장음표시 사용
131쪽
III. Tacitus Superiorum conserisus plerumque colligitur ex usu qui viget in Monasterio , vel in ipso Ordine , in quo peculia ista permittunior
seu tolerantur 1 superioribus , aut longo usu robur accepciunt, aut eti. am
ubi Statuta & Constitutiones editae sunt circa hujuscemodi. Tunc enim Religiosis his fundatus possidens aut alienans , non possidet vel alienat tanquain do .ninus aut proprietarius , sed dependenter a superiorum , aut ipsi iis ordinis concessione. Id verδ sufficere ad conscientiam tam Religiosi possidentis vel distrahentis , quim ejus qui ab eo accipit, docent Navar-ra , Valentia. Molina, Sanchea , Lessitis, Aetorius, de Bonacina trach. de
largition. muner. puncto 6. propOl.2. num. i I.
IV. Norint autem Regulares, nullam esse praescriptionem adversus ea quae sunt Religioni essentialia , de cum votorum observatione incompati vilia , qualis est proprietas ac dominium. Recte vero S. Basilius consti tui. monast. cap. uir. docet omnem ad hoc astringi Monachum , ut a se omnem abdicet privatam possessionem.
V. Clemens Papa Vliu in Bulla Σῖ. incitiente m. prohibet Religiosis quidquam elargita, nisi accesserit contensus Capituli generalis, solis
exceptis levioribus esculentis & pocillentis , atque munuscillis ad devotionem pertinentibus , necnon pecuniis quae ad initium divinum aut in elee mosynas magis necessarias impenduntur. Excipit autem ab hisce prohibitionibus Religiosos ordinum Militari iura , ut Sancti Ioannis Baptistae de similes. Ista tamen Constitutio per contrariam ubique Arrionsuetudinem videtur abrogata. Et qui eam commentariis illastravit Bonacina scribit, Regulares nequaquam illi contravenire , qui magnam etiam pecuniae summam impendunt de Superiorum ordinis sui comense in res divini cultus, aut in pauperum subsidium. VI. Verum a praedictis excipiuntur Regulares beneficiarii : si enim
Bonacinae fidem habemus in eodem Commentario , p. L. n. 2. dc Navanae& aliis ab eodem adductis testibus, Beneficia dispositioni Praelatorum aut Conventuum minime subjiciuntur , ex quo particularibus Religiosis silere assi nata. Additque ius idem extendi ad pensiones attributas aliquibus Religiosis per Praelatos Regularium , aut per Monasteria, ad eorum vietiam dc proprios usus , de quibus etiam nullas reddere solent rationes Praelaus aut Monasteriis: ita ut scribat, de iis quae victui suo moderato per pares-moniam subtraxerunt , posse istiusmodi Religiosos beneficiarios pro suo libito ad quonibet non illicitos usus impendere.Quod idem repetit in tract. de oblig.benefdisp. . p. h. num. 13. ibiqile diserte asserit, Religiosos Beneficia litantes posse ad libitum instar Beneficiariorum secularium de illa fructuum parte disponere, quam honestae suae sustentationi parcius vivendo subtraxerint.
