Dionysij Patauij Aurelianensis ... Dissertationum ecclesiasticarum libri duo, in quibus de episcoporum dignitate, ac potestate; deque aliis ecclesiasticis dogmatibus disputatur

371쪽

3i Dissertat. Ecelesiastic. Lib. II.

Deinde vero postquam confectum est illud stiritale sacrificium, oe ille cultuν

incruentus,super ipse propitiationis hostia, obsecramus Deum, pro communi Ecclesiarum pace , pro tranquillitate mundi, pro regibus, pro mιbtibus, pro sociis, pro aegrotis , re asyctis; m in1umma, pro iis omnibus, qui egent au-κilio. Oramus te, inquam, omnes, cy' hoc tibisacrificium osserimus, ut meminerimus etiam eorum, qui ante nos ob dormierunt, primum Patriarcharum, Prophetarum, Apostolorum, Mart

rum, &c. Orabant &pro defunctis Episcopis, ac pro caeteris omnibu 'quod hodieque in Catholica per seuerat: de quo ritu agit etiam Epi phanius in Aerianorum haeresi. I V. HAEC CINE igitur longissima series orationum sub Christi reprehensionem venit Z Quis hoc sinus

372쪽

De catho quibuμ.alom. Cap.IX. 3Is dixerit ξ N on igitur m Mγια quaeli bet, ac non conclusa bretaer oratio vitio vertenda. Sed nec eiusdem or tionis repetitio, prae cupiditate impetrandi , βαHολγιοι est, & multiloquium, quod illic Christus redar guit. Nam &Christus ipse, instante passionis tempore, eundem sermonem iterauit lapius, ac bene multum orauit, cum clamore valido, σlachymu; ait Apostolus Hebr. V. 7. haud dubie impetrare cupienS. Viades quam non recto stet illa talo Tra- .pezitica definitio G ραῶολγ-τος, Ac miλυNγίαι in Evangelio notatae. Ceterum, ut hoc illi maxime concedam , quod tueri non potest, improbari vel prolixiorem quamlibet pre Cationem ; vel unimiam impetrandi cupiditatem e quid ex eo contra communem, quam oppugnat, sententiam sequitur Eit enim quo cumque tandem intellecta modo,

373쪽

3ic Dissertat. Ecclesiastic. Lib. II. . breuissima illa petitio , qua pane

quotidiarum postulamus: neque p sita plus lemel. Itaque nihil ad βαῶο-m M & πιλυειγίου illam pertin bit, etsi de quotidiano victu a nobis accepta sit. Et hoc ipsun est δαῆο-m , tam multa verba perdere, quae nihil ad rem faciunt.

V. ACCIPE iam quid in Evangeli j loco illo reprehentum sit a Christo;& cuiusmodi verbositas orationis in βατ,Mγαι, ac multiloquij vitio numeretur. Quod qyidem ipsa Domini verba, si quis paullulum animaduertat, satis aperte docent. Orantes, inquit, nolite multum loqui,sicut ethnidici. putant enim quod in multiloquio suo exaudiantur. Credebant ethnici eo se solo promereri Deum, & quidquid peterent impetraturos, quod multis, & exquisitis verbis uterentum ac variis modis eadem dicendo repeterent sine ullo affectu animi,

374쪽

De cathoi. quibuβ. dogm. Cap.IX. 3l Se orationis spiritu. Quem enim ha bere possent, qui fide, ac veri Dei

notitia carerent λ Christus hanc ver borum inanitatem & superuaca neam Pompam resecat, ac suis interdicit: quos orare vult quamlibet multis, ac quam Volent lape repetitis; non tam Vocibus, quam mentis affectibus. Hic est ille orationis Spiritus qui orationem deducit ad Domianum, ut ait Tertullianus libro de Exhortatione castitatis, cap. x. Ne igi

tur agmine verborum putaremus adeun

dum ad Dominum, ut idem loquitur in libro de oratione, capite primo, perbrevem orandi formulam instituit. quae quantum jubstrangitur verbis,tantum di funditursensiibus. Vt hoc

verboru compendio doceret mini mum in elocutione esse momenti:

in quo summam, & caput ethnici constituebant orationis suae. VI. ITAQvE figuratum quodam-

375쪽

3is Dissertat. Ecclesiastic. Lib. II. modo est illud Domini praeceptum,

quatenus ad breuitatem istam, praelariptamque huius formulam adstringitur. Sic euim solet Christus, cum dissiadere quippiam vult, in

eius contrario commendando paene modum excedere λ certe aliquid more praecipientis indicere, quod cirη ν accipi non debet. V t in eodem Matthaei sexto capite, cum ostentationem in ieiunio prae se ferendo ca uere iubet: Tu autem ait comm

oe faciem tuam Lua. Quod nemo . pro imperio mandatum esse iudicet. Nimirum ut alia Domini verba : sic praecepta quaedam parabolica sent,& figuris adumbrata. Eiusmodi illud est, quo breues in orando esse nos praecipit: nempe ut morosam illam , & sine pietatis affectu solo in

verborum strepitu consumpta Ora tionis longitudinem amputet..Alio-

376쪽

De cath. quibus1dom. C ap. IX. 379 qui si comes sit orationis, adeoque verborum, pius ille senius, & a chus , nihil obstat, quin illud exequamur, quod Lucae xvIII manda uitidem : Oportet semper orare , eg nunquam deficere. Quod etiam moleste, importuneque uti faciamus hortatur ; & exemplo viduae cuiust

dam incitat, quae ab iniquo iudice odiosa,& assidua interpellatione ius expressit, ac subinde ita concludit:

