장음표시 사용
361쪽
C A p. III. poli tuni, non disiungi a Christi promissione,
ob quam certum praemiserat, in Romana Se . .
de non posse sdem sentire defectum ' Quod u
trumque paucis complexus venerabilis
majoris Cariusiae Prior in litteris ad eumdem Pontificem 37ὶ tomo tertio operum S. Bernardi insertis, Sedis Apostolicae fidem atque constant iam, ipso , qui eam dedit praedicente, o roborantes Christi pro
missionem petra factam respicie j non bolum
non defecturam , sed θ alios confirmaturam scripsit. Et S. Anselmus Episcopus Laecnsis in opusculo adversus Guibertum : Quum pro fide Petri, ne deficiat, a Chrso oratum sit unius
Romani Patriarcis fris, in qua fratres suos confirmet, nunquam deficiei. s 38ὶ Scholastici
ae tam perspicua a nobis adferri , quod apud Febronitim viderit ex NataIi alexandro spost Latiuolum ac Maimbur gum J indieari Patrum ac Tractatorum Melesiasticorum maximam partem Tertiaιianum , se ianum, Hilarium , Basilium, Iobarinem chrys timum, Ambrosium , Concilia Cartsviniense & Μdmiranum , S. Aueusti m . S. sertia Ium Alexandrinum, S. Leonem, S. Pras'erum , Theodor rum, Bedam, Geooisiactum , qui in christi verbis nonnisi at noleant privilestium personale Petri , quod in solis Apostolis confirmandis sisteret. Quae ex Ioueaisne Chrysost - , ambrosio, Leone, TheodoWeto , TbeophrIacto produxi mus , satis ostendunt huiusmodi indiculos Patrum non ad veritatem, sed ad pompam , atque ad neum incautis faciendum pertexi. Nam quod ad ceteros adtinet , ex illis arguere quisque potest , non esse , eur Natali eiusque exscriptori Feb onis fidem habeamus. Lusus est in iis verbis r rivilegium personata . Utique ut in ritisebronio anim
362쪽
Iabo, quos Febronius cum Natali Al xandro audri pro sua opinione indicare , AIbertum
Mapnum , S. Thomam , S. Bonaventuram , coi.etum de Lira , ac Dio Vsiti in Carthusa
num - , Albertus Magnus ita loquitur
duriti. aliquid personalis Petro promittitur, si eius fides Aetectura non erat , in Pirro enim debuit profecto Christi
oratio tuam emi ac iam exerere ; sed quum idipsum Petro pronailsum m. Christo tuerit , ut aliquaudo ouυemur confir naaret farres suor, absolute ac mere persisnale diei nequit,
ut quod ad bonum fratrum ordinaretur . Ridicule igitur adtestantur Pacies, qui aliud nihil dicunt, quam Chriitum ora illa, vel ut haberet s Petrus a in fide liberrimam , fomrisii ,1 is , ιειυimspina tu , preseverantissimam voluntatens s quemadmodum Austustinus de eo resti. ik aerat. cap. s. Jωel ut post iaplum meetionis ad pristinum statum paenitem do resurgeret Γ ut Beda J. Citent Laumius , Natalis, Bose fueritις, atque Febron iur, citent si possunt , Patres , qui particularem & personalem Petri fidem , ut ait idem F bron iur I T. I. eap. V. I. n. a. J, sed stam ea Christi ratione spectari, fratresque in side ab eo confirmandos nonis nisi Apostolos fuisse, nisi hoc faciant, frustra in congerendis Patrum sententiis laborant. Coneilia autem Miιmit num, & Carrbs utense ab hoc indiculo penitus demant , quum ea Concilia verbis Christi Raeavi e e. ad id solum, utantur, ut contra Pelagianor non humanae potestatis, sed gratiae divinae fuisse opus non defecturam Perei fidem oste dant; quod utique sive mere personaliter fuerit Petri fides, sive ad Eeclesiam in Fidei unitate conservandam pertinum rit , v rissimum erit, aeque ab orthodoxo quopiam script
