Studia in Anytes poetriae vitam et carminum reliquias

141쪽

et prior heXameter et uterquo penta motor liberi sunt a Spondeis. Persuasum mihi est Anyton nonnisi necessitato coactam confugisse ad genitivum inS0litum καλλευς quum ante copulam καί abstinendum mi esses a s0rma dactyliea καQeoς, ne a Cretie insti90ret Versus. Id 0rte affirmare licebit Anyten parco tantum atque hic illic potius c0aetam quam sua ponte in heXametros Suos admisisse pedes 90ndiacos. Quare it ut . XVI. 228. 1 tradita lectioni

praeseram lectionem

Etenim non A0lum meliorem Sic nanciseimur Sententiam, quia revera in his ac talibu carminibus Vulgo invitantur Viat0reS, Ut conSidant in arborum umbra, id quod stondit Nicia sepigrammatis X l versus primus:

Sed en quoque re eSe commendat Rettgensteini lectio, qu0dtollit Sp0ndeum, qui Sede altera occurrit in vulgari lectione. Contra, ut biter hoc addam, aequieSeere neque in ea lectione, quam prim Versu epigrammatis X l3, quod carmen ab ipsa Anyte esse profectum m0 dem0nStrareeS in animo), 0nstituit idem audi0r Quid nim 2 Duplici rati0ne hi versus traditus est in e0dicibus, e quibus Palatinus Sic eum X hibet

1 EO minus gravor locutionem το ταυ τελίαο e Theocriti versu 21 cum eligensteinio l. l. pag. 30 in annot. transferre in Anytes carmen XVI 228, quod eiusdem Theocriti poematis versus':

142쪽

At Sublata V0eo iamia imperativus εο efficit pondeum, qui eo minus probandus Videtur, quod alter iam pondeUS in0St in eodem Versu Sed quarta Ceterum facili opera fugere possumus hane difficultatem dummodo pro scio Seribam v Kεo, quam Scripturam commendat etiam imperati via θαεo, qui legitur ab initio Anytes epigrammatis I 745. Sed redeamus ad ea epigrammata, quae nytne SSe Vindicanda pro certo constat, ac Videamu quot p0ndei reperiantur in iis heXametriS, qui continentur neutro catalogo nostro. Si erSu XVI. 228. 1 pro tradit substantiv0 πετραν SubStituimu lecti0nem πτελέαν, ita ut et hic versus Asecundo catal0go Sit inSerendus, quinque tantum VerSUS restant binos plureSV Spondeo continentes sunt autem hi

Itaque unus tantum hexameter tres continet pondeOS; in reliqui omnibus numerus Spondeorum tribus S minor. Nec latius patet spondeorum usus in pentametrorum partibus prioribus, nam si hos quoque VerSu pro Spondeorum S distribuamus in tres catalog0S, apparent eorum 1 prorSus Carere pondeis, 14 continere Singulos, 6 in0SSp0ndeos. E quo intelligitur fere totidem occurrere pon-

143쪽

deos in pentametris, qu0 in heometris his enim versibus 27 illis 26 spondei continentur. Porro, ut in nonnullis

epigrammatis versu tertius conformatu est ad normam primi vel SuS, Sic non desunt carmina, quorum VerSus tametri neeurate sibi respondeant, quod attinet ad dulorum et Spondeorum usum. Hue enim non tantum pertinent epigrammata VII 24 set X Α5, qua nullum

Omnino continere Sp0ndeum supra in diXimus, Sed etiam carmina VII. 90, XVI. 23l, VI. 3l2 App. R U0rumdu priora nullum Xhibent pondeum in sequndis et quarti verSibus, tertium a Sponde incipit utrumque pen

habet spondeum. Quodsi in aliqu0 earini ne cuius tertiuSVersu conVenit cum prim0, Simul etiam sentametri sibi reSpondent, magna adest metrica constantia in tali pigrammate. Cuius onStantiae primum praebet Xemplum earmen VI. 12, in quo omne quattuor Versu Singul0S continent spondeos, qui ita Sunt ordinati, ut in primo aetertio Versu oecupent Secunda SedeS, in pentametris Vero primas. Namque illud armen audit Sic

Dedita opera paulo uberius Xp0Sui de Anyte p00S00Smetrica hac proprietate, euius, niSi fallor, in p0Sterum, itine praeSertim, quum coniecturi tentandus Videbitur aliqui locus, maior ratio erit habenda quam liveusque haberi Solebat. Dabo Xemplum. In epigrammate Supra XSeripto non prorSus constat ultimi Versus ieetio, quia Verbum ἐς in , qu0d in teXtum recepit Stadimuellerus, debetur Heckeri coniecturae. Pro qua De Pt praebet homiης, quae forma etiam est priStina ieetio odiei P, manu Seribae AeXarata. mae imprimis de causa non aequis Visse Videtur