VII. Verumtamen haec tam absolut per Bonacinam de alios quos dam asserta voto solenni paupertatis directe repugnant: cui nihil tam est oppositum ut proprietas vel us fructus independens , quae quidem nec in
132쪽
Militaribus quidem ordinibus admiserint. Magis itaque placet Aetorii doctrina recipienda tam in beneficiatis Monachis , quam in Militibus Religiosis. Sic igitur ille tona. i. lib. i 3. caria . quaest.9. Ulterius etiamo Religis Miltiaos, v. g. Hierosest tant Mintes, reddit ios commemdalomon fructus sibi acqHrant, eo ue faciam ses , ac libere in Uin quos volu
rint, impendere possint ' Qucim existimani esse frui tiraim dominos, ct paupertatem , 'per votum astrahuntur, non repuvare dominis Uinfructus, M. Misendo paupertatem quam Hierosolymitani Milites ct 'rites S. Ioannis, S. I cibi, ct Calairava, ct Alcantare in Hispania , ct alii Commendatarii vovent, non esse aeque arcitam ac Monachorum s Mendicantium ; hi enim se abdicat triminis ct usu rerum, qui in jura, non in facio consistis: siti vero Miluindominium quidem oe proprietarem dimittunt, sed non jus ad usum. Ordo enim concedit eis ut annuos redditus percipiant ad vita tempus, ita ut de studiibus possint libere disponere ut furesbi debitis quoad usium, eosque locent, permutent, vendant, donent,
vel arbitratu suo absumant, is ex bonis sui ordinis 2 consensu suorum Superiorum jure pereeptui. Et si ver. in faeta parum quoad hoc a laicis proprietariis differant; i' iure tamen disserunt, quia laici percipiunt propria aWhmtate quas domini: Milites vera Sacri ut ex alienis bonis, scilicet ordinis, sd sbi commendatis,atque
ex Sigeriorum nutu ct voluntate percipiunt. Hactenus Aetorius. Dicendum
igitur, Beneficiarios Regulares , sive Bene/ichinos , sive Canonicos Regulares , quan vis habeant liberam fructuuna dispositionem , non tamen est. eorum dominos; quia libera illa fructuum dispositio non est tanquain propriorum bonorum , sed tanquam bonorum ordinis , quorum dispensationem & administrationem ipse ordo ipsis indulsit. Atque istud est tertii Seueris peculium, cujus sunt capaces aliqui quo riindam ordinum Religiosi. VIII. Sed & hoe insuper tenendum eth, illam Beneficiariorum Religiosorum dispensationem ac usum circa fructus, minus liberam esse quam quae Militibus Regularibus competit. Clim enim horum vivendi ratio in externis nihil I ratione differat, quam sequuntur Nobiles opulenti seculares, cum quibus etiam versari sacri Milites ordinario solent, eadcm uti liberalitate possunt in rc bus licitis , qua solcnt alii paris conditionis N biles opulenti, peraequE ab avaritia & prodigalitate alieni. Ubi tamen Sacri Equites per excellum peccarent, gravius esset horum peccatum qu in reliquorum Nobilium Seculi: tum quia rebus. sacris , quales sunt Commendarum fructus , abuterentur : tum quia pias fundatorum intentiones eluderent; non tamen harum superfluarum & illicitarum expensarum restitutioni obnoxii essent, cum tamen reliqui omnes Regulares beneficiarii, qui Beneficiorum fructus male consumpsere, teneantur vel pauperibus, vel Ecclesis restituere. Haec serε Aetorius loco cit. Hac tamen parte Regulares Milites admonitos volo, ut meminerint, & alth animo infigant Apostolica verba: Nolite conformari hiae secuti. Et, Totus mundus in maligno positui est. Et, ut non cum hoc mundo damnemur. Divites seculares splendidius viventes, nec egenis erogantes, eidem cum divite illo , quom Lucas commemorat,
133쪽
epulone damnationi se immergunt. Sed Equitibus Regularibus sic viventibus fortior etiam instat cruciatio ex superaddito votorum solennitim
IX. Gravis quaestio est, utrum census vitalitius in favorem Religiosi constitutus si licitus, necne 3 Respondeo cum Lessio lib. 2. de just. cap. .
dub.3'. num. 3 I. & Azorio tom. I. lib. I 2. cap.9. q. 2. licitum esse , moild concurrant simul quatuor conditiones. I. Ut census assignetur proeter ali
menta ususque necessarios,& nullatenus superfluos ipsius Religiosi. 1. Ut administratio pecuniae censualis non committariir ipsi Religioso, sed aliis, .puta Olficialibus , per quos in usum talis Religios pecuniae expendantur, juxta Decretum Trid. sest . 11. de Regular. cap. 2. 3. Ut Religiosus , cujus gratia constitutus fuit census, nihil sibi juris in eum vendicare possit. . Ut Praelato Regulari libertim sit illiun etiam censum in alios usus destinare, dummodo aliunde talis Religiosi necessitatibus cerid secure provideat. X. Qiraeritur praeterea, utrum Religiosus qui suani proposuit indigentiam circa necessitates suas proprio Superiori, & hic et injuste denegat,v.g. necessarium morbo medicamen, cibos , vestes, stragula, unde grave l alitur, aut proxime imminet incommodum, possit occulte de Monasterio ibripere sibi necessaria 3 Politi affirmat Bonacina trach. de restitui. disp. r. qilaest. Io. punct. 3. post Navariam , Aetorium , aliosque , quos ibi citat. Tunc enim Superior est irrationabiliter invitus, δc subditus illi Religiosus habet ab ipsa naturae lege jus suis necessitatibus succurrendi. Verumtamen Religiosus userpans sibi necessaria absque Superioris licentia , eoque inconsulto , peccat mortaliter ac dupliciter, tum ratione furti, tum ratione sacrilegii, contra paupertatis votum usurpando sibi proprietatem de dominium. Itaque non potest Regularis quidquam pro suis necessitatibus subripere , niti prius urgentem, quam patitur, necessitatem Superiori exposuerit, illeque providere neglexerit.