dinalem . Verum hie ita Lucae locum interpretatur, ut Gratiae necessitatem probet: quasi Sarauar tentabit me premimrente, sed non praeυareb t , S hoc non erit ex μδis , sed ex me, qui fine rogavi , scilicet ut nota defietat fiet tua,' tum Bedae sententiam recitat, quam supra descripsi : quia hoc autem ad praesentem disputationem ' Innocentirer porto
363쪽
,, principalis fuit , ut per ipsum haec conis
ι, fortatio ad alios ordinate derivetur . Ego,, autem rogavi pro te , ut non desciat fides,, tua. Hoc argumentum essicax est pro Se-
,, de Pet=i & successore illius , quod fides,, ejus non finaliter deficiat Magistrum sequitur multo celebrior discipulus S. Tbomas s i) qui Christi orationem S. Petνi Ecclesiae adcommodans, sola , inquit , Petri EOcissa inυiolata permansi ς unde Lucae XXII. ego rogavi pro te me. , atque ut Sed is & seis dentis distinctioni effugium praecluderet, alibi ait s a): Dominus Lueae' XXII. Petroi, dixit, quem summum Pontificem constiis tuit, Ego rogavi pro te oec. Et huius ra- , , tio est , quia UNA FIDEs debet esse toiso tius Eccletiae secundum illud I. Cor. I. Idipsum dieatis omnes , or non fini in vo- bis schismata : quod servari non posset , is nisi quaestio fidei exorta determinetur per Z a ,, eum;
III. ipso favente Natali Alexandes Cap. Maiores de Baptismo ο erus efflu, re serm. a. oe 3. de consereatisne R mani Pontifieis Sedi S. Fet i , sue Sedi Apostolicae hunc locum adcommodat . Idipsum facit in litteris ad Patriuis cham Constantinopolitanum apud Bo querum in stet is mjusdem Pontificis pag. 4r. Itane vero sibi tam turpiter adversatus fuerit, ut in sermone I. de Ss. Petro S Paullo ad personale Petri privilegium in successores minime derivandum Christi verba referre non dubitarit Febrenianis id vitium est punnantia loqui, non Innoeentio III. doctissimo suae aetatis i i ritifici. 4o in cap. LXII. Lucae . . ' et in cap. I I. Matth.
364쪽
is lus sententia a tota Ecclesia firmiter te- is neatur . In eamdem sententiam S. Bon
mentura 43): potest illud referri ad EeHesam Petri pro cujus fide rogavis Dominus. Et baec Ecclesia quae designatur per Petri naviculam ,
ιicet concutiatur, tamen non naufragatur. Suis
perius item dixerat 44ὶ: Chrsus hoc ve bo. frauit totius fisi fundamentum . . . Hiac es quod Petrus es vocatus , oe ei concessum es , ων de Eeclesia eius nunquam deficiat vera μdes; Ego rogavi pro te ut non deficiat iades tua. Luculentum quoque est rani t stimonium s): Confirma &e. me dicitur et , quia Ecclesa erat sibi committenda , ut habetur Iohan. uir. cap. pasce agnos meos . Ex hoc etiam patet , Idem non deficere usque
ad finem mundi potissme in Ecclesia Romana, quae a Petra po Chrsum fundata est . S perest Dioninus Carlbusianus sψοὶ : quid ergo ille λ Item quoniam Petro specialiteν fuit
Ecclesia committenda , unde quod dicitur : ut non defietat fides tua , pσηitur, ut non de etat fides Ecclesiae tibi committendae. Sicque ex verbis his sumitur argumentum, quod fides E clina Romanae , quam Petrus in ea planta
vir, si usque in suem saeculi duratura . Annon qui haec legerit , Lausoli qui primus hoste
365쪽
