장음표시 사용
251쪽
Secundo probatur minor , quia, licet habitus, tamquam id, quod est , possit recipere incrementi uri, non tame hi illud o recipere potest priuatio t-7. s. -ου,
δερ- qu. t. ire. . Sed aditio est habitus ,
cum per eam aliquid acquiratur , repta diatio vero est priuatio, quae nihil ponit inesse. Ergo, licet aditio partis recipiat
totius incrementum, non tamen id rectispere debet. & partis repudiatio. Ita etiam
i Nec obstat, quod reptaoiatio in parte facta non ideo sustineatur, quod r cipiat inclementum, sed, quia per nece starnis antecedens inducitur repudiatio tot illi, icilicet, quia, partem repudiar, censetur velle id omne. sine quo talis repudiation valete non posser i d. t. n. εω i7. v. i. A do
diatio facta non posset valere . nisi interuli gerentur etiam aliae partes repndiatae, Ergo, qui unam repudiauit per nec est artu in ante ceciens censetur, & alias repudiane. nec diaetur id fieri uire incrememti, Ied ex quadam Ut attractiva necessa.
31 d. t. - M procedere t in eo, qui nullo alio tute venire poterat ad rem , quam eo, cui renunciatur, secus vero in eo,qui alio tute venire potest, ut in casu nostro, ut pote, in quo, licet haeres repudiet par. tem uno iure, nempe iure institutionis, potest tamen ad eam venire alio iure, Nempe iure accrescendi. Uerum haec responsio mihi non probatur, non, quia, qui repudiat iure institu. tionis, censetur etiam repudiare iure accrescendi, t m res oram A . us. min. a. -υ. pro Me etiam facit, ct Ias utim. H. sed, quia supponit Bart. repudiationem vale re in parte repudiata, dc operari suum effectum, quoad hoc, ne repudians possit amplius illam partem coni equi iure institutionis, quod tamen est contrarium linsim et sententiae, quam nos eum II σBart. σπ Me ssa candiario, itistinemus : Dicimus enim repudiationem non valere,& ea noobstante, posse institutum adire, & totum consequi, quo posito sequitur, posseudire eo iure, quo potuisset , si facta nota' fuisset repudiatio, Sc sic aute instit tui O-nis, qui hoc est generale in omnibus casibus, in quibus repudiatio non valet, i d. I. Me is II. 9ι. νε vertiar. 93. st de eq. rea. Denique , cum tractemus de haerede , qui eodem institutionis iure ad tot ut Gocatur, intelligi quis eum non poste icindere dispolitionem testatoris, dc partem habere iure institutionis, partem vero iure accrescendi, sed totum debere consequi eo iure , quo testator voluit,
Quamobrem ego pro solutione con-33 traris puto distinguendum, t Λ ut id , sine quo actus, qui geritur, noeta potest iustineri, respicit eandem rem, ad quam quis duplici in re venire potest , Ut, cum is qui in gradu legiti inς successionis est proximior , fuit etiam a testatore haeresinstitutus, quo ea tu potest, dc ex testam Cn. o , & ab intestato eandem conlequi haereditatem, Et in hoc casu verum est, eu, qui repudiat uno iure, nempe ab intesta-ro, censeri quoque per necessarium antecedens repudiare ex alio , nempε ex testamento, sitie quo non potuisset ab intestato haereditas deferri,& per consequen
tias nec repudiati, Drminis pro dum in contrarium asserata, Aut vero non respicit
eandem rem, sed diuersam, puta diuersam partem, Et tunc verius est , eum, qui repudiat unam partem non censeri aliam repudiose, etiamsi absque illius repudiatione non posset ea, quae facta est, sustin
36 Diuersitatis autem ratio est , quia 1 pri nio casu repudiatio non operatur relee ctu alterius per modum incrementi, lectamum per modum antecedentis, scilicet,qilia supponit actum praeambulum , quae hippos io non est priuationi contraria: Non enim nouum est, remisso, bc sublato consequente censeri etiam remissum, Ec sublatum id, quod est antecedens De cessarium. At secundo casu repudiatio non posset operari respectu partis non repudiatae , nisi per modum incrementi, scilicet ouia repudiatio aliarum partium non posset considerari , ut antecedens, cum ad repudiationis validitatem debe1e omnes partes, quae delatae sunt uno. α eodem tempore repudiari , sed deberet considerari, tamquam accedens repudia. tioni partis, quae res, Ut priuationis naturae refragatur, ita, Sc ipsius repudiationis inualiditatem oper tur.
Hinc intelligimus, id, quod Ani st, qu
- ενα-ntur, aiunt, per unius priuatio. nem induci etiam priuationem alterius. 37 ex vi necessariae consequentlyria r veri u esse, sed non recte ad speciein propositam adaptari, quia procedit, quoties pri uatio alterius inducitur per modum antecedentis necessarii, ut euenit, cum tractatur de priuatione alterius iuris rc spicientis eandem rem . seu partem. Coele ruin, quoties priuatio alterius debet induci per modum incrementa, ut euenit,
252쪽
De iure accre se. Cap. 9. Quaest.28. 17 3
eum tractatur de priuatione alterius rei, seu partis, tunc verius est, non procede,
s Sane in legatis,& fidei commissis i quo
rum diuersae partes una , atque eidem legatario, vel fidei commissario deferuntur , si quaeramus an valeat repudiatio unius partis, & ad alias trahatur, refert utrum omnes eidem deferantur ex uno, dc eodem iure, an vero ex diuersis tutibus, occausis i Nam si ex uno iure, puta, quia tota res,vel plures rei partes eidem pure legatς lint, dc una repudiatur; Non valebit repudiatio, nec ad alias trahetur, sed adhuc Poterit tota rem, vel omnes partes sibi datas agnoscere ι Et si una partem acceptat,& alteram repudiat, nec acceptatio valet, necrepudiati olfecundum ea,quae de hqreditate diximus Caur.
