장음표시 사용
31쪽
bebamus ad vitam aeternam , ex quo per peccatum primi paventis excidimus. Secundum hanc itaque status naturae divisi nem dividitur laque gratia actualis, in gratiam utrique si tui , naturae nimirum innocenti, & naturae lapsae ac per Christum reparatae propriam. Quanquam non tam facile sit, g minum utriusque status gratiae discrimen assignare.
Thomistae, qui cum praemotionis physicae necessitatem repetant ex naturali subordinatione & dependentia causae secum dae a prima , coiisequenter arbitrantur, tam in statu naturae innocentis, quam lapsae necessariam sui fla gratiam physice prae- moventem , cum hoc solo discrimino , quod in statu naturae innocentis solius subordinationis seu dependentiae titulo neces.saria fuerit; in praesenti vero naturae lapsae statu duplici titu lo necelsaria sit, nempe titulo dependentiae, & depravationis, seu corruptionis naturae ac voluntatis humanae. Alii, qui physicam momistarum praemotionem reiiciunt , arbitrantur in uno aeque ac altero naturae statu Mirumque auxilii genus lassiciens , & emcax dari , ac necessarium esse. Adamo proinde & Angelis in ortu suo datam , ac necessariam fuisse gratiam emcacem ad primum illum amoris Dei amim eliciendum , in quo boni creati sunt; ad sub sequentes vero bonos aibas , & ipsammet in bono perseverantiam , aiunt , Angelis quidem bonis concessum auxiliumessic , non autem Adamo , qui re ipsa non perseveravit, sed perseverare potuisset , si voluisset, cum auxilio gratiae sussicientis. Totum ergo discrimen gratiae utriusque status in eo reponunt, quod naturae innocentis gratia solam includeret mentis illustrationem ς gratia vero naturae lapsae , praeter illam illustrationem mentis, exigat praeviam voluntatis motionem & excitationem , qua sana voluntas originali gratia in
32쪽
DE GRATIA ACTUAL r. τηIansenius utramque quidem , tam intellectus , quam v lantatis gratiam necessariam suisse ait Adamo innocenti ,& A gelis ad bonum quodcunque opus : sed aliud, idque essenti te discrimen post Lucterum & Calvinum inter gratiam illam ,& gratiam status nostri consumit. Auxilium nempe status Inn centiae proprium vocat auxilium sne quo non, hujus autem status nostri proprium appellat auxilium Utrumque tam mentis ill strationem , quam voluntatis motionem complectitur: sed ambitum sine quo non ita voluntatem assiciebat, ut liberum ipsi reli queret cum auxilio illo non operari; quemadmodum cum eadem gratia Angeli boni re ipsa perseverarunt, non item perseu Tarunt Angeli mali. Contra auxilium quo ita voluntatem aseficit, ut eam invincibiliter determinet ad volendum & agendum id, propter quod datum est. Itaque secundum mentem&doctri- γnam Jansenti auxilium sine quo non, quod ab ipso etiam auxilium podsueuitatis dicitur, sola fuit gratia status naturae innocentis;& auxilium quo , quod & auxilium assionis ac voluntatis appellatur , sola est status nostri gratia. Blud tale fuit, ut daret posse , non velle ; istud tale est, ut det non tantum posse, sed& velle, & agere. Illud reliquit voluntati potestatem dissentiendi , & hoc sensu subditum erat libero creaturae arbitrio, istud voluntati subditum non ost, sed potius voluntatem insuperabili sua essicacia sibi subjicit. Atque ex eodem hoc , quod Iansenius statuit, inter gratiam utriusque status discrimine , sponte sua profluunt qui que illae samosae propositiones ab Ecclesia damnatae , quae merito totius Iansentanae doctrinae compendium appellantur , ut deinde videbimus , cum nempe de gratiae utriusque status necessitate atque erroribus eidem adversantibus ex professo dissere So
