장음표시 사용
271쪽
xo Dissertat. Ecclesiastic. Lib. II. superque nobis erit. Dicat ille cuius, modi peccatis publica poenitentia sit inflicta. Uerba illius ex capite eodem quarto Homiliae post remae de Quinquaginta: Ut si peccatum eius inquit de pcinitentibus ex antistitum arbitrio satisfacientibus loquens in non solum in graui eius malo , Jed etiam in tanto flandalo est aliorum, atque hoc
expedire utilitati Ecclesiae midetur anties Rhii; in notitia multorum,uu etiam tOtivi plebs, agere poenitentiam non recu-Jet, non resistat, non lethali, oe mortiferae plagae per pudorem addat tumorem. Et in epistola CXVIII, capite III. Im
mo , inquit, si tanta sp a peccati ,
atque ιmpetuo morbi, ut medicamenta
talia disserenda sint, auctoritate antistitisaebet quisque ab altario remoueri ad
agendam poenitentIam, eadem auctoritate reconciliari. Hoc est enim indigne accipere, si eo tempore accipiat, quo debet agere paenitentiam, non ut arbi, I
272쪽
rrio suo cum tibet, vel au erat si communiori, metreddat. Caeterum si pecca
ta tanta non set, ut excommunican
dus quisquam homo iudicetur, non se debet a quotidiana medicina Dominici corporis separare. Quae postrema verba lsidorus Hispalensis transtulit inc put Xum libri primi det ossiciis Ecclessiasticis. Et ista etiam eiusdemmodi adiicit: Caeterum si talia sunt
pς cata, quae quasi mortuum remoueant ab altario, prius agenda poenitentia est;
ae sic deinde hoe saluti erum medicamentum suscipiendum. Gennadius in libro de Ecclesiasticis dogmatibus, capite LIII, eandem questionem de frequenti communione dissoluens; Quem , inquit, mortalia crimina poni baptismum commissa premunt, hortor priμs publica poenitentia satisfacere: σita Sacerdotis iudicio reconciliatum communioniforiari, si vult non ad iudicium, .
condemnationem sui Sucharistiam
273쪽
αὶ Dissertat. Ecelesiastic. Lib. I l. percipere. Quocirca falsissime dictuni
est, vel minima peccata poenitentia publica etindicata fuisse. Nam minima ista, oratione, &eleemosynis, aliis que piis officiis deleri, passim Augustinus praedicat: maxime autem Dominica oratione, cum dicimus, Di mitte nobis debita nostra. De quo illud Prosperi non pigebit adscribere ex libro secundo de vita Contemplati Ua, capite VII. Exceptis enim peccatis, quae tam parua sunt, ut caueri non possint e pro quibus expiandis cotidie Deo clamam is, Dimitte nobis debita nostra, siciit oe nos dimittimus debitoribus nostris, illa crimina caueantur, quapublicata suos auritores humano faciunt damnari iudicio. 3 1
In Collectione canonum Marti ni Dumiensis, quae ad Bracarensem . secundam Synodum adtexitur': Canone XXIII, declaratur quis sit poe- niten. publica illa functus poenitentia,
274쪽
De ea thol. quibus1dogm. Cap. IV. 2 2 tentia, &as acris ideo reiectus ordi nibus. Expanstente, inquit, dicimus
aut pro diuersis criminibus , auigrauissimis peccatis publicam poenitentiam siciliciogerens, diuinofuerit reconciliatus altario. Non utique ob minima peccata , sed ob grauissima, & capita lia, summa illa poena decernebatur. CAPvT IV.
Trapenitae in fidei, ac Theologiae tractandu quaestionibus temeritaS. Bo
norum operum ab eo negata merita e
qua m omnium uniuerse aliqua, ct maiorum praestantiora esse monstratur. De duplici vitae instituto communi , atque perfecto. Huius sublatuvi ab Traperita meritum defendituri.
ΗO c etiam feneratoruta patrono restabat ad infeli
275쪽
11 6 Diglertat. Ecclesiastic. Lib. II.
citatis cumulum, ut se grauissimis de fide, ac Theologia controuersiis interponeret, iisque Trapeziticam illam farraginem referciret. Hic illertimirum morbus est, qui plerosque mortales tenet: Vt quod quisquo minime omnium nouit, quod quo alienum habet ab usu, professioneque sua ; id prae se maxime ferre, de-. 'que eo crebro, ac multum loqui studeat. Quod dum in profanis, de communibus literis usuuenit, ciuia nunquam sine errore fit, stolide id quidem: sed aut nullo, aut non magno periculo geritur. Idem cum diuinas ad res transfertur, eo flagitiosius est, quod ad errati turpitudinem , impietatis & haeresis quoque
crimen accedit. Peruetus est de eo sanctorum querela Patrum: impri-
mssque Gregorij Nazianzeni ; qui
quibus potuit frenis hanc licentiam, temeritatemque constrinxit Ora-
276쪽
itione tertia & tricesima. In qua leues & indoctos homines, atque in diuinarum rerum tractationein intemperanter effusos tum aliis plurimis, tum hac sententia castigat.
