장음표시 사용
271쪽
ε utilia,eonseruntur In unam,eandem-ue personam ex expressa dispositione te-atortis, qui utroque modo di onendo. Censetur electionem vocato dedisseri At substitutio , de ius accrescendi non ve-.niunt ex eadem dispositione, sed diuersi , quoniam illa venit ex dispositione hominis, si sic ex voluntate testatoris expressa , haec vero ex dispositione legis cum
qua conuenit praesumpta, voluntas test
Sed neque hie responsio tollit vim Gintrarii: Nam hoc ipso, quod substitutio
venit ex voluntate expressa ι de ius acer scendi ex praesumpta , fit, ut fimul. stare non possit, perea, 'sivra ei με.
Quamobrein verius est, longε aliam esse rationem illorum , & horum iurium: Nam iura directa,& utilia, ideo sunt incompatibilia, qui, in eorum distiam
ne non consideramus effectum, utpote qui mem esse dicitur in ι. amo.M.f. ia MDrs. sed consideramus solam originem, . quae , quia est incompatibilis, scilicet, quia directa pestreniunt ex verbis, utilia vero ex interpretatione, quae cessat, ubi Verba clara sunt, ideo fit, ut nullo respectu simul stare possint. At in distinctione sibstitutionis.& iuris accrescendi, non solum consideramus originem , & can-. sam, sed etiam modum acquirendi, idemque, licet haec iura essent incompatibilia, si uno, dc eodem respectu conii domitur. puta rei pectu causae, vel re ectu modi, non tamen sunt incompatibilia, si considerentiir diuersis respectibus, ut consido.
rantur in proposio , scilicet, quia sub
stitutio consideratur , ut causa, ius verti accrescendi, ut modus, possunt eatm hse
simul stare , ut substitutus fiat haeres ex causa substitutionis, & fiat per moda iaccretionis, idest ipso iure, desine noua
Sed haee procedunt, si substitutus viro. qne iure velit consequi partem deficientis. Cceterum si altero tantum iure velit eam obtinere , an hoe facere possit,
ac dubitari solet. t Et quamquam plerique
D. O . C. δει- . reus . censuerint . Posse, per , ---. N. U rius tamen , & receptius est, non posse,
sed cogi eum habere partem deficientis, de iure substitutionis, dc iure accrescendi
Caula acquisitionis.Iure vero accrescenditaqua acquisitionis modo, semia mea, qua supradix. tametsi veteres sentiant cogi h bere utroque iure, tamquam causa quod . nos a veritate alienum esse diximus in hoc
dunt, quandiu res est.integra. Coetersim,vhi seniet adiruit suam portionet n. verius est, cogi eum habere. Utramque eo tuis . . quo testator voluit, ut Ara μι-a d M. Hinc fit, ut in hoc casu teneatur lubstitu tus praestare legata,& uti coniunctus, oculi iubstitutus, sic ut loqueturescundri 2I Bala. iada. n moramn Sed est verius . t no teneri,nisi uti lubstitutu, et acu no fiat haeres ex causa iuris accrescedi, lea tanta ex caula substitutionis, licet acquisitio fiat per modum accretionis, Consequens est, ut in his, quae ab acquis stionis causa pendent, debeat cenieri, ut substitutus, non ut coninctus. Secundus vero casus est , quando cohaeres cohaeredi suini tutus incipit a repu-aa diatione suae partis , t Et tunc . si poste, cohaeredis partem adeat , suod facere potest , siue tempore repudiationis iam crat delata . sue delata sit postea, ut de
asia aer. Od. habebit etiam partem tuam, quam pruis repudiauerat, non quidem iure institutionis, sed iure accrescendis scilicet, quia pars illa iam accreuerat pa ti.haeredis , quam ipse ex substitutione est postea co nsecutus I. 7-ex 'ε re. D.
ita intelligendum est , ut , si quidem sit
solus, eam consequatur in totum. t si verti non sit solus. sed habeat alios cohaeredes, etiam non lubstitutos, sed eodem secum modo coniunctos , aut di-sunctos, quo is, cui fuerat substitutus, non in totum eam consequatur, sed pro
haereditaria tantum portione illius, cui fuerat substitutus, scilicet, quia pars illa, tamquam repudiata, dc sic facta caduca accreuit omnibus cohaeredibus, qui suas
Ex quibus inferri potest ad declaratio
parte. 7 . vers. Item, si is, cuius alioquin du-l Dius est, dc ambiguus sensus r Nam dum
patim sis dc hoc modo supponit, C iam Titio cohaeredi substitutuma prius repudiauerit ex institutione , & poste, adlatit ex substitutione non totam Titij partem habiturum , sed tantum partem Partis; praebuit causam dubitandi, dc immit di,qua nam sit parsTitianae partis,
272쪽
quae ad eum non pertinet, & quamobrem non pertineat Et veteres qui deni puta taetum esse semissem illius sexstatis, quem Caius repudiauerat, quippe, qui non pintuit ad eundem Caium, ut Titi' substitutum pertinere, sed omnimodo debuit pertinere ad alium cohaerede, qui nonnierat