hoste uobis Scholasticos obiecit, imprudenis fiam, Natalis vero & Febronii qui tam cceis eo duci se se regendos commisere , inconsis derantiam , ac levi ratem stupebit λ Quid Nnim aliud est pro tua sententia Auctorum, qui conceptis Verbis alteram plane adversam tueantur, indicem ob oculos ponere, quam Lectores in laqueos fraudulenter impellere
Sed ad Gallicanos Praesules nos convertamus, quos non aliter, ac nos Liuae locum expli care praemisimus. Quae a. ad Innocen-ιjum X. LXXXV. Galliarum Antistites scripserint, primo capite adtulimus; ea animo repetantur. Plura in hanc rem cI. Soardi ex Pastoralibus s47 Fenelonii Cameraeensis 8 I,
de Vilierest Lugdunensis Archiepiscopi V ὶ
aliorumque Gallorum Archiepiscoporum litteris erudite collegit . Unum ab eo omisissum A sed qui apud adversarios plurimi va. Icat, adlegabo Eo uetium. Debebat, inquit ille' in suis Evangelii meditationibus f so), de-ribat semper in Ecessa adesse Petrus , qui
366쪽
338 DisSERTATIO V. suos fratres confirmaret in fis . Id reman
erat opportunum, ut sententiarum unitas seroaretur , quam Salvator omnium maxime expeteribat : haec auctoritas tanto magis erat neis
.essaria sub Apostolorum successoribus , quanto horum fides minus erat firma, quam illa in
rum inpostolorum : hancque auctoritatem in Romanos Pontifices Petri successores transsu.sam declarat. γVI. At unde, inquies , haec omnia. Pontificis ατ ναλειαν confrmare ostenderes Nonne & aliis Episcopis cura confirmandorum fratrum incumbit, si quod in suis Ecclesiis scandalum contra fidei unitatem excitaretur Τnec tamen ita pro cujusque Episcopi fide Grasse Christus dicendus est , ut descere ille& errare in fide non possit . Ita sane ; sed
magnum inter alios Episcopos, Romanum Pontificem discrimen intercedit, quemadmodum etiam in Antisthronio animadverti .
,, Quum enim illi,' inquit Basierimus fuer), is singularibus praesint Ecclesiis , si in fideis deficerent, in errorem non traherent toisse tam Ecclesiam; ac propterea in fallibilita. is iis promissio totam Ecclesiam respiciens, is ipsis necessaria non suit. At Romani Pon ,, tifices quum non minus quam Petrus ex is primatu universe praes ni Ecclesiae, & in ,, periculis fidei unitatem ejusdem fidei debeant in ea tueri & continere confirmano dois
IsrJ De vi se ratione Primatus cap. XV. l. 3. pu.
367쪽
,, dorsim fratrum ossicio; quod dum ex j ii- ,, risdictione sibi competente , in finem
primatus necessaria exercent, non sine viri coactiva unitatis exercent : si deficerent ,, in fide, in errorem traherent totam Ecinis esesiam , quae jure primatus ipsoriim fidei ,, debet adhaerere; ac idcirco ne & ipsi de . se ficerent in fide, oratio Christi interpotais ta dicenda est . Quamobrem Galliarum Episcopi , quum sngulos Episcopos errare
posse non inviti sateantur, Romanum tamen
Pontificem ex Christi promissionibus : Ego
rogavi, ea praeditum potestate consentiunt ,
ut ejus definitionibus subesse falsum non possit sue et). Enimvero Illustris s. d' .argentνὸTutel ins Episcopus hoc ipso Christi oracu
lo utitur , ut Petri exinde Primatum coninfirmet , colligatque contingere non 'se , uφRomanus Pontifex in fde pertinaciter erret sa). Celeberrimus quoque dum viveret Ruis
368쪽
ebenensium Antistes Abelb in egregio , qui
tertium Cadomι prodiit an. Ioao. , Tractatu Gallico de obedientia Romano Pontifica deoιta
3 l, ait , idqiae ex Ecclesiae ipsius sententia , verba illa Christi ita intelligenda esse.
