장음표시 사용
181쪽
ne desectus iste contingat; utque Ministi
internam illam , occultamque intentionem semper adhibeant. Oh dictum benet providebit Deus Non providere, eventu comprobatum est. Namque & eam secretam imtentionem se non adhibuisse, nonnulli tandem extrernis vitae metis admoti professi sunt. Sed si ad Dei providentiam recurrendum dicunt , ne ista contingant i cur non potius Deum providisse dicunt , in ipsa Sacramem torum institutione, ne id unquam Ministroarum nequitia possit accidere ' Ιta nempe S cramenta instituendo, ut quo jure a Mini strorum fide, & sanctitate minime pendent, ita ab illa interiori intentione minime pendeant; utque nulla secreta intentionis retra ctatione, irritari possint, suoque effectu vaa
182쪽
tiae , quatis in Sacramentis administranis dis , eadem in Fuficipiendis , desid
I. πT Actenus de intentione Ministri in La. Sacramentis perficiendis cumulatissime disputavimus, ut & Lutheranorum
errores refelleremus , Se Catharini sententiam omni momentorum genere tueremur.
Superest ut ex antedictis positisque princi Piis, peculiare quoddam, de suseipientium imtentione consectarium colligamus. Et certe eadem prorsiis & suscipientium Sacramenta, & ministrantium ratio subest, quod ad ipsam attinet intentionem: ac qu madmodum nullum , irritumquς esset Sacramentum , quod a Ministro nullam faciem di quod facit Ecclesia, intentionem habemte conserretur; ita nullum , irritumque es set , quod ab homine nullam recipiendi quod administrat Ecclesia , intentionςm habente susciperetur. Quae, & qualis in Ministram tibus postulatur intentio, secundum varias Theologorum opiniones, eadem plane deinsideratur in suscipientibus. Quemadmodum enim
183쪽
enim Christus Sacramentorum administrationem, actionem humanam esse voluit, atque ita ex rationis ludicio , dc voluntatis electione prodeuntem; ita eorumdem Sacra mentorum susceptionem . ejusdem conditi nis esse voluit; . humanam scilicet, rationalem , & liberam; non modo ut gratia re cipiatur sacramentalis , quam nemo ambigit , non nisi a volente suscipi posse ; verum etiam ut character in suscipientium ani mis imprimatur Hinc Innocentius III. Cap. Majores exintra de Baptimo, δ' ejus essectibus ; ille qui nunquam consentit susceptioni Sapismatis, sed
penitus contradicit, nac rem, nu characterem
Fuscipit Sacramenti. Et Doctor Angelicus 3. pari. Quaest. 68. Art. 7. ad a. Si adulto de fuisset intentio Fusicipiendi Baptimi, esset reba-pt an S . Hujus porro Decreti rationem praemittit ibidem Sanctissimus Doctor, prorsus invictam: Dicendum, inquit, quod per Paptimum aliquis moritur meteri mitie peccati, sim incipis quandam mitae notatatem , secundum illud ad Rom. 6. consepulti sumus Christo per Baptimum in mortem; ut quomodo Christus surrexit a mora tuis per gloriam Patris, ita her nos in nom-tate miω ambulemus. Et ideo sicut ad hoc quod
184쪽
homo moriaturi veteri mri , requiritur secum
dum Augustinum, in habente usium liberi arbi
rrit evoluntas , per quam eum meteris mitte poeniteat ita requiritur moluntas, qua intendat πιπι-
ω notatatem, 'cujus principium est ipsa si sicι-ptio Sacramenti. Et ideo ex parte baptir,ti roquiritur moluntas , seu intentio suscipiendi Sa
Hujus & altera ratio esse potest: quia per Baptismum contrahitur obligatio profitemdae , observandaeque Christianae Religionis. Quanquam autem contingere possit, ut puernundum rationis usum assecutus , obligutionem aliquam contrahat nescienS, Parentibas scilicet, vel tutoribus consensum ejus vicC Praebentibus ; adultus tamen , qui sui juriS est, obligationem contrahere nequit, nisi volens atque consentiens. Nemo itaque sine voluntatis assensu baptizari valide potest . Quod idem de aliis Sacramentis proportione quadam statuendum est: nec in re compertissima demonstranda nobis est i morandum, quae ne ab ipsis quidem Protestantibus in dubium revocatur. II. In contrariam tamen videtur esse: primo, quod nonnulli seu Judaei, seu Gentiles ad Baptismum suscipiendum, metu suppliciorum adacti legantur, imprudenti quo
