장음표시 사용
411쪽
Remi sis. Renunciatio iuris exigendi creditum REMI sto dicitur.
Lib. Stipulatio a , qua verborum obligatio tolli-
saὶ Acceptilatio fuit stipulatio 3 E. mediante interrogatione & tesponsione g. DCCX. facta. Debitor igitur , qui liberari Voluit, creditorem , cui fuit obligatus, interrogauit: HABESNE
ACCEPTVM , QUOD PER STIPULATIONEM TIBI PRO. MISI Credi ror vero respondit: HABEO ACCEPTVMQVE
FERO. Atque h.ic ratione exstinctum fuit ius ereditoris , petpropriam eius confessionein : Se debitum habere acceptum; adeoque vel MODEsTIN vs L. I. D. de acceptil. fallit, putans accepti lationem esse liberationem per mutuam inserrogationem, qua utriusque contingat ab eodem nexu solutio. In acceptilatione namque non mutua , sed unica tantum fit interrogatio , nisi respexeris Aquilianam stipulationem. Neque uterque, sed solus debitor ab obligatione liberatur . ereditor enim obligatus non erat, & stipulatio est contra ius uni lateralis. Cons. ViNNI usi ad F. I. I. quib. mod. ιML Mil. H TOMANNus Obs iar. eluit. Lib. IIII. e. IX.
b Quum nihil tam naturale sit . quam quod eodem modo, ruo quid colligatum est, idem & di1loluatur ; L 3 s. D. de
tuos regul. iur. stipulatio , dum solemnibus verbis contracta erat, &dissoluenda soleinnibus verbis. Hac ratione quum facta aceeptilatio, sequitur eam fuisse actum legitimum. L. Gnda R. I. c) Aeceptum ferra idem est , quod scribere, se accepisse. Z.s 6. D. de admιni'. tutia. Quilibet paterfamilias. commercio studens, tabulas Labebat expensi atque accepti, de quibus dictum ad F. CAI. Si non haberet . argentariorum tabulis visi tur. Quicquid creditum, tabulis expensi inscribebatur, id vero si solutum, aut remissum debitum, expuncto eo. in altera pagina , acceptum idem latum futile , notabatur. Docet hoc
P L A v T v s cistellar. Acr. I. M. 3. v. ψ . . Nune , quod reliquum est , volo persoluere. Vt expungatur nomen, ne quid debeam.
q. DCCXXXI. Lib. XLVI Qui praestat id, quod ex sententia iudicis prae-Tu T. standum erat, IVDlCATUM SOLVld a); qui
412쪽
securitatem praestat, futurum, vi condemnatus θωπεζ
a Iudiearum idem est . quod res iudicata, seu sententia, Iudiea- tacito partium litigantium consensu approbata. I. DCLV. Foluere tum. vero idem est, quod facere. L. f. C. de reb. cred. Iudicatum igitur soluere, notat facere id, quod iudex fieri voluit. Antiquiores vero Romanos id, quod recentiores dixerunt iudicatum soluere, dixisse: Iudieatum faeere, nos docent XII. Tabb. disponentes: NI IUDICATUM FAXIT, SECUM DUCITO. bin Si reus ab alio in iudicio defendendus esset, aut constituisset procuratorem, Opus erat cautione de iudicato soluendo, sententia namque erat ferenda in procuratorem & defensoremia L. I. C. de sentent. ac interloc. L. 76. D. de procurat. Fiebat a tem haec cautio olim stipulatione, hodie vero fit satisdatione. Conf. s. a.
RATI HABITIO est contensus in negotium sei Lib. gratia ab altero iam si sceptum a); Qui securita
tem praestat eius, alterum consensurum in nego
tium a se iam susceptum, DE RATO CAVET b . , ,- Cim
ain vid. ΚovHLERus in Elem. iur. nai. g. III 3. tio darat . b Procurator actoris, reique defensor in actione reali securitatem praestare tenebantur , actorem vel reum habiturum ratum , quicquid a se fuerit gestum. L. 4o. I. 2. D. de proturae. Haec securitas plerumque praestabatur stipulatione. L. L. D. ratam rem hab. i
Ius criminale quum neque soleat, neque etiam Lib. curatius addisci possit ad duetum Digestorum, XLVII. x morisve potius in academiis sit, ut idem vel ad XLVm- .normam Constitutionis criminalis C AI OLI U. vel duce auctore systematico , quo. inrer palmam omnibus praeripit Illustr. D n. Io. SAM. FRID.
