장음표시 사용
121쪽
Hosychii notitia illa, qua indicat Vocabulum ρ καλέον idem valere atque ξ,10ήν, adegit ut prop0neret n0stri versus hanc lectionem ζέσο . . ni V oκαλέαν ωλον δευσε 0ν ' quam lectionem ut commendaret monuit legente optimo fieri p0tuisse, ut Anyto respexerit Euripidis Phoenissarum Versum 1159:
At quamvis sagaciter varia coniecerint Viri docti, nemo tamen pristinam revocavit leotionem, quae in codie Platet sub 0rruptelis. Etenim in hoc codice, antequam huic epigrammati operam navavit Corrector, Sic legebatur noster VerSuS ζε , iam δ' orαλίαν βούλον ἴδει σε φονα, e quibus Verbis, a librari A prosectis, levibus quibusdam mutationibus allatis Stadtinuellerus effecit lecti0nem ζ. 66 ri δ' ίργαλεα Iobλον Ἀδευσε χνονα, quam reserendam esse putat ad Iliadis versum 52l
Quodsi iure suspicatus est Stadim uellerus hanc esse Veram lectionem, denuo nobis erit credendum sic adhibuisso Anyten Vocabula pila, ut Dorica terminatione iis assi Xe
Maior etiam est numerus earum Deum vel locutionum Homeristarum, qua dialecto non S0llieitata desumpsit Anyte, Sive eandem sedem in Versu ei nSSignavit, qua p0SitnSin venerat eas in lante, id quod praesertim in Versuum finibus occurrere aliquoties iam vidimus), Sive alio oeo atque obtinebant in Xemplo ea collocaVit. Prioris imitationum generis haec collegi Xompla Anyte IX. 144. 1.
122쪽
Utrumque imitationum genus inest in tribus Versibus pri0ribu epigrammatis VII 486, quod cum c0mponeret Anyto sine dubio memor fuit Iliadis vorsuum XXIII102-106, ut iure bservat Stadim uellerus. VideamuS modo Anytes VII. 486 1-3.
123쪽
Itaque substantivum i potvi bi ab Homericorum Versuum initiis positum, apud Anyten quoque VerSum incipit, adiectivum vero in ita , in imitatione Sedem mutnVit. Restat ut recenseam vocabula illa Homerica, quae integra quidem Servavit nostra, sed ea tamen ratione in poesi Sua adhibuit, ut, cum iis uteretur, nullum certum VerSum Homericum respeXisse Videatur. Sunt autem haec αἰπυν VI. 123 3ὶ, Potito oo; VI. 153 23 Aς ὁ παρος VII. 202 1. Cf. Homerica locuti , τὐ παρος rio l. VII. 370 alibi , oiuq VII. 202. A). δαψοινόν VII. 208. 2ὶ, ταλαυοίνου VII. 208. I), προικαλλε VII. 215. 33. ὐκ Duooον VII. 486 2
cui adverbio X tremam pariter edom in Veresu SSignaVit. Qua hucusque enum0ravi 000 ac locutione H0meri-eaS, in Anyte carminibus obvias, eae abunde Stendere mihi videntur pica poesi strenue StuduiSS enm, Unde sit laetum ut, quum memoria teneret ingentem Homerieorum VerSuum copiam, identidem eorum particula in Sua ipsius carmina transtulerit. Ceterum cavsendum nobis St, ne in univerSum Omnia ea Oeabula, quae epi eam inpiant dialectum, e ipsis Homericis carminibus in n0Strae Oetriae epigrammata fluXisSe putemus, quoniam nonnullaSeiusmodi Voce non e sepi ea poesi, Verum se recentioribus
124쪽
sontibus hausit Anyto. Namque tragica quoque Atticorum poesi magnopere delectabatur nec raro imitata est Aeschyli, Sophoclis, Euripidi l0eutione peculiare atque sermonis propriotates. Hoc autem habent tragici illi, ut nonnumquam Surpent Oee quaSdam ad picae dialecti normamc0nsormataS, qua tamen fruStra quaera in Homerici carminibus uu0dsi eiusmodi novicia, ut ita dicam, forma opica recurrit apud nostram, dubium non est quin ad Atticorum tragicam muSam, non ad epicam poesin Sit 1 0forsenda illa. Veluti primo obtutu credat qui opicam dictionem praebuisse Anytae formam oσεις VII. 202 23, attamen iniuria, quia apud Homerum futuri temporis activi a Verb0 o ii nihil est in usu nisi participii 0rma seminina υρσουσα Il. XXI. 3353. Credendum non St Anyten Sua ponte a participi ορσουσα derivaSSe convenientem indicativi formam, nam ipsam illam secundam huius indicativi personam invenit apud Sophoelem, qui in Antigone ihao dicentem acit Tiresiam
qui vorsus sine dubio ob oculo obverSabatur Tegeaeae poe-triae, quum caneret
id quod a tiam re confirmatur, qu0d apud utrumque poetam novum incipit Vel Sum forma oσεις. De adem Sophocli tragoedia nos adm0net epigramma VII. 15; cuius cum componeret duo vel Su prioreS, qui Sic se habent
Anyto profecto immem0 non tradi pulcherrimi illius chori cantici, in quo, cum turbido mari comparan mala, quibus afflictatur genus humanum, cantat SophoeleS 1 v. 1000.