si1bstitutus. Itaq; suppon ut in specie Iabo- leni tres fili sie haerqueles institutos Caium in sextate, Titium in quincup . dc Seium in alio quincunce ; Ex his inium, qui Titio fuerat substitutus suum: i tanto ropudiasse, ac ideo eum accie utile non lo-
lum parti Titii , sed etiam parti sei pro
portlviae haereditaria , & hoc modo factum esse, ut in parte Titii non totus sexistans reperiatur, sed tantam pars sextantis, id est, dimidia, quoniam alia dimi clia accreuit parti Sei. V nde, licet Caius adeat postea partem Titii ex substitutione, non tamen integrum sextantem com
sequetur, sed tantum eius partem. Et ita accipiendu'la putant Iabo Ienum in illis Verbis , bab ra rus param G, qtia si partem intelligat se tantis, non totum sextantem;
interpretatio, licet in se vera sit, de 'id ipsam contineat, quod supra diximus, non tAmen recte videtur ad labo leni. speciem adaptari, scilicet, quia I botenus vid tur loqui de parte Titianae 'partis, dc significare alteram partem eiusdem partis
itianae non pertinere ad substitutum, quae res n.potest intelligi de ea parte sextantis, quae alteri cohaeredi accreuit, quoniam ea non pote it dici pars Titianae partis, utpote in qua nunquam suit. Sed est verius, praedicta Iaboleni ver-ha , habiturus partem est, debere intelligi de parte Cai, idest, de sextiante, quem Caius repudiauerat, victioratu putant, non de parte Titii, sed eorum sensum non ita
esse concipiendum. Num1uid dabit . Dvirati ex Iubstuumne habiturus esses partem Tia Marais part 3 sed ita , Nu wd D aQuia ad ιndo εκ substiturio .e Tuia partu habiturus ossis
panem, hoc est illum sextante,quent ex innitutione omiseras 3 Itaque punctus, qui ponitur post verbum adeunda, debet poni post verba Mnana partu,quia verba debentas ad id referri,.de quo erat quaestio, t & in specie ibi proposita no poterat esse quaestio de parte Titii, quin tota debuerit ad
Caium substitutum pertinere, sed tant si inde parte Cai, quae prius fuerat repudiata,vtacilicet ad eundem Caium ex substitutione Titianae partis adeunt cin deberet pertinere. Hoc autem sensu posito, non est necessarium supponere, tres in Jecte d. - . Item sim, fuisse hqredes institutos, sed potest Iabolenus intelligi, siue duo tantiam instituti sint, siuε plures ζ quia, si
duo tantum tint instituti, totus textans cici eum pertinebit , si vero plures, non
pertinebit, nisi pro portione haereditaria Titii . cui Caius fuerat substitutus, Iecun
de tota parte , idest de toto sextante, pin isteriore vero de sarte Drtis, selisex satis. ti. Tertius Caius ςst,qv ndo cohaeres, eq- haeredit iubili tu ut Incipat ab aditione . partis cohaeredis, EtΜinc Num est,par- .item illam ad eum pertim re iure substitit -- xionis . non iurς.uc escendi , t τυλω
Pa tem autem suam : an cogat ut etiamar habere, dc quo iure, ii quaeramus t e stat
multum rei. re virum eo tempore, quoad j t ex substitutione, iam fuerit delata, necne: Nam si iam erat delata, certu est, cogi eam trahere, n*n iure accrescendi, sed iure institutionis,&sic eo iure, quo
lata, ut quia sub cQnditione fuerit relicta. iiqiudem postea conditio extiterit, cogetur similiter eam habere non iure Accrescendi, sed iure institutionis, μι--ἀ--, ε - ἀμ---de quidem istum, sic habeat cὀhaeredet A L sim
cui ob descetum conditionis locus esse
Ps ocisi ineonditionali substitutu h G beat, i α iconditio deficiat, non ad eap rs tua pertinebit,.sed ad substitutulis,
uilip ph, qui ius accreicendi censetur exisciuuslx, ut dum sis d. qu. m. num. N. De niuue si habeat. cohaeredem, dc conditio deliciat , non tota ad eum pertinebit. sed tantum pro portione haereditaria, quam ex lubili tutione est consecutus, vidim res εn d qu. F. num 29. quia, pars illa , tamquam faba caduca ob defectum conis ditionis accreuit omnibus cohaeredibus
i Quintus denique casus est, quando cohaeres cohaeredi substituit,s incipit a r pudiatione partis sibi ex substitutione delatae,& tunc, si postea partem suam adeat quod facere poterit si postea delata sit, ut quia conditici sub qua fuerat relicta
postea extiterit dI. ια ex Rario. 73. ν ά. Demsim 1 .Lae .iarad. Consequetur etiam par tem cohaeredis,quam prius repudiauerat. ι. L si ι- να paro. s. vos. Item piis. Non qui
dem iure substitutionis, sia iure accreis scendi. t Et in his terminis procedit, Quod diximus, institutum , & cohaeredi
Iubstitutum, venire iure accrescendi ad partem cohaeredis etiamsi locum non habeat substitutio , υι ouisis est apud Ai .eo G
Hine intelligimus, quod Nilgo dicis let , cohaeredem cohaeredi rubstitutum S a posse
273쪽
posse arbitrIO mo eligere , virlim velit patiem deficientis ex substitutione , an P veto ex iure accrestendi i γε videre tam
n.d. & sic repudiare ex substitutione, α consequi ex iure accrescedi
