Antifebronius vindicatus seu Suprema Romani pontificis potestas adversus Justinum Febronium ejusque vindicem Theodorum a Palude iterum adserta, & confirmata. Pars 1. 4.

331쪽

3a et D IssERTATIO V. isse norim, etsi aliis omnino de caussis quam ob tantam Pontificiae potestatis celebrationem seta ) . Ea tantummodo conferamus , quae in Iansenti causa a Gallicanis Episcopis ad Romanos. Pontifices Innocentium X. lexandrum VII. perscripta fuere . Epistola. qua a. Ios I. ab Innocentis quinque JaUenimnarum propositionum damnationem petierunt, ab his verbis inchoatur: Maiores caussas ad Sedem Apostolicam referre solemnis Ecclesiae mos est , quem FiDEs Petri NUMQUΑΜ DEFICI.ENs perpetuo retineri pro iure suo posulat. Imnocentius a. I 633. propositiones confixit . Eodem anno Episcopi ad Innocentium secundo scripsere gratulantes. quod pessi grassanti, σcertissimam perniciem adlaturae obstituisset Sumo mi Pontificis est, Iuni Rudium , γ Ex ALTO

PETITA POTEsTAS , quae SOLA acerrimam in Iam animorum collisionem compescere poterat .

Tum inter Innocentii I. ad Africanos de Pelagii erroribus decretalem, & hanc Innocentii X. Constitutionem instituta comparatione, enimvero, inquiunt, vetustae istius aetatis E

cissa Catholica soLA CATHEDRAE PETRI con .

332쪽

munione edi auctoratate fulta . . . . Pelagianae

haeresis damnationi absque cunctatione subscripsit Perspectum enim habebat non solum ex Chrsi Domini noseri pollicitatione Petro facta , sed Griam ex Actis priorum Pontificum ... dicta . PRO SANCIENDA FIDEI REGULA a summis Pontificibus lata DIUINA AEQUE AC sUΜΜΑ PER UNIUERSARI ECCLEsIAM AUCTORITATE NITI. Iansenti tamen ad se. elae, ut merita damnationis telum effugerent,

comminisci coeperant neque illas propositi nes Iansenti esse, neque in Iansenta sensu da. mnatas. Iterum ergo Gallicani Antistites a. I 534. ad Innocentium confugerunt, de Du- senianis querentes, quod e veιere fidei depinis o, cujus custodia Cathedrae Petri a Chraso concredita es, partem adimere tentarent. Μortuo autem Innocentio ad inexandrum VII. eius Successorem litteras a. Iosue. dederunt. in quibus quae super Innocentii decreto acta fue- eadem, inquiunt, alacritate

ιιιua suscipimus, qua Concilia Africani Patres ab ipsis expetitam Zos mi episeolam amplexi μηνοῦ quae Pelagii, atque Coelestii errores . .

yIT. Ut aequissimis Galtieanorum Praesulum in rem Catholicam studiis inexandeν satisfa-eelabrem ad eos fidei sormulam ab omnibus subscribendam misit. At Iansentani novas ordiri technas, ut invisam subscriptio. nem effugerent. Anno igitur Ioue I. Episse

X a pi

333쪽

hi aliis litteris Romanum Pontificem consua Iuerunt. In his multa notatu digna sunt .se At postquam, inquiunt , supra montem ,, illum, qui est in vertice montium , ad- ,, scendisti , ut evangelizares Sion, vox Dovio mini in manu sorti : quippe dedit Deus

se voci suae vocem virtutis, in tua Beatitu. ι, dine, quae loquuta est se ut potestatem ha- ,, bens; clamavit & quasi tuba exaltavitis vocem suam ad retundendos omnes impe- ,, Nas JaUenianae sectae .... Nullum quip- , , pe novimus montem coagularum , quam

,, Apostolicum, ubi doctrina coelestis, se ut si lac parvulis, bene autem valentibus tan. , , quam solidus cibus ministratur . In hoe,, monte nos ipsi pascimur sui ait Augustia ,, ηι s ad Populum suum pascimus vos , is pascimur vobiscum & quia in eo Domi. ,, nus docet, statuimus ibi secundum verba ,, Tertulliani finem quaerendi, stationem crea,, dendi expunctionem in Veniendi . . . . ari In te autem velut in Petri successore n

se strum omnium sortitudo firmata est. 'E dem anno Episcopi encyclicam per GalIias epistolam direxere, qua Alexandrina sormis Ia praescribebatur; ibi autem animadvertunt, has omnes turbas a maligno spiritu excitatas suisse, & fi post Innocentii constitutionem , qua Iansenti pro postiones ut haereticae notaribantur, nihil amplius supererat desderandum