BOEHMERUS, S. R. M. Pruss. a Consit. Aul. ac Antecess. Halens. Fautor ac Patronus summopere colendus, tradatur; definitiones criminalium rerum,
413쪽
378 I ivavDENTIA DEFIMTIUA. propediem , si Deus vires ac otium concesserit, in lucem edendae, destinaui.
Laesio, ex peruersia applicatione iuris etd factum orta, GRAUAMEN a); si factum coram iudice fuit controuersum, IUDlCIALE; sin minus, EXTRA IUDICIALE b) ; Querela de gravamine
illato, apud competentem iudicem , PROUOCATIO c); Prouocatio ad superiorem APPELLATl O db; prouocans, APPELLANS; ei contradicens, APPELLATVS e dicitur.
aὶ Omne gravamen est laesio ; est enim violatio του sui Laedit vero me, qui mihi competere negat ius. v. g. exigendia Caio C. dum idem mihi competit; E. gravamen mihi inseri, dum ius facto pesuerse applicauit. b Iudicium est legitima controuersiae inter litigantes, coram iudice competente , disceptatio. 3. CCX. Iudietati igitur id dicendum, de quo inter plures coram iudice competente di semptatur ἱ extraludiriale vero, eui vel νnicus iud heialis character deficit, v. g. si res non controuersa, vel si disceptetur quidem de re, sed aut non coram iudice, aut saltim non competente. Distinctio iudicialis & extraiudicialis, maxime vero quoad Praxin Supremi Cameralis Iudicii, nodus semper Gordius iis fuit, qui limina Augustissimi S. R. I. Tribunalis non salutarunt. Sed& aliis . praxi in eodem studentibus, discite fuit ad distinctas notiones. utrumque terminum reuocare. Tentavi idipsum pro viribus meis. & fateor non inanem hic fuisse operam, quam olim philosophiae impendi; patiat autem aliquando scriniis meis excidere Commentationem , de Limitibus processus Supremi Cmmerae Imperialis Iudiςii extralucrialis is iudicialis, deque utrius- que distincta notione. Sed redeo ad gravamina iudicialia & extraiudicialia. Illorum species est v. g. quando iudex heredem negat, qui talis est, seque esse contra alium defendit, it. quando creditori, debitum verum C. thal. exigenti. addicit L. Horum vero, si quis v. g. incarceratus vel captus non iure sit. Cons.
ei PROVOCARE licet in legibus Romanis nonnunquam
denotet citate , vocare ad iudicem , L. 33. A. D. de in ius voc. usii tamen obtinuit, ut significet conqueri de gravamine illato, arque sic hoc vocabulum latius est appellatione. Conf. SCA FIAs de Vpessat . D. r. n. g. de prae omnibus Ill. Dn. GEORGIvlle LvD
414쪽
LvDovrcvs BOEHMERus, S. R. M. Brit. a Const. ae Anteces Gottingens. Fautor ac Patronus singulari adsectu colendus, in Opusc. de Prouocationibui iuris Germanici. olim quidem prouocatio Romanis aliud quid denotauit, quod quidem hodie, atque separata fuit ab intercessone, ita, ut prouocatio esset appellatio a gravamine iudicis ad populum , vid. LI v I vs Histor. Romam Lib. X. cap. 9. intercessio vero ζsset aduocatio in auxilium collegae eiusdem . qui reum capitis damnauerat. Vid. MANV τ ivs
d) Vt prouocatio omnem de gravamine illato querelam n tabat; ita appellatio prouocationem ad superiorem, ob grauamen quodcunque , supponit. Hic enim verus appellationis character est, adeoque errauit SC ACCI As de Appellat. qu. I. n. g. appellationem supponere iudicium sibi persuadens, quum tamen extraiudicialis appellatio expressa lege r. 3. 3. D. quand. anest.