UΑaus primariis regulis tota ista quaestio expeditur. Primum esse: illicitum transitum a strictiore ad laxiorem Religionem. Secunddneque licitum esse digressum ab Ordine Mendicantium ad alium ordinem non mendicantem, excepto Carrusensum ordine, sub poena excommunicationis Papae reservatae,ipso facto incurrendae tam a transeuntibus quam1 recipientibus Religiosis, juxta extravag.communem l .de Regularibus. II. Constat ex cap. de Cammo, de Regular. Religiosum pro D
134쪽
sum posse ad strictiorein Religionem transire , dummodo a suo Superiore
licentiam petierit, quan vis eam ab eo non oblimicrit, nihil obstante suae Religionis privilegio de non transeundo in alium ordinem. Docent ucii, NavMra consili. 3. & Sa in exemplaribus emendatis, verbo Reli io, ii. 38. de quolibet ordine posse quemlibet Regularem ad Cartus ensem Ordinciri se transferre, citra ullam Papae dispensationem: quandoquidem hoc a Iure communi conceditur, d. extrav. i. quae est Martini V. Idemque Navarra de Regularib. comment. 4. n. 3. asserit, si sit probabile dubium. qi aenam post
Canusienses sit Religio strictior, debere Religiosum qui trans re in alium O dinem praetendit, stare judicio proprii Superioris. III. Et si velli perfectio unius Religionis prae alia ex sine dijudicandast, de ex mediis per quae tendit ad finem , qui est amor Dei de proximi,
praesertim circa procurandam animarum salutem, ut docet saliomas; attamen in soro Ecclesiastico ubi agitur de transitu in alteram Religionem, alia tenditur potius major vitae asperitas seu austeritas , praesertim circa sten tium de lolitudinein. Layman. lib. . trach.ε. cap. 6, Hum. IO. addens majorem austeritatem non esse pensandalia dumtaxat cx primitivo Religiosi Ordinis Instituto , sed secundum praesentem observantiam : atque acie 5 Religiositio, qui strictiorem Reaulam professus si . si jam illa Regula non si
vatur in ordinoe, posse ad laxioris Instituti Religionem transire , in qua primitiva Regula servatur de viget. yman. locati. post Panormitanum ad c. Licet, notabili '. de Regular. qui etiam id probat x verbis ipsis d.c.Licet.
δ: c.Sane, de Regular. Sylvestrum verb. Religi. . n. 1. de 6. Prosper etiam Fagitanus id confirmat ad con est vobi , n. 21.eod.tit .Qum etiam ante hos Omnes Saliomas 2.2. q. t 8'. ari. 8. in corr. qui hanc doctrinam confirmat
exemplo Sancti Joannis Abbatis apud Cassianum collat. I9.cap. 2.1. dc 6. IV. Nemo Regularis absque Summi Pontificis dispensatione transire potest ad laxiorem Ordinem. Concit. Trident. sis s. 2I. c. i9. de Regular. etiam si ait Navarra de Regularibus comment. 4. n. 3.) ex infirmitate ac debilitate chrporis Regulam suam servare non possit. V. Disputat prolixe Carolus Fevretus lib. 2.de Abusu, cap. 3. de translatione Monachi ad diversum Monasterium alterius ordinis ; asseritque hanc eise praxim Gallicanam, ut illa nullatenus valeat, nisi ex rectiliari P pae dispent itione. Utcumque res ea sit, ipse viderit: non tamen recte hoc probat adducens Senatusconsilitum Parinense, quo Abbas Sancti Petri vivi , eo quδd habitum Benedictinum indisiisset qilibusdam Regularibus
Franciscanis , compulsus sit eosdem cum Franci lcano blabitu repetenti Fsanciscano Praelato restituere. Id vere, Senatusconsultum nihil decernit, nisi communi Iuri Canonum consorme , quod in universa viget Ecclcsa, juxta Martini Papae extravag. i. de Regularibus, quae sic incipit, Viam ambirius , qua prolii tur Mendicantium ordinum Regularibus ad alium quemcunque ordinem transtus, excepto Cariusiano, citra licentiam supremae Sees. Ea verb constitutio non vocat licentiam generalem Canone
