Antifebronius vindicatus seu Suprema Romani pontificis potestas adversus Justinum Febronium ejusque vindicem Theodorum a Palude iterum adserta, & confirmata. Pars 1. 4.

311쪽

s o a DissERTATIO V. h ouio recitata . Post h:ec tamen audet F. o onius seto) ηουam , totι antiquitati ignotana ,s conciliorum definitionibus o universilιs Eocle- fae eonsuetudini hipstam, nostiam se tuentiam appellare.

U. At, inquit et 7) borum iudiciorum sΕ- , piscopalium) in cariss Fidei j exemplis plena

sunt secula omnia, nulla Orbis Cbrisiacli pars ab iisdem Oacua. Verum hoc dolendum, exin empla , quae profert , ad rem non facere .

Nam vel judiciorum sunt , quibus Episcopi apertas sa8) atque adeo jam reprobaras χρ),

haereses proscripserunt, vel iudiciorum , quorum relatio statim ad ipsam Romanam Sedem missa est, ut ab ea confirmarentur s3o iVelsisI T. II. pag. 6 3. ix J e. ρε d 4OI. Enisinodi fuit liaeres Montanistarum in Gavitapriidei iti quidem & rem iudieio sed priυaro, ut ait Eret. hius ώs. Eccles lib. eap. 3. provisorio scilicet On- fixa ; P/isiiltianistarum , Praedestinatianorum , Gothe calea. Σν Huc si uetat Siraniensis sermula, quam Hilis iue in Iibro de DusIO ait Galilae Episcopos nou modo n.γu fusω- pruse, sed nunciatam etiam, heu catamque dantuas a. Nam ut idem Hilarior in libr. in Couus r. n. 24. scribit , quid uid mater fidem vnem Nicoenam est , pestia , non fis r est . Hae eadem de caussa pertinet cum arim nenfir Synodi formula item a Galiis a. 36 a. improbata , tum Feileis di Eιipandι liairesis in Nemrio dudum proseripta. 3o Sie Montani haeress a Gallis damnata fuit , sed decreta ad Eletitherium legatione, ut ab ipso Romano Pontifice non privato sed solemni iudicio configeretur c vide anti ebronium T. II. Iib. I. cap. 3. n. 3. araum so quoque Synodus , quam Febronius moenorat in Semis

312쪽

vel etiam iudiciorum . quae apostolica auctoritate squod tamen F. b. onitis dissimulat ) edita omnino luerunt s3 s). Unum heic tan

tum Iaeianorum errorer sententiam monune avit, sed quomodo Ex ipsis arauseanis Patribus , quorum verba Ha eodem Antifebronio reddideram l. e. pag. . diicere Feheo, intdebuerat: Unde , inquiunt id nob secundum admoni- tionem & aiictoritatem Sedis Apulicilice iustum ae ra- ,, tionabile visum, ut pauca capitula ab Apostolica nobisse sede transmissa, quae ab antiquis Patribus de Sanctarum ,, Scripturarum voluminibus in hac praecipue causia coli ,, cta sunt ad docendos eos, qui aliter quam oportet senis,, tiunt, ab omnibus observanda proserre, R manibus no-

stiis subseribere deberemus : quibus lectis , qui huc usu ue,, non scut oportebat de stratia & libero arbitrio credidit, se ad ea, quae filaei Catholicae conveniunt , animum suum se inclinare non differat immo Romam Felicem Armeniatarium Presbyterum mi seruiir , ut Synodi gesta solemnius a Poatifice eonfirmarentur quod & Bmisaeius secit. AI notheIitarum haeresis, inquit utem Febranius a Gailia Episci pis ante damnata fuit . qitim Concilia I oterauente re Sextum super hac re quidquana iis tuissent . Ab astica uis fortasse, vel se iis Episcopis dicere voluit , quid enim Gallia Episcopi hae in caussa egerint , antequam Martintis I. acta Lateranensis Synodi ab eis subscribenda in Gallias mitteret, non invenio. Sed ne illud quidem verum esset, Africama & prior Episcopos Mouothelitaram haeresim damnasse , non inconsulta Apollolica Sede , quum in e dem Latrianensi Μaetini Concilio lectae fuerint tum Cypriorum, tum Africanorum Patrum ad Theodorum Ponti fiecem Synodicae epistolae, quibus eam haeresim Roma ut pro

scriberetur, flagitabant. Quid λ quod illis praeiverat Ro

nothelatas anathemare perculissent.

