장음표시 사용
131쪽
TRACTATUS SECUNDVs ei uocalibus, duabus breuibus . scilicet ut pro
μων. ἐφ' pro isi ἔμset. Hoc idem re duabus euenit diphthongis et . uidelicet, ct Oti cum pro breuibus habeanu
coniungimus, quae natura diuisae sunt. Est nan subiecta uirgulauersui circunflexa ita V. ut o Uπως oos. Yκοῖ,αsολκ, est dextra pars circuli adimam literam in sane Distinctio. dictionis applicata, qua nota male cohaerentia disceranuntur. Ut ς, N. τλτε. ἰώ, νους. Exigit hic locus. ut de acicentibus aliquid in usu per dicam, defini : ionem . quam Georgius ὀχοieοβοι mis, Herodiani Alexandrini Apollo Georgius ni j ueteris gramaticina filii, asserit esse, in medium c Maram, quae huiusmodi est.
est,ut uerbum uerbo reddam,Accentus est quaedam extensio uocis literatae sanae secundum enunciationem dictio nis prolatae . cum aliquo eorum quae sunt coniuncta circa unam syllabam: siue secundum cosuetudinem ii guae certae, siue secundum definitionemqus secundum proportionem existat strationem. Dictus est autem accentus ab eo Actentus quod accinit recongruit dictioni subiectae. Sunt autem aci unde dicat centus decem, per numeri perfectione, ex quibus septem. qui sunt a literis proprie uocantur accentus. tres autem ublimi abusive.qui a literis non fiunt. Ex A diuit in duas parteis, fit acutus regrauis. Ex θ.tres niat, circunflexus ex sue periori semicirculo. breuis ex inseriori, longus aut,ex linea media. Exu. diuise duo fiunt spiritus, acpars sinistra est densus, dextra autem tenuis. Tres autem alij ultimi non sunt ex literis. Diuiduntur uerb omnes in quatuor.υς τοσ νούς, χρήνους, πνευματα, tui πάθη. id est, tonos, tempora,spis ritus, ct passiones. Toni sunt tres, acum grauis.&circun Toni. flexus,qui extendunt uoces ad similitudinem currentium.
132쪽
tot enim sunt etia uiae uel acclives, uel decliues aut curuar. Acutus. Et acutus quidem acuens uocem, assimilatur uiae rectae de Gravis. sursum serenti. Grauis autem deprimens,d secundum ore
Circui G qualitatem dictus, comparatim uiae desiui. At circunfleexus, qui medius est, circunflectit. Horum duo proprii sunt toni acutus 2 circunflexus. Nam grauis, syllabicus tonus dicitur. iacens super syllabis quae non habent proprium tot . num. Et acutus quidem S grauis, toni simplices, circunflexus autem copostus,quia ex acuto &graui fit.Sed acutus ct circunflexus toni dictionum dictitur, grauis syllabarii.
Omnis uerb dictio sue monosyllaba, siue polysyllaba,
unum horum suscipit,vel in ultima uel in penultima,uel in antepenultima. d unusquis p tonus sortitus cst proprium Loria en locum. Acutus, tres, ultimam uidelicet syllabam, penulti Ny - mam.& antepenultimam.In ultima ponitur acutus,quando id quod suscepturum est eum, sit longum absque synodi rest, uel breue. ut cim e, σος,ο . talia enim per se posita acis untur. In consequentia uerb, hoc est, in contextu pluriotim dictionum grauantur. ut καλ- ανθρωπος. σοφος ανηρ . Omnis enim dictio acutum in fine suscipiens per se
acuitur, in consequentia autem acutus ingrauem mutartur. Item acutus ponitur in penultima, quando id, quod suscipit, natura fit longum, uel positione, ct finalis sit loti Longa ante sa. Longa enim ante longam non inflectitur, si non inui: S' acuitur necessarib. Nam grauis accentus, si sis snandus est. ultimum solum sortitur locum. Item silpra longam positione circunflexus non ponitur, sed acutus: etiam quando suscipiens accentum sit breue, ct ultima syllaba breuis,aut longa. ut λογος. πονος. λἰβης. εeo cy. Nam
super breui insexus non ponitur sed acutus. Item in anici penultima acutus solus, siue breuis siue longa suscipiens sit syllaba. ac finalis si breuis. ut iti ilio δος. Longa uerb existente finali. dictio non potest acui in ante Circuncter penultima κοi νοῦς, uerb potest. ut μωλεως, xus, Ante duas syllabas circunflexus non ponitur, sed aiησον /- euius m n Nessitate. Iccirco habens in ultima syllas Wσρηι --appellatur. Inpenultima oste οἱ ονον, si 'φ7 ΗφIV ναε νομ. In antepenultima π eρπαeos; eνομ siue βαρυ σ
133쪽
τR AC TATVs S ECVNDVS. ea νον. ηυτονον enim dicitur, quod ultima syllaba acuatur.
