장음표시 사용
91쪽
papa Romae in Sum venerunt. Vigiliarum dies a periodo
creverunt numero. In OCCidente jejunium Adventus am superiore aetate Ortum, non tamen ubique aeque diu durabat Paulatim ubique mos Romanu invaluit inSumendi hebdomada quatuor. Ecclesia Graeca ritum Adventu non SSumpSit licet praeSCripserit a saeculo VIII jejunium Adventus . Fixus abstinentiae dies fuit ieria VI inde a saeculo XI in nonnullis logis additum fuit sabbatum.
2'. Ha aetate magi magiSque reverunt ies esti, praesertim triplex festorum CyClus Nativitatis, Paschatis et Pentecostes. Die octava Nativitatis, licet jam diu antea memorata, Saeculo demum IX factu eS die festus, nuncupatuS: Circumcisio Domini. Festum Pentecoste et magi quoque ASChatiS,
Saepe integram hebdomadam agebatur. Statuta Bonifatii saeculo VIII pro Paschate tantum tres dies recenSent , in PaSchase dieSires' moenitentiale Bonifatii in Pentecoste dies quatuor' Synodus vero Oguntina 813 pro utroque festo constituit unam hebdomadam. Si etiam Synodus Ingethemensis 948 decrevit integram hebdomadam pro festo Paschatis pro festo PentecoSteS
die quatuor Per tres dies agere PaSCha et Pente CoSten magiS magiSque ConSuetudine in usum venit. Quod etiam a Synodo
Constantiensi 1094 praeScriptum St. Nova instituta festa fuerunt imprimis Trinitatis, quod primum Leodii a Stephano 903-920 episcopo Celebratum St, et Mit licia i 920 945 ei succedente, ulteriu ProPARRtum Joannes XXII 1316-1334 papa in universa EccleSi Celebrandum jussit. Defunctorum memoriam dilo Clunia censis
abbaS, Pro ui ordinavit anno 998. Non quidem fuit unquam facta hujus memoriae obligatio, attamen mox in uniUerSa CCidentali Ecclesia in morem venit. Festum omnium Sanctorum, jam
multo Priu institutum a Gregorio III T31-T41 a kalendis
Majis ad alendas Novembres translatum a Gregorio IV 834 , postulante Ludovico Pio, univerSae CCteSiae impo-Situni est. E festis Ayostolorum major par ha aetate obortaeSt, Sicut etiam festum . Michaelis Archangeli Episcopi juS fuit in sua dioecesi praescribendi festa quo jure haud raro usi unti).
92쪽
O Periodus Prima Caput Quartum.
83 Cultus Sanctorum canonisatio. Reliquiae.
12 l8923, p. 73-95.1'. Quasi excitatu iconOClaStarum impugnatione hac aetate cultus sanctorum luCulenter moruit. Praesertim in CC idente frequentiore Collocatae Sunt imagines Cultu B. ariae UirginiS, Ut te Cui, atri Dei, major prae omnibu SanCti debetur honor, valde ampliatu eSt ejuS OSta numero aucta, CCleSine et altaria in ejus honorem erecta homiliis frequentissimis laudes eju Coram populo Celebratae die Sabbati ei sacratus horae ejus in Sum ConSuetudinemque redactae atque exeunte hac periodo etiam precatio Ave Maria permanavit λ). Apud Germano PraeSertim increbuit Sanctorum cultus. Qui peregrinabantur Romam ), CompoStellam, Turones et Hierosolymam' regia tutela gaudebant. Cui fervor etsi Ecclesia faverit, quo scilicet fidelium moreS magi magiSque ab ethnici SuperStitiosiSque uSibu averterentur, ab altera tamen parte justi finibus eum Cultum CircumSCribere neCeSSe fuit. Jam synodus istinensis Tq3 vel 45 vetuit quemlibet pie defunctum inter Sancto Coli. Lege a Synodo ran furtensi lata vetitum fuit colere sancto ignotos interdictum quoque ne in horum honorem memoriae sacella juxta vias erigerentur T9q). Caroli agni capitulare praeScripSit ut hujus rei judicium penes episcopum maneret ).2'. canonisationem elevationem ossium perficiebat epis-COPUS Pro Sua dioeceSi, Synodus pro latiori territorio. Non quidem id fiebat sicut hodie post diuturnam atque accuratam dict- quiSitionem, Sed tamen aperto et fide digno populi testimonio Seu ut dicebant, fama sanctitati et miraculoriam. In Oriente oborti Sunt abusuS. Imo vero Nicephorus hocas 963
