장음표시 사용
121쪽
tu eadem ratione motus quaere non quaero ab Horatii manu fuisse Contendis; quaere enim,
ais, facile interpolari potuisse ab illis sciolis, ut
laboranti versui mederentur 3 ignaris scilicet Nuirtute caesurae N ob duplicem consonantem iaquaere hic posteriorem labam producere: con- ira , s QUAERO ab Horatii manu fuisset, isse quam quemquam inventum iri, qui ta quaere vel somnio subsilueret. Atque hoc verius de amicta dicetur, quoniam , si ita scripsisset Horatius,
a nemine unquam in amictus mutatum fuisset:
Quod autem de interpolatione verbi quaerescribis, alio tempore in disceptationem voca
Ad quartam emendationem progredior.-
Serm. I. I. U. I Ο, Divisit medium, fortissima Tyndaridarum.
Gndaridarum sic habent omnes omnino Horautii codices & editiones, & ita adducit Quinctilianus Instit. Orat. Lib. IX. C. 4. pro quo tamen vix dubitem quin ondariarum reponi deabeat, id est filiarum Tyndari Helenae & Clytemnestrae, quarum haec maritum suum Agamemnonem occidit, illa Deiphobum, cui post Paridem nupserat. Vide Hygini fabulam CCXL. Tyndaridarum autem hoc loco Latini sermonis consuetudo respuit , quoniam hoc Libertae factum neque ad Castorem neque ad Pollucem nisi inepte referri queat: quare non minus Latinum est hoc , fortissima Undaridarum , quam illud foret , ondaridae maritos suos interfecerant, cum hoc Libertae facinus aequσ
122쪽
aeque indecore ad Castorem vel Pollucem referretur, atque illa Clytemnestrae & Hclenae
ad eorum alterutrum referrentur. Nunc argumenta , quibus vulgatam lectionem tueri conaris , adscribam. Melius es , inquis , ita locum exponere quod N olim tetigit Lambinus)ut Tyndaridarum genere quidem masculino utriusque sexus liberos , tam filias quam flios comprehendat. Liberia igitur illa Ummidii erat altera Clytemnestra , fortissima omnium liberorum Tyndari; quo modo S Disa erit sententia, neque ulla sicabies nitidi mo Poetae a fricabitur. Synesi Philosophi Epigramma, Antholog. LV. q.
Tres illi Undaridae, Castor, Helena, &Pollux.
Helena ergo, ut vides, erat una ct quidem pulcherrima Tyndaridarum. Atqui Undaridae ibi ad filios & filiam , hic ad solas Tyndari filias pertinet. Deinde ais ; suin Y alias masculinum genus sub se alterum concludit. Digest. Lib. X. Tit. 2. L. 38. Lucius Titia fratres. Et Lib. ΙΙ. Tit. 2.L. 3s. Tres fratres Titius & Maevius Sc Scia Verum utrobique fratrum nomina ad positae sunt. Deinde ex Livio Lib. XXXVII. c. g. haec adsera , Legati ab Ptolemaeo ct Cleopatra, regibus Aerapti venerunt. Atqui de duabus Reginis hoc pessime dixisset. Denique ex Tacito Annal. XII. C. 4. haec adducis ε, Fratrumque non incestum, sed incusoditum amorem ad infa-
Miam traxit: hoc est , Silani o Puniae calvi
123쪽
nae. Atqui hoc de duabus foeminis solis diei Linguae Latinae usus prohibet. Praeter hosice locos, quos a Brimonio & Gronovio patre accepisti: idem Brissonius laudati. 93. g. 3. Lib. XXXIL uaestum est , an , quod heredes fratribus rogati essent resiluere , etiam ad sorores pertineret 8 Respondit, pertinere ue ubi εJurisconsultus bene addidit, nis aliud sens etesatorem probetur. Quod verbum fratribus angustiore krte significatu testator usurpaverat. Et Quinctilianus Inst. Or. IX. 3. marem foeminamque sitos dicimus , & ita puer &puella pueri dicuntur. Cic. ad Att. XVI. II. Atticae , quoniam quod optimum in pueris es, hilarula es, meis verbis suavium des , ubi pueris non est a nominativo puera, ut quidam vir doctus existimavit, sed a puer 3 tam enim in pueris quam in puellis hilaritas laudatur. Jam si hic causiam peccandi quaerimus , est ea in
promptu. Corrector, Cum Tyndariarum Verribum insolens & sine suo substantivo positum non intelligeret: Cumque Gndaridum lex metri respueret, quidque Undaridae & ondari des differrent, serie nesciret, in locum on dariarum , on ridarum substituendum arbitratus est. Jam Gndarius habes apud V. Flaccum L. I. V. I 67. Undari qua puer mihi vellere dignior Helles.
124쪽
HORΑΤ. BENT L. CAP. X. GH Ubi substantivum fratres omitti potuerat, si id per metrum licuisset, ut Ovid. Met. XIII.