tra omittere ex iure accrescendi, & consequi ex substitutione : Nec enita ex unius iuris repudlatione censebitur ab si altero exclusus, i inseri r D. Gavid. in a. l. N e imi n. 83. quia, quoties quis duplici iure ad rem venire potest, si unum repudiet, non censetur alteri requntiasse . a M. 17. s. haras de ae .haria. Cuius rei utilitas in sola prς statione legatorii consistit. 1 cilicet, quia interdum reniens uno iure tenetur praestare legata, ad quae non teneretur si veniret alio iure, in riciaras Ias
em di d.l. re disiuncti n. Isti Coeterum, ubi res desinit ese integra, tunc adhibita distinctione res est terminanda. Aut enim incipit a repudiatione unius partis , Et aliam postea adeundo consequetur etiam repud tam non ex iura, quo testator vo 31 luit, t& sic iure instititutionis, aut substitutionis, sed iure accrescendi m ditas ,
fiscinia rides s. Rut vero incipit ab aditione unius partis, Et tune verius est, cogi eum habere utramque eo iure, quo testator voluit, & sic suam iure institutionis, cohaetedis vero iure substitutionis, quia partis aditio trahit ad se totum , μι---
Hine etiam intraligimus , cohaeredem cohaeredi substitutum - , licet assimiletur ei, qui ex parte purε, dc ex parte subcoditione institutus est Lo travi. 6 I. S. MM-33 -Τdova sedisserret tamen in eo , quia Inhaerede parte purE, & ex parte sub conditione instituto non distinguitur, virum incipiat ab aditione, an veto a repudiatione, sed omni casu cogitur vir1que partem habere eo iure, quo testator
Aiqes in instituto, di cohaeredi substituto minguitur, utrum incςperit an aditione, an vero a repudiatione, I '
Cuius diuersitatis ratio est, quia,quando inststutus venit ad parte deficietis, Ut substitutus, haud dubie venit, ut pet na diuersa, scilicetu quia ivenit, ut subrogatus in eius loesim L UD. C. do -- Ἀλῶ- suis Me p. q. r. s. g. Et sic ut persona diuersa , cum, ubi plurium iura cω currunt in persona unius perinde sit, ac, si concurrerent in persona diuersorfi ι. m. rorem I .ctoi Bara. διυ his s. vliud. Ergo quemadmodum it se potuisset suam partem repudiare, ita etiam poterit ipsemet
substitutus Iia Zara. in L ι. quidam elogio. M. in m. I. vers. Venis ad secundum. Alax. in .. I. I. n M. I. vers. Potest etiamsi eis dea . -. Et simili modo quemadmodum ipse potuisset repudiare suam partem, & acete , ut ea accresceret cohet redi , cui substitutus erat, ita etiam poterit, ex substituti e partem illius consequetur: At haec rario cessat, quoties quis sylus ex parte pu TE ,α ex parte sub conditio ne institutus est, quoniam sempet venit ut institutus, α sic ut eadem persona . Non debet igitur ei permitti voluntatem testa oris diuidere, mea, o dirimur tu Me eq. . ab ΜΠ . q. Denique, cum personae ce-R1tur diuersae, ubi quis vocatur eg diuer sis gradibus, consequens est, ut ius accrescendi locum habere possit per ι. tina em 6. C. Me imus. sal.s . orea, fit diximur in quarto μ' qu. .uum. 29. At , ubi Vocatur ex eodem gradu, persona non censetur diuersa , sed eadem ι Non potest igitur in ea locum habere ius accrescendi , porea sur riximur is d. v ni m. ty. Ita Ias inda. . num. 2L vos. Et nia magi . de aes. im
An ,& quando vulgaris substitutio eo iuncta cum iure accrescendi tra smittatur ad haeredes.
essectus respicit eam differentiam, quae circa transmissionem consistit inter ius accrescendi, dc substitutionem vulgarem , Disserunt enim, quia spes vulgaris sabaimtionis non transmittitur ad hae aedes
274쪽
De iure accrescendi Cap. 9. Quaest. 3 s. J 97
. redes . si substitutus interim praemoriatur t ι-ι. si ex piaribvi., ct legit. At spes iuris accrescendi transiri ittitur i l. hac scriptura.
.tin legataridis c. derad. ta 2 ct tis. II. obseruat. eap. xi. Cuius diuersitatis diaplex solet a GDrri ratio. Prima, quia i iura realia transmittuntur, personalia vero non item L non soli v. s. trio letatiun ff. delis. te . l. I. s. permitis-s-Υ. M aq.que .ct Um. Et rabit cub.eens. 32 Lmum. 33. Sed ius accrescendi est reale , va
mum. a. Ius vero sistitutionis personale, scilicet, quia personae desertur νώ. 8. s. hac verba st . de vulg. cum alioquin portio portioni , non persona accrescat ι .s Tatio. N. Υ. ετ sum Nil mirum igitur, si ius accrescendi, non etiam ius substitutionis ad haerede transmittatur. Ita
Secunda ratio affertur, quia i ius quς- stum transmittitur ad haeredes, ius veroqisaerendum non transmittitur ι. vn. f. sonouissima c. vi cad. rast. Sed ius accrescendi respicit ius quaesitum , H osendi in 7. c.'
o Merendum Asiastiolis. δε aeq.meridem. Ergo ius accrescendi , Non etiam ius substitutionis debet ad haeredes tradasmitti.
