장음표시 사용
41쪽
Phas PRIMA DISSERT. I. intellectus illustratio : potuit enim inquiunt, ea intelligere de cognitione ac cogitatione naturaliter orta ex propositone legis, doctrinae , exemplorumque Christi ; quo non obstante ea cognitio dici potuisset esse donum Dei, quia promulgatio Evangelii nobis facta est ex speciali Dei providentia ; quapropter &cogitationes inde naturaliter in nobis excitatae potuissent appellari gratiae , & Spiritus S. revelationes. VIII. Sed quaecunque demum ea illuminationis gratia suerit , non eam certe sine corruptela admisit Pelagius. Docebat namque necessariam non esse , sed solum utilem , & ad maj rem dumtaxat operandi sacilitatem. Ita refert S. Augustinus
lib. de haeresbus haeres. 88. ubi relatis Pelagii verbis, ad hoc eam nempe gratiam) dari hominibus, ut quae facere per liberum Iubentur arbitrium , facilius possint implere per gratiam. Subdit S. Doetor Tolle facilius 'ta non solum plenus , verum etiam sanus es sen S. . . Cum autem facilius additur, adimplerio bona veris etiam line Deι gratia posse feri , tacita M/uscatio suggeritur. IX. Asserebat praeterea , gratiam hanc gratuitam non esse , sed humanis meritis retribui; & propterea homines non gratis, sed intuitu praecedentium moritorum fuisse ad gratiam praedestinatos. Huius erroris testem habemus Pelagium i psum, qui in Epist. ad lanocentium Ι. quam expendit D. Augustinus
lib. de gratia Chrisi cap. 31. ita scribit: IV. ideo Iudicandi, arque damnandi sunt, quia cum habeant liberum arbitrium, per quod ad fdem venire possunt , O Dei gratiam promereri, maleurumur liberrare concessa. Hi vero remunerandi Iunt, qui bene Iisero utentes arbitrio merentur Domini gratiam , elluS mandata cusodiunt. Hanc suisse Pelagianorum doctrinam , refert idem S. Augustinus lib. de haeres. cap. 88. nimirum , gratiam Dei, qua liberamur ab impietate , secundum merita nosra dari. Merita autem illa, quibus homo gratiam Dei mereatur, tanquam-justitiae titulo sibi debitam , erant ex mente Pelagianorum boni Disiti do by Gorale
42쪽
S ACTIO I. CAPUT ILarni cupiditas, fides, & oratio. Unde hae ipsorum voces apud S. August. Lib. de gratia O Lib. arbitr. cap. I 4. Gratia, etsi non datur secundum meriIa bonorum operum , quia per i ambene operamur ' tamen Iecundum merita sonae voluntatis datur. quia bona voluntas praecedu orantis , quam praecessit νoluntas credensis , ut secundum haec merira gratia Iequatur exaudientis DEI.
X. Is ergo fuit Pelagii in suo errore progressus. Initio quidem nullam omnino gratiam admisit, totum viribus naturae, & libero arbitrio salutis negotium committens. Exinde coepit liberum arbitrium appellare gratiam , quod gratis a DEO, nulloque nostro praecedente merito nobis in creatione concedatur. Ulterius novum gratiae genus consessus est, nempe legem & doctrinam ; cui addidit peccatorum remissionem, &exempla Christi. Denique & internam quamdam illuminationis, seu supernaturalis illustrationis gratiam lateri visus est ;quam tamen ad solum facilius agere requirebat, neque gratuitam esse, sed humanis meritis deberi existimabat Atque haec de Pelagianorum erroribus universim : nunc
de iis speciatim , & paulo uberius disserendum , ut sic clarius perspiciamus, qua potissimum in re Pelagii de gratia doctrina catholico dogmati adversetur.