185쪽
rundam Principum Zelo: qui tamen valide quantum ad characteris impressionem baptizati dicuntur, in actis Concilii 4. Tolet, ni, & Cap. Majores, de Baptismo, & ejus effectibus. Quae porro metu suppliciorum aguntur , non libere , sed necessario facta
Secundo , quod nonnullae Mulieres; ex sententia Iudicis, cogantur aliquando nubere, quibus nollent, viris: Virique vicissim interminatis gravissimis poenis, quas nollent, uxores ducere compellantur. Est autem Ma. trimonium legis Evangelicie Sacramentum. Tertio, quod infinitos propemodum na ret Historia, qui nolentes, repugnantes ac
prorsus inviti Sacerdotio, &Episcopatu sunt initiati. Imo ea est Divi Augustini digna sententia: Indignus es Episcopatu, qui non fu ris ordinatus inuitus. Non itaque desiderari videtur voluntas in suscipientibus Sacramemta , seu intentio id recipiendi, quod illis administrat Ecclesia. Uerum nec ista nos movent, ut a dictis, probatisque resiliamus. Non primum quidem de Iudaeis metu suppliciorum ad Baptismum adductis: quia quae metu suppliciorum aguntur, si tamen serio agantur exterius, adeo ut metus suppliciorum , agendi
186쪽
voluntatem externam extorserit, ea libere facta dicuntur, libertate non quidem abso-hita, sed conditionata: quandoquidem tales ut supplicium devitent, id volunt quod absolute noluissent. Ita Innocentius ΙΙΙ. Cap. Majores de Baptismo. Is qui terroribus, amque suppliciis miolenter attrasitur, ac ne detri mentum capiat, Sapti susicipit Sacramentum, talis characterem subcipit Christianisatis improfisium: δ' ipse tam am conditionaliter molens, licet ab olute non melit, egendus es ad obser-υantiam fidei Christian . Ac tales re ipsa fuere Judaei illi, quos Sisebutus Hispaniarum Rex, pio quidem, sed imprudenti gelo ad
Baptismum suscipiendum metu mortis adegit et metus mortis, suscipiendi Baptismatis, externam illis voluntatem excivite atque adeo valide baptizati , a IV. Synodo Toletana sunt dicti. Caeterum si qui metu suppliciorum ad Baptismum adiguntur, repugnantem animum semper prodant, nec excitatam metu periculi, suscipiendi Baptismatis voluntatem ultimo tandem ostendant, sed constanter repugnent, & obluctentur 3 ii certe valide baptigati censeri non possunt, quantumvis unda lustrentur, ut ex Innocentio ΙΙΙ., & Doctore Angelico paulo anteλdemonstravi.
187쪽
Nihilo magis movet momentum altearum, de contracto Matrimonio. Quae enim mulieres ex sententia Iudicis coguntur albquando nubere quibus nolunt , non ideo coguntur, ut nubant nolentes, sed ut audita sententia Iudicis, id velint quod antea
nolebant. Neque vero reseri, si quis sorte dixerit , cogi quandoque viros sententia Judicis, ad ducendas quas nollent uxores, sub gravissimis etiam poenis , puta exilii, carceris, triremium, proscriptionis bonorum quae metum gravem inserunt etiam constantibus viris et quae autem hujusmodi metu fiunt, involuntarie prorsus facta cem sentur . Id inquam minime resert. Alius enim metus est juste, & a legitima auctoritate incussus: alius qui injuste ac violenter Praeter jus & aequum incutitur. Ac isto quidem secundi generis metu quaecunque fiunt, praeter voluntatem facta judicantur et quia, ut loquitur D. Thomas, in hujusimodi, age di principium totum est ab extrinseco . Uerum
quae primi generis metu fiunt, Iudice scilicet justam poenam comminante , conditionale saltem Voluntaria reputantur, nec tunc
agendi principium totum est ab extrinseco; quia metus id homini velle facit quod justum est, quodque excluso metu velle debe
188쪽
1 et . Leg. Continet. Digest. de eo quod metus
causa sit. Caeterum si lata sententist Iudicis,
adhuc tamen constantissisne uxorem ducere nollet , matrimonium hujusmodi metu externe contractum, in foro interiori nullum esset , propter desectum interioris consensus in conjugem , in foro tamen externo validum censeretur.