135쪽
indultam pro transitu ad austerioris observationis Ordinem, iis qui in O dine Νlandicantium professionem emiserint.Sic non rub evenit,ut nonnulli
raecipitato judicio ad j iis Galliae speciale trahant Curiarum placita prorsus
uri communi consentanea. Clim igitur Fevretus nulla alii Probatione nitatur , eius testimonium, si aliud argumentum solidius non occurrat, nihil in hac re convincit de Galliae consuetudine peculiari. VI. Eidem tamen Fevreto in eodem capitulo lubens assentio, qiuaestionena moventi de Abbatis Commendatarii potestate circa sit bditorum Monachorum transtationem in diversa a se de indentia Monasteria; est enim rationi congrua illius distinctio ista : vel Monachum transfert per dependentis a se monastici Beneficii collationem,& sic legitima est illa transsatio; quandoquidem Commendatariis Abbatibus competit libera Beneficiorum collatio , ex qua sequitur in proviso jus & obligatio residendi: vel Commendatarius alia , qu ni collationis via illam transferendi potestatem sibi vindicare intendit, venimtamen ivs illud non aliter habet, nisi Cardinali, dignitate praefulgeat. Enimverb jus illud soli competit Commendatario Cardinali ; necnon Priori Claustrali , qui solus profestiones solennes admittere potest, cui spondetur obedientia regularis, inliae reia utpote ad quem spectat interii δὲ ac regulare Monasterii regimen. Ibidemqne ita iudicatum renit a Senatu Divionensi adversus qacmdam Commendatarium , additi etiam pecuniaria multa, Febr. 37. an. I 6I7.
VII. Commendatarius perpetuus , quanquam 1 solo Papa provisus hac lege, ut per cessum, aut decelsum provisi desinat Commenda, tituloque redintegretur, potest nihilominus Commendae suae renunciare in favorem apud Papam, vel absolute ac simpliciter in manus Ordinarii, qui non poterat eandem alteri conferre Commendam , sed solam in titulum, nisi sit Consistoriale Beneficium, de quo solus Papa disponendi potestatem habet. Etiamsi vetd post Commendam Pap. e finitam dicant Ultramontani Doct res, non poste ab Ordinario proviaeri in titulum , eo quod Beneficium peream, filiae praecessit, Commendam sit jam Summo Pontifici affectatum: in Regno tamen Franciae contrarium jus usu indubitato viget, ut nossit Ordinarius postquam Commenda Papae desit, de titulo providere ad libitum, ut scribunt unanimes Gallicani Iurisconsulti, Rebussus trach. de pacific. possess. num. 46. & seqq. Guido Papae quaest. isa. Ruzeus tracti de Commendis, quaest. 6. Fevretus lib. 2. cap. 6. n. 24. Q ii iidem docent praeterea Gallicanam istam praxim fundari in Concordato Bononiensi, quo reservationes sublatae sunt in Gallia , tir. de reservationi K Iidem quoque tradunt, in eodem Regno Commendas perpetuas solere permutari cum Beneficiis in titulum colyatis , hisque suffragatur Imola in cap. si . de rer. permut. & Federiciistrae . de Beneficiorum permul. ouaest. 1 Asseritque Rebussus in praxi, tit. de Commenda , n. 3 3. saepius se vidisse Beneficium commendatum permutari cum alio in titulum , etiam coram ordinario , tametsi oppositum jus in Ultramontanis panibus vigeat. . Cum
136쪽
VIII. Cum verb jus Sc ratio suadeant, soluti per obitum Commendi ad vitam concessa , debere Beneficium in pristinum statum ac titulum resurgere: similiter si Clericus , sive sit Secularis, sive Regularis , a Summo Pontifice perpetuam habens uiduliam sibi Commendar resignet iam adhue in vivis est , hoc ipso illa, utpote dispensatorie concessa, desinet in titulum , quo potietur is , in quem sive Papa , sive Ordinarius provide
rit, ut idem tradit Fevretus num. 2I.