Ωuos Talamonius hset,dndareus autem Ovidius tribus quatuorve locis pro Gndarus posuit. Nunc illud,quod in exemplaribus Quinctiliani Institi. Orati. L. IX. c. q. extat, Nec solum ubi quinae filabae nectuntur, ut in his ,Fortissima Tyndaridarum,emendationi nostrae non adversatur. Quoniam ex his verbis hoc unum necessario insertur , in eX- tremo loco fuisse verbum quinque syllabis constans ; dc tale est Tyndariarum, quod ab imperito Correctore ibi in Gndaridarum eadem ratione , qua hic apud Horatium , mutatum fuit. Adde , quod hos Institutionum Libros mendosissime descriptos esse testantur Edito
Sequitur emendatio quinta. Serm. Lib. I. VI. v v. 49. FO. sI- sz, si
Dissimule hoc illi es : quia non , ut forsit honorem
Iura mihi invideat quivis , ita te quoque amicum Praesertim cautum dignos adsumere, pnava Ombitione procul. felicem dicere non hoc Me possum , casu quod tesortitus amicum:
Ubi tu ais ι Possum quidem , sive quod in pluribus es possim, omnes quos viderim libri exhibent 1 N veteres editiones. Lentionem autem, inquis, Ianiorem habuit Scholiasta Cruquianus, qui ad hunc locum sic scribit , non idcirco me felicem nolpinare DEBENT , quod casu aliquo H aut
125쪽
aut sortunae beneficio tibi sim factus amicus. suae verba, ais, Vendunt Enarratorem illum
non possum, sed possunt , in suis exemplaribus reperisse. Multa hic peccas. Nam primo, illud p
sunt, quod te primum in Contextum receptile tacite acifirmas, habent duodecim editiones , idque A. I 696 revocavit Guardus a Lurk.Deinde vera hujus loci lectio felicius ex ejusdem Scho-Itastae adnotatione ad versus , quos supra posui , eruitur 3 ubi sic scribit : Prudentissime oste vitii dissimilitudinem inter honores N amicitiam , inter fortunae bona , ct virtutis meritum,
nam honoribus publicis invidere quis potes , quia temere re sns judicio a populo sic legendum non populi in decernuntur, ita ut indigni saepe ad
honores perveniant; at quod virtute S vero judicio quis assequitur, hoc ei nemo invidere debet. Quae verba haud obscure indicant in Scholiastae libris verbum possit extitisse. Item in eo peccas, quod haec verba Felicem dicere non hoc . . . me POSSIT , sic enim lego, ad illa
Duia non, ut forsit honorem Iure mihi invideat quivis
referri non animadvertisti ; quo referri verborum series demonstrat, ideoque constructionis& modorum rationem postulare ut legamus
possit. Scilicet, non quivis possit ut ante dixit, quivis inrideas. Itaque non plene distinguendum post Ambitione procul, ut tu post alios facis, sed subdistinguendum est. Denique hebetudinem tuam admiror, quod,
126쪽
HORAT. BENT L. CAP. X. Piscum in plerisque codicibus possim inveneris , non subodoratus es illud missis ab inepto Interpolatore pro possit repositum esse , qui si insitis libris posisnt invenisset, id indubie in possum mutastet. Quod autem attinet ad lectionem possum ; Cum ea in perpaucis iisque recen otioribus ruistis extet, omnino dicendum est, hanc lactionem inductam csse ab alio Correctore, qui, quod existimabat indicativum modum loco convenire, possim mutavit in possum, non enim credibile est invenisse eum in suis codicibus possis cum antiquissima Cruquii exemplaria , vetustissimum Leidense , quinque Bers- manni di Franckeranum habeant possit.
illa rogar Suantam ' num tantum, sufflansse , magna fuisset Majoriamidio. Num tantum cum magis atque Sa magis in ret; Non, si te ruperis, inquit,
Hic adnotas tantum magna idem valere quod tam magna , &, quod non monuisti , vocem Iantum ita exposuit Cruquius. Deinde , quaveri, inquis, specie, respondit hic ranula, major DIMIDio s An credibile est, ranam vel prima sufflatione dimissio duntaxat minorem bove
visam esser Certe, ut Noster bene alibi, vel ipsa FMula non quidvis sibi credi postulet, sed veris proxima S sdem aliquatenus habitura proferat. Suid igitur set y an in Flaccum hujus
127쪽
culpae damnabis ' an ob magnas multasque ejus mirtutes quidlibet potius in quemvis impinges,
quam ut tantae incogitantiae reus peragatur Α-
quidem sic potius scripsissem,
Luamane' num tantum, sufflansse, magnafuisset 'Maior PER NIMIO. num tantum e
nimium inter vos, Demea, ac Non quia ades praesens dico hoc , pernimium interes.