334쪽

C A P. II. 32s ' et 3 Iauseniani Episcoporum studium artiis

bus ac dolis eludere satagebant. Itaque Anististites a. I 653. aliis Encyclicis litteris iaclexandrinae sormulae subscriptionem ursere . In his porro litteris PGennensis Epist pi ad Hormisdam Papam epistolae memineis runt, in qua erga Pontificem omnes Gania. rum Ecclesias ita comparatas esse adsevera

bat, ut quidquid in fidei caussis ipsi decer

nere videretur, amplectendum sibi, creden.

dumque profiterentur 2 ). Addunt hoc esse praecipuum suae ipsorum gloriae caput, unis de invia a eorum fides , auctoritasque salii nescia evadat ; utramque si ueligionis ee tro servent indissolubili nodo coniunctam

sis id quaeso ad explicandam , comis

mendandamque Ponti hcis infallibilitatem istis disertius, atque magnificentius' Anne enim . ab omni erroris periculo atque adeo . suspia

335쪽

DIssERTATI V. eione immunis non sit Fades Petri numquam demiens ex alto petita potestas, quae sola &. animorum in rebus fidei collisonem compescere

.possit, & judicia sua subieri. hi postulet; cuius judicia pro sancienda fidei regula ex Christi Domini nostri pollicitati

ne divina aeque ac summa per universam Ecclesiam auctoritate nitantur' Petri successor,

eui fidei depositi cultodia a Christo concredita est' qui errores peremptorio decreto pr sternat; in quo det Deus voci suae vocem virtutis ' per quem doctrina Coelestis admiηλβratur' in quo Deo docente statuimus finem quaerend. , oe flationem credendi , omnium sortitudo frmetur; qui ceterorum reddat inis

victam fidem , au ritatemque errori haud obnoxiam λV. Post haec inanis esset labor quae apud Gallos singulis aut doctoribus, aut Episcopis suerit hac super re sententia , disquirere .

Unum adhuc tamen placet nominare Petrum

illum de Marea Parisiensum Archiepiscopum , qui a Febronio, ceterisque Pontificiae auctoritatis insectatoribus tam saepe laudatur. I fultae a. I 65 I. in Claromontano Collegio hane thesim propugnandam susceperant: se Chri- ,, stum nos ita caput agnoscimus, ut illius se regimen dum in coelos abiit , primum ,, Petro, tum deinde succetaribus commis ,, rit, & eamdem, quam habebat ipse, in- fallibilitatem concesserit , quoties ex e

336쪽

C A P. II. 3 7,, thedra loquerentur. Datur ergo in E. R. se controversiarum fidei Iudex insallibilis , se etiam extra Concilium generale , tum in quaestionibus juris , tum iacti: Quum autem propterea magna suborta suisse disceptatio, de Marca commentariolum pro ea Thesi Balutio dictavit. In eo autem sentenistiam, quam Jesultae Claromontani proposue. rant, unam esse pronunciar, quae in Italia, Hispaniis, ceterisque Christiani orbis Proviniae iis tradatur, ut quod Parisensium Theologorum appellari consuevit, oppostum scilicet decretum , solum INTER TOLERATA sOPINIONEs censeatur set. 6); iterum deindes a ) eam sententiam, quae ante ipsam E elesiae consensionem Pontificis definitiones erroris expertes defendit, generatim receptam,& ab Ecclesia Romana, aliisque Catholicis scholis prolatam appellat . Ait praeterea , gravissimam Romanis Pontificibus iniuriam

ab iis inserri, qui hocce illis privilegium

omnium Academiarum consensu confirmatum palam in dubium vocare auderent, ac Conis stitutionibus adversus Jansentanos latis mulis X tum .

337쪽

tum roboris detrahi s 28 . Denique addit, eo ipso quo commentariolum illud dictabat

anno , scilicet ἔ662. eamdem paene thesim cum apud Sorbonam, tum in Navarraeo Collegio fuisse de sentam immo hanc in Galliis iere a Theologis omnibus aeque a que a Iurit peritis, qui veteris So bonae opunionem ni bili facerent, propusn rix go). VI.

is schisme que de uouloir rebuter ces theses , encore qu ,, elles solent entendues sui vant l' opinion coinmune t par. ., eeque non seulement cet te plainte tςndroit a ruiner o M verte ment les Constitution uites contre ansenius , malisis encore a diibuter aux l'ape, publiqirement avec autorii.

3o La plus prande partie des docheurs c de Galli,

se loquitur) non seu lement de Theologie, mais encore deis droit silivent l' opinion commune, qui a des fontamenisse aises diis. iles a refoudre, comme ii a esse deia dit, et 3, ις moquent de celle de rancienne Sarbonar. 3

338쪽

C A P. II. '329VI. Fatendum nihilominus est post annum I 682. quo Gallιcani Conventus declaratio eis dita fuit, contrariam in Galliis opinionem in libris ceterisque actis publicis obtinuisse.

