Poemata quaedam excerpta: Selections from the poems of Ovid, chiefly the Metamorphoses

181쪽

II. Iet. E Pur ι. 167 Tityrus et fruges Aeneiaque arma legentur, as Roma triumphati dum caput orbis erit. Donec erunt ignes arcusque Cupidinis arma, Discentur numeri, culte Tibulle, tui. Gallus et Hesperiis et Gallus notus Eoia, Et sua cum Gallo nota Lycoris erit m Ergo cum silices, Cum dens patientis aratri

Depereant aevo, Carmina morte carent.

Cedant carminibus reges regumque triumphi, Cedat et auriferi ripa benigna Tagi. Vilia miretur vulgus mihi flavus Apollo asricula Castalia plena ministret aqua, Sustineamque coma metuentem frigora myrtum: Atque ita sollicito multus amante legar. Ρascitur in vivis Livor post fata quiescit, Cum suus ex merito quemque tuetur honos. UErgo etiam cum me supremus adederit ignis, Vivam, parsque mei multa superates erit.

a. E VI on a Burro ii. 6 . OSITTACUS eois imitatrix ales ab Indis,a Occidit exsequias ite frequenter, Ves. Ite, piae Volucres, et plangite pectora pinnis, Et rigido teneras ungue notate genas. Horrida pro maestis lanietur pluma capillis, Pro longa resonent carmina Vestra tuba. Quod scelus Ismarii quereris, Ρhilomela tyranni, Expleta est annis ista querella suis. Alitis in rarae miserum devertere unus: Magna sed antiqui causa doloris Itys. Io omnes, quae liquido libratis in aere cursus,

Tu tamen ante alios turtur amice, dole.

182쪽

168 Morier Poems. ΓΑMoras Plena suit vobis omni concordia vita, Et stetit ad finem longa tenaxque fides. Quod fuit Argolico juvenis Phoceus Orestae, is Hoc tibi, dum licuit, psittace, turtur erat. Quid tamen ista fides, quid rari forma coloris, Quid vox mutandis ingeniosa sonis, in id juvat, ut datus es, nostrae placuisse puellae λInfelix avium gloria, nempe aces. o Tu poteras fragiles pinnis hebetare maragdos,

Tincta gerens rubro Punica rostra Cr O. Non fuit in terris vocum simulantior ales: Reddebas blaeso tam bene Verba Sono. Raptus es invidia : non tu sera hella movebas; as Garrulus et placidae pacis amator erRS. Ecce, coturnices inter sua proelia vivunt, Forsitan et fiant inde frequenter nuS.

Plenus eras minimo ne prae Sermonis amore In multos poteras ora Vacare CibOS. FΝu erat esca tibi, Causaeque PapaVera omni,

Ρellebatque sitim simplici umor aquae. Vivet edax vultur ducensque per aera gyros Μiluus, et pluviae graculus auctor aquae; Vivet et armiserae cornix invisa inervae, SIlla quidem saeclis vix moritura Mem.

Occidit ille loquax humanae voci imago,

Ρsittacus, extremo munus ab orbe datum. Optima prima sere manibus rapiuntur avaris; Implentur numeris deteriora suis. 40

Tristi Ρhylacidae Thersites unera vidit:

Jamque cinis, vivis fratribus, Hector erat. Quid referam timidae pro te pia Vota puellae, Vota procelloso per mare rapta noto pSeptima lux aderat, non exhibitura sequentem, sEt stabat vacuo jam tibi Parca colo;

183쪽

III. Is I J Farmel ι Me oves. 169 C tamen ignavo stupuerunt verba palato: Clamavit moriens lingua Corinna, vale IColle sub Elysio nigra nemus ilice frondet, Udaque perpetuo gramine terra iret soSiqua fides dubiis, volucrum locus ille piarum Dicitur, obscenae quo prohibentur aves: Illic innocui late pascuntur oloreS, Et vivax phoenix, unica semper avis; Explicat ipsa suas ales Iunonia pinnas, soscula dat cupido blanda columba mari. Psittacus has inter nemorali aede receptus