125쪽
θινα etc. ii Nec mirum tuo in deliciis habuit n0stra hanc ad00 trag00diam, quia fieri non potuit quin gratae aeceptaequeo fuerint laudes muliebris virtutis, qua hac potiSSimum in sabula praeclarissime di Xisse tragieum p0etam ViX Opus est memorare. Sed cetera quoque illeorum tragicorum opora lectitata esse ab Anyte, unde Sit factum ut X eis otiam haud pauca desumpserit, et quidem imprimi Voces ac loeutione minus Sitatas, Sequens Oeet 00nspectus, in quo Sterisco Sunt notati l0ci illi, quos anto iam indicavit Bottgonstein ius. )' nyt0 VI. 123. - 2.
126쪽
. Euripidi Iphig. Taur. 38έ. citri δὲ θυσίαις r δεται cio oro κτόνοις. Anytes VII. 202. l.
Euripidis Iphig. Taur. 288 Sq.
i Anyten respexisse hunc Medeae versum vidit Stadtmuellerus, Cuiu cf. annot ad Anyte versum VII. 646. 2.
127쪽
Hoc catalogo aesturate perlecto nos non fugit nequaquam 0mnia perinde Atticorum tragi eorum per reSpe XiSS Anyten in epigrammatis suis ab aliis enim tragoediis saepius eXempla Sibi sum pSisse, alias vero omnino negleXiSS Videtur. NeSein quidem non sum nos, qui Xiguam tantum teneamus partem Anyte carminum, vi pro certo definire 90SSe, qua adeo tragoedia coteris omnibus praetulerit poetria, quia optime fieri p0tuit, ut in epigrammati nunc deperditis usurpaverit voles vel loeutione desumptas X illis tragoediis, quas non respeXisSe 0bis videtur Odie, attamen hoc certe affirmare nobis ieet, magnopere eleetatam Ss nostram et Sophoclis Antigone se iis inter Aeschyli Euripidisque tragoedias, in quibus prima agant partes Agamemnon Vel huius liberi. Nam, uti vidimus, non minus quattuor locos se Aeschyli Orest0ia imitantur Anytes arminum reliquiae nec desunt in iis locutiones, quae referri p0SSint ad Euripidis Orestem, Iphigeniam Tauridensem, Iphigeniam Aulidensem. Tunc praeSertim, quum cantabat Anyte liberorum amorem erga parente aut parentes captos desiderio liberorum mortuorum, memor fuisse videtur Summa illius pietatis, qua florere novimuSin Attica trag00dia Orestem eiuSque Or0reS. Unus etiam mihi est mem0randus Oeta, cum Uiu Ser-
128쪽
mon habet quaedam Similia Anytes ratio, Simonidem die . Nota est res Anyten eiuSque aequales, quum Studerent arti epigrammaticae, ductos esse Xemplo ei poeta0; cuius p00Sis, Vel potius, ut dicam accuratiUS, quae 900Sis Al0Xandrina aptato sub ius nomine Venditabatur, ita eis
obversabatur ob oculos, ut inter Oriam epigrammata reperiantur, quae merae Sint retractatione carminum Simoni- deorum Quum igitur aret saepe inter se conveniant Simoni deorum nytesque carminum argumenta, minime mirum eSt, quod etiam quaedam Voce ac locutiones, apud Simonidem Obviae, reeurrunt in Anytes epigrammatis. Veluti cum Deutione Erq Di να Dire, qua USA St 0etria in Versu XVI. 228. 1 comparare Velim formn risit σαι, USUrpntnmin carmine Simonide VI 2, quod carmen nostrae ignotum non fuisse inde etiam apparet, qu0d reSpeXit eila argumentum in componendo epigrammate su VI 23 i Pariter