Sed, si vulgaris substitutio sit cum Iure accrescendi covinncta . an in hoc sumat eius naturam , ut oc ipsa ad haeredes trans iratur . si pendente conditione substitutus decesserat, dubitari solet. Fuerunt autem de hac re duς nostrum Interpretum sententiae, Prima existimanti una, non transmitti substitutionem, sed sbium y ius accrescendi . t fuissentemini. an L
siricosmi, haradem e sequnur: Itaque, liceto loquatur ide substitutione coniuncta cuiure accrescendi ,scilicet,quia in eius specie fuerat cohaeres cohaer i substitutus , negat tamen substitutionem transmitti ad haeredes , si prius, quam cohaeres de sciat, mosiatur substitutus. Habet igitur inconfecto , non transmitti substitutionem , etiamsi sit coniuncta cum iure accrescendi. Nec dicas loqui eu de substituto, qui defessit prius, quam suam adierit portione, cum alioquin nos supponamus, ei impost aditam suam portionem decessisse eoi Pso, quod loquimur de substitutione comi uncta cum iure accrescendi, quaeres dici
non posset, ante, quam institutus suam partem adierit, ut ostendimin in ἡσσωρ. νη. 3 .ninu. I. quia verius est, tinti loqui Martianum de substituto, qui post agnitam luam portionem decessit: Nam, cum in superiore parte supponat aditam esse propria portionem ab eo, qui ius accrescendi tra. smittit, ut paret ex illis verbis, Novo, quo adurino, Consequens est, ut hoc etiam debeat intel Iigi in posteriore parte, ubi su ni tutum in cait 4 coniuncto differre. quia discrimen debet in ijsdem terminis consistere. Alioquin enim nulla esset imter ius accrescendi, & substitutionem di λferentia, scilicet, ouia nec ius accresce ali transmittitur ad haeredes, nisi dem.
tus suam portio m agnouerit, in Re d mmis'. ea'. quae . M . s.cum tamen Mar
275쪽
r hic t labstitutio erat coniuncta cum iure acerescendi, scilicet , quia haeres institutus fuerat cohaeredi Dadstitutus, Et tamen secundum Ulpianum non tranunittitur adhaeredes, nsubstitutus interim decesserit. Ergo substitutio etiam coniuncta cum tute accrescendi non transiit ad haeredes.
Nec dieas, esse quoque Vlpianiam intelligedum delubstituto, qui decessit ante
aditam suam portionem, quo Calu cer tum est, ut portionem quidem haereditatis, in qua filii institutus, trani mittere, di multo minus partem cohaeredis, quae in proposito non potest dici coniuncta cum iure acerescendi. Q mota legem baηa
σι , verius est,Imo loqui Ulpianum desulini tuto , qui suam potiionem adtinuit , ut patet ex illis verbis . Taties via. tαν haras institutaυ GDem an causa I suu emis ad se.
Nam illa dictio, etiam , quae est implicativa, significat, eum adiisse ex institutione, d . quaeri, an etiam in substituti ne adiisse videatur, ad quod respondet Ulpianus, toties videre etiam ex causa substitutionis ad ijsse , quoties ex eadem cauca sibi potuit acquirere', quod rhunc euenire intelligitur, cu substitutionis co-ditio purificata eit vivo si ibi titulo: Na, di post eius mortem inori transferret iubstitiationem ad suos haeredes. His tamen non obstanti biis verior est, receptior sententia existimanti uin, substitutionem vulgare cum iure accre scendi eoniunctam trant mitti ad haeredes, si post agnitam suam portionem, dcante delatam portionem cohaeredis eum
fite portis, Hic vero Neratius. Nam si An
s h reda exanimandum est , Ex quibus verbis tita duci potest argumentusn. Vbi subit autus ipso iure fit haeres , quod ei etiam inuito accrescat 'portio, ibi substitiuio
transit ad haeredem, etiamsi pendente c6ditione decesserit iubstitutus, a. r. γιρο ιν is , vers Nam , si 1 sum. Atqui institutus, ερ cohaeredi vulgariter substitutus , si adeat ex institutione, fit haeres ipso iure etiam ex caula substitutionis , quoniam inuito quoque ei accrescit portio a. t. ssum res Erso, licet decesserit ante eue tum conditionis,debet tamen ad suos redes lubstitiationem transferre.
Nec est, quod rei pondeas , maiorem procedere in pupillari, de qua loquitur Neratius, nos vero loqui de vulgari, cuius Ionge alia videtur esse ratio,
quia, licet Neratius loquatur de pupillari , ratio tamen, in qua se fundat, tam- qtiam generalis potest etiam ad vulgare adaptari : Diligenter enim ponderanda sunt illa verba , Nam si v manvitum obogat. quae stanificant, ideo pupilli haereditatem accrescend r iure acquiri cuicumque patris haredi, quia stabili tutum ipsunt inuit uni obligaret, si viveret, ut inendmm m hoc cap. qu. 38. num. νι. At haec ratio militate tia in in Vulgari, quia, si quo tempore purificatur condicio lubstitutionis, viveret substitutus, inuitus ex substitutione o, ligaretur . d. I. si Pubares. Ergo etiam in ea militare debet eadem iuris dispositio.
Secundb probatur argumento ducto aio subititione pupillari: t Nam, licet spes substit titionis pupillaris regulariter non
transimittatur ad haeredes , tamen trallas mittitur , si fuerit coniuncta cum iure accrescendi d. t. qui patru, s ostende in host V. P. 34, num. 2. Ergo arguendo a substitutione pupillari ad vulgarem ide inest,& in ea dicendum. ut scilicet , quamuis regulariter non transmittatur ad haeredes , nihilominus transmittatur, si fuerit cum iure accrescendi coniuncta. Nee est, quod respondeas, Imo in hoc deferre vulgarem a pupillari, ut censuuo.