Au Pelagius re ipsa gratiae alicujus luterioris neces
sitatem admiserit ' Et de quo praecis gratiae adjutorio con- . trOνersa fuerit inter S. Augus inum, V Pelagianos 'I. T TTrumque praesentis quaestionis caput permagni interest nosse r utrum videlicet omnem omnino interiorem gratiam respuerit Pelagius ; an vero saltem illud interioris & su Pernaturalis gratiae adjutorium admiχrit, quod ad intellectum C 3 - perti-
43쪽
PARs PRIMA DIssERT I. pertinet, quodve propterea illustrationis & illuminationis gratiam appellamus. Deinde, quaenam praecise illa gratiae sp cies fuerit, de qua tam diuturna exarsit contentio Pelagianos inter & S. Augustinum, quamve S. hic Doctor haereticos illos impugnans ex Ecclesiae fide necessariam esse contendebat. Cui quidem quaestioni occasionem potissimum dedit Iam senius, utpote qui Lib. s. de haer. Pelag. c. II. & I4. & alibi Passim docet, eam gratiam, quam negabant Pelagiani, & A gestinus defendebat esse gratiam interiorem voluntatis & actionis, non qualemcunque, sed talem, quae virtute sua invicta, indeclinabili, & insuperabili, voluntatem ad agendum necessario applicat & determinat. Augustinum proinde Catholicorum partes sustinentem , & Pelagianos inter controversiam fuisse, non de admittendo adjutorio gratiae, quocum maneret libertas arbitrii in utramque partem , id enim ultro admissum fuisse a Pelagianis ; sed de admittendo adjutorio dominante ac necessitante, seu tali, quod libertatem arbitrii tolleret, voluntatemque , seclusa omni propria illius determinatione, ad volendum & faciendum antecedenter & ineluctabiliter applicaret. Adjutorium istud, juxta Jansenium, praedicabat Au stinus, & ex Ecclesiae sensu necessarium contendebat, certus libertatem arbitrii in utramque partem per Adami peccatum interiisso contra vero respuebant Pelagiani, libertatem illam
etiam in stata naturae lapsae mordicus tuentes. Unde sequitur, eos ex mente Iansenti ideo suisse haereticos, quod negarent ad omnes actiis bonos necesstatem gratiae natura sua i
rusisti bilis, & insuperabilis ; ac proinde Theologorum opiniones de adjutorio gratiae repudiabilis , adeoque compossibilis
cum libertate arbitrii in utramque partem esse Pelagianorum reliquias; doctri namque vere Catholicam, ab Augustino adversus Pelagianos assertam, esse necessitatem gratiae ad omneSaetus bonos natura sua efficacis & irresisti bilis.
Doctrina haec totius Jansentani systematis est basis ac sun
44쪽
sne Tro I. CApΠet II. agdamentum, quod vel in ipso Tractatus huius limine attingere nos adigit subjecta de Pelagiana gratiae doctrina disputatio.
Quo vero illius status dilucide aperiatur, neve, ut saepe fit, de nomine magis, quam de re si contentio, in binas assertiones quaestionem omnem tribuimus. Sit igitur
ASSERTIO PRIMA. Alutorium aliquod gratiae interioris in intellectus
illuminatione flue admississe vidintur Pelagiam ἶ qu in Iamen ux ta Usis necessaria nequaquam foret ad ullum opus salutis seu inchoandum, seu perficiendum. In in vero voluntaIem Uanionem aliquo indigere vel aluvari auκilio, seu gra tiam in pirationis consanter negarunt.
II. Globatur prima 4sertionis Pars. Pelagius ipse apud s. I Augustinum Lib. de Gratia Chrsi c. . Quam gratiam,
inquit, non ut tu putas, in lege tantummodo, Ied is in DEIaolitorio constemur e cujus deinde gratiae indolem apertius explicat, cum dicit, D Eum cordis no ri oculos aseerire, futura de non rare , pandere diaboli in dias , multiformi is' ineffabili dono gratiae nos illuminare. Quapropter & orationes necessarias esse dicit, ut nobis doarina etiam Divina revelatione aperiatur, quae sunt rursus ipsius verba apud eundem S. Aug. Lib. cit. c. 4 I. Ad haec cap. 23. ejusdem Lib. gratiam Christi , quam merito nostrae libertatis obtineri volebat, in ' eo statuit, ut cor nostrum, quo voluerit DEus ipse declinet. Hoc autem sit interiore mentis commotione; non sola lege, externaque significatione, quae jam antecesserit oportet, ut meritum illud, quo tantam gratam assequimur, a nobis impetretur : quo nos DEO IOIος tradimu ς, ac Noluntatem nostram ex e us voluntate suspendimus, e'que adhaerendo Iugiter
unus cum illo ulicimur Diritus. Itaque gratia illa est aliquid
45쪽
a 4 'PARs PRIMA DIIS EAT. I. ab externa praedicatione , ac lege distinctum , & declinatio illa cordis in intimo divinae illustrationis illapsu, ac mentis excitatione versatur. Hanc igitur gratiam cum asserit Pelagius, adjutorium utique admittit gratiae interioris in mentis excitatione ac illustratione situm, externaeque legi, doctrinae, ac praedicationi superadditum. Quamvis autem adbutorium ejusmodi gratiae admiserint Pelagiani, illius tamen necesssitatem seu ad inchoandum, seu ad perficiendum opus aliquod salutare constanter negarunt.