33쪽
Um gratia, ut initio dictum est , sit auxilium supernatura
te , quo juvatur creatura rationalis ad bene & salutariter operandum , seu ad vitam & salutem aeternam consequendam; patet, necessitatem gratiae, de qua hic agitur, respectivam es.se seu relativam , tum ad salutem aeternam tanquam finem ;tum ad omne opus bonum , tanquam medium ad Uitam pete nam necessarium. Haec autem relativa necessitas duplex distingui solet : una simplex , quae sola proprie est necellitaS medii , sine qua finis obtineri simpliciter non potcst ut viso sne lumine e altera secundum quid , seu ad melius tantum & laci. lius, quae magis proprie est utilitas ; qualiter myopi aut presbytae necessaria sunt conspicilla , seu ocularia ad videndum. Divisionem hanc aliis verbis exponit S. Augustinus Lib. de Gessis Pelaga Cap. I. Non agimus in praesenti de necessitate gratiae secundum quid, sed de sola necessitate simplici ; tum quod non illam , sed hanc insensissimi gratiae Christi hostes Pelagiani negaverint ; tum quod ex necessitate simplici gratiae ejusdem existentia rectius inseratur : siquidem Deus non deest hominibus in iis , quae simpliciter necessaria sunt, utiliora vero & meliora nec dat semper, nec dare
tenetur. Quo vero rem maximi momenti Certa ratione ac me
thodo pertractemus , primum errores praecipui, qui circa Christi gratiam emerserunt, nobis erunt exponendi; tum Cath licae fidei dogmata ad gratiae necessitatem pertinentia, & quae iis consentanea magis videbitur doctrina stabilienda r iis enim rite explicatis , quid sentiendum sit, non tam humanis rationibus , quae in rebus divinis parum habent momenti , quam sacrarum litterarum ,l& traditionis , nec non SS. Patrum autho vitate certum de exploratum vobis suturum est. SL-
34쪽
Erroribus Gratiae necessitati acter antibus.
Irter eos, qui catholico de divina gratia domati adversati. sunt, principem facile locum obtinet Pelagius. Esto namque alli suerint, qui ante Pelagium de ea male senserint : ut Rustinus, cujus discipulum suisse Pelagium, & ab eo semina erroris accepisse ipse D. Hieronymus indicat in Praefat. ad commentar. in Ierem. ubi Grunium c ita enim Rumnum nominat) vocat Praecursorem Pelagii. Et ante Rumnum Theodorus Mopsuestiae Episcopus , quem Pelagio praeivisse Marius Mercator, S. August. aetate suppar, in Libro Subnotat. aperte testatur. Ac denique ante Rumnum & Theodorum Origmes, qui Pelagii errorem maxime circa gratiae necessitatem praesormavit , teste S. Hieronymo in Di ola ad Ctesiphontem, in qua Pelagium alloquens, doarina tua, inquit, Origenis ramusculas est & Origenem Pelagiam erroris principem Vocat. Esto, inquam, hi, & plures forsan alii Pelagianae haereseos primi auctores & assertores fuerint : quia tamen Pelagius prior omnibus contra gratiam in apertum erupit, eamque inter caeteros acrius impugnavit, ideo errori nomen dedit, & omnes Π tiae necessitatem vel negantes, vel extenuantes Pelagiam vo
Ab ipso itaque Pelagio ducemus exordium ; tum de P lagianorum reliquiis, seu de Semipelagianis dicemus ; denique Recentiorum etiam , qui sepulta iam Pelagianorum do-ςmata suscitarunt, errores indicabimus. ε
35쪽
Pelagio , di ejus erroriblis liniver .
