiae divitis Hersfeldii
etC. mPedire non potuerunt, quominus unita liturgici cantusmo Perturbaretur.
Ne plenior adulteratio invaleSceret, Saeptu Cantum ordinabant ad libros authenticos Romanos. Alii, idem SpectanteS, Conati Sunt melodia genuina firmare. Inter quo plurimum ad id
contulit Huc baldus t Amandi ' 3o), qui primus
textuum Syllaba lineis Septem vel pluribus interposuit, altiuS vel inferius, prout tonus esset altior vel inferior, lineiSque Pra posuit tonus vel S semitonus). Quae inventa methodUS, Priore SaeCuli X parte, ad ulteriorem perfectionem adacta Si Ouidone retino Io5oin, qui ipsas neuma inter lineaS vel in lineis posuit. Tum ars musica novam inchoavit Retatem, PraeSertim quum Fran Co, ColonienSi preSbyter, inveniSSet Signa figuras pro duratione tonorum et Pro muSic menSuram, ita ut ab eo inde tempore cantus choralis a figurali distingueretur
2'. organa saeculo VII demum in liturgia in Sum venerunt Pipinu Brevi unum accepit a Constantino Co Pronymo, quod Collocatum est Compendii. Alierum Carolu Magnu ConStruendum Curavit AquiSgrani. ox Organorum fabriCatore germani magna arti laude floruerunt, ita ut Ioannes VIII 8T2-882 unum flagitaverit ab Aci mo ni Friburgensi episcopo. Initio Sati Simplex, hae organorum fabricatio magis magisque in dies ierficiebatur Saeculo m
87쪽
81 Poenitentia et poenae ecclesiasticae. 70suum quaeque habebat organum CcleSi abbatialis et cathedraliS. 30. Sicuti Cantus ita etiam Sermo prinCipaliorem in Cultu obtinuit locum. Certo errant, qui dicunt Sermonem tantum latine habitum esse. Eligius, Bonifatius aliique missionarii praedicabant Sermone opuli, Cet Plurimae Sermonum ColleC-tiones tantum latine Conficerentur. Cujus rei praecipua CRUSahaec fuit quod initiis in scribendo unice vel Certe Sitatius latino Sermone utebantur Synodi Rhemensis, Oguntina et Turonensi 813 mandarunt, ut praedicaretur in Gallia et Germania lingua rustica Romana, lingua rustica heosisca. Idem denuo mandavit anno 84 Rabanus aurus. Iterum atque iterum urgebatur praedicandi ConSuetudo, atque in longe pluribu eccleSii ConStanter Servabatur. Paulatim Confectae Sunt Collectione quaedam homiliarum, quae plurimum e patribuSerant retractatae Frequentiore S fuerunt collectione Ven
rabilis Bedaei et Pauli Warne fridi δ). Hae Confecta
fuit jussu Caroli agni Sermones catechetici exponebant Symbolum, Pater-Noster et T 8 peccata praeCipua et VirtuteS. Praeclari praedicatores laudabantur Garibaldus Leo die n- Si S, Bernoldus Argentorat ensis, ab anu S auru S, et Haymo alber stadiensis dein saeculo XSalomon Constantiensis et saeculo X Wolf gangu SRabis bonen S S. 81 Poenitentia et poenae eccleSiasticae.
1'. Publica poenitentia, Subsistens etiam ha aetate, tamen mitigata St, e quo Sola peccata publica publice expiabantur. SUPeriore tempore vulgo delinquentis arbitrio permisSum fuit utrum Poenitentia publica uteretur: hac Nero aetate matura
88쪽
8o Periodus rima Caput Quartum.
ipsius delicti poenitentiae naturam definiebat. Qui resisteret, si publice dedisset scandalum, brachio Saeculari ad Subeundam
poenitentiam Compellebatur. Priu tria tantum fuerunt peccata canonica ha autem aetate addita Sunt raρfuS, Sura, Per-jurium, rastina, incendium, magia, etC. SenSim etiam tempus
fixum pro Subeunda poenitentia publica fuit Constitutum, Vulgo die cinerum ad Coenam Domini. Si ab episcopo poenitentia injungebatur poeniten ConfeSSu ingrediebatur ecclesiam et ordo impositionis poenitentiae persolvebatur Poenitentia, tempore Quadragesimae Subeunda Varia fuit inclusio in monaSterio, OXCluSi ex CCleSia, Stare ad portam CCleSiae, pedibus iter facere, nudis pedibu incedere, non uti lineo indumento jejunare, flagellare SeipSum, peregrinationem facere etc. In Coena Domini fiebat reconciliatis. b. C autem Poenitentiae gravitas Solo arbitrio Sacerdotis relinqueretur, utque delinquente omne aequabili Severitate traCtarentur, Singulae pro Singuli peCCati poenitentiae determinata sunt, unde Libri poenitentales orti, a Synodi et nonnullis viris ecclesiasticis Confecti Celebriora Poenitentialia Sunt Romanum, Ledae et Theodori CantuariensiS. At vero mox numerosi valde fuerunt hi libri, in quibus non raro non minUS proprio arbitrio indultum, quam Canonici legibus Statutum fuit Imo reCta fide et matrimonii Sanctitas nonnumquam Periclitabatur. Quamobrem Saeculo IX Synodi inchoarunt impugnare libros poenitentiale i). Non