contineatur. Ita autem V LP I A N vs e. t. Solent plerumque Prae sdes remittere ad ordinem nominatum , ut Gaium Seium ereent magistratum. vel alius quis honor, vel munus in eum conferatur. Vtrum igitur tunc appellandum est, cum oris decretum interposuerit : an vero a remissisne, quam Praeses fecerit, Appellatio Hinterponunda ' Et magis es, ve rune sit appellandum , eum ordo decreuerit. Magis enim consilium dedisse Praesei videtur, quam se constituisse. Add. L. χι. f. x. D. de appet t. Equid om ne gandum non est, appellationem Romanis idem olim suisse, , quod intercesso ; vid. SI GoNIus de ant. iur. prouine. Lib. III. e. ro. sussicit tamen adesse gravamen idque resarciendum tollendumque probari a legibus. S I. DE Nus de bne. . vet. Graeor. Lib. III. e. h. APPELLATIONEM dixit qtialemcunque ab alio iad aliuno velut superiorem , seu Ognitaιis amplioris, ad eontrouersias ne discultates soluendus, arbitrum prouocationem, qui verbis Parcere potuisset.
e APPELLATI vox canonici iuris Doctoribus frequens est, in legibus Rotninis idςm saepe dicitur aduersarius. L. 3. ρrεα L. f. D. de repell.
β. DCCXXXV APPELLATIO ob gravamen iudiciale , IVDI- veratio
CIALIS; ob gravamen vero extraiudiciale, EX
415쪽
Iudex a IUDEX, qui peruersia applicatione iuris ad fa-q-ς ctum gravamen intulit, A QUO; qui vero pror tollendo imploratur, A D. QVEM ') dicitur.
Spatium, intra quod ius aliquod exspirat, FATAl. E a); Spatium vero, quo ius conquerendispud iudicem luperiorem de gravamine, peruersa iuris ad factum applicatione illato, exspirat, FA
TALE APPELLATIONIS M; Spatium, quo
ius declarandi se, se velle conqueri de gravamine illato, exspirat, FATALE INTERPONENDAE O; Spatium, intra quod testimonium in-rerpositae appellationis a iudice a quo Petendum,
FATALE PETENDORUM APOSTOLORVM db; Spatium, intra quod ius, iudici ad quem
gravamen eiusmodi exponendi, exspirat, FATA
LE INTRODUCENDAE e) ; Spatium, intra
quod ius probandi , gravamen tale sibi illatum
esse, exspirat. , FATALE lVSTlFICANDAE 0, aliis vero FINIENDAE o APPELLATIONls;
Si, praetermissis temporis spatio, iure conquerendide gravamine exclusus appellans est, FATALIA LAPSA dicuntur.
a Fatum . quod proprie diuinam prouidentiam denotat, Plerumque mortem etiam vel interitum . maxime hominis, designare solet. FLo Rus Epitom. his. Rom. Lib. III. c. ra. n ita scribit: me altersm ex Caesaribus nepotisus miser , mbo FATO breues. IDEM Lib. III. cap. 9. n. i s. o Et quidem μή rei famam veneno FATA praecepit, it . Lib. III. e. LI. u. 26. ἔ Piget posthaee referre ludibrio habita FATA Carbonis, FATA Sorani Praetoris atquε Venuleii. Translate etiam de rerum interitu eodem verbo utitur IDEM i. e. Lib. III. eap. s. n. I.: Aderat FATUM insularum. Maxime vero hane metaphoram ciuilibus rebus accommodarunt ICti, iisdemque vitam tribuerunt ac mortem. Ita IMPERATOR IusTINIANus L. 3. C. de tempor. η est.
416쪽
appell. APPIONI P. P. rescripsit: Nemo arbitretur, imposerum licentiam futuram , suis consultationibus vltra statuti tempoνis VIVENDI spatia &c. & in L. I. g. I. C. de annal. excepi. acti nis personalis VITAM XXX. annos excedere noluit, atque in P. Instit. de perpet. is temporat. acy. eamdem VIVERE dixit ID M. Simili ratione lis MORI dicitur in L. 3. I. I. D. quae in fraud. eredit. Sc L. t. D. iudie. sotu. Inde dies fatales, seu fatalia dicta tempora, quibus ius aliquod exspirat. Vid. L. 1. C. δε appell. filias etiam solemnia vocantur. L. II. C. de adis ministr. tutet.
b) Fatalia E. appellationis spatium illud sunt, intra quod
ius appellandi exspirat. Vid. L. Σ. C. de appel2. L. f. C. ubi senat. Dicuntur etiam dies temporales, L. 32. C. de uvest. i. e. quae certo temporis spatio excluduntur. In determinando fatalium numero Icti non conueniunt, aliis quatuor, interponendae, χὶ petendorum Apostolorum, s) introducendae & iustificandae; aliis tria, i in interponendae, xὶ introducendae ac 3 prosequendae, admittentibus. Posterioribus subscripsere omnes sere Doctores R. I. Nouillimo antiquiores. Add. G AI- Qvs Lib. L obf. I 39. n. I . Ipse vero R. I. N. de Is s . g. 69.