ut ad S. Petrum ejusque successores Romanos Pontifices spectare evincant omnes Fidei Catholicae veritates certo definire , omnesque fidei adversantes errores improbare atque proscribere. VII. Illustranda nune paullo uberius ea sunt, qx ae de Romam Pontificis Primatu e lusque vi ad Fidei unitatem cogente .nuper adtigimus; novumque ac splendidum in rem
nostrum argumentum promemus. Recolamus
igitur , quod luperiore dissertatione posuimus, Romanum Pontificem sui vi Primatus esse Catholicae unitatis centrum a Christo ὰ omino constitutum . Hinc enim sequitur , ius ipsi esse cosendi omnes Catholicos , t tamque Catholicam Ecclesiam ad eamdem secum unitatem praesertim in fide . Quem d modum ergo nemini licet ab unitate R
mam Pontificis se separare , ita ne licebit quidem ulli aliam profiteri fidem ab ea ,
369쪽
C A P. III. quam Romani Pontifices ex ossicio tradunt , atque definiunt. Quomodo enim hi jure primatus cogere possent, qui sunt undique , FLdeles , ut Irenaeus aiebat, ut secum conveni. rent propter potentiorem principalitatem , nisi
illos etiam ad eamdem fidei doctrinam amo plectendam , profitendamque cogere possent λ1d autem ex antiquitate exploratius fiet, si antiquam praxim, rationemque expendamus, qua totius Catholici orbis ecclesiae cum Romana communicabant. Haec communio, quae uno caritatis vinculo omnes catholicas Ee. Helias cum Romano Pontifice totius catholiis cae communionis centro compingebat , fiebat per litteras, quas pacificas seu communiis
catorias appellabant f ss) . Verum illud et
iam animadvertendum, quorum Episcoporum ad Romanam Sedem litterae exploraram non exhiberent professionem fidei , eas nequaquam receptas fuisse, neque iisdem redditam a Romano Pontifice communionis responsio.
nem sue De hae toto genere , inquit Febronius T. II. pag. 4o6. Epistolarum, olim in Eectelia usitatarum ext se ele gantissimul libellus Francisci Bernardi Ferraii de antiquo ecclesiasticariim epistolarum genere . Corri e Lector μὲν nianum hoc sphalma Ferreis, ac scribe Ferrarii, cuius liber prodiit Mediolani Conier praeterea s ut Fobroni ni eruditioni aliquid ex nostro promptuariolo aditetamus Philippum Priorium in libro de epistolis Canonicis Paeolii xs s. Franeistum Dominicum Beueiuium in dissertationi bus quinque de litteris encyelicis Taurini t 18. & si ii Cet, Io b. Rυ ο ιυπι ΚiesIintium in dii sertatione δε arabit; primiti- Eeelesa ope Luerarunλ ωἰumunicat laeum comnubis Lipiae a M.
370쪽
nem , quamdiu ipsarum Scriptores in fidei professione, aliisve ad fidem spectantibus non penitus satis se eissent . Ita quum omnino non placuisset fidei professio , quam Epiri ieieris Episcopi ad Horm dam dederant ; misit ipse sermulam fidei cum Romanae Eccleissae nde penitus concordem , cui illi una
eum Jobanne Nicopolitano Μetropolita aperte subscriberent, ut communicatoriae litterae iis psis redderentur c 363 . Ita etiam Felix III. monuerat Thalasium Archimandri tam Monais chorum Conseantinopoleos , ne communicaret
cum Regiae urbis Episcopo , nisi prius fi
dem professus esset , quae Romano Pontifici probaretur . Similia leguntur de Anatolio Constantisopolitano Episcopo , cui communicatorias reddere litteras S. Leo tamdiu di
stulit, quoad circa fidem secisset satis sue in .
Idem S. Leo pleniorem fidei expositionem a S. Proteris Alaxandrino exegit 58 ) . Compertum itaque esse debet, unitatem communionis memoratis litteris compactam ad uinnitatem fidei cum primis ordinatam suisse , atque ita cum hac conjunctam , ut quod notavit cl. P. Garnerἰus) ssy), alteram sne
altera cum Romana Sede obtinere nemo potuerit . Equidem constat communicatorias litte-
Vide epist. VIII. & IX. Hormi suae. s Conser S. Leonis epistolas ερ. 7o. x. III. Loller.