u. quod diuelsa sit earum ratio, scilicet, quia, nisi pupillaris substitutio transiret ad haeredes substituti, corrueret ipsana et substitutio, & sic pupillus decederet intestatus , quae res, non solum vergeret in praeiudicium legatario tum, quibus in secundis tabulis legata sunt rencta, qui' ph , quae perirent, si pupillaris Iubstitutio corrueret, sed etiam.vergeret in praei dicium pupilli, cuius interest habere haeredem ex testamento t. si pupam paterna. vers. INU ι 1. d. aeq. Ged. quae ratio cessat in vulgari, scilicet. quia, neque defunctus dici potest intestatus decedere, Pro ea parte, in qua facta est substitutio etiamsi non transmittatur, cum ea virtute iuris accrescedi transeat ad eosdem imstituti haeredes, qui sustinent causam testamenti, neque per consequentias nocet legatarijs, quorum legata sustinentur, ex eiusdem iuris accreicendi vi , scilicet,
quia per id portio accrescit portioni cu
276쪽
De iure accresc. Cap. 9. Quaest. 33. I 9 9
si usi es ac si s. quia verius est,hnoemiem esi e rationena: Nam ratio tram
ilionis non deducitur ab utilitate pupilli, ted a neces litate partis in piendae, quaei iubest in vulgari, ut in pupillati,
tamen ex hoc sequitur, excludi trans in insonenti si ea cesse te quia satis est. necessitate in acquisitionis iubesse. vetitu tramsmissioni locus. Utilitatis en inx consid Tatio non fuit in vulgari necessaria ad hoc , ut substitutus etiam inuitus cogatur sulcipe N partem cohaeredis , quia, cum in ea vere, dc sine ulla fictione tra turde partibus eiusdem haereditatis, in quibus i s accrescendi sui natura etiainuito cohae.rede locum habete solet, nofuit ad hoc aliqua utilitatis ratio necessaria; prout fuit necessaria in pupillari, Ut pote in qua vere tractatur de diuersis haereditatibus , idecique lux acerescendi I Nn potuisset habere locum, nisi pupillivi uitas sectilet locum fictioni, qua patris, illii haereditatem pro una , eademquc hae ted ιtate epulamus, ad hoc, ut inter eas, quasi inter eiusdem hς teditatis partes possit habere locum ius accrescendi, ex quo necessitas acquisitionis proficisci
Tertio probatur , quia institutio comi uncta cuin iure accreicendi transmitti tur ad haeredes, etiamsi pendente condit II tione decesserit institutus duabus. in prin. f. de aeq. hMed. cy IMe est , --m hac cai. u. 3o.. m. 6 ct . Sed vulgaris
1qbstitutio usique institutio est L ex acto. ad ρ- - , in β j de vult. Ergo, si fuerit c Minutile accre Icendi coniuncta , debet ad haeredes transmitti, quamuis substitutius pendente conditione decesserit. cati arto probatur , quia haeres institutus , & cohaeredi vulgatit et substitutus assimilatur ei, qui ex parte pure, & ex parra te sub conditione institutus est i l. l. g. id, quod ex substitutio 1 ad L fale. Sed hic transmittit partem conditionalem, si post ad, latra ex pura pendente alterius conditi ne decesserit d. L qui ex Δωμ. 3. Ergo αvulgariter substitutus. Quinto denique probatur, quia, nisi erant mitteretur substitutio . ni nil ea traheret a iure accrescendi, cum quo est co- iuncta,& sic uni esset prorsus inutilis rNam, ut ipso iure,&sine noua aditione
fiat. acquisitio, non prouenit specialiter ex vi huius unionis , & coniunctionis, qui a locum habet etiam in ijs casibus, αxes pectu illarum partium, in quibus sub
sumtio non censetur cum iure accrescen- Is di coniuncta, turi ex iis, qua dixim-
O ii qum ossi fieret ipsas et substitutio νransiuissibilis , ut est ius accrescendi,
nihil huc illa traheret. Atqui trahit,
- Nechbstant Ieges in contrarium actau 1 e , t nempe si ex ara x, σι. ιαιο, quia sint referendae ad illud ius, quod obtin
leg illa sublato iure. accrescen faciebat p/rtes deficientium caducas, id est, fitco
ediseqq. ideo tu ne tem ris sub si itutio noPoterat dici coniuncta cu iure accresce di, quod nullum erat ,& per conisque tias non poterat eius vi transferri ad hinredes. Coeletum hodie , quo temporn sublata lege Papia res est ad ius antiquarqdacta. A. intestamentis ius accrescendi locum habet, νι aiatim ostendem magis est, ut si cum eo conluvicta sub stitutio, ex eius vi trans stratur ad haer des , visura d mmese. Esse autem leges illa ad legem Papiam relatendas patet ex inscriptionet. ιαιυ, quae est VI .lo. ad ι. inc est PQ. Et, quamquam ι. si ax Hamisa, si illatum pia ex ιι ,. 6. I ii. . rartiam, debet tamen ex alia declarari. Et, si dixeris . non videri ad legem Papiam referendam , Propterea, quod in ea suppomit Martianus, locum habere pos se ius accrescendi, quae res non potuisset esse vera, si ad legem Papiam rei pexisset. quippe, qua sublatum erat ius accreicenis
hoc non obstante, quom in s debeat ad iulam legem referri: Nam lex Papia pertinebat ad testamentarias dispositiones, non vero ad successiones legiumas, in quibus
ius antiquum seru batur, Hriumns in ea-rim q. 8. M. M. Quamobrem ad haec respiciens Martianus proponit ibi differentia. qua tunc temporis obtinebat inter haere. des legitimos, ae cohaeredes testamentarios: Nam inter haeredes Iegitimos erat locus iuri accrescendi, quod poterat alhaeredes transivitii. At inter cohaeredes testam etarios, etiam si ibstitutos non erat locus iuri accresce udi, ideoque . si quis ex iis pendente conditione decessisset, noe poterat aliquod ius M haeredes suos tr1
Vnde,qitia ius illud hodie correctum est, ideo intelligimus, discrimen , quod ibi proponitur, hodie noι Obtinere, quia, ut transmittitur pars lilareditatis legitimae, quae vacat eost mortem eius, qui sua portionem adluit , ita etiam transmittitur substitutio, quae cum iure accrescendi est coniuncta, cum scilicet cohaeres cois haeredi substitutus post aditam suam portionem , pendente conditione decessit.