ruatuor fatalium meminit, I interponendae scilicet, Σὶ requitionis actorum , 3ὶ exhibitionis supplicis libelli pro impetrandis processibus, & introducendae. In quantum hi inter se conueniant, videbimus notis sequentibus. Ordinationes tamen atque consuetudines iudicio tum inter se differunt. c INTERPONI dicitur appellatio, quando, gravamine i l.
lato , grauatus declarat, se velle conqueri de eodem. Idipsum vero obm intra biduum in causis propriis, L. I. g. s. of L. L. I. I. D. quanil. appell. in alienis vero intra triduum L. s. D. daanest. rec. fieri oportebat. quod tempus dein in decendium mu- natum est. Nov. XXIII. c. I. Hodie aut appellatio interponitur viva voce & stante pede, aut ex interuallo, in scriptis. Vtrum isque appellantis arbitrio reJictum est, modo exceperis appellationem I ab interloquutoria simplici; hanc enim nisi in scriptis atque allegatis grauaminibus proposueris, frustia prouocabis.
m. s. De appellatione ab interloquutoria plenius aliquando ex praxi supremorum Imperii Tribunalium differam. 1) a te tentia competentiae , i. e. qua eκceptio sori non competentis reiecta. Vid. C. O. C. Part. II. Tit. . . Quods viva voce appellare quis velit. id faciat in continenti, iudice adhuc pro tribunali sedente, & idipsum dicitur stante pede, i. e. antequam Ioco cesserit grauatus, appellare. In continenti ii 3ppellatum
interponiatur. Di ili ed by Cooste
417쪽
non fuerit. idem in scriptis expediri poterit, T. I. . fert. t. Diquand. anest. cui negotio decendium praefixum . Nou. XXIII. e. r. quod ratione initii utile est. i. e. computatur a momentoseientiae grauaminis , L. i. s. 7. D. quana. anesi. c. g. de ρο- poli. in s. nisi procurator apud acta fuerit constiturus; L. I. LI. D. quand. appell. GAILIvs Lib. I. As I 39. n. g. ratione veto durationis continuum est, & de momento in momentum currit , L. i. C. de feriis, ita quidem , ut si v. g. calend. Maii hora x. pomeridiana sententia lata sit , ius appellandi exspiret hora 1. post meridiem M. Maii. Hine in supr. camerali iudi
d) Apostolorum definitionem habes f. DCCXLV. qui pei te i intra XXX. dies, Post latam sententiam , aut scientiam,s procurator apud acta constitutus non fuerit. L. 14. C. de avest. Hodie vero . maxime ex praxi Summorum Imperii Tribunalium , necessitas petendorum Apostolorum appellantibus est remissa , vid. C. O. C. Part. II. tit. 3 3. pr. O. C. de Ann. Is s s. Part. II. rit. 3 o. g. I. eorum tamen loco intra trigesimum acta prioris instantiae appellans tequirere a iudice a quo tenetur. C. O. C. Part. n. rit. 3 i. pr. R. I. N. f. 6 t.