Testem rei hujus habemus ipsum S. Augustinum, qui in Epist. I 8. alias 94. ad Hilarium, quae scripta est paulo post Syn dum Mileuitanam , sic de Pelagiana haeresi loquitur : Nova quedam haeresis inimica gratne Christi contra Ecclesiam Christconafur e surgere .... hominum Icthcer, qui tantum aude minfirmitati humanae tribuere potesatis, 'ut hoc Dium ad DFIsraIiam Pertinere contendant, quod cum libero arbitrio, o non
peccandi possibilitate creati sumus, O DEI mandata servanda
nobis N implenda accepimus. Caeterum ad eadem mandata se vania de implenda nullo divino a lutoris nos egere. Ergo, Judice Augustino , nullam agnoverunt Pelagiani gratiam adimplenda praecepta neceέIariam , praeter liberum arbitrium, naturalemque possibilitatem. Atque hane constantem suisse Pelagianorum sententiam, constat praesertim ex Libro de haeresibus haeresi 88. quem Augustinus scripsit debellato jam Pelagianismo. Ubi de Ρelagianis sic loquitur : fine gratia DEI posse hominem , credunt, facere omnia divina mandaIa. Declarat deinde, nunquam adduci potuisse Pelagium ad confitemdum , gratiam esse necessariam, & dari hominibus, nisi ut facilius possint implere per gratiam , qu e facere per liberum jubentur a MIIrium . . . Illam vero gratiam, δε ne qua nihil boni possumuς facere, non esse dicunt, nisi in fibero arbitrio , liberum autem arbitrium gratiam vocabant, quia nullis praecedentibus m ritis id a DEO accepit natura nostra. Itaque gra' Dissiligoo by Gorale
46쪽
tiae omnis interioris necessitatem ad opus quodcunque salutatare seu inchoandum seu perficiendum negarunt constanter P
lagiani , teste S. Augustino : si enim aliquando errorem hunc deposuissent, aut emolliissent, procul dubio neque illud ignorasset, neque dissimulasset Augustinus in ea expositione haeresis Pelagianae, quam scripsit extincto jam Pelagianismo. III. Probatur O altera A era. pars , videlicet Pelagium nullum unquam admisisse auxilium, quo voluntas & actio j varetur. Testimonium rei hujus luculentissimum rursus habemus in D. Augustino , qui Lib. de Gratia Chrisi Cap. 34. aperte declarat ,se legisse omnes libros, &scripta Pelagii, praeter unam Epistolam brevem, neque se ulli bi reperisse, Pelagium confiteri eam gratiam , qua nonsolum posmihias naturassis voluntatis O amoris . . . sed ima etiam voluntas V assio subministratione S. Spiritus adlluvatur. Et cum Pelagius quereretur, de negarione gratiae inique infamari, quam Hebat, se confieri integre o persene in suis quatuor libris de libero arbitrio ;respondet Augustinus Cap. 4 I. se legisse hos libros, & in iis Ρωlagium non discedere a verborum ambiguitate , quam discipulis fisis sc possit exponere , ut nullum auxilium gratiae credant, qua naturae possibilitas adjuvetur, nisi in lege, atque doctrina: neque recedere omnino Pelagium a suo manifestissimo dogmate , quo nec Oluntatem no ram , nec actionem divino cressitaiuvari auxilio , sed solam possibilitatem voluntaris atque oporis. Quod proinde auκilium non adjuvat, ut velimus non asjuvat , ut agamus; sed tantummodo adjuvat, ut velle o agere
Id ipsum testatur Augustinus lib. eodem Cap. 3o. de Coelestio praecipuo Pelagii discipulo , se ejus quoque opera omnia percurrisse , neque in iis invenisse aliud , quam eum Dei gratiam , qua juvamur ad faciendum bonum , vel ad declinandum a malo, ponere in naturali voluntatis arbitrio, cui adveniat lex& doctrina ; atque adeo non aliam , praeter naturale arbi- D tr,
47쪽