Scilicet, quia eadem in hoc casu est ratio legati, quae est haereditatis. At si deis ferantur ex diuersis causis, puta una pars ex iure prorio, altera vero ex iure hae. reditario; vel una ex persona protria,
altera ver ex persona filii , vel serui,
quem habet potestate, certum est va alere repudiationem unius partis; nec tamen ad alias trahi M'. in d. misisset'. in rin. mun. I. inamobrem poterit adhuc alias agnoscere, & ita partem etiam repudiatam consequi per ius accrescendi, μια-- -, ν- d--πι --Z. Tettius denique casus est, quando hinxes institiatus uno , dc eodem tempore partem haereditatis adit,& partem re p. citat , Et tunc plerique censuerunt. adlia
-- s quia , quoties actus continet in se reis pagnantiam, Bc contrarietatem, vitiatur o et L s Tires . I6.as data . ina. I. Mira una m. 1υ. fileret. amr. Sed, cum haeres uno, oc eodem tempore partem adit, dc partem TCP radiat, actus in se continet contrarie intatem , & repugnantiam, quia hoc modo uit , dc non vult esse haeres. Debet igi tur Mitiari. Sed hoc non obstante verius, de receptius est, valere aditionem, dc vitiata r puritatione ad totum trahi, dc per consequentias adeuntem fieri haeredem . non soleina pro parte, quam acceptauit, sed I etiarra pris ea, quam repudiauit. t
Crag. ια d. g. ius aereosi di P. 2 I. --.ψ . Luc. deras. 93. - min. Quae sentetitia probatur Primo, quia, quoties id, quo adiicitur, repugnat naturae actus prae ambuli , non a vitiat actum , sed vitiatur r L eum precaris. a. d. vi strua. I. si uuat rex instauius finis.1 Ghar. .. .a . , cum haeres partem adit, re partem repudiat, quatenus repudiat , dicitur aducere qualitatem repugnatem naturae actus prae ambuli, scilicet, quia aditio, quae praecedit, hanc habet a iure naturam, ut, etiamsi fiat in parte, valeat, de ad tolum trahatur ι. si ex asse. I .f. δε-pharia. Non debet igitur talis adiectici vitiare aditionem, sed potius vitiari.
Secundo probatur, quia ex duobus incompatibilibus, id ,quod est fauorabilius, praeualet alteri , dc eo vitiato itistinetur 3 t ἀι. Aquis ita hares innitutus Derit. 67 dabar c in s. Sed aditio est fauorabilior repudiatione pre ea, qua diremur infra Debet igitur repudiationi praeualere, dcea vitiata sustineri. Ita Il. iud La. in verb. agnoscere, vers. Sed, eum 'inem F. de aes harad.
Neque obstat contrarium, quia negat
Bartolus, hic adesse repugn1tiam, i quod
ea ratione probat, quia posito , quod valeret repudiatio , nihilominus adiens in totum iuccederet per ius accrescendi, nec continet repugnantiam, si quis ex institutione repudiet, quod iure accrescendi est postea habiturus, quia hoc fit etiam in specie t. si tu ex parari n. v. f. Irem , si tu fas σιν. -M. Quinimo, licet expressim diceret , se, nec iure institutionis , nec iure accrescendi Velle partem repudiatam ad huc tamen totum habere cogeretur,quia, cum ius accrescendi mon personae sit, sed
portionis L sire mIa. f. d. a'. harad. Coninsequens est, ut ei persona renuntiare ne
Uerum hic responsio fuit ab alijseom-43 muniter improbata , t vii isdreo en apud
a Ias num. U. f. da M'. Mod. non solum . quia non est generalis. cum non possit ad eum reserri, qui cohaeredem , aut substitutum habet , ut eansirim I ind. ι. I. M. U. Hrsitem ratio, sed etiam , quia supponit Bariolus repudiationem valere , 5 partes repudiatas ad institutum per ius accrescendi pertinere , quod perspicue falsum est, quia institutus, qui totum habere potest iure institutionis, non potest scindere dispositionem, de partem capere iure institutionis, partem vero iure a crescendi, sed totum habere debet eo iura, dc titulo, quo testator voluit, dc sies iure institutionis, tot riclarat Bart. secπι - . t εω I ia..σμ ---- ia ι. - -m.1.-s
253쪽
m. a .r m. Quod est verissimviri, di probatur myrm.14eae' ad. Nam . si cogitur , eodem habere modo , quo testator disposuit , cum ad plures harea itatis partes diuerso iure vocatur, id est partim iure ins mitionis, sic partim rure si ibstitutionis, multo magis eodem debet habere modo , cum vocatu r eodem titu lo, cum maior in hac. qi illinillai pecie . sit unitatis ratio lex. rna. I i vers. Pinsititiam diranum. - j ι . Nec cii contra itum, quod in speciet. 73uearyarte, possit quis unam partem omi tere ex causa institutionis, & eandem habere ex iure accrescendi. quia id verum et est i duobus concurrentibus. Primo, quod uiuerso, non eodem lare ad viram sue partem vocetur, puta ad unam iure institutionis, ad alteram vero iure substitutionis. Secundo , quod vocatus non incipiat ab aditione, sed a repudiatione,
polito utrumque deficiat, sci Iicet, quia supponimus eodem, non diu ei Io iure pa r tes cse delatas, & institutum ab aditione inc pisie, Consequens est, ut eius loci diis spositio non possιt ad speciem propositam adaptari. Sane , quamquam haec vera sint, non propterea tamen recte Bariolus , quasi parum sibi constans notatur, quia non dixit simpliciter, repudiationem valere, di partem repudiatam ad institutum persus accrescedi pertinete; sed posito, quod
aleret, nihilominus rem eundem e ctu habituram . itaque hoc modo loquendo supponit, dubium e se, an valeat repudiatio, circa quod nihil determinat, sed hoc totum ait, posito, quod valeret, adhuc tamen institutum consequi totum per ius accrcscendi. Crcdiderim tamen alia ratione Barioli responsionem non polle sustineri, quia scilicet, negat subcste repugnantiari , cum haeres eiusdem hareditatis partem adit, ct partem repudiat, quod tamen re vera negari non potest, cum repugnare dican. 8 tur ea, 1 quae simul esse non possunt , tametsi diuersas partes respiciam , ut patet ex ι sua st m. I st dareg. sur. ubi pugnare
dicitur, quod quis possi pro parte testa tus, & pro parie intestatus decedere, licet hoc diuersas respiciat haereditatis
Nec obstat, quod vitiata repudiatione sustineatur aditi', dc ad totum trahatur, quia, cu ia hoc lit, de quo quaeritur, an valeat aditi O, stante, quod in te continet
repugnantiam, dc contrarietatem, non recte ab eo ducitur contrarii argumentire Iolutio.