Plane non sunper transimittitur substi- utio, quoties institutus est suo eohaere di substitutus. Sunt enim in hac re varii distinguendi casus, quorun PrImur ea, quando duo, veI plures fuerunt instituti, &, vel inuicem omnes, Veivm tantum alteri, non vice mutua substitutus,
277쪽
stiturus, &timor emite, quam matri portionem adierit, Et tune eerti iuris est, non transmittere eum spem vulgatis suia stitutionis , quiem , quae non potest in
proposito devieri coniuncta cum iure a erescindi, cum talis coniunctio non com sderetur, nisi in eo, qui suam portionem
ρ ' in amobrem, ut simplex non potest ad haeredes transferri. -- , 34ς -- n. 1. Denique, cum substitutus in hae 1pecie non transmittat suam, quae est principalis να. f. ita vis in C incia. eis. Consequens est, ut nec d heat transnittere accrescentem quae est aeresibria, & non, nisi eaetem habenti accrescit L si Tuis. 39. . I. 1. - f. ct dixi.
Secundus vero casus est, quando duo, vel etiam plures fuerunt inuit uti, de is, qui deficienti substitutus est, siuε tolus, siuε etiam eum aliis, moritur post adst Isuam portionem,& post purificatam conis ditionem substitutionis, i Et tunc nemo
dubitat, quin censeatur portionem cohaeredis ex causa substitutionis ad suos haeredes transmisisse d. ι. -ν. D. 1. do ae M 4. Nam . quoties delata est ex subst tutione pars haereditatis, statim, de ipso iure, ac sine alia aditione censetur ei quaesita, qui iam ex institutione factus est haeres LAPh. - . tum AE da με.
--βῶ-ι d. - t. - , Quo fit, ut, ramquam acquisita non possit non ad horedes transire ex regula, quam retulimus
supra num. Et hoc est, quod significat
. a substitiin adin, ροι- a uste, sibio missis viis,mi Significat enim toties eum censeri ex substitutione partem quae-sjsie , & per consequentias ad haeredes transmisine, quoties ei vivo delata est ex eadem substitutione haereditas, τι rem da autem in eo consistit . quia transmissa substitutione censetur in haeredem translata tota portio cohaeredis, cui facta est substitutio, licet ex pluribus cohaeredibus is tantum,
qui decessit, fuerit deficienti substitutus ron enim eum eo concurrent alii cohaeredes, qui tamen concurrerent, si solum . ius accrescendi censeretur transimisisse. Id. - . I. r.eth. go. 1. deae . M LTettius castas est . quando duo tantam suerunt instituti, de is, qui cohaeredi sumstitutus est, vel riproce, vel simpliciter, motitur post aditam suam portionem, &1 ante delatam partem coliςredis, i Et tueprocedunt ea, quae supra diximus, scilicet transmitti substitutionem , tamquam coniunctam cum iure accrescendi r Nain Indis potissmum terminis procedit quPaio, quam lupea exposuimus u. a. Qx artus casus est, quando tres,vel pu-xes instituti sunt, dc inuicem omnes subsit uti,dc ex iis unus post aditam sua portionem moritur , deinde deficit alius, de quaeritur . is haeres primi simi e stubstitutis vocetur ad partem deficietis . re t Et est verius non venire, sed solos suis
ntus caias est , quando tres , ut plures iunt instituti , dc non omnes, sed duo tantum inuicem substitnti, de ex iis unus post aditam suam portionem,ante, quam deficeret portio cohaeredis . cui facta est substitutio , decessi, de sumus in casibus, in quibus omnes cohaeredes erant eodem genere coniunctivnis iuncti, puta omnes coniuncti re , de verbis, aut verbis illium, aut etiam disincti. ita, ut Inter eos non potuerit elle loeus praelationi,see di m eis,
sisse ad tuos haeredes ius accrescendi, sedis sed non ius substitutionis. t Quamobrem portio deficientis, cui lachais substitutio , non solum accreseet haeredi illius, qui fuerat substitutus , sed etiam aliis c
haeredibus non lubstitutis Da Bald. inI. --.tier, de ratio est, quia substitutio non po- tuit dici coniuncta cum iure a restenducum cessante substitutione portio deficie- tis non debuerit accrescere ei soli, qui 'substitutus est , sed omnibus eo redi
At, dices, nonnε saltem pro ea parte. quae ei accreuisset, censebitur stabstitutio cum iure accrescendi coniuncta Cue igitur saltem pro ea non transinittit ut substitutio 3 v erum respondeo substituistionem non posse, ut conicinctam cuni iure accrescendi transmitti ad haeredes,nili tota transmittatur, quia, cum sitim diuidua , Consequens est, ut, vel tota transmitti de at, vel tota extingui, ne
alioquin diuisio voluntatis intacatur
Sextus. 6c vltimus casus est, quando reis ltemo themate praecedentis lpaciei sumusia casibus, in quibus cohaeredes non sunt, omnes eodem genere coniunctionisium
eti, sed ij, qui fuerunt inuicem substit ii , coeteris in iure accrescendi debiain sent praeserri, ut, quia erant coniunctire, dc verbis, cum alioquin alij, vel essent omnimodo disiuncti, vel alio gen re coniunctionis iuncti , sinuatam , q-
ao Et tunc, t quia etiam eessante substituistione, portio cohaeredis deficientis deis betet adhaeredes substituti per ius arer scendi pertinere, ideo fit, ve substitutio.
tamquam coniuncta eum iure aecrescem
278쪽
De iure acerest. Cap. 9. Quaest 3 6.
