장음표시 사용
161쪽
Itaque, quod epigramma illud, de quo nunc idemUS, multa habet similia cum carmine VI 228, ea re non m0do non Obstat ne credamus utrumque SSe Scriptum ab eadem poetria, at contra Onfirmat testimonium Correctoris carmen IX l Anytae tribuentis. Sed praeter carmen XVI 228 alia etiam adsunt Anytes epigrammata, quorum Sermo quodamm0do OnVenit eum n0Stri carmini Serm0ne. Primum enim coniunctio D in eandem Sedem, quam in hoc epigrammate, occupat in earminibus X 14 sit XVI 231, deinde genitivus ἐρεος adest etiam in versu XVI. 291 3
Cet2rum ut demonstremus e ipsius Anyte calam0suXisso carmen X l3, aliud etiam argumentum idque haud parvi momenti praeSt nobiS St. Iure nos monuit Religensteinlusi carmen noStrum bVerrutum SSe Niciae, Anyte Sectatori, quum e0mp0neret epigramma Suum X3lb, qu0d est huiusmodi i Epigr. u. hol pag. 124 Sq.
162쪽
Aegre tamen apud eligensteinium desidero comparationem huius Nicia carminis cum Anytes epigrammate XVI. ad quod carmen haud minus referendum esSe imita-t0ri epigramma Xistim0 Namque, quod attinet ad ver-b0rum USum. carmina X ral et I I lx nihil haboni Commune nisi prim0rum Vel Suum initia, at 0ntra Nicias aliqu0 voeabula repetivit ab epigrammat illo, quod con tinetur libro s0Xt destimo. eluti, quum primum Vel SUm suum finii ut vocativo ὁδῖτα sin, ubi mem0 fuit turtii versus Anytes illius carminis
163쪽
VII. 486, Simul Carmen IX. l3, 0nno indu equitur, ut postremum qu0que illud epigramma dandum sit idem p00triae, quum praeSertim Correct0r, quem testem minime Spernendum Supra pag. 62-69 Studuimus stendero, id ei vindicaverit Et tamen neSeia non Sum 110bi epigramma IX l3 Anyta vindicantibus aliquam difficultatem Sitam esse infirma ore νας, quae in pri0re Syllaba Xhibet 0rreptionem Atticam, a qua mediis in Vocabulis vulgo abstinuisse
nostram poetriam in para grapho praeeedenti demonStravi. mus. Quam difficultatem Sane non parvi facerem, Si alia adessent indicia, qua nos adducerent in eam Opinionem, ut putaremus ab Anyte abiudicandum CSS DOStrum Carmen. Verum quum desint eiusmodi indicia atque ab altera partu Satis magna argument0rum copia Suppetat, Si quis Sinim dere Studeat neminem niSi Anyten Omp0SutSSe pigramma
IX 313, pr0pter unam illam correptionem fidem denegare nolim Corr0ctoris teStimoni0. Atque eo facilius Xeia satur iambica forma genitivi u φνας, qu0 00nstat Anyten Semel in alter substantivo recurrisse ad 0rreptionem Atticam et quidem in genitivo σπατρίδος, qu siniVit epigramma suum VII 21. Dicas igitur poetriam, quae Sedulo euruVitant mutam cum liquid producere Vocate breVeS, qu0tieS- cumque continebantur VerbiS, udVerbiis, adiectiviS, Coniuncti0nibus, paulo liberius egisse in SubStantivorum formis. Qu0niam hisce abunde ostendisse mihi videor non temere inter Anytes carminum reliquias reserri olere pigramma IX 313, iam pergo ad alia. At priusquam Xp0nam de auct0re carminis VII 190, o loco inserere lubet obser-Vatiunculam ad lectionem versus tertii pigrammatis XVI 228 pertinentem Quum enim modo viderimus ab hoc Carmin mutuatum esse Nicia haud pauca Oeabula, in epigrammate X l obvia, quumque apud imitatorem prior pentameter deSinat in Verba: πίδακος μετέρας, valde dubito
164쪽
an non recte o habeat Anytes illius versus lecti haec τί Τακί τ ἐκ παγας u χοὐ πίε ' η γα ὁδίταις, quam lectionem rhibent i atque ac0bsii diti Antho logiae Graecae . Itaque Suadeo ut pro f0rma illi χοόν apud Anyten rep0natur illi Ioiar, quod ceteroquin etiam feminini generis SSe Solet SubstantiVum mi αξ ut inter ali0 0Stendunt Euripidis versus hi:
Epigramma VII 190, qu0d in Pl' est carmen elavum capitis loqui capiti est titulus D OPδες libri II' quod vor in Plη etavum essupat 0cum in libri III capit 24, 00n Stat X quattuor his versibus
παίγνι ὁ δυσ:πειθὴς 'ντ' I 0ν 'Aίδας. Uti rettuli in sucundo Capite m00, 00 carmen ineS in ea Anyte opigrammatum cor0lla, quam Xhibet OdeX Matritensis Α, in qua syll0ge in torpositum S inter Carmina VII 490 PP IIIl . 20. 6 sit VII 202 PlM UI'. l. lli. tiam in Plantidea Anth0l0gia editione principe lorentina Ianus Lascaris in titulum huius epigrammatis unius Anyte recepit nomen. In Marciano Ver et Palatino codd. longi0re titulo instructum Si hoc carmen, nam et PlanudeSet Correct0r et appin Xerunt: νυτνης, οἱ δε coridov. Quattuor autem epigrammatis versus in codico P ita Sunt Xarati, ut prius distichon logatur infra in pagina 231 utque Sequenti paginae 40Xtus incipiat ab alt0r0 eius
165쪽
in margine Superi0r paginae 35 app0Suit p. VII 361,
quod confecit Marcus Argentarius, cuiu poetae aliquot epigrammata e Philippea corona permanarunt in Anthologiam . Causa cur id adeo carmen hoc loco adscripserit Corrector Si haec qum huius carminis argumentum ad nostri carmini accedit pr0Xime. Nam quo cantavit Argentarius
Praeterea cum eo carmine, ad qu0 pertinet disquisition0Sto, aliqua ratione cohaerere videtur Plinianus locus hic: h Myronem Eleutheris natum . . . . bucula maximo nobilitavit celebratis versibus laudata Fecisse et cicadaemonumentum ad locustae carminibus suis Erinna Signiss-cavit. V i Duae nune oriuntur quaestione Sati Spin0Sae atque intricatae. Primum enim roget quis, quom0d factum Sit, ut apud Plinium eadem narrentur de Myrone Statuario, quae in Anthologiae pigrammati supra X Scripti de Myr puella, deinde var cur Erinnae poeS00 fecerit menti0nem Plinius, cum tamen huius poetria nullum innotuerit carmen, in quo Sit Sermo de locustae atque cicadaee0mmuni Sepulcro Attigerunt has quaestiones ReitZen-Stein ius et Stadimu0llerus, i quibus locis simul Viderunt de auctor carminis VII 190. Quamvis autem disserant Sententiae eae, qua de hiSce quaestionibus protulerunt illi, dua tamen Sunt res, de quibu inter Se 0 Sentiunt. Nam e0rum uterque arbitratur a Tarentino certe Leonida abiudicandum isse epigramma VII 190 atque conSen Sui Nat. Hist. XXXIV. T.
δ In notis ad epigramma VII 190.
166쪽
0tiam opinantur Plinium De laudato manif0Sto err0r0 induxisse Myronem Statuarium, pro quo in eius fonto memoraretur aduleSeen aliquiS, cui SSet nomen Myroni. Rettgenstein ius, ut nobi persuadent a L00nida Tarentino alienum esse carmen VJ 190, delegat 110 ad hujus p00tauepigramma VII 198
Prosesit facile concedo cono innum atque imple X Rrmen illud, de cuiu auctor nunc quaeritur, ViX Scribi p0tutSSen e0dem poeta, cui debetur epigramma Verb0SUm atqu0 artifici0Sissimum, quod modo XScripSi. Itaque aut Byta0Vindicandum os carmen VII 190, qua os ReligenStein ii opini0, aut duce Stadini uellor ab AloXandrino Leonida, quem poetam Neronis sevo composui SSe carmina σόφη φαn0ta est res, i profectum id esse credat quis Etenim recenti SSimum Anth0l0gia editorem subiit cogitati pristinum huius carminis toXtum 1 0rtasse ita fuisse conformatum, Ut tam in priore quam in alter disti eli 0mnium litterarum Subducta rati0ne, eadem evaderet Summa. Quam i S0pSephiam restituere est conatu duas per mutationeS, nam in pri0re pentametro pro τευξε proposuit . I et in
tionibus utrimque exsistit numerus 733. Licet summo ingenii cum in haec X00gitaverit Stadt-J Do hoc poeta vid. . Christ. Gesch. d. gr. Liti pag. 14 ann. 1 et . pag. 622. atque G. naaeli apud Susemihi. GeSch. d. gr. Litt. i. d. Alexandrinerget II pag. 37. ann. 9.