παξοἱirrovo si quodpenultima. προπαeοἱ ρνον. quod antcs penultima. βαe ονομ uero quod ultima grauatur, a qua βαρυτονον. omnis accentuum ratio pendet. Ponitur autem accentus.
quum opus sit, super uocalibus rediphthongis. Grauis accentus, si sgnandus est. unum tantum possidet locum. extremam scilicet syllabam, ut supra dictum est. ponis
tum grauem habent cum se inuicem sequantur. 2 simul alia aliam trahat, nec inter eas spiritus sulpensio fiat ulla. . Etenim inal is syllabis nunquam non signatur grauis aescentus, etsi quaelibet syllaba, praeter illam quae acuitur aut circunflebitur, graui accentu enuncietur. Tot enim sunt accentus graues in unaquaque dictione, quot sunt syllabae: illa excepta quae proprium habet. ut ais μυος. σά enim proprium habet accentum. acutum scilicet: caerterae uero, tam praecedentes quis, sequentes, gravem. Circunflexus uerb circunflectens dictionem, duo loca oce 2r nil cupauit, ultimam scilicet syllabam, penultimam. Ponitur autem in polysyllabis super ultimam, cum ex synae; resilonga fit. ut νανεικάα ναumst. Omnis enim synodi contrassio. resis ex acuto 2 graui inflexum accentum lacit. Etiam supersimpliciter long .ut τιμῆς. Omnis enim genitivus & dativus extremam produs Canon. 'ctum habens, accentum suscipientem, inflectitur. ut αeεσ
oc diphthongus finalis habens u. si suscipit tonum, Diphthonscircunflectitur. εν. οἴλαμροῦ, praeter adnotata, uidelis gus.cet ἰού, dc ού. Ponitur etiam supra penultimam quum longa sit natura, oc ultima breuis. ut μα α. γῖδε μουσα. Omnis enim natura longa ante finalem breutiem inflectitur, oc cum ex synaeresi penultima longa sererit. σβοάεται, βοῆτα. Omnis naiam synaeresis ex acutost graui circunflexum facit. Iccirco habens circunflexumr a in extre
134쪽
DE ACCENTI BV s. se extrema syllaba mei res νομ appellatur. ut ποιοῦ. Ii
ressio de inseri potest hoc in loco, cur circunflexus non tot soti' . Inu litus sit loca, quot acutus, ultimae, scilicet, penultimae, de '' ante penultimae. Respondetur, quod huius gratia non, potest circunflexus super tertiam syllabam locari, quia Macuto & graui percrasim compositus est. Acutus enitatio grauis concurrentes, circunflexum faciunt. Quoniam igitur non inuenitur acutus accentus ante treis syllabas, ob ineptam ac dissiicilem pronunciationem, nam si super Accentus quartam syllabam ponatur acutus. ut ἀπολλωνιος, uox nunqu mi' nempe, quae super eam in ipsa pronuntiatione per' sysi h -& eleuatur, in fine dictionis omnino deficeret, oc cadere cum tres sequentes syllabae graui accentu contis hilato. ac aequali tono forent enuntiandae. Huius gratia ne p circunflexus ante duas syllabas locari potest. ut γος ποιου/qμος. Si enim circunflexus super syllabam ponatur oc super ου. quae a fine tertia est. liquido apparet acutum accentum quartum possidere locum. Nam tar. . metsi non omnis dicto habens circunflexum ex crast conai l . sistat. ac saltem ipse circunflexus ui acpotestate. 2 acutum complectitur&grauem, d ob hanc causam syllabam aps . Petit quaesit aut natura, aut ex crast Ionga, ct duo habeat' ' tempora, quae aut actu, autpotestate inquas diuidi possit, ad cuius diuisionem stipse circunsexus diuidatur in acuatum scilicet dc gravem. utetrurizρ,--χiamobrem cum secundum elus syllabae tempus,quae circunflexo prosnuntiatur accentu, grauem habere uideatur, identidem sequeretur, tres graues accentus post unum acutum pronuntiari. ut ποid ἔμεθα, ποάομεθα quod quidem ineptissimum est. Dictum est etiam circunflexum poni silper penultisma sist natura longad extrema breuis. ut ιαα, μουσα. At