93쪽
83 Cultus Sanctorum Canonisatio. Reliquiae. 85969 imperator Ostulavit ut omne bello Caesi inter martyres colerentur. Quod tamen OStulatum XSecuti non Sunt. Primam Solemnem CanoniSationem Papalem perfeCit Joannes XU
quum anno 993 lis iram ' circa T3 , Augustae Vindelicorum epiScopum, inter SanCto retulit. Inde ab Alexandro III 1159-1181 canonisatio jus propium S. Sedis fuit i).3'. Tabellae, quibus referebantur nomina eorum qui inter SanCtOS Olebantur, appellabantur Martyrologia ). Earum tabellarum numerus hac aetate ingens fuit Martyrologium Hieronymianum ), quo Collectae fuerunt traditione Romana Afri- Cana et orientaliS, Prima parte Saeculi V in Italia et Gallia elaboratum St. Ostea aliud genu martyrologii Si Confectum, quo nominibu Sanctorum adjuncta sunt plura vel pauciora
quae de eorum ita aut morte erant nota. Inter quae eminuit
religione elaboratum, Crebro usu frequentatum fuit. Reliqua fere omnia martyrologia Criuta Sunt Saeculo IX, ΟSteaquam saeculo VIII in officio canonico etiam martyrologium legi Coepit, et a Synodo AquiSgranensi 81T pr Scriptum OS , ut ad capitulum primitus martyrologium legatur' Anno Circiter 800SCripthun Si martyrologium anonymum, inter Bedae et Flori
LugdunensiSε intermedium Dei martyrologi Wandet berti Prumiensis 4 et Rabani auriq), Adonis UiennensiS
duo, martyrologium romanum arvum, exigua fide dignum, et
aliud ex hoc et e Flori martyrologio Collectum et Adoni SΠOmine inscriptum ) praeterea suardi' et paulo fortaSSe
94쪽
86 Periodus Prima Caput Quartum.
quoque, et Saeculo XI Hermanni Contra Ctti . Alter auctor librum alterius descripsit plerumque, quaedam tantum ad Complendum adjiciens. Suardi martyrologium, ex Adonis
rologium Romanum, quod etiam hodie veStigia retinet male ab A dimi impensi laboris ). 4'. Reliquiarum cultus fruCtu uberrimos protulit apud
populo nuper ad fidem OnVerSOS, Pio usus Substituen in locun ingenti SuperStitioniS. Non solum missionarii sed multi alii quoque reliquiaria tanquam monilia geStare Solebant. Antiquitus reliquiae habebantur lintea de sepulchris Sanctorum Sublata, Cinere SepulChraleS, Vel oleum e lampade Coram epul- Chri luCente. Postea autem quum Saeculo VII et III corpora
reliquiae dispertitae sunt Ardenter ubique desiderabant OSSidere reliquia ex ossibus Sanctorum. Quod quidem desiderium e eo quoque efferbuit, quod liturgia Romana magi Pervulgata, Sancti Martyre majore Cultu honorabantur. Principe nobileS-que Sacpius Romae flagitabant ut reliquiae Sanctorum darentur vel occlesiis suis vel sibi ipsis. Ne mirum abuSUS invaSiSSe. Synodus Parisiensis 20 Conquesta Si homine Precari non POSSemiSi Secum reliquias geStarent. EX avaritia quoque alSae reliquiae tradebantur. Haud raro etiam occurrerunt reliquiarum
furta ). 8 Ecclesiae actio in vitam religiosam et moralem.
95쪽
g 84. Ecclesiae actio in vitam religiosam et moralem. 871 R. Ineunte hac periodo, riSti nimi fuit in CCidente morum conditio Altera populorum Parte nondum ad fidem ConverSa, altera vix potuit reparare labenti imperii Romani cladem popinlatasque barbarorum invaSionibu regione reSarCire Laborando quantum Valebat Pugnandoque, ECCleSi tamen perficere nequi-ιvit ut Corrupti a longo temPore more inveteratique ethniC USUS,
exiguo tempori Spatio, in melior Verterentur.