IX. Quilibet Religiosus de licentia sui Abbatis potest mutari de transiferri ad aliud Monasterium, quod sub eodem Abbate regitur , eandemque profitetur Religionem. Cain verb Summo subiiciamur Pontifici Monachionures, atque Monasteria per universam Ecclesiam diffusa, si Papa coinserret , vel commendaret Religioso Beneficium aliquod in alio 1Ionasterio, illius hoc ipso personam transsurret, quia unum horum ex aliero consc-qxiens est. Q ita vero ad notitiam translationis Monachorum multum eru- ionis confert caput Ct m set da, *.fin. de praebend. in 6. ideo huc verbatim transferendum duxi: Pro emus insuper ne Prioraim , vel Ecclesiae , ais administrationes , cia rosius Amasterii consua per eiusdem Monachos bereari, committantur delare' HUque mutuoritate Apostolica Sedis alterius Monasterii Aonachis gubernanda, nec hactenus commissa dimittantur eisdem , sed per eos ad quos pertinet, libere ordinentur; chm illis non liceat habere locum in diversia nasteriis , quorum unum ab alio non dependet ', nec aliorum Monasteriorum, nisi canonice transferantur ad ipsa , Priaratus, Ecclesias, administrationes , vel Φcia gubernare. vero contra prohibitionem praesentem praedicta de catero alienis Monachis commiserim , vel dimiserint jam commissa , ea vice ardinandi de
ipsis sim potestate privati, ct de eis per Di vesanos c si exempti non fuerint θalioquin per Sedem Apostolicam ordinetur. Ii autem qui ea suscipere, τοι Fusceptas sumpserim detinere, reddanmr iseligibilet ino jure.
. CAPUT XXIV. Virum Teneficiarii , aut Discopi olim Religiosi, aut alii etiam quilibet Regulares testari posimide fructibus a se perceptis.
As esse Religiosis possidere tertii generis peculium , quoadusiims tactum, cum dependentia ordinis, vel Si eriorum, de quo possint aliquatenus tu er vivos,ad pias praetcriim causas disponere, superius docui. Verumtamen testari nec licite, nec valide possunt, can. Qua ingredientibus, i '. q. 3.3 authenti, Cod.de
Sacros Eccles. Neque ullatentis dispensari in his potest, nisi subst gravis
137쪽
& justa ; nee ab alio nisi a Papa , de iis quorum usum administrati nemque habet Religiosus. Censent aliqui dispensationem hac in re nihil eise quam relaxationem voti paupertatis secundum aliquam partem. Caetersim clim ad jus testandi non requiratur necessario dominium , susticiatque consensus & administratio cum dependentia ad hanc rem , siciat & ad Religiosi donationem , ideo melitis censet Lessius hanc dispeia sationem non e ite contrariam voto paupertatis : atque hac ratione pote is Religiosus contra Iuris regulam , plus juris in alium transferre , quam ipse habeat, nimirum dominium & proprietatem qua ipse caret. II. Utrum ver5 Religiosus factus Episcopus solvatur ipso jure voto
paupertatis , ac issiciatur dominus reddituum , possitque condere tessit mentum,celebris quaestio est.S.Thomas 2.2.quaest. I 8arri. S. aliique plerique quos citat & sequitur Sanchez in Summa, tom. 2. Iib.6. cap.6. nu . 8. negant haec fieri an Episcopo Religioso posse citra Papae rationabilem dispensationem , hoc argumento , quia non laxantur religiosae professio vota per sequentem Epistopatuni, nisi quatenus mulieri Episcopali tanquam majori bono ob istunt. Ius enim naturae prohibet, ne ea quae Deo sancte promissa sunt, sine ulla neces litate solvantur. Universaque ipsa Ecclesia,tam Orientalis in Synodo octava oecii menica contra Photium can. I . quam Occidentalis in Concilio generali Lateranensi sub Innocentio IlI. can. 16. Monachos ad Episcopatum promotos obligat ad deferendum regularem habitum : quae sanctio legitur de in cap. Clerici ocia, de vita dehonxst. Cler. Atqui administratio bonorum Ecclesiae quae competit Episcopo , nihil obstat paupertati religiosae, ac