tionem , qua homini divinitus innotescit bonum agendum; nusquam Vero confiteri internam inspirationem , qua homini suppeditentur vires ad faciendum id, quod norit esse faciendum: imo expresse alserere , orationem ad hoc tantum necessariam esse, ut homo per eam impetret illustrationis gratiam, quacum liberi arbitrii vires susticiunt ad concupiscendum & diligendum, quod in ordine ad salutem concupiscere & diligere oportet. Idem omnino Pelagianos caeteros constanter sensisse, patet eX eodem S.AugustinoLib. deficeres. Leresi 88. ubi de illis amrmat, adeo' inimicos ego gratiae inspirationis, ut nou vereantur asserere, hominem sine illa omnia mandata divina implere posse:
Hi Dei gratiae , qua disjunditur charitas in cordibus nostris , ut fris per dilectionein operetur, in tantum inimici Iitnt, ut ehac posse hominem credant facere omnita divina mandata. Ex quibus omnibus concludere licet cum S. Doctore , Pelagium, ejusque sectatores admittere quidem gratiam illustrationis sed gratiam inspirationis rejicere : Ac per hoc , inquit ille, Hubnitus nobis dari sesentiam constentur, qua ignorantia pellitur ;charitatem aurem taxi negant, qua pie vivitur. Confitentur nimirum , Deum interna mentis illustratione ostendere nobis quid sacere, quid omittere debeamus: at negant, Deum ulterius, & interius voluntatem hominis ad piet vendum adjuvare , eique vires tribuere ad iaciendum id, quod faciendum essa cognovit per internam illustrationem.
. IV. Mic. r. Pelagius aliquando admisit adjutorium pos- sibilitatis, solumque negavit adjutorium voluntatis& actionis. Ergo consessus est gratiam, quae daret posse. Eo
ipso autem consessus est veram necessitatem alicujus gratiae interioris r nam vere necessariam esse oportet gratiam illam ,
48쪽
quae dat posse agere ; alioquin posset homo agere sine gratia, quae dat posse, quod contradictionem involui. Ergo si Pelagius
agnovit gratiam, quae daret posse, agnovit etiam necessitatem alicujus gratiae ad bene &salutariter operandum, & quid om gratiae interioris: gratia namque, quae dat posse, supponit facultatem agendi interius impotentem, & ut dicimus, incompletam; eam proinde interius assicit & complet, atque adeo est gratia interior. Igitur si Pelagius tandem agnovit gratiam, quae daret posse, agno vit tandem nccessitatem gratiae alicujus interioris.
Resp. Di t. ant. Pelagius aliquando admisit adjutorium possibilitatis , id est, agnovit datam a Deo homini libertatem, per quam homo posset bene agere, & quae hoc sensu esset ad Otorium possibilitatis , & praeterea agnovit libertatem illam adjuvari per legem & doctrinam &c: Conc. ant. Agnovit adjutorium ejusmodi distinctum a libero arbitrio , & a lege , doctrinaque Christi , quod quidem adjutorium daret potestatem
agendi bene ac salutariter, & non tantum potestatem a natura
inditam adjuvaret , Neg. ant. & quae inde deducta est con- sq. Possibilitas boni, seu adjutorium possibilitatis, quod aj bat Pclagius homini datum esse, nihil est praeter lacultatem volendi indifferentem ad bonum & ad malum, & utriusque pariter capacem ; quae cum data sit homini absque ipsius praec dentibus meritis, a Pelagio appellabatur gratia ; S quia per illam homo capax esset bene agendi, eadem a Pelagio dice-2atur possibilitas boni. Deinde haec ipsa possibilitas boni in ipsus sententia adjuvatur per legem &doctrinam, aut etiam per internam mlintis illustrationem; quae proinde in hoc sensu , & non alio , erat adjutorium possibilitatis. Sed nunquam diyit Pelagius , homini ad bene operandum necesarium esse, vel dari a Deo adiutorium distinctum a libero arbitrio , quod daret, non supponeret tantum ipsam bene agendi potestatem ; per quod homo posset bene agere , & sne quo simpliciter non posset. Proinde ex eo , quod admiserit in libero
49쪽
PAlls PRIMA DIs snx T. Laghominis arbitrio possibilitatem honi, & hanc adiuvari dixerit ad facilius agendulo a lege & doctrina Christi , aut etiam ab