I. TVlagius fuit natione Britannus, professione Monachus, non ex iis, qui in Monasterio Coenobilicam vitam dineunt, sed ex illis, qui suis in aedibus solitariam tunc temporis agere solebant; nullo propterea religioso coetui adscriptus, nec usquam ad sacros Ordines promotus : quem propterea Zogimus Papa Epistola ad Aurelium Carthag. & Episcopos Astic. Vocat Nirum Ducum . quia monachi, qui sacris ordin, bus initiati non erant, inter laicos recensebantur. Non me dioori pietatis fama Romae diu commoratus est, teste D. A sumo, qui Lib. 3. de peccatorum merit. O remes. Cap. I. h norifice de eo loquitur his verbis : pos paucissimos dies legi Pelagii quaedam scripta, viri, ut audio, sancili, is non parvo profectu Christam. Et cap. 3. bonum ac praedicandum uirum appellat : Cujus elogii sui meminit in Lib. a. Retract. cap. 23. ubi Pelagii ipsus nomen non sine laude aliqua posuisse dieit : quia vita ellio a multis praedicabatur. Ex quibus colligitur, Pelagium, si non veram ac solidam, fucatam saltem &fictam virtutem aliquanto tempore praesetulisse. Verum seu Vera ea virtus, seu ficta suerit, ab ea certe virtutis & sanctitatis, qua floruit, opinione, detracta subinde laria, prorsus excidit: cum nempe errores , quos primum a Rustino hausit, palam disseminare, & ex discipulo Magister factus, ipse aliis instillare caepit. II. Inter primos, quos suo insecit veneno, unus fuit Co lemus, lautor deinde illius haeresis, ac propugnator acerrimus. Qui magistrum suum audacia superans, tergiversante ipso, & subdole ac dissidenter haeresim vulgante, publice camyrseuteri coepit, praestitiae in Astica ; ubi a Paulino Ecclω
36쪽
fger Io I. CAPUT I. T ssue Carthaginensis Diacono accusatus, judicio synodali damnari & excommunicari meruit anno Dni 4Ia. Ut latam contra issententiam declinaret, & ne uti haereticus traduceretur, at Sedem Apostolicam appellavit ; verum causae suae dissidens, appellatione neglecta, Ephesiim Asiae urbem mox contendit, ibique per obreptionem Presbyter factus, multos sua haeresi i quinavit, eorumque ope per vicinas Insulas, sed Rhodum m
Time , errorem suum adeo diffudit , ut ejus sectae homines etiam Coelestiani dicti sint. Ex Epheso Constantinopolim migrans, sed inde ab Attico Patriarcha ejectus , Romam se . contulit, ubi quid egerit, mox dicemus. III. Pelagius interea, qui, postquam Coelestium sibi discipulum, & sectae suae sectum adscivisset, Gothis Italiam vastantibus, & Romam semel ac iterum obsidione cingentibus, cum eodem, anno circiter 4o9. Roma in Siciliam navigaverat, indeque in Africam transmearat, relicto ibidem Coelestio, in Palaestinam prosectus, cum Hierosolymis pedem fixisset, gra tiam Ioannis illius urbis Episcopi aucupari coepit, & obtinuit. Verum qualis esset a S. Hieronymo, quem provocaverat, & as. Augustino, qui intellecta Coelestii damnatione calamum iueum stringere coeperat , detectus fuit Pelagius. Iis accessit Orosius, qui ex Hispania, unde oriundus erat, in Palaestinam perveniens anno 4Is. manifestum secit, Coelestium Pelagii discipulum a Concilio Carthaginensi suisse damnatum. Conventu super hoc Hierosolymis habito, Ioannes Episcopus se Iudicem exhibuit, Orosio accusante, & Pelagio respondente. At Iudicem ejusmodi declinante oroso, utpote reo impenso propitium, Innocentio I. Romano Pontifici judicium comm ni sententia delatum est, Pelagio interea silentio indicto. Non multo post accusatus apud Palaestinos Antistites, coram Syno. do Diospolitana anno 4 I s. se sistere coactus Pelagius, tanta arte Graecis hominibus, latinae linguae & versutiarum illius
unaris imposuit, ut subdolis ejus responsa decepti, ipsum ab. omni Disit goo by Corale
37쪽
PARs PRIMA. DIssERT. I. omni haeress suspicione absolverint, errore fasti, non Iuris. Dum in hac fraude sua exultat Pelagius, ac reportatae absolvitionis litteras, tanquam fidei suae testimonium spargit ; or lius, qui ex Palaestina in Africam remearat, quae in Synodo Di spolitana gesta fuerant, ad Episcopos in Concilio Carthagine congregatos deseri, qui perlectis iis, quae in priore Carthaginensi Synodo anno 4 Ia. contra Coelestium statuta suere, &consideratis etiam gestis Synodi Diospolitanae, Pelagii & Cc