abdicationi dominii. III. Ex opposito, a votis Religionis immunem fieri Episcopum affirmant Dominicus Soto lib. . de just. quaest. .'art. 2. ad ult. Vasque et in P. 2. tu aest. 96. arc. q. disp. I 61. cap. 8. num.' I. in fin. & cap.9. num. io . ubi asserit Monachum factum Episcopum, dominium verum habere, & vinculo paupertatis solvi, atque multo magis a praeceptionibus de abstinentiis in Regula praescriptis , quae utique non pertinent ad ipsius Religionis est entiam, ad quam tamen pertinet pauperias. Huic sententiae favet canon a tuturn, 18. quaest. r. diserte dicens: Momachus quem camnica elicitio a iugo
Regula monastica prases planis absiluit, ct Sacra Or alio de Monacho Episο-pum μit, veru legitimus harei paternam sibi hareditarem postea iure vendicandi habeat. Quoad verb Ius Gallicanum, vetustissima & generalis in universo hoc Regno consuetudo viget, ut Religiosi facti Episcopi nulla in re pristinae Religioni astringantur , nisi ut colorem ordinis in habitu servent. Sunt quippe Liccessioniam, aliarumque acquistionum capaces, dominia & pr prietates sibi acquirunt, disponuntque tam inter vivos quam per ultimas voluntates, pro libito testamenta condunt, de s intestati decedant, successores habent non Monasterium , non Ecclesiam, sed propinquos. I V. Prioribus quidem Ecclesiae sectilis fas erat Episcopis etiam Monachismum antea professis testamenta condere. Ex Latinis enim adhuc
138쪽
testamenta supersunt Sanctorum Episcoporum Caesarii Arelatensis, & Re migii Rhettiensis : ex Graecis vero Gregorii Nazianzeni, dum estet, ut ibidem continentorat, Ecclcsiae Coni tantinopolitanae Episcopiis. His siue cesserunt iniermedia secuta , quibus vetitum fuit Episcopis & Clericis te stari de proventibus Ecclesiae, etiam ad vias causas, cap. . a mi, & cap. Retitum a i. & cap. cium in ossis, de testam . quia in his rebus succedebat illis Ecclesia. De patrimonialibus tamen , aut aliunde quam ab Ecclesia comparatis facultatibus poterant etiam ab ipsis Ecclesiae primordiis ad libitum suum disponere, de inter vivos, &. Guba mortis. Sic enim statuitur
Apostolorum canone 39. & 6. yst Episcopi inquit qua propria ipso, timsem , valeant O pDscumque placuerit haeredes transfor ut tamen ad alios rer
lesia minime transeant. Et Antiochenum Concilium Iulio L Pontifice habitum, sancit can. 2 . ut possit quidem morituriis Episcopus qliae sui. patrimonii sunt, quibus ipsi l bi ierit relinquere, sed ipsae res quas habcbat Ecclesiae, sine diminutione ipsi Ecclesiae soli relinquantur. Refertur in can. Q curique, si . quaest. i. His concinit ac suifragatur canon 8. Concilii Agathen sis , de Concilium I. Hi Valense, Sanctusque Gregorius Papa lib. io. epist. i. ad Deusdedit Episcopum Mediolanensem , ac Concilium enerale Lateranense sub Alexandro III. can. i s. Sed in his postremorum e loriim faecibus concidit demum sacra haec disciplina , invalescente
contraria consuetudine , secundum quam scribit Covarruvias commentar. ad tit. de testam . num. 23. quoslibet Clericos valide testari ex usu communiter recepto de proventibus Ecclesiasticis , etiam in gratiam cognatorum : solosque Episcopos testari non posse nisi de speciali Summi Pontificis licentia. Sed dc istud circa Episcopos repagulum tandem divulsum de abruptum fuit; de testatur Lellius multis locis receptum esse, ut de proventibus Ecclesiasticis indiscriminatim testentur Episcopi do alii quilibet Clerici absque dispensatione ulla. Atque hanc in universa Gallia
vigere consuetudinem cernimus. Sed non obstat perversa ista consiletudo quominus qui de proventibus Ecclesiasticis in res profanas disponunt,sve inter vivos, s ve per ultimas voluntates, peccent mortaliter de aeternae damnationi se obstringant.