Quarii ob rem alij respondent, repugnDtia in , dc contrarietatem tunc vitiare,
is i verba repugnant totali dispositioisui. vi, sum dicitur, adeo, α non adco quo casu repugnantia exeludit. 8t remo,
uet consenuim in totum, lecus Uero, cum
eum excludit tantum in parte: Nam tunc non vitiat actuin, imo tua pars, in qua est consentus trahit ad te aliam, & remanet tota dis positio valida, dc tollitur, ac vitiatur dissensus adhibitus in parte,tam- am appositus conualubilantiam actus
supra nain. 1 .iniae respontio, licet in se vora sit, non ian. en cmeo iudicio I rem e plicat, ut oportet. Ita enim facilius resporo deri potes i. t Aut contrarietas, dc repugnantia versatur circa eandem rem, ut, cum quis eandem haereditarem, aut hae. reditatis partem simul adit, dc repudiar, Et tunc, quia repugnantia est naturalis, umper rerum naturam fieri no possit, ut una, ac cadent res eodem tempore, dc respectaei uidem perlonae sit, de non sit , ideo, tam- qttam naturae repugnans remanet indissolubilis , dc per eo mequens vim tactum. Rut vero contraricias , dc risugnantia versatur circa res, seu parteo diuertas, ut,
cum quis vult decedere pri parte testatus, oc pro parte intestatus, vel, pro una parte vult elle haeres, pro alia non , Et tunc, quia repugnantia est ciuilis , non naturalis, cum natura non repugnet , ted iuris tantum regula , ideci fit, ut, tam qi: imo isto lubilis, bc re Iolui bilis non vitiet actum. Resoluitur autem, dc dissisl uitur vitiato uno ea iis,qus simul cse non possunt. Vtrum autem ex repugnantibus sustineri, aut vitiari debeat, i pectandunt est, quod est polentius, de fauorabilius; Nam illud piae ualet, ac Iustinetur, oc ad se minus potens, de fauorabile trahit. Vinde, cimi in proposito aditio sit fauorabilior repudiatione γν ea, dicemus ms a fit, ut debeat repudiationi praeu lere, dc per consequentias , non ιoluita luas ineri, sed etiam ad se trahere partem r
Nec obstat, si dicatur , quoties restator instituit hare dem ex parte, vel re cer inra, dc in residuo prohibet ius accrescendi, con rarietatem. dc reptignantiam, Non circa candem rem, leu partem versari. sed circa partes diuersas. Sc nihilominus vitiate ic stamen tia , t securidum ν'manem
inlitamst respondeo, hoc non Orficere, sed conficinare superiorem rei pontion EzNam, quia contrarietas, dc repugnantia non versatur circa eandem rem , ideo fit, ut non viti et rcs amem uin , secundum veriorem opini Hae in , quam ινε defendemus u 6.'feri. scilicet, quia tali, reprignantia est ciuilis non naturalis, ideoque per vitiationem eius, quod est minu, tau ora bile luttinetur. Vnde . quia minus fauorabilis est illa pars , qua ius accrescend 1 Probibet , laia,quani ca , quae tendat ad
254쪽
De iure accresc. Cap. 9. Quaest. α9. 177
Infirmationem testament 7, ideo fit, ut istietur prohibitio, ac perinde sit, ac sit sator simpliciter& sine illa adiectione
An, &quando aditio, vel repudiatio patatis sicta ab instituto trahatur ad
alias, quae nondum erant delatae .
SYpςrςst, ut videamus, an, si quo tempo
re , haeres inititutus unam partem adit, ut repadiat, nondum eram aliae delaIς, vi s quia fuerint relictae sub conditione , quκ tunc temporis nondum erat purificata , vitietur aditio, vel repudiatio, an vero potius valeat, Sc ad alias trahatur. Conuat autem in hae te duos essedi itinguendos castis, quorum.
Primus est,quando is, qui ex parte purε, α ex parte, seu partibus sub conditione fati institutus, incipit ab aditione pitta, Et tunc certum est, valere alitionem , Ma trahi etiam ad alias, i ita, ut existente conclitione cogatur institutus etiam eas hahere eodem iure, & modo, quo testator voluit, dc sis iure institutionis, siue solus instituti ix sit, nec inconditionali lubstitiatum habeat, siue dat li, ei sit colis res,
Sane, si cohaeredem, aut substitutumh habeat, Aoc ita demis verum est, si, rccmoitio extiterit vivianstitutor Nam, si post eius mortem, vel ad substitutum par conclitionalis pertinebit, vel ad cohaer clem, pro ea scilicet portione, quam a m ta institutione non fuisset habiturus, pro alia Nero, pertinebit quidem ad hς redem,
sed ita re accrescedi notare institutionis,
,ccuiadu, Me, 6 Laius tu, quando institutus ex parte Path, dc ex parte sub con ditionem incipit a reppalatione purae, Et tunc pleriq; cement id eui elle dicendum,' quod de eo dixinius, qui ex daabus parti-uus pure fuit institutus, dc sic non valere repudiaraonem , dc inititutu in poste ea 3 non obsta me adire, dc totum coni equi
Sed mihi videtur verius, valere repu diationem, dc excludere repudrantem 1 ε earte pura,t quia, cuna ea fuerit ex dispolitione restatoris delata, Consequens est,
ut repudiari potuerit, L sa, qua-en I 3. in
ρνιη. A. G aeq. hered. Ra autem excludat etiam a conditios nati, i ii quaeramus puto multum referre, utrum consideremus conditionalem, qua tenus debet ad institutum per ius accrescetidi perti nere, an vero, quatenus iure inititutionis: nam, si primo respeciu, cer- fi tum est, etia in ab ea excludere, rquia, euexcludat a pura,quς consideratur, ut principalis, comeque nSest, ut censeatur etiam excludere a conditionali, quae consideratur, ut accestiria, cum portio portioni accrescat, dc per consequentias non accrescat ei, qui portionem non habet ι. βω- 81-da .re,. hared. i' Hinent. It, ii postea conditio, sub qua
fuit in alia institutus,ucficias, nullam amplius haereditatis cciiileqnendae spem ha- heat, i cuin ab ea remaneat omni iure ex elusus, siue ius institutionis spectemus, iis 3 ue ius accrescendit nam . t si ius instituistionis, remanet exclusus partim repudiatione, partim conditionis desecta, si v ro ius accrescendi, ideo remanet exclusus, quia, cum nullam habeat portionem principalem, consequens est , ut nullam etiam habere possit accrescentem, secundum , supra diximus . Et si initi modo excluditur etiam a conditionali, quans diu conditio pender, t quia, cum ea non potassit instituto acquiri, nisi iure accresce ἀdi, tu dixi MI num. a. si uitur interim non posse ad eum pectinere stante repudiatione, quae, ut a pura, ita etiam 1 conditionali , tamqu1m accrescento excludit . DenIque, si pendente conditione moriatur, excludetur haeres a tota haer xo ditate, etiamsi postea conditio extiteri id quia, nec puram habere potest,tamquam, defuncto repudiatam, Lon. c. datit, qui ι.apo. με. nec conditionalem,tamquam eam, quae mortuo pendente conditione instituto non potu It ad haeredes transferis xi, d. ι. - .is'.