lestii errores novo anathemate configunt. Eodem hoc anno,
nempe 4I6. aliud Concilium celebratum est Mileui, cui & S. Augustinus intersuit, in quo pariter Pelagiana haeresis damnata est. Utraque tamen Synodus tam Carthaginensis, quam Nileuitana ad Innocentium I. misit, ut ipse Apostolica sua avi thoritate , quae Episcopi statuerant, firmaret, causamque finiret. Quod & secit Innocentius, confirmando omnia ab Asricanis Conciliis statuta. Rus litteris in Africam perlatis, S. Augustinus serm. I 3I. cap. Io. populum admonens, ubi tales, inquit, Pelagianos inveneritis, occultare nolite, non si in νο- bis perversa misericordia .... Redarguite contradicentes, Dres tentes ad nos perducite. Iam enim de hac causa duo Comcilia missa sunt ad Sedem Aposeolicam inde etiam refripta νγ
merunt. Causa snita est utinam aliquando festatur error. IV. Et sane non maho post finitus est error. Quamvis enim, mortuo Innocentio, Pelagius atque Coelestius ea, qua uterque pollebat, vastitie Zoetimo Innocentii successori ficta sua conseisone, & simulata Sedi Apostolicae obedientia illuserint, adeo, ut is a promulganda in eos haeresis sententia abstinuerit, donec ex Africa ab Episcopis, ad quos litteras ded
rat Zogimus, rescriberetur : attamen detecta utriusque si a de, cum ad examen vocatus Coelestius sese fuga subtraxisset , absque ulla canctatione in eum & Pelagium decretoriam sentemtiam tulit Pontifex grandi illa Epistola ad universos Orbis Christiani Lpiscopos data, qua omnia a Synodis Africanis gesta
38쪽
contra Coelestium atque Pelagium approbavit, sententiamque ab Innocentio Decessore suo latam confirmavit, eamque mittens
ad Honorium Imperatorem , ab eodem obtinuit, ut imperiali Edicto Pelagius & Coelestius ex urbe ejici, & omnes de horum haereti conviehi perpetuo mulctari exitio juberentur. Ita iactum est, ut Pelagiani se ad extrema redactos agnoscentes, ut res suas aliquomodo erigerent, foedus cum Nestorianis haereticis inierint: sed una cum illis in Concilio Generali Eph sno anno 43 I. damnati, ad extremas angustias redacti sunt, paucique hac illac per occidentem sparsi remanserunt. Haec de Pelagii, & Pelagianorum historia , de qua plura eruditionis studiosus inveniet apud Dionysum Ρctavium Lib. de Pelagian. U Semipelag. dogmatum historia. Alexandrum Natalem Histor. Eccles. saecul V. cap. 3. art. a. Cardinalem Norisium in sua Hi tor. Pelag. & alios. V. Sequitur nunc , ut Fclagii , & Pelagianorum errorum praecipua saltem capita attingamus.
Pelagiana haeresis non simplex&uniusmodi fuit: sed quasi multiceps monstrum , variis ex impietatis argumentis, opinionibusque contexta : inter quas praecipua erat illa , quae Christi gratiam oppugnabat ; quam etiam solam nobis hic satis erit paucis aperui sse. Qui Pelagii de gratia doctrinam penitius inspinerunt, Eundem ubique errorem latere sub diverso duntaxat verborum cortice se deprehendisse existimant. Norat namque deditum fraudibus ingenium variis sexibus errores suos dissimulare, &alias atque alias pro data occasone formas induere. Primum itaque , cum haeresina suam promulgavit, nulla omnino gratiae mentione facta , dixit naturam solam , & ingenitas liberi arbitrii vires sufficere adimplenda omnia praecepta,
exercenda, sicut oportet, virtutum quarum vis ossicia , & consequendam salutom aeternam. Hinc in naturiae laudem librum
conscripsit, quem sibi traditum a Timasio, & Jacobo religiosis
39쪽
adolescentibus a Pelagiana haeresi recens conversis S. Augustinus conlutavit libro , quem inscripsit de Natura ii Gratia. Primigenium hunc Pelagii errorem ex eodem S. Augustino colligimus, qui seim. Tr. de verbis testoli Pelagianos ita I quentes inducit : Ipsi fecimus nos , id es, ut Iust essemus, Iussos noς libera voluntate fecimuς. Quando conditi sumus, liberum arb&Imum accepimus. Ut ergo Iusti fimus, libero idarbitrio agimvς. Quid adhuc Deum invocamus, ut Iusos nos faciat , quod habemus in potestate, ut Ilisos nos ipsi faciamus.