Convertit volucres in sua Verhasias. Ossa tegit tumulus, tumulus pro Corpore magnuS,

Quo lapis exiguus par sibi Carmen habet: ocius meae pso dominae acuisse sesu Aro et Ora uere mihistas ave octa loqui. a. Faremes ι Me oves iii Is . QUAERE novum vatem, tenerorum mater Amorum

Raditur hic elegis ultima meta meis: Quos ego composui, Ρeligni ruris alumnus; Nec me deliciae dedecuere meae. Siquid id est, usque a proavis vetus ordinis heres, sΝon modo militiae turbine factus eques. Μantua Vergilio gaudet Verona Catullo: Ρelignae dicar gloria genti ego, uam sua libertas ad honesta Coegerat arma, Cum timuit socias anxia Roma manuS. Io Atque aliquis spectans hospes Sulmonis aquosi Μoenia, quae campi jugera pauCa tenent, Quae tantum dicet M potuistis ferre poetam,

Quantulacumque estis, o ego magna Voco.

184쪽

1 o Morier orans. ΑMoms Culte puer, puerique parens Amathusia culti, is Aurea de campo vellite signa meo. Corniger increpuit thyrso graviore Lyaeus: Pulsanda est magnis area major equis. Imbelles Elegi, genialis usa, Valete, Post mea mansurum sata superstes opus Io

185쪽

monotonous abjeci, anesunmanly more osten a genuine an mostpatheti expression os the sonow of exile. Respecting theca ea and circumstances of Ovid' banishment se the Lise.

I. Banished iram Rome i. 3 . UM subit illius tristissima noctis imago, Qua mihi supremum tempus in Urbe fuit,

Cum repeto noctem, qua tot mihi cara reliqui, Labitur ex oculis nunc quoque gutta meis. Jam prope lux aderat, qua me discedere Caesar Finthus extremae jusserat Ausoniae. Νec spatium fuerat, nec mens satis apta parandi: Torpuerant longa pectora nostra mora. Νon mihi servorum Comitis non cura legendi, Non aptae profugo Vestis opisve fuit. io

Non aliter stupui, quam qui Jovis ignibus ictus

Vivit, et est vitae nescius ipse Suae. Ut tamen hanc animi nubem dolor ipse removit,

Et tandem sensus convaluere mei; loquor extremum maestos abiturus amicos, is

Qui modo de multis unus et alter erant. Uxor amans flentem flens acrius ipsa tenebat, Imbre per indignas usque cadente genas; Νata procul Libycis aberat diversa sub oris,

Nec poterat sati certior esse mei. Io Quocumque aspiceres, luctus gemitusque sonabant, Formaque non taciti funeris intus erat. Femina virque meo, pueri quoque funere maerent; Inque domo lacrimas angulus omnis habet:

186쪽

1 a Morier orans. TRISTIA Si licet exemplis in parvo grandibus uti, asHaec facies Trojae, cum Caperetur, erat. Jamque quiescebant voces hominumque Canumque, Lunaque nocturno alta regebat equoS.

Hanc ego suspiciens et ab hac Capitolia Cernens, Quae nostro frustra juncta fuere lari, o Numina vicinis habitantia sedibus, inquam, Jamque oculis numquam templa videnda meis, Dique relinquendi, quos urbs tenet alta Quirini, Este salutati tempus in omne mihil

Et quamquam sero clipeum post Vulnera Sumo, sAttamen hanc odiis exonerate fugam, Caelestique viro, quis me deceperit error, Dicite pro culpa ne scelus SSe putet. Ut quod vos scitis, poenae quoque Sentiat auctor, Placato possum non miser esse deo. UΗac prece adoravi superos ego pluribus uxor, Singultu medios impediente SonOS. Illa etiam, ante Lares passis prostrata capillis, Contigit exstinctos ore tremente focos, Μultaque in adversos effudit verba Penates s Pro deplorato non valitura Viro. Jamque morae spatium nox praecipitata negabat, Versaque ab axe suo Ρarrhasis arcto erat.