Ad , & quando vulgaris substitutio cosiuncta' cum iure accrescendi trant smittatur in substitutum. -
H G ς εμ qm, quae diximus ,procedunt
etiam in ea transmissilon quae in vulgarem substitu in mi Nan, si restator Titium cohaeredi Cato vulgariter substituat , Titioque substituat. ibempronium extraneum . si Titius ante aditam tuam portionem haereditatis mo riatur ,&hoc modo fiat locus substitu- itioni ei factae de extraneo , deinde Caiu repudiet 1isam portionem , vocabiturit Scua ybronitis ad utramque partem 1 ι si τρο
stitutioois r Nam de parte, in qua Titius fuerat, nil, tutus, non est dubii Idus quia suus Muciolhciindu n verba. testatoris ineat atriun .parte facta legitur .. in pari NeroCai, licet masor videatur εsse du- tat io, quod plei i te censeat ad eam novocari diempronium in re substitu sonis, sed ita re tantam accrescendi . . μαι. a. s
ad vii citra tutus, α ite iure iubili. i
Secundophobatur quia obstitutio unl- Igacis cam sure accreicendi coniuncta. tr nsmittit ir in eos , inquos. dc ipsum ius. 3 accrescendi nan,fertur ν tracad. num 8. Sed in periin . n. Titii lubstitutio erat: coniuncta cum iure accrescendi, quia cohaeres cohaero ludi mer4t Iulvinutus, ve damanstravimus surio lev s- s m s. s. re u. 3 cmtis. . Et, quem ad dum Titius lin- suum substitutumntranti isit ius accreicenda, H Axii .ia rabiit a etiam censedis vr ipem ivul is substitutioois transmisi sis
& vocatus ad id omne, ad quod vocabatur Tιtius. ι. M. C. debere..init. Sed rit in iure substitutionis vocabatur ad partem Cai cohaere eis, cui fi: ehat exs rissim si bis situlus. Ergo, di ad eam, quasi stibili
tutus vocabitur senipe nitis, qui Titio substitutus est. Ira arguit Ru1n. d. esu. 9 ....s Io. vers. Ad ista νεγκουιρ--Qitati. obδrem dixinius, substitutum lubstituto cenis seri quoque lubstitutum primo. Quarto demum probatur, quia, quan do pars, de qua tractatur etiam non trasmissa lubstitione esset ad elim perueniu- ra, in quem debet fieri trans nullio , lex transmissionem perniittit, etiamti a lasei locus esse non possit, ex μι. Iaπε--ursu quan prece a m 8. ια simiused ad Sem-, propium Titio subititutum , etiam li dic remus, non esse incam transmisam spem substitutionis de parte Cai factae, nihilo-' 'ἔminus illa pars lpeciaret iure accrescedi, me in m seviret Rain v eos. M. με. a. susim. . a. propterea , q :od alioquin tenator occeuci et pio parte testatus , dc pro parte intestatus retuum tι ius uos vim 71ώ-D-. Ergo debet ei aniit ho celerit rani missa spes vralgaris tu, stitutionis. margin Rum. a. Com. y . MDπ.3.
Planε, si ante aditam partem Ti I. r pudiet ex substitutione partem c. at , dc postea Titii partem adeat, magis erit , ut consequatur etiam partem Cai a se tepudiatam , non iure substitutionis, sed ii irpaccrelcendi. t tu declarae Rutu. u. cm. 9 . num. 1. συσσ Noe duatur va. . Hoc et imageneraliter obseruatur, quoties lubstitutus incipit ab unius partis repudiatione, et in Enremmis Et haec de iure acclesinendi .muncto cum substrututione vulgari.
279쪽
An, & quando tu; accrescendi censeatur 'coniunctum cum subiti tution 'pupillari.
NVn dispiciamus, de iure aec testendi
coniuncto cum substitutione pupillari. Dieitur autem cum ea CPctum , quando cohaeres ebhaeredia i fuit pupillariter substitutus, WdMarana
Quod,an secundu iuris regulas,& ea primcipia, quibus utimur in materia iuris a a crescendi , contingat,t Valde controue sun esti Multa enim sunt,qus huic uni ni, & coniunctioni videntur refragari, de 3 Primum illud, quiat dispositio testat ris ille dicitur cum iure accrescendi coimoa, Ca etia ea amota ius aecrescedi loca habere potest, ut paret ex vulgarit Nam haee ideo dicitur cum iure accrescendi coniuncta, quia, etiamsi testator ex du hus haeredibias alterum alteri non substutuisset, nihilominus alterius deficientis portio esset ad alterum per ius aecrescem.