Cce tertim, si consideremus partem com ditionalem, quatenus ad institutum de bet pertinere iure institutionis , verius II crediderim, i repudiationem ei noti no cere, sed ea non obstante posse adire co-diticinalem , si postea conditio extiterit, eo vivo, dc ita adeundo conleq ai etiam Partem puram , quae fuerat repudiata,
255쪽
quippe, suae eonditionali a cereuit, sed
consequi iure accrescendi, non in re instis tutionis, cui stante repudiatione locus es se nequii: Nam, cum hoc seruetur in eo. qui ex parte institutus, Sc ex parte cohaeredi substitutus est, si ex institutione repu
Vt debeat etiam seruari in eo, qui ex parte re , de ex parte sub conditione fuit ininsitu us, si puram re pudiet, cum ille huic dicatur esse similis, I. a. --οQ. ad L la.
Hinc intelligimus nos in duobus 1 C
tetis disientire, &ptimo in eo, quia cen-- sent repudiationem partis purae non valere, cum alioquin ipsi validam esse arbitremur, Cuius rei magna est utilitas,quia, s non valet, poterat institutus etiam non existente conditionς adire, dc totam Eo sequi haeνeditatem, Contra vero, si valet, necessario erit expeciandus conditionis euentus, quia, si extiterit conditio, poterit adire, di totum consequi, si vero defecerit, omnimodo remanebit exclusus. Se- cundo in eo dissent inms, quia censent ad tristitutum pertinere etiam partem pura iure Institutionis, cum alioquin nos arbitremur, non, nisi iure accrescendi pertinere , quod repudiatio, tamquam valida operetur, ut institutio respectit partis r pudiatae, nunquam possit habere locum.
Nec obstat, quod, ubi quis eodem iure vocatur ad plures eiusdem haereditatis Partes, debet omnes consequi eo iure, dc
ii deo distin gnendo, i Aut institutus incipit ab aditione, Et tunc procedit contrarium, quia non potest, unam partem ha here iure institutionis, sed omnes habere
cipit a repuδiatione . dc tunc lubdistinguendum est, aut tempore, quo repudiar, omnes partas erant delatae puta, quia omnes erant pure relictae, aut etiam lubco
stitione, qtrae iam erat purificath Et lunc similiter procedit contrarium, quia non . potest institutus unam partem ex institutione repudiare, Zc alias agnoscere, sed unam. adeundo consequitur iure institutionis omnes d. l. Diar.
Aut vero tempore rςpudiationis non erat omnes delatae, sed una tantum, Et tunc verius est, partem repudiatam non posse
amplius habeti iure institutionis, sed ad institutum,qui alias postea partes adit debere per ius accrescendi pertinere ἐαμ m
Nec est, quod aliquis obiiciat, in specie
Proposita censeri etiam partem coaditionalem delatam, quo tempore deuertur.
pura , cum conditio sub qua data est, non
attendatur, nec expectetur, tamquam uis stratoria , ut diximusI num. 11. ideoque nos versari in ijs te ninis, in quibus non potest institutus unam Eartem consequi iure institutionis, alteram vero iure accrescendi, Ied necessario Gbet omnes habere, eo modo, quo testator voluit , secundum ea, quasvrad ιmus, quia respondeo a
lem censen delatam eo tempore, quo defertur pura: nam, quia testator eam sub conditione reliquit, ideo fieri non po- . . test, ut secundum voluntate ira,& dii positionem testatoris deseratur frius, quam extiterit conditio. Nec obstat, quod delata dicatur haereditas, quam quis adeundo consequi potest, da Oreb. Qu. dc, quo te Dore defertur pura, possit etiam acquiri AEnditionalis , ordiaeiarao supra nu. I a. quia
34 respondeo distinguendo, i potest
acquiri principaliter. dc per se, ut euenit, Cum testator eam pii re reliquit, aut etiam sub conditione, quae est purificata, Et tunc dicetur delata , Α ut vero potest acquiri non principaliter, de per se, sed . accessori et ad aliam, ut in casu proposito, Et tunc verius est, . non censeri delatam, quia, nec ex dispoisitione testatoris deiertur quippe, qui eam sub conditione reliquit, nec ex dispositione legis, quae ita de mum vult eam ad institutum pertineret, si is partem puram adierit, qlio casu etiam conditionalis accreicet. Antequam igitur puram adea; , non poterit conditionalis dici delata. Et sane inagis a est differentia , Utrum
pars destratur principaliter , an vero ac
ιν cessori t Nam, si principaliter, uec adiri
per se, A repudiari poterit, si vero acce Glorie , non poterit. Itaque respectu aditionis, aut repudiationis, solum erit pals principalis attendenda, quia, si adeatur principalis, censebitur etiam accrescens acquisita, si vero illa repudietur, cen Iehitur etiam haec repudiata, non per m dum incrementi, sed per necessariam quadam consequentiam, scilicet quia ublato principali censetur etiam lublatum a
Nec dicas videri haec iis contratia, quae
rs rius est, t nonesset contraria, sed multum diuersa: nam ibi tractatur de partibus, quae aeque principaliter deseruntur,dc dicitur, unius ropudiationem non valere,
quia, cum ad alias non possit trahi, nisi per modum incrementi, quod repudiatio, tamqu=m priuatio recipere non potest, fit, ut, tamquam de una tantum earte fa- cta, non valeat. At illa nos loquimur de duabus partibus, quarum una est principalis , altera vervecessoria, di dicimus,
pro validitate Mudiationis spina 'm
tantum esse partem principalem, quoniam ea repudiata censessitur etiam repudiata accenoria, tamquam ea,quq sineprincipa-ἐi consistere non potest, . victum est.