2'. Superstitionis vis ingens fuit ut patet ex Bonifatii
Indiculo stiperstitionum i). In Sepulcri sternebantur epulae fiebant Sacra dadSisas), assistentibu etiam reSbyteris TenaCiSSimo animo populus afficiebatur festis ρurcalibus mense Februario)quibUS in honorem Soli aSCendentiS maCtabantur Orci GeStabant phylacteria et muleta e ligno, metallo aut Charta er-RAmena, quibu tutarentur a veneficiis aut infirmitatibus; ligaturis utebantur e panno aut herbi ConfectiS, ne Vulnerarentur. Sitata valde erant haruSpicia e projecti taleiS, e Sternument hominum, e hinnitu equorum, O Uolatu Uium CtC. Saepe etiam indagabant Sorte sanctorum, i. e. bibliorum reUΟ-luta nempe biblia, quidquid Casu primum oculi obvertebatur propheticum habebant. Ejusmodi omni superstitione uti Vetuerunt S. Bonifatius Gregorius III papa, aliique multi ac Synodi in Galliis et Germania habitae, iterum atque iterum,
ita ut paulatim ethnica Superstitio deCreverit. 3'. Alius abusus fuit, quae appellabantur Ordalia ), e paganiSmo OrtuS, quo utabatur Deus teStimonium ferre Culpae aut innocentiae. Inveteratus iste usu eradicari non Potuit. HinCinde a quibusdam impugnata ε), ordalia manSerunt in USU CPaulatim tutelae cleri mandata Sint. Nonnullae Synodi ea PraeScripserunt ). In Gallia et Germania regulis Stricta iant Ordaliorum Solemnia β), quorum nonnulla in pSiS CCleSii Per-
in Hemele III, 506 sq. G. Murtis, S. Boniface, p. 96.
- IIa L Ordalie, Studio di storia de diritto e di scienga de diritto
comparato, Torino 1890. Vacanda , Eglis et les ordalies Eludes de Crit. et 'hist relig., aris 905. De meri, es origines duraue judiciaire, Congr. Scient intern des cath. Bruxelles 1895. r. F. Piber, Middeleeuwsc Christen- dom. Me godsoordeelen 's Gravenhage 1907. ' Agobardus improbavit ordalia, vocavitque contraria doctrinae Christi. f. ejus opus: De divinis sententiis. Mi ne P. L. Tom. 104, p. 2b, 364 C. 6.- Neuschine 2713 can. 3-5, Franklari 29έ , can. 9 SalZburg 8003 can. 16. es, Thesaur Anecdol. II, 2. Mansi, XVIII, 363 sq.
96쪽
88 Periodus Prima Caput Quartum.
ficienda fuerunt. Dictu mirabile id hodie est, Son re vera multa alia mala per ortalia impedita sunt. Fuerim autem Varia eaque Praecipua: Certamen Singulare Wehadinh); experimentum CrUCiSSeu manuum extenSarum probati ignis judicium coenae Sive S. Eucharistiae probatio aquae ferventis vel frigidae SorteS; judicium offae Casei vel panis, quam CCuintu Sine Vomitu de rare tenebatur jus feretri, quo suspectu habebatur homicidii reus, Si cadaver ab eo attrectatio Sanguinem Vel Spumam emisit tandem probatio per libram, qua si femina levis inventa fuerit, Cum diabolo Contraxisse Credebatur. Quae omnia etSi S. Sedes Semper detestata est et quoties daretur opportunitaSreProbaVit, durarim tamen, utut multum imminuta, done Iino centius III 1198-1216 severo decret ea abolevit. qq. Funestius etiam fuit, quia feritati faventiSSimum, ju quod in armis est Ius ortioris . Ouum praesertim aeCui X Summa esset judiciorum inordinatio, neque ipS ECClesia perpetui SutSmonitionibus prohibere potuit quominu mos SSet ut Suum US arbitratu quiSque Suo persequeretur, denuo FranCorum Synodi anno 103 consuetudinem an abolere fruStra Conatae Unt. Tum Ecclesia Coepit, quantum Potuit, feroCiae modum onere, ut Saltem paulatim et quasi per parte abuSu tolleretur. Ita
nata est, quam OCabant Treugam Dei spaCem Dei '): Primae,
quae de a PaCe egerunt, Synodi Coactae Sim anno 1040, Primumque monumentum, Pacem Dei imperanS, latum est anno
Circiter 1041, quum incerto OC habita Si Synodus , Recistite ergo et tenete tacem et illam revam Dei. . . videlicet ut ab hora vespertina diei Mercurii inter omnes christianos, amico et inimicos, vicinos et extraneos si firma tax et stabilis reuua usque in secundam feriam id est die lunae ad ortum Solis. . . seu vero Deuvam romissam habuerunt et se sciente infringere voluerint, Sint χcommunicati. . . maledicti et detestati hic et in terpetuum, et sint damnati sicut Dathan et Abiron et sicut Judas ...' δ). Confirmatum id fuit eodem anno a Synodo Ontriond in dioecesi auSanensi, et paulo post a Gulielmo, Normanniae duce 1042), qui Spatium prorogavit, PaCemque PraeSCriP- sit ab Adventu ad octavam Epiphaniae, ab ineunte quadra Sima