Certe hoc vocabulum N sententiae aptissime congruit S si compendiosam scripturam pnimio contemplaris, haua ita multum abludit a recepta lectione. uod sis semodi es, ut Horaiis non tam dari, quam reddi S restitui videatur , equidem ejus causa gaudebo. Haec in multas incurrunt reprehensiones. Nam primo , illud peccas quod hoc verbum Dimidio non esse Horatii, non adseverasti firmissime. Cum enim hoc genus fabulae animalia nationis & sermonis expertia loqui fingat, decori ratio postulat, ut ita loquentia inducantur, ac si ratione essent praedita , quare si puerum hac de re interrogatum Horatius sic respondentem fecisset major dimidio, insigniter ineptivisset , cum puer vel ineptissimus nunquam tam fatue responderit vel responsurus esset. Secundo, quod vocem dimidio Librarii incuria pro pernimio scriptum esse adfirmas. Hic cnim error, dummodo legi deberet pernimio , non Librario sed Interpolatori , ut in Notis ostendi, vitio dandus esset. I crtio, quod hanc emendationem, verba num tantum qui-
128쪽
quibus secunda continetur interrogatio, Pror sius convellunt. Quarto in eo peccas, quod verbum, Cujus locum occupavit vox dimidio a Verbo maior, pendere existimasti ; nam verbo major solo prima comprehenditur responsio , uti mox videbis. Quinto erras , quod non animadvertisti verbis num tantum ' quae evidenter ostendunt a matre iterum interrogari ranulam, responderi debuisse. Nunc huic versui quaerenda est medecina, quae eo difficilior reperta est , quod Regulae Criticae, quae plerisque Flacci locis parum sanis auxilium promittunt, huic denegant: testat igitur, ut ab sola sententia & verborum
serie petamus opem: aut, ut restim loquamur, dicendum, ut tuo V. Cl. ingenio beneficium hoc deberemus, ad tuas pertinuisse partes. Enimvero , cum emendationes tuas ad Cynosuram, ut ita dicam, regularum , quarum ne
ulla quidem hic quidquam juvat, perraro dire-Xeris , cumque in Praefatione sic scripseris, ita omnia praecepta jam sunt e neque quidquam fere res um est, nis quod ex intima sententiae vi N orationis indole solius ingenii ope si eruendum , ob has , inquam , causas a quo potius ruam a te hujus loci, qui sere insanabilis vietur, restitutionem expectare fas erat. Tu
quidem primus, quod dissimulari non debet, animadvertisti illud dimidio cum ingenio & judicio Flacci parum consentire, dc idcirco ad
locum sanandum tuam curam Contulisti. Sed
129쪽
evidenrer ostendit te Poetae sententiam duobus locis ne intellexisse quidem. Ego sane, sententia loci haud segniter perpensa, sic cum
Major. dein. num tantum Z major. cum magis atque
&, ut hujus loci veram esse hanc lectionem sentiam. duo me movent , unum, quod voce major post tantum addita secundae interrogationi , cui omnino responderi oportuit, optime respondeatur. Quoniam autem ad verium complendum una syllaba adjicienda est, particula dein, quae ad transitionem a prima ad secundam interrogationem significandam est aptissima , versui suam integritatem restituit.
Deinde , ut ita sentiam , illud me inducit,
quod aliae voces, quae Poetae menti & metro Conveniant Draeter has deis, major, reperiri non poterunt , quod verissimum esse diligens investigatio dcmonstrabit. Jam huic emendationi illud non refragatur, quod, ea si probaretur , Horatius obscuritatis, quo vitio minime laborabat, jure coargui posset: quoniam post dein haec verba se tu fflans rogare omissa sunt, quae tamen omitti non debuerant. Item quod post tantum omissa sunt haec magna fuist. Atqui haec verba magna fuisset, sum ad secundam interrogationem num tantum p pertineant, Commodissime a communi repeti apertum est. Quod autem ad illa se sufFans rogare attinet, dicendum est ea apte subintelligi , cum haec verba dein. num tantum' major. cum antecedentibus juncta, ea, quae subinis
130쪽
subintelliguntur,attente legenti offerant. Idemque de illo Serm. II. Lib. I. V. 46. dicendum.
Demeterent ferro, jure omneι. Galba negabat.
ubi ad verbum omnes haec tria jureconsulti faetum aiebant subaussiuntur: neque hic obscuritatis culpa Horatio importanda est , cum verba subintellecta lectori non valde imperito statim
in mentem veniant. Et dubitandum non est, quin Romani, cum hos Versus legerent, ea, quae verbis expressa non essent, antecedentibus & consequentibus utrobique tacite inesse perspeXerint. Aliud hic argumentum, quod emendationem hanc acriter impugnare Videtur, occupandum est dc expugnandum , est autem tale. CorrpC-tio haec verbum dimidio in dein mutando , &post tantum verbum major addendo, in verium numeros ita insuaves inducit , ut tam male compositus apud Horatium nusquam eXtet: quae inconcinnitas ex eo nascitur, quod haec mutatio & additio versum omni Caesura exspo liant. Haec igitur emendatio sine ulla dubitatione improbanda est. Verum hujus argumenti vires ejusmodi non sunt, ut argumentorUm, quae supra adduxi ad emendationem firmandam ,& alterius, quod e Phaedri Fabulis mox adducam, vires labefaetare valeant: argumenta enim , quae Correctionem sustentant, talia sunt, ut de ejus veritate dubitari non debeat. Deinde si versum, ut sententia, id est, ut interrogatio & responsio postulant,legemus, aures parum offendentur. Postremo, cum numCrΟ-