Anastatim te INTRODUCIT appellationem , qui coram iudice supe-nem intro. riori de gravamine , illato sibi, conqueritur. Tempus, intra tori quod introducenda appellatio, olim vatium fuit . ut videre est, ex Tit. C. & maxime M. f. de tempora. avest. In Aug. S. R. I. Architribunali , Camerae Impetialis axiomate inclyto, duplex appellationis datur introductio , extraiudicialis altera , altera iudicialis. Prior fit per exhibitionem supplicis libelli pio processibus appellationis , ad cuius narrata & probata aut recipitur appellatio aut denegantur processias per decretum extra iudiciale. Exhibendus autem supplex , quem dixi , libellus intra quadrimestre spatiuin a tempote latae sententiae, vel sicien tiae , pro re nata. R. I. N. M. 67. pallunt E. plerumque ICtiae Advocati exteri , errarunt etiam hune errorem pragmaticorum antesignani LAvTER BACH Ius, BRvNNEM ANNUS, set v xivs in suis scriptis passim , sibi ae aliis persuadentes, fatale introducendae in hoc Aug. Tribunali appellationis esse semestre spatiuin , decepti C. O. G. P. II. ni. 3I. f. I. vetb.:
ridit alibansiiss iu mattu, quem locum in te: pretati sunt Statua Imperii R. I. N. 3. 6 . ita quidem , ut quatuor menses praefixi sint introductioni extraiudiciali , duo veto dein introductioni
418쪽
iudiciali appellationis. Iudicialis autem introductio fit in
publica audientia , re productione insinuatorum appellationis processuum. f) Hoe fatale in quibusdam iudiciis, v. g. Brunsvico .Lύ- neburgicis, post: introductam appellationem arctat appellantem, ut gravamina sua deducat, eademque probet ; in aliis vero tempus denotat olimque denotauit , intra quod absoluenda omnis appellationis instantia. g) Appellationis instantia olim exspirabat anno , aut , si legitime impeditus esset appellans. biennio. πιιώ. Eo qui cte. Θ L. f. g. 4. C. de recip. appel7. Hoc tamen contraria consuetudine abrogatum est ι neque in 'upremis S. R. I. Tribunalibus amplius obseruatur. G A i L I v s L. L obs I q. n. 7.
Externa quaecunque, gravamen ipsum non Sotimata respicientia, ab appellante in securitatem, ne te . appellatio. mere appellatum , praestanda , SOLEMNIA AP nu. Iuliu-
DUM, de non temere appellando, APPELLA- et . TIONIS b ; uuantitas in iudicio eum in finem nia μα-
deposita , ut, si prouocatio temeraria reperiatur, cumben-
poenae loco fisco cedat, PECUNIA SUCCUM --BENTIAE c) vocatur.
a solemnia appellationum & prouocationum in genere neque naturali ne ue ciuili iure nituntur, sed vel consuetudini. vel Iegi prouinciast, vel denique priuilegiis de non appellando
Caesareis debentur. Equidem solemnium prouocationis mentio fit in L. Lo. g. x. D. de appest. L. I t. C. de administr. tute vetum , si curatius attenderis ad ea . quae Ibidem proponun-
tui , perspicies , agi ibidem de satalibus, quae nonnumquam solemnia dici asserui s. praee. not. c. Recepta autem solemnia varia , pro diuersitate iudiciolum . in quibus recepta. Ita in iudiciis inserioribus Ducatus Hollatiae, puta Ding illi bciuitatum , coenobiorum , praefecturarum &c. appellans pio facultate appellandi soluit pecuniam , quae interdum et . soli dis, interJum Ioachimica valet, atque dicitur, Appellationiboeti aliis , vel das Stolitinasti. Maxime vero frequentia solemnia sunt i) iusiurandum , x) cautio de iudicio sisti ac iudicatum solui, & 3 pecunia succumbentiae. b Iusiurandum E. appellationis iurisiurandi calumniae specie csta vid. R. I. N. 3.iI7. Θ II 8. licet in accidentalibus ab
419쪽
ab eodem differat , quod docuere Fuchis de solemnib. mil.
p. IIII. MEI. I. Art. I. n. 4. R DIN G Pand. camerat. m. III. Tit. 3o. V. C. LOENI G de iuram. appellat. Cap. I. 3. 2I. Hrmulam Vid. in C. O. C. Part. 3. Di. 38. in f Iurat
namque appellans . Il se causae suae confidere , χὶ se interrogatum non celaturum veritatem, s) se probationibus falsis non vlarum . se ab appellato superfluas probationes non exacturum , s) se corrumpendi gratia nil daturum , ε) se litent non protracturum . 73 se eam derelicturum, quamprimum animadverterit, causam suam non esse iustam. Exigitur idem a iudice ad quem , quum deuolutio appellationis ad superioritatis iura
Pertineat, GA Ius de Arres . e. T. n. I . iusiurandum vero
appellationis appellandi licentiam restringat , nisi priuilegium
habeat iudex a quo. Vid. R. I. N. g. III. ct II 8. e Receptum est in nonnullis iudiciis. ut loco cautionis ab
appellante de iudicio sisti ac iudieato soluendo praestandae sec.