144쪽

Stadimu0llo rus in Planudeurum editionum lectione ro0ένος, quod in e0die P Correct0ris opera pristina lecti abiit in il ὁρεοις Id autem n0n concedo novissimo editori Heckseriloeti0ni fortasse anteponendam SSe lecti0nem φ00υρῆ, quam ipse prop0nit in annotationibus. Nam huiusm0di forma spondiae male disturbaret pigrammatis n0Stri metricam illam constantiam, quam inlaetam relinquunt ceterae omneΗ0t 0dicum et editorum ieetioneS. I intra fines unius epigrammatis pedibus spondiaeis sterta Sede assignare S0let Anyte, Similiter qua VoceS habet in doliciis, a Variis in carminibus eisdem locis iterare amat. Plerumque talia Vocabula iisdem sedibus se X hibent plurium carminum VerSu conVenientes, attamen interdum etiam ali in epigrammate alius heXameter aut rurSUS alius pentameter alio in Carmine. Supra iam indieaVi adverbium δεδε, quod bis oecurrit apud OStram, et

in epigrammate VI 23 et in carmin IX l stare ab

initio secundi pedis primi Versus duo pentametro VerSUS, VII. 215. IX. 314. 2 finiri substantivi taro eaSibus obliquis coniunetionem 4 ooc locum habere a VerSuum initiis et quidem vulgo incipere tertios versus IX. 144, I . 3l8, XVI. 23lin. Multa alia quoque adeSSe Xempla talium repetitionum Sequens ostendit OnSpeetuS

ὶ Versus VII. 646 3 et VII. 24. 3 inter se iam comparavit Stadim uellerus in annotationibus ad carmen VII 24.

145쪽

Fit etiam nonnumquam, ut duobus in carminibus eaSdem occupent Sede diverSa quidem V 00abula, quae tamen multa habeant similia, qu0 et attineant ad idem Verborum genuS et On Veniant Syllabarum numer et quantitatibus. Veluti adverbia φυσσυθεν et ἐγγυθόν 00dem occurrunt loco his in verSibus

Deinde pentametrorum VerSuum par altera Semel iterumque iani induit 0rmam, rudi contineat participium

i Stadimuellerus in notis ad epigramma VII 646 memoran SVoculam OmisSam in eod. , a lanule esse restitutam addit Planucleam lectionem confirmari his versuum initiis VII. S9. Aristodici Rhodii Oίκε τι νη σε, IViγε α VII. 192 1 MnaSalcae ΟυκUτι ν η τερίγεττι. VII. 200. 1 Niciae: 35κ ετ δι τανυφυλλον, VII. 201. 1 amphili: oκ =.ωροῖσι . At vero miror quod vir doctissimu ad alienos versus recurrit, quum apud ipSam Anyten aliquoties eadem Sede adsit vocula δρ

146쪽

Modii aut Passivi, quattu0r Syllaba ample Xum, quod partieipium aut praecedat aut Sequatur O trisyllaba. Versus huc pertinente Sunt hi

P0Stremum id tiam nobis rev000 mu in memoriam unica Substantiva, in quibus e0nstat terminatio Omerien mo, γύμοιο di dolo, eodem collocata Seso loco in epigrammatis VII 86 0 IX 314. Qiorum carminum tertii VerSu Sic se habent

Anyten dedita opera identidem eisdem oeabuli aSSignu-ViSS onSdem Sede suis in carminibus Myrus etiam et Niciae, dorum eiu Seetatorum, e0nfirmare Videntur Vel SUS aliqu0t. Nam Sane, si videmus Myrus epigrammatis VI 189 Versum p0Strem Um

147쪽

Sed licet plures etiam versus, eadem aut Similia vocabula eodem logo Xhibentes, enumerari possint, malo nem in1- ponere huic catalogo, Verita ne taedium capiat legenteS. Ceterum tantam laudavi Versuum copiam, non Solum eo consilio, ut luculenter Stenderem cert0rum Verb0rum Onstantes illas repetiti0nes tam ipsius Anyte , tuam MyruSet Niciae p00Si SS pr0prias, verum enim Ver hunc etiam ad finem ut 0nerem caVendum nobi esse, ne in horum poetarum carminibus audacius VeXemus c0dicum lectioneS. Fieri enim p0test, ut in aliquo verS locuti quaedam, quam primo obtutu i recte se habere putes, Sit retinenda hac de causa, quod alibi eadem versus Sede legatur aut eadem aut simili saltem locutio. Veluti, si mem0ria tenebimus Anytes epigrammatis X 45 ultimum versum de quomodo vidimus, non dubitabimus quin in Myrus epigrammate VI 189, cuius duo pri0res Versu audiunt Sic