s sorte euenerit, ut ultima quo*st natura longa, nequas quam penultima circunssexu si per se habere potest:quamobrem ambae, siue actu siue potestate diuisibiles sunt ad quorum diuisionem, dc circunsexum diuidi necesse est, in acutum uidelicet&grauem: d sic acutus quartum positi debit locum, grauis tertium 2 deinceps, ut supra. Iccirco
135쪽
TRACTATUS SECUNDVS. σ3 cautum est,ut longa ante longam acuatur. quae si in duas dissoluatur syllabas. acutum qui simplex est, super penulti
εποiε si κ. Etiam si penultimastpositione longa,licet exi trema breuis existat, non ob hoc circunflectitur, sed acutatur. mandoquidem uocalis quae ex senatura breuis est. ec unum tantum habet tempus,uirtute conssinantium producitur: nec ulla ratioe dis lui potest, sicut dissoluitur quς est natura longa. huius gratia simplicem appetit accentu, acutum scilicet. ut ρνοι R. id est tempora duo sim μακeei,Mβραχμα. Ses Tempora, quitur enim uocaleis tempus unum,aut duo. Breuis uocalis unum tempus habet. longa duo. His nan p signis, siue notis utebantur antiqui in ambiguis dichronis, ut supra adnotauimus. ostendentes quς earum longs es eat.& quς breues. Πνευματα autem, hoc est, spicitus, duo, ιρασμαΜψi7, quae ad silmmam uocalem siue diphthongum in principio dictionis ponuntur. aspiraturWe. cum in principio dictionis ponitur. ut ἐάμη.Ποθη tria, αποηοφος, ψ υποδὶασολή. hae tres notae Prisono, non proprie appellantur accentus, cum a literis factae non sint, sed πάθη, hoc est, piniones, quod circa dictiohespartientes uersentur, nec super uocaleis ponutur sicuti alii a centus. Nam αποσροφος dictionis desectum indicans, me
per extremam consonantem locatur. uero re vetros .
Ausολοῦ dictionibus silpponun ur:alterum quidem Ut duas dictiones coniungat, quae natura diuisae sunt: alterum Lesrb ut male cohaerentes discernat.
DE DECLINATIONEI NOMINUM. Ominum declinationes sunt quin p: quati e parisyllabae, quinta uerb imparisyllaba. & hae quidem simplices dicuntur,quando ne* synaeresin neque crasin patiuntur.
136쪽
u. uertere. Dores x.in a. Nominatis uus in a.
DE PRIMA DECLINAT 1ONA ET HAEc PARI SYLLAB.
P Rima igitur declinatio est pari syllaborum nominum
masculinorum tantum in ας. aut in ης. desinentium.
ut ὁ ωνεiας. ὁ morum genitivus ob id quiadem uarius est. quia uarii sunt linguarum usus. Hac de causa priusquis, ad nominum inflexionem ueniamus.de eo. de aliis casibus nonnulla, quae quidem obseruatior ne digna nobis uisa sunt, praeponenda censuimus. At ut ordinem casuum sequamur primum quidem sciendum est. qubdad singularem nominatiuum attinet, Iones in nominibus in ας. desinentibus, nisi Dorica fuerint. sicut est
es saς. Sunt tamen qui uelint hic ἀm: υσι, esse, hoc est uocativum pro nominatiuo poni, quorum opinioni Prisscianus noster adstipulatur, qui ubi de constructione sci irbi scinquit. Antiquis quo p mos est, nominatiuo Sprouocativis proferre. Homerus ἰλιάδος D GNος ο uo ἔφοεῆς, ἡ τ ar επακούος. quem secutus Veg. in xi. Cornis per hesperidum fluuius regnator aquarum. suuius profluuio dixit. Macedones autem, o Tessali e contrario uocati uos pro nominatiuis proferresbiebant. Homerus Naαῖος α. hiemiscelliuκτiετα lενς.hic uocativus pro nominativo. ικτιετα pro iniet ετης. Vnde Romani frequentissime huiudistem odi nomina. d maximr appellativa per uocativum praecum etiam pro suo nominativo. ut Sophista. Cithari sta. Persius tamen indubitanter pro nominativo posuit. Censorem ue tuum,uel quod trabeate salutas. trabeate dixit pro trabeatus. haec Priscianus.