Deus autem non faciet mindictam electorum suorum clamantium ad se die, ac nocte, σ patientiam habebit in illuς Duo sunt in orationis genere isto, quod tantopere commendat Do minus, & cui fructum certissimum pollicetur, quae Matthaei 6 vituperari Trapezita censuit ; non conclusebreuiterpreces p &, ex impetrandi cupiditate eorumdem in loquendo repetitio.

Quare fugit illum ratio, neque sexti capitis Matthaei locum illum re-

377쪽

31 o Disseriat. Ecclesiastic. Lib. II.

cte est interpretatuS. VII. PosΤ haec, non agi in qua ta illa petitione legitimae orationiS, qua panem nostrum quotidianum postulamus, de cibo, ac rebus ad 1uia tentandam vitam necessariiS, argu mentatur ex eo, quod Christus Mait. VI, 8 ita colligit: Nolite ergo assimilarieu. Scit enam pater vester , quid opus sit vobis,antequa petatis eum. Quid cla

ram ait) quam nolle Christum ea a Deo patre peti, quorum noster indiget usis, quia Deus scit, quid nobis opus sit, ut non necesse habeamus hoc ab illo flagita re' Si absolute postulari caduca ista,& huic vi recessaria vetat, ob hoc praecise quia iam Deus scit quibus opus habeamus: nihil ab eo oportet

petere , ne coelestium quidem rerum, & ad animum pertinentium: Nam etiam illa nouit antequam rogemus , quem nihil prorsus rerum nostrarum latet. At enimn On est ve

risimile,

378쪽

r e cath. quibu=2.dogm. Cap. 1X. 32irisimiis, Christum in ram compendiosa oratione sub nomine panis peti a fuismoluisse necessaria ad vitam, mel solum

mi tum, cum tam expresse nolit eos imi- taxi m=λυλγέων gentilium in orando,

ui ea petebant sibi ii essent, σonge aliam precandi formulam se eis prascribere dicat. Non in eo probrosa illa & gentilium propria et λυειγέα, Vel δατ ολογα consistit, quod omnino externa illa peterent, & ad usum vitae spectantia: sed quod ea sola peterent, meliorum ac coelestium ignari: tum quod anxie ac nimis solicite peterent; ac diuina erga se prouidentiae dissiderent. VII h AD haec non ea postulabant, ut his bonis honeste uterentur, ait Augustinus libro I de Ciuitate Dei,capite xxx) hoc est modest sobrintemperanter, pie: sed ut infinita marietas voluptatum insanis effusiombus exquiramr et secund que rebus ea mala.

379쪽

311 Dissertat. Ecclesiastic. Lib. I1.

oriantur ιn moribus, qua saeuientιbus

peiora sint holibus. Itaque in eam Apostoli Iacobi reprehensionem in

3 currebant. PetiIιs, σ non accipitis, eo quod male petatis , mi in concupiscentiis et estris insematis. Vbi de caducis ac praesentibus bonis loquitur Nam virtutibus nemo male utitur.) Nec eos iccirco redarguit , quod talia pe terent ;.sed quod non recte, nec honestum in usum ac finem peterent.

Quocirca sepositis malis istis petendi conditionibus, licet presentis Vitae bona , p sertim necessaria, ab illo postulare, a quo & coelestia flagitamus: qui fecit coelum & terram. Omnia enim ista bona sunt, o Dei munera μnt. Ne putetis, fratres ver ba sunt Augustini in Psalmum xxxvj quod aliquis ista poterit dare, nisi mnus

Deus. Quicumque ergo non expectant.

ista nec expectando postillant in nisi

a Domino e malaeum interest inter borὰ

380쪽

De cath. quibus1 dogm. Cap. IX. 323Ur eos , qui illa quaerunt, aut a daemo- rubus, aut a sortilegu, aut a mathema -τιcis. Ut enim Dobus modis miserisunt: quia m terrena fla bona desiderant, Onon ab eo petunt, qui dat omnia bona.

Et ad Psalmum LXvI: Ad hoc dixerimus haec, fratres, inquit, ut qμ quis etiam ista terrena forte, vel propter seupplementa necessitatis , vel pi opter infir nnιtatem aliquam desiderat, nonnisi ab illo desideret, qui est fons omnium bono

rum, se creator, σ recreator uniuem forum a

IX. LE ΑΝTvR quae de hoc argumento pulchre disputat Augustianus idem in primo de Ciuitate Dei, capite viai. ubi admirabilem Dei prouidentiam explicat in bdnis illis distribuendis, & quatenus petentibus ista concedit, aut negat. Similia ter in rebus sicundis ait) si hon eas Deus quibi tam petentibus euidentistiama largitate concederet, non ad eum istis