31ὶ Meminit heie Febrenius Elisandi & Felieis in Franiacosordiensi, & Ratir bonens Conciliis damnatorum I controisversiae de ima inibus in eodem Franc ordiensi & Parisiensi Synodis diremptae, ac Serengarii in Turonensi Concilio proscripti . At nonne Francosordiensi concilio ad

313쪽

go DissERTATIO V. tum diligentius expendam , quia ad Gallicanam Ecclesiam spectat , & malae , qua Febronius Veterum , recentiumque .lestimonia

reddere consuevit , fidei insigne ac illustre exemplum lectoribus suppeditabit. In Jaη- senii, inquit s32ὶ negocio citrum Gallicani ,, plures Episcopi Papam recta adiissent, ut ab eo quinque Propositionurn damnatio.', nem peterent : quin de iis ullum ipsi iudicrum serrent ; ne res in consequentiam '' traheretur, Cleri coetus a. I 66o. declaravitione edita pronunciavit : Diνitum Sanis

' ' si id pol statis Discopis tribuisse, ut de

'' F;d i judicarent , quae veι aperte haeresim', saperent , vel doctis viris in dubium re-V vocarentur; am perturbationes eo tempore in ' furiis Galliis Proυinciis subortas , quo mi

se nus P aebules eiusmsidi Coetus seu GMilia '' Pν iurialia aut Nationalia ) commode ha-- berent , impediisse , remediique bae νationeri malis adferendi spem ademisse I eamque ob

caussam memoratos Episcopos ad Innocen-- tium rant Legati Romam Pontigeis Nonne Grem

duabus Synodis a. 73dit'. a. 'abitis muan e Franeosorg εκμ & Parisiense Conei lium tum damnatis leonomathis confirmaverat ' Nonnemuse Coneil m , in quo Berenor ur iam antea a mΙx. ab Ecclesiae mmmunione depulsus haeresim ravit, a V Howe pontifice eonvocatum fuerat , huius leuato Hilas ando suitsnt ad haeresum absque Romanae sedis ex itabendarum ius Enisecipis vindicandum , lectores meI IM -

314쪽

C A p. I. 3 3- tium X. se recta vertisse , qui rem iudi-

,, caverat edita Constitutione, quam Coeriis, , idem recepit in juricii 1 nodum , qain ,, laederetur Episcoporum jus in eo postum, ut ,, primum in Fidei causis judietum ferant . se Bene tamen est. Ad manus habeo librum Parisiis editum a. I 657. hoc titulo : Relation des deliberations δε Cle*ὸ de France suries Constitutions de nos SS. Peres Ies Papes Innocent x er Alexandre par les quelles soni conciam nees c. I bi ergo exstat, quam declaνationem Febronius vocat , indicatisque, quae ob Iaasenianas propositiones obortae cinrant, turbis atque Episcoporum de illis se. dandis sollicitudine, haec in rem praesentem adduntur 33). Norant Episcopi, quemad- Antis Vind. T. II. V se mo-

is dans to ut e P Eglile par l'autoritὸ dv Saint Stege Ap stoli

315쪽

si modum ad id ossicii implendum ex ipso, , Pastorali munere teuebantur, ita sibi cre- , , ditam fuisse a Spiritu SanEto potestatem, , judicandi de fidei rebus , quae aut mani- festo haereticae sint, aut in dubium a d ctis viris revocentur . Nihil heic, inquies, quod Febronius ad veritatem non reddiderit. Ita sane; cetera audiamus . Pri-

, , mi generis caussae in sola exequutione si- is tae sunt; illorum , qui jam diu damnatari ejusmodi dogmata instaurant, poenam i pe- Aant οῦ quamobrem sciebant , quemlibet Episcopum in sua dioecesi hanc posse in is reos statuere . Verum quod ad judiciari spectat , quae de re a doctis viris in controυersiam vocata , ut cum antiquis Theo- , , logis loquamur, serri debeant, non igno- , , rabant, quo auctoritatem praeseserant, o - portere, ut ea in canonico conventu seu se Pro.

,, solique , ainst que les Conciles d' asei se l' avolent

316쪽

C A P. I. 30 se Provincialis , seu Nationalis Concilii .

se aut alio multorum Episcoporum coetu eis,, derent Quo autem ista Synodorum iudicia pertineant , continenter docet ea deis si claratio his verbis: Quo ex eoetu mi Lia mox ad summum Pontificem relati se ne, error Apostolicae Sed is auctoritate in se universa damnaretur Ecclesia ἰ quemadmo- ,, dum in caussa Pelagianorum iactum fuit ,, ab Africanis Conciliis . Quoniam vero ,, ob temporum dissicultares in Coneilium ,, coire non licebat Episcopis , consultatio, , nem Jansentanae doctrinae compendium exisse hibentem ad Innocentium mittere visu in

,, illis suit . Nempe ut in illa ipsa Deis

claratione animadvertitur 3 ) , duplex relationum ad Pontificem mitte 'darum genus cum Ecclesiasticis tum Civilibus legibus reisceptum scimus . Primum est, quo Episcopi explicatis, quae enata sint , dubiis suum adis scribunt judicium , eiusque a Pontifice conia fir'ationem postulant; hocque illud relati nis genus est, quod Africani Patres in i

dicata Pelagianorum caussa usurparunt. Alteri

rum est, quo Romano Praesuli dubia non inisterposuo ipsorum judicio proponunt , ab eo dirimenda: cujusmodi consultationes sunt ad