Non est cui uis de Deo dissutare e non cuiusuis, inquam. Non adeo vilis, protrita ea res est, nec eorum, qui adhuς humiserpunt. Addam etiam, non cuiu)uis temporis I nec quo μη , nee de quibu Iou : Ied certo tempora , apud certos homines, m aliquoWque jacien
dum istud est. Non tu libet id quidem est: quoniam hoc rarum munus est, qui
277쪽
accurate explorat uni et, ac contemplaniado processerunt, &c. pud quos porro Nem' apud eos, qui rem huiusmodi studiose ac serio ample tantur eqvsque non ut quippiam aliud, ita hoe . quoque inepta nugacitate persequun
II. SCITvM & illud, nec ad rem nostram minus est aptum, Synesij in
ετευιτευσατο. Cadmi quidem semen satiuos , aiunt, eadem die milites protulit. Satiuos aurem Theologos nulla
ad hane diem fabularum portenta fin
At Traperita de Grammatico re pente factus T heologus,non pauca, eaque praecipua, dc perdifficilia fidei capita delegit , quae' tanquam εται d-δD, Vel e Eoλήμωαυε in alieni prorsiis argumenti commentarium Exe-
278쪽
ret. Qua ex re id, quod erat consentaneum, est assecutus, ut in illis, quorum rudis, & ignarus erat, explican dis, turpissimos ubique in errogeSincurreret; a seque ipso non minus, quam ab omni Christiana antiqui- 'tate, & catholicae fidei regula discreparet. Quae nos illius flagitia neque dissimulare omnino debemuS: ne que tamen longiores in illis confutandis esse possumus. Sed strictim notata capitibus aliquot exagitabiamus : ut ne deinceps impune licere sibi putet, tantis de rebus, quaS neque scit, neque didicit unquam, te merariam , ac falsam sententiam dia
III. HORvM primum illud esto, quod a pagina 288 disputarc cstor
ius: duo inEcclesia esse instituta vitae, quas fectas, &-Vocat .' alterum perfectum ; quod remotum a procurandis corporis commodis,
279쪽
23 o Dispertat. Ecclesiastic. Lib.IL
iptum se ad virtutis ac coelestium re . rum studium applicat: alterum quod in communi vita permanet. De V traque vita deinde scribit sic: Prior illa ita quidem perfecta prae ista habenda, metocandal tamen nihilsan hiatu mer toriae in tali proposito reponat, ψ ως A
per hoc ste iustitiam habere cre,ens e sed
eam viam hac mente, m consilio calcans, ut declinet Ga ' omnem occasionem delinquendi de- uitet. His paucis versibus incredibile est quantum veneni ac pestis incluserit. Negat illius capessendae Vitae propositum sancititatis aliquid
habere meritoriae; asit ex eo Vberiorem
constare iustitiam. In quo primum interrogandus est, credatne bonorum operum ulla esse merita, eo videlicet sensu, quem antiqui Patre Qmnes, S prae caeteris Augustinusicumque iis consentiens Romana &
280쪽
De cathol. quibuslligni.Cap. IV.2DCatholica pietas agnoscit. Nimirum ut neque Dei gratiam ulla antecedant merita : dc haec ipsa tum ex gratia, tum ex gratuita Dei pollicitatione, Christique meritis tota pen
t V. Qv Α esst Augustini sententia passim ab eo contra Pelagianos exposita. Ut cum in epistola Cu ita scribit: Null- igitur Iunt merita tu storum ' Sunt plane , quia iugii sunt. Sed mi iusti ferent, merita non fuerunt. Ac postea : quod est ergo meri
tum hominis antegratiam , quo merito percipiat gratiam G cum omne bonum meratum nostrum non in nobis faciat nisi gratia : cum Deus coronat merita nostra, nihil aliud coronet, quam munera siua Quamobrem ut recte Prosper in Responsione ad Capitula Gallorum, capite vij Iustifcaius homo, id est ex impio pius se ius, nasso