167쪽
m uellerus, tamen ingeni0sior quam felicior mihi vid0 tur eiu coniectura. Namque imperfectum ευν alienum hinc puto, quod in hi ac Similibus pigrammatis Sollemnis est usus oriSti tempori es, ut in Anth0logia Graue ostendunt creberrimi loci, qualus Sunt hi: VII. 197 3 sq. Phaennii
Acssedit qu0 ipsa forma τευξε prorsus eodem loco atque in n0Stro epigrammate, quamquam non de tumulo ta- tuendo, Surpatur in Alcaei Mussenii carminis VII 495 primo disticho
et qu0 Damagetu versu VII. 9 6 cantat καὶ στίχον hec D ζευκτιν ρουξε ποδί. u Um autem c0n Stet Damagetum saepe hauSiSSe o Tegeatidis poetriae carminibus, id qu0 praesertim ostendi eius epigramma VII 35 factum ad Xemplum Anyte carminiS VII 16 Sequitur ut, si iure contenderit Reit gen Steinius epigramma VII 100 ab Anyte esse profectum, OriStum ετευξε certa illa Versus Sede commendet imitatoris versus VII. . . Praeterea etiam in no Stro carmineruori Stum tueri videtur imitatio Marci Argentarii, cuiu Verba , κα--δακρι σασα accurate reSpondent formi ετευξε- ὰ σα Communi Onsensu traditis in p. VII 190. Restat igitur ut X ponam, quibus argumentis defendi posse mihi videatur eligensteinii Sententia, qua nytae
168쪽
tribuitur carm0n VII 190. Substantivum κορα et in hoc epigrammate et in nytes carmine VII 86 eandem versus Sedem occupare docet 0mparati h0rum verSuum VII. 90. 3.
Deinde tota illa docutio Ἀπαοθενιον irώξασα raon δάκου Vn0bis revocat in mem0riam eum partem priorem epigrammatis VP 123, ubi Sic alloquitur n0stra poetria hastam Uandam. ut dicat u δ' ἰτι λυγοον χώλκεον tu ιγ' ἰνυχα σr ζε φονον αλ9ι , tum Vero etiam Aeschyli versum illum i)καξ ει ureros σr P0Dσιν αἷμα δε σψιUς, a quo Rettgenstein ius r)iuro derivavit Anytes illa Verba Quum autem constet Semel certe respeXiSS Anyten eSchyli et Sum laudatum, haud absurdum videtur Suspicari eandem poeti iam denuo in alter carmine l00utionem Similem deprompSiSSe X00dem illo l0co AeSchyleo. Tertium argumentum elici p0Sse XiStim ex Marci Argentarii pigrammate eo, cuiu te X tum SuprR XRrRVi. Etenim in secundo versu huius carminis ulterum colonincipit a dati v νοσί, quam formam, ut recte animadvertit Stadim uellerus, eodem Versus loco Xhibet etiam Argentarii carmen V li, cuius prior pentameter Udit Sic εχιγε καὶ δίςαι χεοσὶ φίλαις συ ιανον. Probabiliter autem uterquo Argentarii Versus repetitus est ab Anytes carminis XVI 291 versu 0Stremo
Quod Si iure suspicata sum Argentario, quum retractaret epigramma VII 190, ob gulo VerSatum SS Anyte Scarmen XVI 29l, haec quoque re confirmare poteS Opinionem nostram eidem p00triae deberi et id carmen, quod 1 Choeph. 105S.