137쪽
Sic enim ueteres praepositi uis uocalibus in diphth. etiam impropriis i. ad bere selebant. Nunc uero in tribus impropriis, hoc est, α. κ. 0. usus obtinuit ut i. subscribatur: quod ideo quidem rictum est ut lectio fieret clarior. Excivpiuntur autem nomina inuri desnentia, quae per abiectio
- απφῖ, m απφυ. 6c similia, quorum dativus omnino res spuiti. quoniam nulla inuenitur dictio, quae in in. diphth. desinat. in etiam Aeoles dativis in ω. desinentibus i. no
adscribunt. Datiuus uerb dualis cum semper'n diphth.
138쪽
DE PRIMA DECL. PAR Is YLL. sue propriam, siue impropriam exeat, i. non prolatum
semper habet. ut το ὲe uiserit. τῶν Laoc μ. τῶν Pluralis dati At dativus pluralis aut ini. prolatum desinit. ut τοῖς αμασα ταῖς γυναIi: aut non prolatum. ut τοῖς εοιοας. τοῖς
in sicut I εἱέα. Dissoluunt enim
Dor R-οτν r. Remrοτεα α similia. Dores ureb in nominibus in xς. desinentibus, uertentes a. in α. sicut in aliis casibus, τομαρουιλαμ dicunt. Θεοζ. ἔμ isi θαλαμιν ελυκς. μουνος qui θε&ς κeo νιδαμ λαπενθερον εἱεις. Vocasuus. Id κυτικη, eo ερμεια ηοiνῖς, M-α: ῖς. Nam Attis Mos atti . ci in omnibus numeris cui usitis declinationis, parem faci nox unt uocativum nominativo. Hoc etiam annotandum est. Nomina parisyllaba in κς. desnentia, facere uocatis Exceptionea Luna in κ.ut δενιοις,ἔλei Ot: Annotantur φωλαχνα. o πυeωλμης, ω πνρας ρα. M o μενα σης, ωμενα λμα, quae Nomina in hanc regulam non sequuntur. Etiam in της. desinentiayas ς' risyllaba,inu. correptum faciunt uocativum. ut ὁτο ους
Gentilia in Nomina qui1' gentilia in ης. desinentia, in a. faciunt
139쪽
Possiint 2 singula a singulis geniti uis singulatibus de sui
1om Iones in his quae habet m. diphthongon, siue 16-
140쪽
DE sECUNDA DECL. PARI SYLL. singularis numerus huiuscemodi nominis uario modo apud poetas scribi. sic. o ne ne ἔομῆς,
DE SECvNDA DECLINATIONE PARI SYLLABORUM. seeunda de o Ecunda declinatio est parisyllaborum nominum Inon do. α. siue in v. desinentium, generis tantum sceminini.
morum genitivus in ας. uel in xς. Datiuus in a. uel in ν. diphth. improprias desinit. In ν. uerbaceusathius eum notatio. uocali nominatiui. In qua declinatione illud in primis aduertendum est n singulari nominatiuo quasdam ex uos calibus a. finalem, quasdam x. nonnullas utruncy appes
sonantibus quaedam appetunt a. ut l. I. σ. simplex ac duplix, dc geminatum λλ. ut φν', οἱ vila, μουσα, θαλασα, Σκελγur. Ἀλκ tamen nomen proprium mulieris. dc πελλη, quod est urbis nomen excipiuntur. QMaedam praeterea κ. ut 8. α γ.&simplex siue per se, siue in alterius comples