97쪽
9 84. Ecclesiae actio in vitam religiosam et moralem. 89
ad octavam PaSChatiS, a Primo Rogationim die ad octavam Pentecostes Henricus IV Treugam Dei in Germaniam invexit summique Pontifice eam Probarerunt, inter quo PrimuS Urbanus II in Hebri Synodo Claramontana anni 1005 λ).5'. Disciplinae ecclesiasticae fovendae saecula IX et X non fuerunt Opportuna. EpiSCoporum haud paucorum vitae ratio erat Socordiae, et voluptati dedita et non raro minu honeSta ConSequens inde fuit ut clerus inscitia laboraret, et parvi faceret coelibatum. Cujus violatio voCabatur haeresi NiColaitarum, fuitque valde frequens et in ombardia arbitrabantur hoc esse privilegium ecclesiae Ambrosianae. Negandi a tamen non Stimpugnatore Saepe gravioribuS, quam re iuSae erant, VerbiSVitium Stud esse persecutos. Quorum Praecipui fuerunt Rciet hirius Veronensis ), Atto Vercellen Si Sy), et rus D mi anus ε) in Anglia Dunstanus Cantuari en Sis β). Plurimae quoque Synodi tentarim isti corruptioni mederi Vorma
6'. Aliud hac aetate grassan vitium, ut op gando multam operam Collo avit ECClesia, fuit simonia. Mediolani ipse populus Se hui malo opposuit, ortaque est Pataria ) laCtio quaedam Popularis, Cuju duCe fuerunt An Selmu S, and Ulphu S, Ariad dus sacerdotes et postea Heriem baldu equeS. Nata iactio est quum Guido, ediolanen Si archiepiSCOP , Simoniae Crimine SSet Romae damnatus Vagata eSt in tota Lombardia, pro servandis uribus et officii dimicans Succubuit tamen potentiae nobilium, animi inviti clericorum, et Η em Hii ies imperatoris libidini Deum tamen Semper ECCle-
Siae Uae deSSe ex eo quoque Patet quod han adeo Corruptam
aetatem illustrarim viri vere magni Alf redus agnu S
Mi ne, . L. Tom. 136 De contemptu canonum: Discordia inter ipsum et clericos Apologia Epistolae: Itinerarium.' De pressuris Ecclesiae. Mi ne, . L. Tom. 34, ' Mi ne P. L. Tom. 145 De celibatu Contra intemperante clericoS: Dedignitate sacerdotii Liber GomorrhianuS. si Mine, P. L. Tom. 137. ' Pelletrini, Fonti e memori storiche di S. Arialdo, itano 1902.
98쪽
9 Periodus rima Caput Quartum.
Tq. Neque minor quam antea hac aetate fuit Ecclesiae beneficentia et charitas ). Impediri non potuit quominu tem rum angustiiS, imperitante Vi et rapina, multa everterentur instituta caritati exercendae dicata. At alia denuo extiterunt Bern a ridi s Mentonensis ' 1008 anno circiter TO OSpitia comdidit in montibus S. Bernardi majore et minore. In Anglia, ubi multum opitulabantur pauperibuS, an franCu Cantumriensi ingens aedificavit hospitium Gregorius VI 10453
idem fecit Romae Hospitium celeberrimum ArbOSienSe XStructum Si anno Circiter 1056, et in civitatibus episcopalibus fere in dies numerus hoSpitiorum recit. OnaSteria Congregationum Beccensi et Clunia Censis omnia benefaciendo Claruerunt. Quibus episcopi omni ope et industria auxiliati Sunt. Quo Supra memora UimVS, eminuerunt omne Charitate. Bardo quoque MoguntinuS, Megingo Alchstadiensis, Bruno Metensis mullique alii Synodi etiam Continuo in paupere adjuvand inStiterunt, . . Synodu ASChaimensi in avaria canonibus 10 11 et 15 pulcherrimo sermone loveshoviensis To in Anglia Can. 26-2T. Capitula alisbonensia saec. X praescribunt ut quater Singuli anni pauperibu eleemoSynae erogentur Can. 10) idem decretum a synodis Riesbachensi et Fris ingensi Can. f. Multa decreta eandem Ecclesiae sollicitudinem erga paupere demonstrant ). uarta arS auseerum Saeptu Commen-dRt OS e C. a Synodo Parisiensi 820 Can. 31 'Μoguntina 8qT)CAn. 10 Poenae OnStitutae Sunt in CleriCOS, qui pauperibu non erogarent, quae de reditibus ecclesiastici superessent susterflua clericorum ). OCCasione sepulturae et exsequiarum Solebant fieri pauperibu erogationOS. 8'. Propria quaedam aetati nota fuit Christianorum Cum Judaeis ratio. Quum Saepius doctrina et usu rerum hi eminerent, magnam identidem obtinuerunt, in inde fraude et Etutia,
potestatem, vel in ipsius L id o aula Unus e praecipuisi Laiaemand Histoire de a charite, Tom. II III, Paris 1904-1906. Hemele IV, 11, 13, 16, 26, 4. 65, 14. - Burchardi decret. lib. 9, cap. 116. Mi ne P. L. Tom. 140 p. I 6.