initium Anytes carminis VII 208
nobis revoeat in memoriam primum Versum epigrammatis
Sed iam satis est eXemplorum, Opinor, quibu demonStrem p0etriam n0stram, interiore cognitione Graecarum litterarum Ornatam, Sermoni Sui materiem Variis e partibus sibi c0ng0SSiSSe. Quomodo autem fit ut farrago illa, in qua agn0Vimus Voces Homericas, locutione tragici poetis propri , Oeabula e Simonidea poesi desumpta, minime tamen ingrate S0net auribus nostris, quin etiam pr0priam quandam prae Se ferat indolem, ut a vel delectemur inter legendum Huius rei Variae esse causa mihi Videntur. Primum Anyte Semper, quam maXime potuit, Doricae dialeeto adaptaVit omnia ea, quae mutuata Stis SeriptoribUS, U0
129쪽
rum dialectus ab ipsius rat diveresa. Qu0d quum sauei ut 0X dialectorum diversitate orta est iucunda quaodam Sermonis constantia, quae, ut in trun Si tu denuo id moneam, tantum n0ncogit no paucis illis locis, ubi in odicibus a librariis traditae Sunt formae Ionicae, audae ter Subestituere vera formas D ea . Deind0 00 etiam est risi tum nytes Sermonis, quod redundat αξ ρ 1μένοις, quibus XCogitandi magnam dedi μμο 0peram Videtur p00tria. Suidas, qui n0nnulla e his vocibus interpretatus eSt, i mai0rem earum partem silentio praeteriit, quum e0ntra in leXle Suo quaSi Anyte earminibus propria memoravit quaedam Vocabula, minus quidem usitata nec tamen ab ipsa demum p tria feta. Itaque rem0ti vocibu illis, rias a vetustioribu auetoribu desumere potitit poetria additisque aliqu0 vocabulis a Suida neglecti S c Spectu Anyte απαξ εἰρ PDων evadet hic κοάνει VI. 23 1., quod SubStantivum hasta Signifieatione prima, quantium Scimus USurpnVit Anyte, p0Stiam eodem adhibi iit sensu Nietas VI. 22. 1.
130쪽
Inter V000 recen Sa imprimis attondendum nobis si ad adiectiva ea, qua ad rationem Ornandam atque Variegandam XcogitaSSe Oetriam apertum St. Nempe Semel admoniti iusmodi adiectivis delectari Anyton, adit videbimus alia quoque multa pitheta ornantia inesse in ius epigrammatis. Inter quae Sunt, quae tantopere ei placent, ut idunt id0m a teret. Voluti in dolidiis habet adiectivum I Looop, quod ter legitur in eius carminum reliquiis, Datque vol 0Xies pud eam recurrit adiectivum ἐλος qu0 hic
ὶ Fieri tamen potuit, ut Anyte ipsa non excogitaverit hoc adiectivum, quod ignotus ei non fuerit Hesiodi per et dier. v. 205 ίδ ρηξ τροσίε τευ ηδο α το κι δε ρον, quo tamen loco utin-kenius pro το κιλ δεlρ legendum esse τοlκ λ γηρυν suspicatus est
2 VII. 486. 4. VII. 646 2. XVI. 228. 2.' VII. 480 2. VII. 46. 1. VII. 24. 4. X. II 1. IX. 144. 3. XVI. 228. 4.l Huius vocis accusativus singularis legitur VI. 23. 2 ac donia VII. 202 4.