interna mentis illustratione, non probatur, eum gratiae hujus necessitatem, seu ad inchoandum, seu ad perficiendum bonum aliquod salutare, aliquando agnovisse ; multo autem minus, eum consessum unquam esse alterius gratiae necessitatem, quae ita daret posse, ut etiam voluntatem de se insusscientem ele-Varet , redderetque capacem bene ac salutariter operandi. Trigo, etsi Pelagius adjutorium, quod appellat possibilitatis admiserit, non sequitur, eum gratiae alicujus interioris necessitatem admisisse.'V. In t. Pelagius fatebatur , teste S. Augustino Lib. doe Gratia Chri ii Cap. s. Deum nos adjuvare, ut Nelle , υ agere,aleamus; negabatque tantum, Deum nos adjuvare , ut vel, mus, is agamus. Ergo solam negavit gratiam , quae daret ipsam actionem ; illam autem tandem agnovit, quae daret potestatem agendi, quaeve proinde eo ipso necessaria foret. O. Neg. cons. Nam S. Augustinus eo loco declarat, quid esset in sensu Pelagii, Deum nos adjuvare , ut velle , V agere valeamus: videlicet nil aliud esse , quam Deum possibilitatem in natura positam, gratiae suae auxilio aluvare. Quaerit autem Augustinus, cujusmodi sit illud gratiae auxilium 8 Et quoniam Pelagius id non declarat , ita prosequitur S. Doctor: nones hiis apertum, vel, quam Ecat patram, Nel, quatenus easn-riat naturam adjuvari: Sed sicut aliis locis, in quibus eviden rius loquitur, intelligi potest, non vult aliud accipi, quam legem atque Darinam , qua naturalis possibilitas adjuvatur. Κροgo gratia illa , cujus necessitatem agnoscebat Pelagius , Iudice S. Augustino, non erat, nisi externum quoddam potentiae complementum ; ut lux oculis sanis necessaria est ad videndum , qua similitudine ipse utebatur Pelagius. Ergo Pelagianum illum auxilium possibilitatis non dabat ipsum posse, sed suppon hat potentiam interius jam completam.
50쪽
VI. Osic. ado. Dato, Pelagianos negasse gratiae interioris necessitatem, ultro tamen consessi sunt gratiam non solum intellectus , sed & voluntatis , quae majorem salutariter operandi facilitatem praeberet. Ergo id saltem . non valet , quod secundo loco asseruimus , videlicet ipsam v luntatem & actionem aliquo indigere vel adiuvari auxilio, seu gratiam inspirationis constanter negasse Pelagianos. Prob. ant. S. Augustinus Lib. de Grat. Chr. c. 29. refert
haec Pelagii verba : Ut quod per tiberum homines facere jubentur arbitrium, facilius implere possint per gratiam. Et subdit r Tollefacilius, O non solum plenus , verum etiamfamus essem sus, si ita dicatur, ut quod per tiberum facere jubentur homines arbitrium, possint implere per gratiam. Quibus verbis ape
te significat S. Doctor, Pelagium in eo tunc tantum errasse, quod vellet veram & internam gratiam necessariam non esse, nisi ad sacilius implenda mandata divina ; recte autem sensisse circa existentiam & naturam gratiae , proinde non intellectus modo, sed & voluntatis gratiam agnovisse. Rup. Neg. I. S. Augustinus cum ait: Tolle facilius&c. non aliud voluisse videtur, quam propositionem hanc,
ut quod per liberum facere jubentur homines arbitrium, possint
implere per gratiam, catholicam esse in sensu obvio , quidquid tandem nomine gratiae intelligat Pelagius, quod hoc loco non expendit Augustinus ; cum hic resutare intendat unum hunc ex Pelagii erroribus, nempe, quod gratia non requiratur, nisi. ad operandum sacilius. Vel ad summum supposuit Augustinus, Pelagium ibi per gratiam intellexisse internam illustrationem : quo supposito, rursus, etiam in ore Pelagii catholi- ea est illa propositio , ut quod per liberum facere &c. Tun enim solum dicitur, internam & supereaturalem illustrationem
esse absolute necessariam ad implenda mandata divina, quod utique verum, & catholicum est. Porro ratio mentem S.
Doctoris ita interpretandi est, quod Cap. sequenti aperte den a cla