Hinc intelligimus in specie proposita. si is, qui ex partς pure, dc ex parte lub conditione
256쪽
ditione institutus est, putam repudiet,
valere repudiatimnem,& eum excludere, non solum a parte pura, sed etiam a comditionali, a pura, qnatenus iure institutionis deferetiatur, i conditionali ver b, quatenus ei poterat aecrescere, sed non excludere a conditionali, quatenus de-. stiri potest iure institutionis, ut euhnit, eum postea existit conditio . quia tunc
non consideratur amplius, ut aecessis ria, sed, ut principalis, quo respectu, nec v quam fuit repudiata, nec repudiari potuit, Imo non excludere et iapi a parte pu-xa, quatenus consideratur, ut accesshria ad partem condationalem, quia adeundo ex conditionali purificata, consequetur etiam puram, quae iam ei accreuit, mai-ctum est.
Secundo respondeo, quod dicimus,
eumkqui ad plures haereditatit partes vincatur , debere omnes habere eo modo, Iet quo testator vonit, procedere, i si ad omnes vocetur eodem iure, id est, iure institutionis, me Ide
In casu autem proposito non vocari ad omnes eodem iure, qui prilis, quam conditio existeret, vocabatur ad puram iure 'Institutionis, ad conditionalem verti iure accrescendi, postea vero , quam puram repudiauit , & alterius extitit eonditio voeatur iure institutionis ad eonditiona- Iem, ad puram vero iure aec reseendi, δε--ῶ- ω, qua H --, ideoque non procedere.
Denique non obstat, quod inst Itutus ex tParte pure, & ea parte sub conditionexio dato cohaerede, aut substitillo, non dis ferat ab eo, qui ex duabus partibus purε
r num. 3. & is , qui puth institutus est, si unam repudiet , & postea aliam adeat c quod secundum veriorem, & receptio xem sententiam facere potest, vi H Mim-
etiam partem repudiatam iure institionis, quia respondeo , G comparationem fieri , t respectu aequisitionis, non etiam res uti iuris,&causae
Nam respectu acquisitionis pari passu
ambulant, scilicet,quia, ut expmnibus pu-xe institutus unam adeundo consequitur omnes, vidis in ranum. I. Ita&, qui ex arte pure,dc ex parte sub conditione inisi tutus est, si puram adeat, fit haeres etiam ex Conditionali, is dix--μ- sum. 3. Et, qciem admodum priore casu , qui unam
xenudiar, potest nihilominus ex post factoraliam adire,& adeundo totum consequi, - AExim supra nam ita etiam in posteriore , si postea conditio extiterit, in sinadm- eR. At respectu eausae , set iuris acquirendi, magna est inter huiusmodi .ecies disserentia, qto,qui ex utraq; pu xe institutus est, utramqι potest, dc debet eodem iure consequi, nemph iure institutionis , nec potest scindere , proptere, quod uno, & eodem tempore utraq; desertur,oc quidem principaliter, ac epdem
iure linlautionis; Λt, qui ex parist pure,
de ex parte sub conditione institutus est . Iimi statim utramq; eonsequi possit, non tamen potest con equi eodem itire, quia conditionalem iure institutionis conserui nequit prius; quam conditio extiter ir, ed potest consequi iure accrescendi, de
se non principaliter. 1ed accessorie, ideo inque, si repudiet puram. valet repudiatio respectu purae , dc vero etiam respectu conditionalis, quatenus purae poterat accrescere, sed non respectu conditionalis, quatenus iure institutionis deferri potest Quo fit, ut , si postea extiterit conditio , inon impediatur institutus , quominus . eam adire possit , 6c adeundo consequi etiam puram, quam prius repudiauerat, non quidem iure institutionis , utpote aqua fuit per validam repudiationem e clusus, sed per ius acerescendi, seu 3dam ea,
Nec est, quod aliquis obi jciat, id, quod
habetur iure accrescendi, censeri etiamry 'haberi iure institutionis, sex , diremur
habeatur eodem iure, oc titulo, quo para principalis, ut ditemus ilinum. a. ideoque perperam nos videri ea, quae capiuntur ante accrescendi, ab iis, quae capiuntur Iute institutionis distinguere, quia respo- deo, Primo, nos hic tractare de ijs, quae capiuntur titulo institutionis vere , Cum alioquin ea , quae capiuntur iure accre
scendi, non vere, sed ficth iure instituti diso nis haberi intelligantur: t nam, quia institutio in parte conditionali facta locumno habuit ob defectum conditionis, ideo
dicere non possiimus, eam re Vera pertinere ad i nstitutum, aut eius haeredem iure institutionis, quippe , quae locum non habuit. Sed, quia pars illa eo ipso, quod alteri parti accreuit, ita est clim ea conis iuncta, ut censeatur una. 6c eadem res cailla, sitivi di in in bu 'seq. qu Ideli fit, ut eodem, quo illa censeatur haberi iure, 6c sic iure institutionis, sed mε, non verε. Secundo respondeo, haberi Iure institutionis, non, quatenus facta est in ipsa parte accrescente, sed , quatenusat est facta in parte principali: nam iii te imstitutionis factae in parte pura habet quis, non solum partem puram, quae est principalis, sed etiam conditionalein, quae illiace reuit . itaq; habet eam iure institutionis, non propriae, sed alienae . Et ita res est declaranda in tota hac materia, cum de eo loquimur, qui ex pluribus partibus Instit citus est, de dicimus aliquo casu partem ad eum, vel haeredem eius, non iure institutionis, sed iure accre Icendi perti
Sed haee quidem dicuntur, quoties is, qui substitutum habet, incipit ab aditione Putae partis. Coeterum, quoties incipit 1 pudiatione, dc quaerimus, quid iuris sit, pu to eadem hic esse dicenda,quae diximus suo raninu. 3. ct Ise . de eo, qui solus ex parte pure, ac ex parte sub conditione instiis
257쪽
non solum a parte pura, sed etiam 1 eo
ditionali, quatenus purae poterat accrescere , sed non , quatenus ad eam venite potest iure institutionis , quoniam hoc respectu pars illa, nee fuit repudiata, nec repudiari potuit,ut dirimus m .6. Quam ob rem , si postea extiterit eius co tio, poterit institutus non obstante repudiatione adire partem conditionalem, dc ita adeundo consequi etiam partem puram , quam prius repudiauerat, non quidem iure institutionis , quippe, cui stante repudiatione locus amplius esse nequit, ismet si
scendi, quia pars repudiata accreuit parti non repudiatae, dc per consequentias transit in eos , qui partem non repudiata postea consequentur. Qiyod , si , vel conditio non extiterit, vel extiterit quidem , sed post mortem instituti, tune tota hςμ-ditas ad substitutum pertinebit, quia adeundo partem, in qua fuerat substitutus , eonsequetur etiam partem repudiatam, . quae illi accreuit, viduiaras is d. t. si
ita dem sim verum est, Mubstitutio in omnem euentum facta sit. Cceterum, si sit facta in casum tanta deficientis conditio nis,& post mortem instituti extiterit eo n-ditio, magis est, ut tota haereditas debeat ad venientes ab intestato pertinere . quia in hoc casu , nec haeres instituti , admitti potest, nec substitutus, no haeres instituti, - . quia in eum, nec pars pura fuit transmissa, tamquam repudiata, nec pars conditi natis, tamquam ea , quae, ut simplex non potuit mortuo pendente conditione iusti. tuto ad haeredem transferri. Neq; potest admitti substitutus, quia propter conditionis euentum, qui teste tau ipsius substi. tuti, defectus conditionis est, remanet exclustis . omnimodo igitur, tamquam nullo existente , qui ex testamento hae teditatem obtinere possit , debet illa ad venientes ab intestato pertinere. Et hac de secundo effectu.sυ MM A RIUM.