R. I. N. g. IIT. vel Praeter eam , certa pecunia eum in finem deponatur, ut si causa ceciderit prouocans, eadem fisco cedata quae ab eo , quod succumbens eam soluat , succumbentiae di citur. Vid. B. Dn. HEI NEC Ius in Dus de pecunia, in casum , st causa ceciderint . ab appellantibuς, alioque remedio utentibus . deponenda. Originem haec pecuniae succumbentiae depositio traxi ste videtur ex antiquo Sacramentorum apud veteres Romanos ritu. Erat autem SACRAMENTUM certa pecuniae summa, quam uterque litigantium deponebat. hunc in finem , ut, qui victor abiret , suam reciperet , victi vero com mitteretur. VARRO de lat. lingv. Db. IIII. e. 36. ita rem exponit: Ea pecunia , quae in iudicium venit in litibus, saera. mentum a sacro. Qui petebat tr qui infitiabatur de aliis rebus uterque quingenos aeris ad pontem deponebant: de aliis rebus ilem certo alio legitimo numero asum. Lui iudicio vicerat . suum saeramentum a sacro auferebat. victi ad aerarium redibat. Litigantes vero se inuicem prouocabant, altero interrogante t
RVANDO NEGAS Q. g. AEDES ESSE MEAS, SACRAMENTO QUINQUAGENARIO TE PROVOCO. SPONDESNE,
SI MEAE SINT altero vero respondente i SPONDEO , SI ΤvAE SINT. Iam inuersa oratione respondens prior interr
gabat priorem interrogantem : ET TU SPONDESNE QvINGENTOS NI TUAE SINT ad quae alter i SPONDEO, N1
MEAE SINT. Quo facto , pecunia quingentorum aeris deponebatur apud Pontificem , & hoe v ARRO e. l. dicit apud pontem. Pontifex enim dictus a ponte Sublicio , cuius reficiendi cura ipsis incumbebat. Vid. Li v I vs Histor. Rom. Lib. X. c. 6. Cons. IGONIus da naviqv. iud. pop. Rom. Victi vero
420쪽
umma aerario cedebat, in usum sacrificiorum adhibenda, unde sacramenti nomen huic pecuniae haesit. FasTus de erb.signis oe. Sacramentum. Huc pertinet egregia Cro Esto is ad VOLUMNIVM allusio Lib. VII. v. 3Σ. ι Pugna, si me antas. nisi acuta αμφιεολια , vis elegam υπερβοΛη, nisi παοάγροιἀμα bellum, nisi ridiculum παρά προςδοκιαν, nisi cetera , quae Funt a me in secundo libro de Oratore per Antonii personam dijputrua de ririculis, ἔντeχνα is arguta apparebunt, ut SACRAMENfo eontendati mea non ego. Cons. TACIT us Annal. Lib. XI M. c. 28.
q. DCCXXXVIIII. lQuantitas, ad quam gravamen illatum computatur, SUMMA APPELLABILIS I dieitur.
Non quodlibet gravamen querelae , ad aperiorem iudicem deducendae. obiecium est; restae nanda fuit litigantium temeritas, adeoque iis certa quantitas determi da fuit, infra quam facultas appellandi ipsis non compet&et.LEa, pro diuersitare iudiciorum , iterum diuersa est. Dicam saltim de praxi Supremi Archidi easterii Cameralis, cuius Ordiptio lex Imperii,
omniumque inferiorum iudiciorum norma iere est. Erat aurem summa appellabilis olim so. ssor. Rheta Vid. Ου. Camde I 2I. art. 24. Ord. Cam. de isss. Tit. ἱ 8. 3. 4. Postea Per Rec. Imp. d. Is To. 3. 66. eadem ad r s o. flor. Rhen. & pet Rec. mput. virens d. I 6oo. g. is . ad 3oo. hor. R n. denique vero per R. I. N. f. II 2. ad foci. flor. Rhessi in reditibus vero annuis ad I 6. thal. redacta fuit. In computanda autem hae summa in diuersa abiere ICti s aliis , qstos inter GA rLrvs Lib. I. sis in s. n. 3. quantum in libello petitum, attendi. aliis aliter sentientibus. Sed omnem scrupulum iis exemit Aug. collegium , Camerali Decreto generali , t 6 3. decernendo summam grauaminis, i. e. eam , in qua appellans Iaesus est, attendendam esse, idemque per Conclusum pleni probatum docuits Generalia autem decreta per nouissimae Visitationis D cretum d. 17. Nou. III 3. legis valorem accepere,
Epistola , qua appellans iudicem a quo eertio rem facit, se conquesturum esse de gravamine
sibi illato, SCHEDvLA APPELLATIONIS;