tamen aliquod osnitentiale Praestitutum eSt. PermiSerunt rem episcoporum judicio. Postea novi eneriSpoenitentialia Confecta Sunt e decretalibus, canonibu et Patrum Sententii Composita. Im vero hinc inde redintegratae Sunt Orienti Statione poenitentiae, quod tamen diuturnum non fuit δ).3'. Contingebat non raro ut delinquens poenitentiam impositam non osset YSequi. Fiebat una commutatio. Projejunio imponebatur recatio, pro eregrinatione flagellatio etc. Si scribunt libri poenitentiales pro unius die jejunio PS almo SO, Pro jejunio Septem hebdomadarum Solidos 20. Paupere minu Solvebant quam divites. Primum in Hibernia it Angli saeculo VII, postea cin Germania it inlibi
89쪽
81 Poenitentia et poenae ecclesiasticae. 81
in usum Venit redemptio, qua non Solum ei, qui explere non poSSet, Sed unicuique liCitum fuit pecunia poenitentiam redimere. In multi libri poenitentialibus efinit invenitur, quaent Pretio unaquaeque menitentia SSet redimenda i). Quod etsi in SeiPS reprobandum non fuit, poterat tamen facile abusus inducere. Quare modi id impugnaverunt. Sic Synodus Rotomagensi 1048 mandavit , ut oenitenses occa-
Sion avaritiae gravare aut levare nemo raesumat; sed juxta naodum calyae, vel oSsibilitatem naturae moderetur oenitentia ).qq. Numerabatur etiam in poeni ECCleSiae et peccatorum remedii excommunicatio, qua qui a Communione aliiSque SacramentiS, ab ingreSSu CCleSiae, a beneficiis, jurisdictione et sepultura ecclesiaStica XCludebatur. SaePe omne Cum XCOmmunicati Commercium vetitum fuit E synodorum autem deCreti patefit, in articulo mortiS, Omni XClUSione Sublata, PeCCatori licitum fuisse Sacramentis muniri. Pro Clerici non neCeSSario juncta fuit Cum XCommunicatione dejectio ab officio, Sequebatur tamen Casu ObStinationi S.
Gravior et universalior fuit poena interclicti. Non patet quoipSo tempore hae poena in Sum Venerit. inu late patens interdictum jam Gregorii Turonen Si tempore CCurrit δ). Anno 869 Hinc marus junior epiSCOPatum LaodunenSem Laon interdicto punivit, quod paulo OS ab ejus avunculo I in C mar ORhemensi Sublatum est. Anno 988 Synodu Seniensis Sentis dioeceses Laodunensem et Rhemensem interdicto PerCUISit, Propter Celera ibidem a Carolo Lotharingopatrata. Anno 1031 interdicto obstricta fuit clioecesis emo-ViCenSiS, a decretum non licere quemquam sepultura eCCle- SiaStica honorari praeter Clerigos, mendicoS, Peregrino et i fanteS; tertia quaque hora, dato Signo unicuique genuflectendum Se et orandum non clanda SaCramenta nisi moribundis altariaeSSe denudanda, sicuti Parasceve die nemini Cerct matrimonium inire, aliisve cibis uti quam quibus jejunii diebus vesciliceret nemini licere recidere Capillos aut tondere barbam PriUS quam mobiles Mecretis synodi obsecunctavissent Ejusmodi
90쪽
82 Periodus rima Caput Quartum.
Poenam Salubre remedium fuiSSe quo Contumaces ad officium redigerentur facile intelligitur Solebat etiam diuturna Contumacia frangi populi interVentu.
I'. Jejunium quadragesimale, a aetati periodo, omni Sua perfectione XCultum St. Saeculo VII adjuncti sunt primi dies quatuor caput jejunii atque ita numerus quadragesimalis Completu est Synodo Beneventina 1091 Urbanus I papa vetuit post diem inerum Carnibus veSCi praeSCri νSitque ut omne in Capite cineres benedicta reciperent. In Cotta S. Margarita praecepit ut jejunium inchoaretur te inerum, non feri II proxima i). Tempore Quadragesimae diebus Dominicis non quidem jejunium, Sed lex abstinentiae obServabatur. Quae
quidem lecabStinentiae, Severior quam nostra aetate, eluit uti Carnibus, ovis, lacticiniiS interdicebantur quoque venatio. NUP-tiae, Solemnia et judicia Saepius Altare majus in Signum Poenitentiae, tempore jejunii, vel obtegebatur. Jejunium quatuor temporum jam pridem Romae et in C clesiis finitimis plene constitutum est. Dubium tamen ibi
quoque fuit utrum Verna quatuor tempora SSent ante QUAdrRRe-
Simam an in quadragesima Celebranda. A Gregorio VII demum decretum id quod hodie quoque observatur. In Anglia Uatuor tempora Pra Cripta sunt Gregorio I pontifice saeculo VII); in Gallia et Germania S. Bonifatius mandavit fieri quatuor legitima semporum jejunia' , quod mandatim Car Olus agnus in Capitulari suo anni 6 reiteravit ). Jejunii dies fuerunt quoque, liCet tempore PasChali OCCurrerint, rogationes, quae X Gallia oriundae ε) demum Leone III 705 816)
Statuta Bonifatii, an 30. - Peris Leg. I, 33. ' Vide supra, 0.