rear, non transmittit condisionalem a suos hare., vis , nisi deficiatsubnuumnum. 3l. Nam tuna transmutitur, o au iure acerescend , an linei,stuu radiis conritionalia num. 32.
An, & quando institutio coniuncta in hure accrescendi transmittatur adhaeredes.
TExtius huius unionis, &eoniunctionis
effectus est, quia, licet institutio com ditionalis regulariter non transmittatur ad haeredes, si institutus pendenter conditione deeesserit tuo plumis da herod iast. & in hoc differata institutio a iure acerescendi i d. t. tis rebo--. N. S. si ira Ieri am , est M. vers. Est S. st vos. In text. ui, Imal. mym . tym i. m. i. I. νυ ex dualis 33. snprin. --. 1. U. d. - . M . quippe, quod transfertur ad haeredes, etiamsi coniunctus nonutim parte defecta decesserit, tu dixi n. in 'timis cap. νασ2. nu. p. tamen, si institutio sat conium' cta cum turn accrescendi , transmittitur 3 tu δε--ιιι. in . t. sinis daab-- 3. iupris. in προώ. Ea quis o pars, ct as Bara. - D. Castri
Hinc infertur primo, eum, qui solus ex parte pure, dc ex parte sub conaitione fuit institutus,& inconditionali non habuit substitutum, si ex pura adierit, Sc pendente conditione decesserit, censeri viam partem conditionalem ad inos haeredes 'transmisisse, t 31m. eis Io . num. T s. sta . quia, cum adeundo ex pura statim etiam ex conditionali fuerit factus haeres, in Vim
ἀν- in his ea p. D. I. - . S. Consequens est, ut etiam eam, tamquam acquisitam
censeti debeat in suos haeredes transtulissea
autem iure pars illa pertineat ad
258쪽
De iure accrescendi C p. 'Quaest. 3 o.
haeredes, iurene aecrescendi, an vero imi te institutionis, t si uti aeramus , constat reserte , virum post instituti mortem codit io defecerit, an vero extiterit: Nam, si defecit, certum est, non, nisi ita re accrescendi pertinere, quia, cum institutio ob defectum cooditionis. ne in persona quidem defuncti potuerit habere iocum ,
sequens est, ut multo minus possit habere locum in persona haeredum, quippe . qui minus in hoc iuris habent, quam de functus d. I. lare o. 39. s. si scriptum da
Quod, si conditio extiterit, licet pleriq;
eni aerint, non nisi iure accrescendi per tinere. - is d. t. aut ex duab . hium. vos iae. Hata di de aeq. baria. quod spes com
ditionalis institutionis non potuerit adhaeredes transferri d. f. ita fer ροι- , Uerius tamen, & receptius est pertinere iure
institutionis. Ita enim Bara. ἐπ d. I. Di ex daariis, tuo. Vel a nu, ct νι, μοι. vers... duera MMn, quia, cum institutio fuerit cum iurς accrescendi coniuncta, τι dia musiniae civ. u. Is. --.3. Consequens est, ut ex eius vi potuerit ad haeredes trasse ri, De dum V, qua disianus supra remn. 3. Uerum his, quae diximus, grauiter adii et sarrvidetur d. t. quare bur. 3. -yrin.
ligenter ponderanda sunt illa ver , ρε- η-3M conditio existeria, quippe, quae significant, partem conditionalem ita demum ad haeredem instituti, qui pendente con ditione decessit, pertinere, si postea extiterit conditio. Ergo a contrario sienta supponunt, si non extiterit, non pertine-xe, quod est contrarium iis,quae supra diximus, scilicet pertinere, sed iure accie - scendi, non iure institutionis. Pro huius dissicultatis, quae aliouli in antiquorum ingenia mirum in modum torsit, se duobus nobis erit dispiciendum; Primo, an in huius legis specie fuerit quis solus ex parte pq re, re ex parte sub comaitione institutus, an verincohaeredem, . aut substitutum habuerit. Secundo vero posito , quod neutrum habuerit, Cur re inquitat Caius conditionis existentiam ad hoc, ut pars conditionalis pertineat adhaeredem instituti contra ea, quae supra i diximus.
Et in prima quidem quaestione censent
A nonnulli loqui Caium de eo, qui .co hae xedem habet, ideoque non obstare ljs,quς supra diximus, utpote, quae pertinent ad eia,qui solus ex parte pute,& ex parte sub
ea Δ---, quorum lenientia videtur probarsistis verbis, ed ιυρ- ovi,qui P. PQ, quae significare videntur, tesutorem l .PIures fecisse partes, sed ex ijs duas tant iniistedi de quot iactabatur, reliquisse, ideoque necessario supponunt, alias
partes alicui cohaeredi da scite. - . Sed haec opinio non est vera, nieri loques reprobatur t at --,.siua seraptum , in veta. Mon πιιν Mν- . - M. ι .