Atqui parris haeres amota submis tutione umitati non ςsset impubetis hς- reditatem per ius accrescendi habiturus, sed ea deberet ad legitimos ipsius pupilli
Ergo, licet pupil Io substituatur, non tamen poterit talis substitutio dici eum iut ire accrescendi coniuncta. Secundo i ius acerescendi partis est,non totius: Non enim per id totum toti , sed ,
pals parti applicatur, mononinma in I.' ff. I. R. v. er . Sed in proposita speetetractatur de tota pupilli haereditate h ii redi applicanda. Non poterit igitur in ea ius accrescendi considerari. s Tettidi i in duobus testamentis ius eois iunctionis , &per eonsequentias ius a crescendi non consideratur l. 7 μ -
tractatur de duobus testamentis, patris nempε, α filii , patris , quatenus haeredem consideramus . vi institimim, filii a vero, quatenus, ut substitutum it 'um test u . α f. devast S. quar . I. . d. ii tu. ι. . s. .st. β - i , q--ρον ι. Fate, iniun-obrem huiuis i testamenta dicuntur iduplicia ι. - optiribi . . Lad ι. Fate. Non is poterit igitur ius accrescendi oesiderari. οQuarto, licet patris , dc filii testamem eum pro uno r tetur , adhuc tamen et idem videtur dicendum, quia i in diue sis haereditatibus locum non habet ius accrescendi, siue deferantur ex diuersis testamentis, siue ex uno , - --ν ειν F. υσv. f. o. . l. Generaliter enim restat Ius acerescendi , quoties de diuinis rebus agitur L is με. i. M. f. -δ. --r. σ
280쪽
De iure accresse. Cap. 9. Quaesii 37. χοῖ
κοι diximus in eas m n. r. scilicet , quia Ioc una non habet, nisi ii ter conitinctos , ut ofundimur in eodem S. s. n.
ct coniuncti non dicunt: ir , qui ad res di
uersas vocantur , tu aetatimur in eodem ορ. s.
g. 4 n. a. At in propolito tractatur de diuersis haereditatibus, quia , licet patris , Jc filii testamentum unum sit, est tamen duarum caularum, id est, duarum,s Sc dita et sarpna haereditatum t t. a. f. prius. ers. sententiam. de diust s igitur, Instra. det. 2 g. illus. A. de hered. υet Oend. Ergo in huiusmodi haereditatibus nonppterit ius accreicendi considerari, de per consequentias non poterit lubstitutio pupillaris dici coniuncta cum iure accrescendi, quod eius respectu locum habere
nequit. Ita ratistematur Bart. ιn l. n a. f. de atq. bared.; Quinto dei num t post haereditatem acquisitam tu, accrescendi cessat , ut ostendι- mus east q. 9. n. 22. Sed pupillaris substitutio locum habet post haeraeditatem
Ergo , ubi facta est pupillaris iubstitutio,ib suis accrescendi locum habere non po
terit. Ita etiam ratiocinantur Bart. in d. I. Pipatru 30. N. Bald. vers. sn eadem deae q. hered.
His tamen non obstantidius certi iuris est, pupillarem iubstitutionem poste cyrnicine accrclcesidi , cenieri coniunctam tiri ijs scilicet casibus, quos reseremus in .
furens n. 8. Ex qtio seq iitiir . inter haereditatem patris, oc haereditatem filii consi-1, Ucrari ius accrescendi i d. t. qui νινu, stibi
M Hoc enim non obicure probat Nerati, locus is d. t. pii γνὰ, quam ιbe siu-jularem appillat Bart. πινι est secundiam, cuius haec sunt verba. patrιν εα es exivit, si id.m filia impiiseri subii tutin est , mre potest baro
I a Quam autem ob rem hoc contingat , t si quaeramus, puto rationem altius, de abi piis pupillaris substitutionis piniuipijscile petendum. Sciendum igitur est , pu- 'pillare substit talionem Modo patris, ino 1 do filii teli amentum censerii Nam , t sis dispositionem spectemus , testamentum sine dubio patris est, quia fit 1 patre,qui Pis re, qui pro filio testaturit. a. an pran dig.
ing s. t. Inst. do pura. cap. si pater an s. detest. in o. a rXtione factum est, ut dies legatorum , dc fidei commissorum, quae lectandis tabulis , id est, a pupillariter substituto relinquuntur, non a morte pla-
an scilicet qui a t Iegatorum , oc fideicommissor uni dies cedit a morte tellatoris Lun. g. cum agitur C. de ea d. ιν u. cuiusmovi in
proposito pater est , non filius , Ut supra di meu . Hinc etiam factu in est, ut foret ma testandi, quae patri ex priuilegio permittitur in ipsius bonis , cen Ieatu retia in 'permissa in bonis filii , dum et pupillari-ig tersubstituit l 3. in fraudem. I6. s. miles Τ. da
admodum milia potest restari de parte bonorum suorum, ita etiam potest testari de parte honorum filii, dc ita es licere, ut is patris exemplo decedat pro parters rei testatus, dc pro parte intestatus si plures. io. s. substituto , ct os gi. - - . mili-tim j devast. Denique miles, ut de bonis suis testari potest cx die, vel ad diem, da. infra,rim. 26. .mitis 1 de mil. testam. ita' etianiis potest de bonis filii, t & hoc modo emcete , ut is decedat prosparte temporis te. status, & pro parte intestatus, d. g. miles. Λt , si speciamus vim, oc effectum, quia per huiuimodi substitutione in succediat tur pupillo, non patri t G pupit. I. pater uis. q. f. de ha d. inst. ι. si fili ιιι , qvi
qui se paterna. 4 ι. Dupistur. 61. vers. tu,s d. l. qui patru. 9. J. de atq. hi ed. ideo hocia respectu i dicitur testat nemum filii d Lρarris, oest .ao. f. d. vMq. siue , testamentum impuberis , re pupi in re t. v. nρνι n. ves Nam , si praneipale, ct b. AEMO..S. D. l. mpupillars. 44. . rivust. I. Paρι niana1. 8. g. sed nequa impuberMJ ει sos perinde enim ex eo mitis haeredem habet, ac, si ipsemet sibi fecisset testamentum, S. 1 itur, inst. de Pupio. Planh interdum etiam effectu conlide-2 ratur, ut testamentum patris, i oc perinde habetur, ae . si patet de haereditate sua disposuisset: Ita enim euenit , q roti extractat ut de sustinenda pupillari iubitu T i ii Onca