Quare Febromiu salsus non est, dum recentiores eo anno Galsis pro sua sententia appellat . In hac ipsa tamen, quae ipsi cum GaIus communis est, opinione multum a

Galiis Fobronius dissidet. Galli enim qui s lum quidem iudicium Sedis Apostolicae ad

finiendam fidei controversiam non sufficere autumant , ne hinc tamen unitati fidei a Christo male provisum dicatur, si exspectanda esset Concilii generalis sententia , quae idem Apostolicum judicium confirmans, caussam finiret: sussicere, semperque susticiens fuisse ajunt , si definitionibus 1 ummorum Pontificum adcedat Episcoporum Ecclesiae Gliam dispersae vel expressus vel tacitus sautem contensus . Femonius autem hac ipsa conis ditione consensus saltem taciti nequaquam contentus ad ultimatum conclarum , ut a

iebat 3s ) , atque insallibile iudicium in

materia fidei exegit in primo sui operis v

lumine expressam concinentem gen rasis Conis

citii sententiam, qua solum fidei definitiones eremptorias esse comminiscebatur 32 . In

339쪽

novo tamen suarum de sensionum volumine

primum suum apud sue nellianos celeberrimum dogma, quo Ecclesae dispersae consenis

sioni finiendarum controversiaraim auctoritas adimebatur, caute , ne palinodiam canere

videretur, dissimulans ad Gallos adcessit.

Non errabunt, inquit 33) neque bi s Ponti. fices), neque illa particularia Concilia) quum

eorum

appellat s p. reto. I tum addit: ut Romana Ponti fieis a is ctoritati in hoe pun f Febronius 4 ultimum inserat

,, ictum , abominabilem Docti inam de Eeelinis catholis ,, infallibilitate inducere non abhorruit , quam modo si si tim ventilabimus cornu, seu insolubili dilemmate Febrenitit igitur Cap. m. β. VIII. sequentem titulum posuit: Pajum fiνma est tuorum sementia, qui a plurima parte ripiscopolum defiuisioni Romani Ponti eis extra Coneia timis auarentimn ; ultimum re irrefraeabile iudieium eonst se tui existimant ' . Haec idcirco exscripsimus, ut sare Iitim a Febranti calumnia vindicaremus . Ait Febronius f pag. az3. seqq. J supremam in rebus fidei auctoritatem, reconnexam eum ilia infaltibilitarem eo ori tinis UaIis E etesiae competere; tum perinde ac si Sappellitis abominabi. Iem hane de Catholicae Ecclesiae infallibilitate doctrinam vocasset, ait syag. aa6. J Sed quod omnium vel moduis ce tinctorum captum superabit, illud est, quod seripsit P. Sappeι pae. x et q. his verbis: Febronius, qtitim bene υἰ- , , dear , fenrentiam sv m s s quaeumque Coneuiorum et ,, riam κe,uraliMm in materia fidei definita Gnfirmatione,, ct adprobaris ne Romani Pontificis indiseam I tumulo - ,, ferri, ideo, ut Romani Pontificis auctoritati in hoc ysm cto GItimiam instrat ictum, AROMINABILEM docti' ,, nam de Catholica Eeelesiae ivsIIibilitate inducere nomis abhorruit . Hoc enimvero omnium evitim superabit,

potuisse insigni fraude Febronium, quod Sapyellius de n sata ab ipsis dispersae Melesae in lallibilitate. iure adseruit, ad dogma infallibilitatis eorpori uniυerialis Eeelera oo- Ferentis detorquere , & hoc , non illud a Sappello abominabile dictum exhibere. 33 T. II. pag. 26s.

340쪽

CAP. II. 23 reorum de Me decreta ab uniυersali messa ν cipientur, βυe tacite, sue expresse. Huc spectat, quod infra ait fg . daatuorde- ,, cim Episcopi cum aliis viris elarissimissi & illustribus anno 32'. Arauserae ad templi consecrationem congregati, doctrinae capita adversus eorum haeresim statuerunt. Huisius Concilii decretis omnes aliae Ecclesiae adhaeserunt' proinde eamdem auctoritatem obtinuere , ac si ab universali Ecelesia in recumenica Synodo congregara sancita sui ia

rit, inquit, exspectari Ecclesiarum etiam diis spersarum consentio, qua sugiendus error damnetur, & veritas credunda stabili tur,, eadem utique auctoritate , eodemque r se bore, ac si in oecumenica Synodo facta suisset definitio. En ergo tandem a Fe-hranso agnitam dispersae Ecelestiae in Fidei controversiis certo definiendis auctoritatem. Neque tamen illi cum Gallis penitus conis

Venit. is Quod Episcopi, inquit l37 , ad-

ceptantes summi Pontificis constitutiones, ,, etiam in materiis fidei, id sacere debeant

x, cumc3O 'V. 4 4. 3s Sed addere debuerat peDonisa inauseanum sua illa doctrinae capita ab Apostoliea Seda adcepi iis, iterumque

ut ab ea confirmarentur impetrasse . En cur omaues alia Eeclesiae iliis adbiberiant, & unde eamdem bactenus auctor ratem obtintiere, ae s ab inisersali Eeelesia in aecurrienica