o. - . I9. Primo, quia, si in specie dictae legis, is, qui ea duabus partibus inititutus est, haberet cohaeredem, non potui Gset moriens pendente conditione ita sinittere totam partem conditionalem ad haeredem, etiamsi postea conditio extitisset, sed tantum eam partem, quae deficiente conditione debuisset illi accrescere d. l. ιἐ-
s ιμ--num. 13. Atqui vult Caius, i totam partem conditionalem transmitti, νt patet ex illis verbis, ea para ad L,ismetur pertinet, quae denotant rotam Pausin, non partis partem , indικι-ν inquinis ea . P. q. - . I. Ergo non habuit cohaere- redem. Da Bari. in d. ι. pra ex duasin, νή Η non νιdetur Mna, stibi Ang. νεά. Sia hac scanda,
Secundo vero dato etiam, quod illa ver-ha , - νωνω para, deberent intelligi de parte partis, nempe de ea parte , quam omnimodo etiam deficiente conditioney esset habiturus , adhuc tamen nabesset eadem dubitatio , respectu illius partis ris Nam t ear tena, queam fatetur transmitti, ita demum transferri vult, ii postea comditio extiterit , di tamen certum est eam transmitti , si uε extiterit conditio , siue
λω, vers. hac a νιδεων --, Non tollit igitur haec opinio dubitationem, quia aut intelligitur de tota parte conditionali, dc sic etiam de parte, quae deberet accrest re cohaeredi, dc falsum est, eam transmitti, aut vero intelligitur de ea parte, quae deficiente conditione deberet accrescere ipsi instinato, Et falsum est . eam ita demum transmitti, si extiterit conditio, quia transmittit ut, etiamsi defecerita Nec est , quod let pondeas , id , quod supponit Caius , ita demum tranimitti partem conditionalem, si conditio exti terit, esse intelligendum inspecta iure in stitutionis, non etiam iure accrescendi, quasi transmittat quidem illam partem, sed iure accrescendi , non etiam tu institutionis, etiani si postea ea conditio ex xx titerit, tQ odor manit Reg. est Ad, quo
- suia haec responsio non potest ullo modo
-rs C- , F - ossis, Nani Caius ibi non respicit ad ius, oc causam transmissionis, sed ad ipsam transmissiciarem et dum ait,
rio sensu, si posita non extiterit conditio. partem illam non transmitti, is si viri με castr. min. a. quod perpuram dixisset, si
259쪽
, s L Ioannis Antoni j Belloni
transmitteretur Iutea restendi i Perinde enim est, ac, si interrogatus ab haer de , nunquid ni a pars ad se pertineat, non existente conditione, simpliciter respondisset. non pertinere, de replicanti, nonne pertinet, eo ipso, quod accreuit, iter uni respondisset , fateor, pertinere iure accrescendi, sed, qaod dixi, non pertinere, intelligo iure institutionis, quoc su ridiculus fuisset . ut . qui sinpliciter de transmissione inteerogatus simpliciter respondisset negando, quod ad effectum respiciens debuisset assirmare . Nec obstant illa verba, ra tuus, quia falsunt est , ea supponere, it statorem diuisisse haereditatem in plures partes,quam duas : nam genus est loquendi Iurii consultis familiare , ut ex duabus. partibus institutum dieant eum, qui solus institutus est , di sie effectu est institutus ex rae, si modo institutio non sit facta imturaliter , siuε uno nomine, sed distinctis partibus, puta, ex una pure, ex altera veto sub conditione, vel etiam ex vitaque pure in a. ι. ea-hares a. s.
νυ. ct d. ι. Asias. 79 in pria. f. δε-i rod. Duas enim dicunt partes non ad differen- iam plurium , sed ad differentiam totius integralis , scilieet, quia testator non insiluit haeredem ex asse , sed ex duobus semissibus.
Quamobrem alii , de secundo putant, 13 Caium thiesie intelligendum de eo, i qui
solus quidem institutus est, ea parte pure, dc ex parte sub conditione , sed incondi. tienali substitutum habet. Ita enim intelliis νην νdem Ret. , Ρει νε- gl. - d. t. Di
huic responsioni obstat illud , quia, si in parte conditionali haberet substitutum, di pendente conditione moreretur , Montransmitteret eam ad Irae redem , etiamsi postea conditio existeret, ut diximus infra H num. N. Et tamen Caius ibi t contrarium aperte scribit, illius verbis, s δεσιμι, ν
dictum intellectum improbarunt, ideo, ut huiusmodi scopulum effigiant, decla-13 rant, in eius legis specie, i datum esse sub .stitutu in , non simpliciter, siue in omnem euentum nam hoc casu cessaret transmisesio, di procederet contrarium sed tantum indescantia conditionis, puta di xula testato rena, Instituo Tirium ex semisse, de, si nauis ex Asia venerit , instituo eum ex alto semisse, quod , si non venerit, lubstituo in eo semisse Ca tum N Nana tunc, si post mortem iniri tuti conditio extiterit, quia Ribstitutus ob defectum conditionis
bed haec opinio, licet in se vera sit, non in tamen est probanda, t eam rectere'
bH PMu. a. subst. α ιιι de . . . ροσι. 6. - . I9. vers. Q. vero, quia continet manifestam
diuinationem : supponit enim duo , de quibus, ne vernum quidem in textu legitur: Primum enim supponit , datum esse substitutum, cuius ibi nulla mentio fit. Secundo lupponit, substitutum, non simpliciter, sed in defectum conditi Ohis nominatim datum esse, quae res, ut raro fit, Cum regulariter iubstitutio fiat sub conditione, si primus hae tes non erit , dc scin omnem casum, quo haeresaese nequeat, ideo, & multo minus praesumenda: Denique, si diligenter ponderetur, effectu reincidit in 1equentem : nam , licet supponat datum esse substitutum, vult tameneste datum sine effectu, quo casu perinde est, ac, si datus non esset, cum paria sint, non esse datum substitutum, vel datum
deficere, tussiremas indecimo cap.
Quamobrem procederet etiam dato in omnem calum substituto, si postea repu-37 diarer, tis passe scribit Bart. νη d. I. qui ex
modo deficeret, puta decederet vivo te statore, aut etiam post, sed ante additam haereditatem. Uerius igitur est, loqui Caium de eo, qui nec cohaeredem, nec stubstitutum ha-
ino stante mceedit secvnga dubitatio,
cur Caius ita demum velit, partem conditionalem ad haeredem perti nere , si postea conditio extiterit, cum certum sit. . pertinere, etiamsi non extiterit 3
Vulgo remptum est, supplendam esseas dictionem, .iaxime, quasi dicat Caius, ilicet decesserit, pertinebit tamen etiam pars conditionalis ad haeredem, scd maxime , si postea conditio extiterit , licet idem sit , si non extiterit. Ita declaram Hugo,
Sed haec responsio est ex genere earum,ao quae emplastra nuncupant urit Nam cum illa verba , posteaque canditis extiterit, importent conditionem tamquam adiecta verbis illis, quae, secundum naturam relativi adiecti verbo futuri te potis conditionem important L Sticti- , Di m M. s.fritu. I. intelligimus, hoc se .