169쪽
praecipuum dicendum est Xemplum carminis VII 364. Porro apte quadrat in Anyte Sermonem παξ ειρημνον ἡδovo κοίrre . qua forma finitur epigrammati nostri versus primus, Siquidem novimus delectatam esse poetriam vocibuAnovis aut altoni minues usitatis. SuidnS, quem interpretatum esse aliquot huiusmodi oeabula, ab Anyte Surpata, vidimus in Capite secund0 h0 quoque ervavit adiectiVum, nam legimus in eius exico
Per Se autem Suida haec notitia, qua contineri Videmus carminis VII 190 partem quandam, valde tamen inquinata c0n Scriptam dialecto, potius ad alterius poetae epigramma quam ad ipsius Anytes poesin pertinere posset Videri bene igitur factum, quod veras sormas Dorica integra tradiderunt Anthologiae codicum scribae. Quorum freti auct0ritate pr0 eert p0nere p0ssumus pristinam carmini dialectum fuiSSe Doricam, ita ut ne ea quidem dialectus, qua inV0lVit Suida carminis partem, obstet, quominus Tegeaeae 90etrino tribuamus pigramma VII 190.
Nec magis necesse est ab ea abiudicemus hoc armen, pr0pterea quod in tertii versus voce δακου breve Surpatur τυ α Sequentibus muta et liquida Supra enim Xp0SuimVS a poetria nonnumquam mediis in substantivi tolerari 0rreptionem Atticam. Ceterum e magis credere licet 0c adeo in substantivo ab Anyte neglectam esse debilem p0Sitionem, qu0 vo δακου Similiter ne geniti VUS παrοίδος, in Versu quarto carminis VII 2 obvius, cuius c0rripitur Syllaba antepaenultima, postremam Oeeupat Sedem, non quidem in tot versu, attamen in orationi parte namque p0St eam V0cem ue0lica versus inciditur diaereSi. Postquam disseruimus quibus de causis in numerum Anyte epigrammatum asciscere velimus carmen VII 190,
170쪽
restat ut quaeramuS, quom0do orta esse p0Asit Pliniana illa notitia Sati mira, quam eum hoc armine comparare S0lent viri docti. Quem Plinii locum hac ratione interpretatur Stadimuellarus, ut dicat ortasse eum pertinere ad Erinnae 900tria qu0ddam pigramma, qu0 ad 0 non perVenerit, e quo carmino sit Xpressum et hoc et Simile epigramma ab Argentario compositum. En tamen se credit erraViSSO Plinium, quod in notissimum statuarium transtulerit ea, quae in nescioquem adulescentulum, cui forte esset nomen Myroni, CantaVerit Erinna. Aliter Xplicanda esse Plinii Verba conSet eligensteinius. Hic enim putat olim sub Erinnae nomine venditata esse permulta minusquia carmina suppositicia, in his etiam tria ea epigrammata, quae in Anthologia dantur huic mulieri, i atque horum carminum
paulatimque Solitam ASe edi una cum Erinnae miκατης Spuri0rum autem ill0rum carminum auetorem Xempla sibi sumpsisse Anytes praesertim ac Nossidis p0etriarum carmina, quam0beauSam Sit VeriSimile inter illa os uti rati fuisse quoddam epigramma, quod VerSaretur in eodem
urgument atque armen VII 190, nisi qu0d pro Myropuella osset induetu Myro quidam aduleSeenS. Multo magis sane mihi arridet ReitZ0nsteini quam Stadt-muelleri Xplicatio. Quum enim non dubitem, quin ab ipSaAnyte sit scriptum epigramma VII 190 atque praeterea credam equidem fecisse eam id in Myro Oetriam, qua USasit amica id quod Xposui in primo Capite), omnino facere
non p0SSum eum Stadimuellero, qui ad meram retractati0nem vetustioris epigrammatis, ab Erinna c0mpositi, redigere conatur hoc carmen. Ceterum fac eXstitisse antiquiorisi Anth. r. VI. 352. VII. 10. VII. 12.2 Huno fuisse titulum et syllogae officit ex Athenaei L. VII.