V. In aliis quibusdam locis introductiim fuit jus spolii, quo Episcopis
de beneficiatis Clericis interdicitur ultima aliorum bonorum quam patrimonialium dispositio , ut his decedentibus succedat in bona ex Ecclesia acquisita non jam ipsi cui ministraverunt Ecclesia , sed Fiscus Pontificius. De hoc novissimo iure nihil legitur in toto corpore Iuris Canonici: sed prima quam comperi ejus mentio habetur apud Guidonem Papae decisi io. Verum non est receptum istud Spolii jus in Gallia, neque in Gerruania, neque in Belgio, neque in Lusitania. At verb in Regno Castellae sola
Episcoporum , non autem aliorum ranc fictatoriam spolia Camerae Apostolicae acquiruntur. In Italia vero tam Beneficiatorum inferiorum , quam
139쪽
Episcoporiam olla Fisco cedunt Apostolico, it testamur Martinus Navarratrach. despoliis, ε. I . Azotius pari. 2. lib. 8. cap.ε. VI. Valide hoc fieri quidem videmus , ut per ultimam voluntatem Clerici de fructibus acquisitis Beneficiorum liberrime disponant extra pias causas , atque in his etiam succedant intestatis Clericis sanguine propinquiores. Licite tamen ac citra dispendium salutis aeternae ita disponere de
hujusmodi inictibus Clerici non possunt , nisi de solis illis quos parcius ubvendo sibi asservarunt, cum potui sient absque peccato propriis usibus statui suo convenientibus eosdem impendere. Distributiones autem cum persolvantur quasi merces Je stipendium quotidianae operae ac laboris , cap.
De eatero, de cler. non resid. & cap. Litat, de praebend. nec in fritistibus computari debent , nec habent obligationem adnexam ut ad opera pia prorius applicentur , non magis quam bona patrimonialia , aut ex causis profanis quaesita, ut communiter tradunt Doctores. Decius consi I. 28 o. col. i. Ancharanus in Cici nent. unica, quaest. s. de conceis praebend. Rota decis i 3 . in novis : Rebussus tract. Nominationum, quaest. 9. num. 39. de seqq. S. Antoninus p. 2. cap. i. g. sin. Sylvester Verb. Clericus 4. quaest. . Baibatia in cap. ultim. de pecul. Cleric. Bonacina tractat. de obligat. Cl ric. circa benenc. fructus, puncto 2. num. i8. Tarradus in amplitudine Beneficiaria, disp. 8. quaest. I. num. 2I. 22.23.2 . & alii.
VII. In hac verb quaestione dissentiunt ab invicem Doctores , utrum de fluctibus qui congruum Beneficiatorum victum excedunt, disponentes sive inter vivos, sive per ultimam volusitatem extra causam pietatis, sive ad luxum , sive ad locupletandos cognatos , teneantur restituere pavperibus , sive Ecclesiae 3 od enim graviter peccent, indubitatum faciunt multae rationes & Sacri Canones, praesertim Lateranensis sub Alexandro III. Concilii canon is . relatus in cap. Clan in o iis , de testamenti Dissident etiam Doctores, utrum illi in quos indebite Beneficiarii contulere Beneficiorum fructus, aut qui eos haereditate acceperunt, teneantur
se his abdicare , 3c in pietatis usus transferre ; an verb sibi possint retinerer Sed has expediam quaestiones hisea lib. 6. ubi de restitutionibus Cleticorum disseretur.
140쪽
CAPUT PRIMUM. si Edsint Beneficia , eorumque maria divisiones;
I. EN EpiciuM , quod etiam Praebenda vocatur, est jus percipiendi fructus ex bonis Ecclesiae , Clerico concestinia ob sacrum & Ecclesiasticum minimae namqpe res in Beneficio comprehenduntur, scilicet fructus temporales, & Ecclesiasticum ministerium, cujus exercendi causa fructus assignantur : unde regula , Beneficium datur propter incium, cap. ult. de rescript. in 6. In ratione Beneficii duo ista sint ab invicem inseparabilia , ut docet canon Si qui objecerit , i. q. 3. Sicut igitur 1 Romanis Imperatoribus agrorum Portiones sub nomine Beneficiorum militibus attribue oantur, ut hoc qua D Vinculo
Principis obsequio & Imperii militiae strictius addicerentur, unde re Beneficiarii Milites dicebantur, quorum meminit Lampridius in Alexandro SQVero: quemadmodum etiam sub nomine quoque Beneficiorum solebant Domini praedia vali allis seu clientibus in nudum largiri sub hac conditio- up d militandum pro ipsi astricti essent, quorum fit mentio lib. I. seu-P 1 dor.