siste Caium, si postea non e titerit conditio , pariem illam ad haeriaem risη pe
tinern . Quamobrem .haec ei pomo non imi esto luit in Q ut. vi vult. para. α
Hinc igitur alii respondent, quod scri-hit C ius, partemconditionalem ad hae rede iii perti dere, spo- conditio extiterita
260쪽
De iure accrest. Cap. 9. Quaest. 3 o x8 3
terit , sentiens a contrario sensu norupertinere, si non extiterit, esse intelligenti dum , t si specteinus ius institutionis, non etiam, si ius accresceridi: Nam interim pertinet qui dein,sed iure accrescendi, non iure institutionis . At, si postea condi. tio extiterit, tunc iure. institutionis per
Sed neque haec responsio tollit vim arra gumenti, quia, cum Caius, i simpliciter dicat , ad haeredem pertinere, si post ei coditio extiterit,& hoc modo no ad titulum acquisitionis, sed ad ipIam aequisitionena respiciat, is ostendimus supra num. 6.
intelligimus, hoc eum sensisse, si non existiterit conditio, non pertinere, & sic haeredem effectu no habiturum illam parte. Alii demum putant textum esse corru-u pium , t & ubi regitur conditio exti
terit legendana posteaquam eonitio e erit, Ut
sensus sit, quoties is, qui ex duabus partibus institutus est, ex una pure, ex altera sub conditione; exputa adierit, dc postea eo vivo extitit conditio alterius partis , etiamsi moriatur non facta aliqua de claratione, nihilominus eam quoque eartem celeri ad haeredes transmisiam, quia, cum ipso iure censeatur ei quaesita, nec opus fuerit noua aditione , Consequenscit, ut tamquam acquisita censeatur ad
tia mihi no probatur, quia repugnat omniuCodicum, & vero etiam Padem tu Floret inarum lectioni, que habet, cru,
ta liac lectione res nulla protius dubit tione habuisset, cu existente vivo instituto conditione partis, statim,& ipso iure censeatur ei de acquisita, qui iam altera portionem adiuerat , ita ut non sit opus noua. aditione , siue cohaeredem habeat, si qe' substitutu in ι Ideoque tamquam acquisitam censeri ad h. aeredes transmisiani. Quamobrem verius est, ideo Caium in, spe et ea se dii posita dixisse, et partem conditionalem ad haeredem instituti pertinere, si postea conditio extiterit, quia , si
non extiterit , non pertinebit, non ob. stante, quod institutus, nec cohaeredem,
nec inbuitutum habeat. Sed hoc ideo fit, quia Caius ibi respexit ad illud ius, quod
tun C teporis obtinebat,nupe ad ius, quod scruabatur, quo tempore era ut in v Iu leges caducasiae, Iulia scilicet, dc Papia, qtias ibi Caius interpretabatur,ptione costas: Nam eo tempore, qui ex dua latas partibus institutus erat, ex una pute, ex altera vero sub conditione, licet, nec cola ac redem , nec substitutum haberet, non tamen adeundo ex puraeniciebaturharrcs ex conditionali prius , quam como itio extitisset, quia cessabat tunc tempo-xis ratio, proptet quam dicimus, non e Gid expectandam conditionem: nam hoc
ideo fit, quia cum omnimodo sit partem conditio leni habiturus, siue extiterit, siue non eat uerit conditio, cum ctiam deficiente conditione pars illa debeat ad
eundem institutum per ius accreicendia pertinere , frustra expectatur conditio cuius euentias nihil operatur, νι --urs pranu. a I. At haec ratio tunc temporis ces- fabat, quia institutus, etiamsi solus esset. non tamen erat illam partem in omnem euentum habiturus, cum deficiente conditione pars illa non accresceret instituto, sed, tamquam facta caduca ad fiscum pertineret. Sed, si conditio exiitisset, ad institutum secundum voluntatem testatoris pertinebat. Quamobrem necessario er/t expectandus cqnditionis euentus,
qui spe qui tuc temporis non poterat dicitiustratorius, cum operaretur, aut Lau
re instituti, si conditio extitisset, aut fauore fisci, si defecisset, ut hodie dicimus de substituto , cui in hac parte fiscus assimi. labatur, quippe . qui lege Iulia vocabatur, quasi substitutus, & labrogatus in
Iocum deficientis , va dicemus su dura cap.
qu. 8. π-ν. F. Hinc fit, ut, si pendente comtione decesssiet institutus, pars conditionalis ita demum ad eius haeredem perti neret, si postea conditio extitisset, cu ibi Calaisai et Nam ea deficiente fiscus, ut defunctum, ita & eius haeredem exclusisset. At vero, dixeris , fiebat etiam caduca portio, quoties institutus pendente Contione moriebatur eum triptie, C.
as de cad. ia2. ideoque, si Caius ibi t respexit ad leges caducarias , non recte videtur dixisse, transmissam esse partem conditionalem ad haeredem, si postea conditio e literit, cum videatur verius, eam . quasi factam per mortem instituti caducam, d huisse a fisco vindicari. Sed te spodeo sis canon vindicasse nisi eas partes quς ad institutu, vel eius haeredem per ius accrescendidi debuissent pertinere, Icilicet, quia leges caducariae, ius institutionis, aut substitutionis, quae veniunt ex dispositione defuncti, sustulerunt, sed solum ius accrescendi, quod ex dispositione legis prosici -
Itam quod amotis legibus caducariis tur qcomuni, siuE antiquo, id est, iure accrescedi s ectasi et ad coniunctu, id ex praedictis legibus caducariis deferebatur si ico, quod vero iis legibus amotis ex dispositione testatoris spectasset ad institutum aut eiushς tedem, aut etiam ad substitutu . non auis ferebat fiscus, sed ei relinquebat, cui t stator dederat. Ad quod respiciens Iusti
satores ad euitanda caducam fiscum excludendum substitutiones induxisse , .si. a gnificans, t eos scientes excludi fiscum. ubi de parte vacante fuisset ab ipsis dispositum, induxisse,& frequentasse in suis testamentis vulgares substitutiones. Cum igitur in proposito pals conditionalis interdum ad institutum , haeredemue eius pertineat iure institutionis, interdum vero iure accrescendi, Iure iustitutionis. si conditio extiterit, quo casu intelligitur iam usque ab initio etiam pro ea haeres extitisse, Iure vero accrescendi, si conditio dcfecerit, vise adacti- est, ideo conditione