99쪽
eorum adversarii fuit Agobardu Lugdunen Si S, qui non solum scripsit librum De insolentia Iudaeorum i), Sed etiam epistolam ad Ludovicum De udaicis Suρerstitionibus δ). Insuper
iteravit Vetere canones, de CaUend Conrictu et Societate Judaeorum ne emerent aut Venderent ne ancillae ChriStianae operam
suam locarent Iudaeis ). Missi dominici querelis Judaeorum indulSerunt Attamen lege Contra Iudaeo quum eCCleSia Sticae tum civiles identidem sunt instauratae ). Petru SDamian U. Sae C.
XI scripsit Contra Iudaeos librum et Dialogum inter Iudaeum et Christianum β). In Hispania Iudaei solvere debebant decimas de
omnibu quae emerant boniS. -Serunt tamen udaei poteState validi, et ingerere Se omnibus rebu gerendi Perrexerunt. Imo Vero plurimae Principum aulae utebantur medici Iudaeis.
1'. Benedictini brevi tempore late diffusi Sunt Dirutum St580 monasterium ontis-Cassini, sed magnificentius reaedificatum. Abbatiae aliae multae erectae fructus uberrimos CCleSiae protulerunt ). Qui missionarii ollandiam, Germaniam et Galliae partem ad fidem converterunt. Prodierant e monaSteritS
100쪽
9a Periodus rima Caput Quartum.
Angliae Pirminius, qui abba fuit Celeberrimus atque epiScopus VII saeculo T20-T50 congregationem fundavit en dictinorum reformatorum, quorum fuerunt abbatiae Augia dives, DeSertina, Fabarium, urbaCh, Hornbach aliaeque. In his simul COnVerSioni gentilium opus, CleriCorum institutio, litterae et agricultura floruerimi. Hinc inde tamen in occidente PraeSertim, laxata paulatim disciplina est Caroli agni tempore ne medictus Anianensis T50-821 in hoc laboravit ut prolapsa disciplina ad veterem perfectionem in Aquitania revocaretur. Cui labori favit Ludovicus ius quoque, ConStituitque SanCtum Benedictum visitatorem omnium regni abbatiarum Dei in idem opus incubuit anno 81 Synodus reformatoria AquiSgranen-SiS, qua habita Benedictu monasteria viSitavit i). Exeunte saeCulo IX et ineunte X, CCurrunt iterum abbates laici abbatocomites), qui monasteria bonis Suis simul et religiosa disciplina poliabant. GraviSSime de hac re ConqueSta est Synodus Trogleana sos): multa monasteria esse diruta et quae SupereSSent Carere diSCiplina non Suo ii eSSe proprios Superiore Sed imperare peregrinoS laico parte abbatum agere et habitare in monasterii cum mulieribus, infantibus, militibus
2'. Quam adeo desiderabant reformationem Suscepit abbatia cluniacensis in Burgundia ). Anno Ioa Gulielmo quit a Ilii e Comite condita facta est Centrum Celeberrimae congregasionis Benedictinae Cluniacensis. Jam vivo Her non 928)Primo abbate, monaSteria Septem reformationi regulam SUSCe-PerVnt S CePerunt huic praeclari abbates multi, qui in idem OPUS Saluberrimum incubuerunt Odo ' 42) Aymar 9 8),
y Antiquiores Consuetudines cluniacensis monasterii, Spicit. 'AChery I, 641. DOm esse, 'ordre de Clun et Son ouuernement, Arch de la France monaStique, Tom. I 1905 .