317쪽

3o8 DIssERTATIO V. canorum Antistitum Concilio ad Le.nem III missae . viden d quantum ista a Febronianis dissideant λ Febronius Gallicanos Episcopos declarasse ait, cur Innocentio quinque Jansenti propostiones detulissent , quin de iis uia

Ium sese iudicium ferrent. NE RES IN CONSEQUENTIAΜ TRAHERETUR ; declaratio eo tantum spectat , ut caussae adferrentur , cur non ex Synodo ad Innocentium Episcopi

scripsissent, sed epistola a Praesulibus absentibus singulatim subscripta . Febronius ait . voluisse Episcopos jus sibi adserere in eo p stum , ut primum in Fidei causses judicium

ferant; declaratio, ut consultationi extra SP nodum missae omnem adimat novitatis notam, ostendit , ne ex ipsa quidem Synodo necesse esse , ut suborta in rebus fidei dubia Romam reserantur cum edito Episcopo

rum iudicio, sed posse Episcopos in Conci

lium coactis Romano Pontifici dubia solum proponere, de quibus ille decernat . Febr nius hujus declarationis exemplo utitur , ut novum, toti antiquitati ignotum , Conciliorum definitionibus m tiniversalis Ecelesae consuetudini oppositum esse confirmet nostrum de amisbiguis fidei caussis ab Apostolica tantum Seis de definiendi, decretum . Declaratio Episcopis jus quidem vindicat de hujusmodi caussis dijudicandis, sed ea tamen ratione , ut judicium hoc suum Romam mittere debeant

318쪽

C A P. I. 3υ Apostolicae. Sedis sententia communiendum: quod quid demum est nisi hisce Episcoporum iudiciis cogentem vim denegare , ubi illis Romanae Ecclesiae auctoritas non adcesisserit λ Fide jam adductis a Febramis aliorum seriptorum locis.

319쪽

CAPUT II.

suae o quanta Pontificiaνum in caussis Fidei. definitionum auctoritas set . Duae praeeipuae ejus adfectiones proponuntur, quod nempe oe.eννονis nescia si, ultima haberi debeaν tum ad primam disputatio convertitur , quis de illa fuerit veterum , ac rec ntium sensus, quis Febronii m a declaratione anis ni 1682. Gallorum , diligenter explicatur. I. Aussas fidei ad Romani Pontificis tribunal deferendas esse , ut ab eo dirimantur, comprobavimus. Verum heic ait

ra statim suboritur quaestio de ejus in illis definiendis auctoritate, quae scilicet & quanta sit. Duo porro sunt , quae Febronius super hac Pontificis Romani potestate docet

Ia I. eam non esse EX SE IN FALLI BILEΜ. II. non ultimatam. Utrumque falsum. Nam& nulli per se se errori obnoxia est, & ulistimum praeterea, ad quod ejusmodi controversias perferri necesse st', in Ecclesia tribunal. Primam illam Pontificiae auctoritatis proprietatem explicare & confirmare adgreis diainur , extremo hujus dissertationis capite alteram confirmabimus . Dum igitur errare

Pontificem non posse dicimus , solas fidei definitiones spectamus a summis Pontificibus

320쪽

C A P. I. 3II Ecclesiae propostas contra insurgentes disse sones & errores in materia fidei ἔ non autem opiniones, quibus licet aliquid statuant, nihil tamen decernunt ex Catholica fide tenendum , nihilque damnant tanquam ab ea alienum ' non simplicia praecepta , quae ad fidei definitionem reserri non possint ' non judicia de personis tantum , non ipsa disciplinae decreta, quae ad fidem non pertinent' non tandem omissiones definitionum fidei , quae si omittantur , quum definiendum aliis ruid esset, culpa omissionis non esset errorogmaticae definitionis nec error in fide . Praeterea, ut rectet observat s χ),

, , fidei definitiones debent esse actus planeis liberi & voluntarii : si quae enim verba is fidei contraria exteriori .vi extorquere nisse tur ab invito, & si culpam involverent,

, , manifesta tamen exterior vis satis pate sa-

,, Ceret , ea Verba non exprimere veram

is sententiam & fidem eius , qui sic exterius is adigitur ad id dicendum , quod ipse inte-

. , rius non credit, nec diceret , si non co- geretur . Heinc actus metu extorti tan-

, , quam non omnino liberi ex ipso ei Vili jureo nulli judicantur. Quum ergo Ponti- , , fices nulla vi exteriori cogente ob vindican-

, , dam Catholicae fidei unitatem quibusdam di L,, sensionibus impetitam aliquod dogma cir-

ca fidem credendum proponunt, atque con