148쪽

alter versu sit probanda tradita lectio οδίοις, quamvis displieuerit n0nnullis viri d00tis. Nam mirum non Sti Diod idem epitheren, hi 0rnaverat Anyto Naidis manum, ad ympharum pedus transtulit ius imitatri X, siquidem

saeptu in Graeca lingua eadem Vocabula, quae Valent in manus, adhibentur etiam de pedibus, ita ut a vero aberrasse videantur et 0thius, qui in priore seeundi VerSUS parte prop0Suit leoli 0nem uJoοσίοις , όδεαι et Rhesiel diuS, qui pr0 ροδίοις maluit legere ραδιν0ῖς. C0ntra cuivi apertum ori saepe comparationem Similium V suum ad Verum nos ducere, Si quo l000 turbni3 aut inquinata Sit pristina lectio. Neque tunc noeeSS Videtur Semper Ut mer0 heXametros aut nullo nisi pentametro vel SUS inter Se Omparare, quia et inter utriuSque generi Vel SUS nonnumquam similis interesedit rati ac vidimus intereedere inter Versu ad idem genu attinenteS. Cui rei in diei est coniunetio δέ sire, quae, etSi Vulgo incipit tertio Vel SIIS, Semel tamen apud Anyten invenitur ab initio quarti vel Sus, in pigrammat VI 312, cuiuS OSterior pentameter Si Se habet

Nec praeter morem illam coniunctionem hanc occupare

sedem confirmat Niciae pigrammatis X 564 ultimus

Item e0nveniunt initia horum quoque VerSuum VII. 486 1. AnyteS II 6λλὰ πιι τω ὁ Ἀλο φυδνα κορας ἐπὶ σαματι λειν A. XVI. 188. . Niciae

Sunt autem adhuc in Anytes et Nicia carminibus loci quidam, quibus molidum aeddita iSSin Videtur Vera ac

149쪽

Apud Anyten vix ullius alius versu tot proposita sunt variae lecti0110S, quot p. VII. l pentametri sinalis. Qui in c0dico P audit sic

κριι α δ ραδιναν ἄνδε παρ ιυνα, quam lectionem in teXtum recepit Stadim uellerus, etsi et ipse dubitat an aliqua coniectura Sit OpUS, ut hoc e VerSusanus eliciatur Sensus. Ac Sane levi illa c0rre eti0, Supra memorata, qua pro Vir reponitur Dorica forma αλνα, non Diea St mutati0, quae neceSSaria Videtur hoc loco. Namque mir modo cum SubStanti V αιων iungitur adiecti Vum αδινυς, qu vulgo adhiberi de rebus Xilibus et tenuibus d0cet Nicia versus VII. 200 2

Quum igitur adiectivum αδινύς, quo reliqui in epigr3mmatis abstinet Anyte, non quadret in conte X tum Vel SUSVII. 215. 6, iam pridem varia tentaverunt viri docti, ut Sanarent hunc l0eum. Vetustissima coniectura, quae legitur in margine p. Buli. debetur SalmaSio, qui pro δε αδιναν substituere Voluit ν ἐν αita. Damnanda autem est haec coniectura propterea quod SubStanti Viam talia, Uiu forma I0nica Si uerim' producit syllabam antepaenultimam, i ita ut forma cretica rei re aliena sit a metro elegiaco. Eadem de causa reteiendae sunt lecti Grnelii κρῖ αι ui ν

reliquis c0nie et uris nimis temeraria Videtur correctio Geistit, qui Voce , μεοίδα finire Oluit pentametrum OStrum. Etenim in fine huius versus utique retinendum SSe tradia Genitivus ρηχι occurrit apud Herodotum VIII. 129. CL Aesehyl. Prometh. S. 13.

150쪽

Pariter nimis l0nge est quaesita altera e duabu c0niecturis, qua debemus ac0bSio, eam Olo, e qua prior VerSu par indueret 0rmam κοι redμα δ' δινόν. Huc enim redire ut rem, ut in l0cum adiectiVi ραδινος SubStituto ali adiectiv0, quod melius e0nVeniat in Sub Stantivum icor, nihil praeterea Sit mutandum aut corrigendum. Nec tamen mihi placet Graessi lectio altera: κεῖμαι

magi mihi satisfacit quam κουκαλος, quod a Tullii Laureae epigrammate VI 29 repetivit ErunckiuS i aut σταθεoος, quod X p. deSp. IX. 32 V. quarto

huc transponere Voluit Stadim uelleruS. Namque illa adieetiva de amplecti 0 auSim, quod neque apud ipsam Anyten neque apud e0 90etRS, quorumar prOXime accedit ad eius artem, usquam alibi Occurrunt. Idem valet de adiectivi ραντυς, εἰν L0ς, 0θιος, κοαναος ad quae recurrerunt acobSius, Schmidtius, SchneideWiniuS, Meinekiu atque itiam de BoisS0nadii 00niectura: δ' ri'

Namque huiu versu mem0re Si 0Str0 000 ScribimUS κεῖ α δ α αλεαν τανδε παρ' i0να, Optimam puto nos nancisci sententiam. Nam quidni ODRIDUS in eo epigrammate, in quo queritur delphinuS, a marii Stadimuellerus, qui in textu op. VII. 294 retinuit lectionem codd. et lM κροκαλην, pro qua κροκαλ repoSuit Brunckius),