Ultimurn momentum de ordinationibus, prae reliquis sutile est. Qui enim inviti, ac repugnantes Sacerdotio, aut Episcopatu initiati leguntur , ante ordinationem quidem, at non in ipso Ordinationis actu repugna-yunt. Nimiruin suae tenuitatis, ut sibi ipsis videbatur, conscii, ac sacri ministerii pondus reveriti, aliquandiu restiterunt ; sed postmodum praepositorum imperio, aut etiam postulantis plebis importunitati cessere, in se, ac de se fieri consentientes, quidquid Ecclesia Praesulesque vellent. Quod D. Augustinus illorum unus sapienter observat, Epist. olimao . ad Donatum, nunc I 73. Tam multi ut Episeopatum suseipiant, tenentur intati, perducuntur, includuntur, custodiuntur, patiuntur tamia quae nolunt, donee eis adsit moluntas sacri
Ministerii fusiliendi. Nunquam igitur sacris Ordinibus initiantur, nisi superata pristina repugnantia, suae ordinationi consentiant. Κ a CA-
189쪽
Suscepti sine ulla prorsus consensione ,-intemtione etiam externa , Sacramenti Ordinis exempla duo producuntur, erexplicantur. I. Uo tamen ordinationum exempla
prisca prodit Historia , in quibus
vix, ac ne vix quidem ordinatorum consensus , in ipse ordinationis actu accessisse videri potest: ex quibus gravissimum in oppositum p
Primum est Pauliniani Monachi, fratris D. Hieronymi, quem S. Epiphanius Episc Pus Salaminae , illata vi per multos Diaconos
apprehendi jussit, tantoque ore, ne magnOS Hulatus mitteret, primo quidem Diaconum Ordinavit; tum vero post dies aliquot, eadem illata vi, ingenti dissicultate, ac tento rursus ore, totis viribuS Obluctantem, ac renitentem, PreSbyterum consecravit. Factum refert ipsemet S. Epiphanius in Epist. ad Joannem Ierosolymitanum. Cum celebrare collecta in Ecclesia milia, sua est juxta mona sterium vostrum, ignorantem illum, sest nullam penitus habentem suspicionem, per multas PlacaD
190쪽
INTENTIONE. I 49Μοs apprehendi jussimus , siest teneri os ejus ne forte liberari se cupiens, ad juraret nos per nomen christi; primum quidem Diaconum ordinatamus, preponentes ei timorem Dei, ct compellemees ut ministraret ; et ide quippe obnitebatur, indignum se esse contestans . Vix ergo compulimus eum, persuadere potuimus testimoniis Scripturarum , si r propositione mandatorum Dei . Et cum ministraret in sanctis sacrificiis, rursus cum venti diFcultate' ordina,imus Presbyterum sistrifidem morbis, quibus antea persuaseramus, impulimus ut sederet in Ordina Presbyterii. IAlterum exemplum est Macedonii litona
chi sanctissimi , & admirandae simplicitatis
viri, quem S. Flavianus Episcopus Antioch nus , ignorantem , ac penitus nescientem , Presbyterum ordinavit. Cum enim S. Flavi, nus illius sanctitatis forma permotus, eumdem sacerdotio vellet initiare, cert o tamen sciret, eum dubio procul repugnaturum, quod eo se titulo reputaret indignum ; illum per
speciem cujusdam accusationis, e montiS c
cumine, in quo habitabat, evocavit in Ecclesiam, ibidemque ignorantem penitus quid
ageretur, Presbyterum consecravit. Cum vero peracta ordinatione significatum illi misi sit, esse illum Sacerdotio initiatum, adeo excanduit, ut primum quidem verbis, atque F 3 con-