Sed cum ad ejusmodi doctrinam exhorrescerent recte credentium aures , ut eos salleret Pelagius, & Catholicorum offensionem vitaret, liberum arbitrium coepit apppellare gra tiam , eo quod gratis a Deo , nulloque nostro praecedente merito , nobis in creatione concedatur. Quare cum eidem Opponeretur, quod contra gratiam Dei disputaret ; Non, inquit, ut rursus refert S. Angustinus eodem serm 4o. contra gratiam Dei
disputo. Unde probasy Εo ipse, inquit, non contra gratiam Dei disputo, quod liberum arsitrium defendo. μει acumen ,sed Mityeum. VL Cum vero a Catholicis objurgaretur , quod nullam aliam , praeter liberum arbitrium , gratiam agnosceret, gra tiam aliquam lateri coepit Pelagius ; sed hanc non aliam esse, quam legem & doctrinam. Patet hoc ex ipsius propositione, quae numero septima est inter eas, quas synodus Palaestina damnaVit : Gratiam Dei atque adjutorium non ad singulos actus donari , sed de libero arbitrio esse , vel in lege atque do arina. Legi & doctrinae subinde addidit remissionem peccatorum, &remissioni peccatorum virtutes & exempla Christi: ut, quemadmodum Adam nobis obfuit exemplo malo, ita Christus prodesset exemplo bono ; quod genus gratiae re ipsa a lege ac doctrina neutiquam distingui probat S. Augustinus lib. de gratia Chiri l. cap. 4 I. ubi sic ait: Sed hoc adjutorium legis atque dostrbetae dicit Pelagius etiam Propheticis fuisse temporibus ί aiutorium autem gratiar, quae proprie gratia nuncum
40쪽
SEcTIo I. CAPuT L xstur , in Chrisi esse , arbitraturi, exemplo , quod nihilominus agdobrinam pertinere perspicitis, quae nobis Evangelica praedic
tur et ut videlicet Ianquam Via demons rata , qua ambulare debeamus , Iam viribus liberi arbitrii, alutorio nullo alterius indigentes ,sussiciamus nobis , ne dejiciamus in via. Ubi in super
observandum est cum codem S. Doctore lib. cit. cap. 3. & 4. Pelagium , ut virus suum magis tegeret, cum dicebat, nos
sine Dei gratia nihil posse, admisisse gratiam possibilitatis , &quod possimus, a solo nos Deo habere ; verum per possibilitatem hanc a Deo acceptam nihil re ipsa aliud, quam naturam intelligebat : sed ideo cait S. Augustinus cit. cap. 6. ad hanc Iaudem advianxit O Deum , quia nisi et natura esset , in qua nos condidit , qua velle V agere possemus , nec VellemuS , nec ag remus. Et quamvis hanc gratiam possibilitatis dioeret nedum datam a Deo, sed insuper gratiae Ddi auxilio semper adjuvari; . attamen gratiae illius & auxilii nomine nil nisi legem , doctrinam , TCUelationem , peccatorum veniam , ac Christi exemplum , eundem intellexisse , ostendit rursus Augustinus lib. e dem cap. 3.& 4. quemadmodum per pomibilitatem, quae a Deo est. nil nisi naturam intellexit. VII. Sed cum gratiae istius modi genus pure extrinsecum si, totamque meriti causam in libero arbitrio reponat ; ad confitendam tandem gratiam actualem internam, eamque supernaturalem , in sola umen intellectas illuminatione stam, qua nempe mens illustretur , sed ea non juvetur nec excitetur voluntas
torpens & infirma , visus est accessisse Pelagius. Probant id propria ipsius verba , ab eodem Augustino relata cap. I. Adjuvat nos Deus per doctrinam V revelationem suam, dum cordis nos i oculos aperir I dum nobis , ne Pr mentibus occuPemur ,
futura demonstat , dum diaboli pandit insidias, dum nos multiformi O in abili dono gratiae carissis illuminat. Quanquam nonnulli velint, ex his Pelagii verbis minime certum fieri , eum admisisse fratiam , quae esset interior , supernaturalisque C a iuia