Quid facerem blando patriae retinebar amore; Ultima sed jussae nox erat illa fugae. OAh l quotiens aliquo dixi properante Muid urgues ZVel quo estines ire, vel unde videt 'At, quotiens certam me sum mentitus habere Horam, propositae quae foret apta Viae. Ter limen tetigi, ter sum revocatus, et ipSe s Indulgens animo pes mihi tardus erat; Saepe male dicto rursus sum multa locutus, Et quasi discedens oscula summa dedi;

187쪽

I. 3, 92. BanisAM 'om Rome et a Saepe eadem mandata dedi, meque ipse seselli,

Respiciens oculis pignora Cara meis. ωDenique Quid propero Scythia est, quo mittimur,' inquam; Roma relinquenda est utraque justa mora eati Uxor in aeternum vivo mihi viva negatur,

Et domus et fidae dulcia membra domus, Quosque ego fraterno dilexi more sodales, ue mihi Thesea pectora juncta fide lDum licet, amplectar numquam sortasse licebit Amplius in lucro est quae datur hora mihi.'Νe mora, sermonis Verba inpersecta relinquo, Complectens animo proxima quaeque meo. o

Dum loquor et flemus, caelo nitidissimus alto, Stella gravis nobis, Lucifer ortus erat: Dividor haud aliter, quam si mea membra relinquam, Et pars abrumpi Corpore Vis Suo St. Sic doluit evus tunc, Cum in Contraria VerSOS 7s Ultores habuit proditionis equos.

Tum vero exoritur Clamor gemituSque meorum, Et seriunt maestae pectora nuda manuS. Tum vero Conjunx, humeris abeuntis inhaerens,

Μiscuit haec lacrimis tristia dicta suis : o mon potes avelli simul, ahq simul ibimus' inquit;

Te sequar et Conjunx exsulis exsul ero. Et mihi facta via est, et me capit ultima tellus rAccedam profugae sarcina parVa rati. Te jubet a patria discedere Caesaris ira, ueΜe pietas pietas haec mihi Caesar erit Talia temptabat, sicut temptaVerat ante, Vixque dedit victas utilitate manuS. Egredior, - sive illud erat sine funere serri, Squalidus inmissis hirta per ora OmiS. γIlla dolore amens tenebris narratur obortis Semianimis media procubuisse domo;

188쪽

x Morier Poems. TRISTIA Utque resurrexit, foedatis pulvere turpi Crinibus, et gelida membra levavit humo,

Se modo desertos modo complorasse Penates, sΝomen et erepti saepe vocasse viri; Nec gemuisse minus, quam Si nataeve meumve Vidisset structos corpus habere OgOS, Et voluisse mori, moriendo Ponere SenSus Respectuque tamen non Voluisse mei.

Vivat et absentem - quoniam sic fata tulerunt Vivat ut auxilio sublevet usque suo.

TTAEC mea, si casu miraris, epistola quare - Alterius digitis scripta sit, aeger eram. Aeger in extremis ignoti partibus orbis,

Incertusque meae paene saluti eram.

Quid mihi nunc animi dira regione jacenti

Inter Sauromatas esse Getasque putes ZNe caelum patior, nec aquis adsuevimus istis, Terraque nescio quo non placet ipsa modo. Non domus apta satis, non hic cibus utilis aegro; Nullus, Apollinea qui levet arte malum; IONon qui soletur, non qui labentia tarde Tempora narrando fallat, amicus adest. Lassus in extremis aceo populisque locisque, Et subit adsecto nunc mihi, quicquid abest.

Omnia cum subeant, Vincis tamen omnia, ConjunX is Et plus in nostro pectore Parte tenes. Te loquor absentem te Vox mea nominat unam; Nulla venit sine te nox mihi, nulla dies. Quin etiam sic me dicunt aliena locutum, Ut soret amenti nomen in re tuum. -

189쪽

Si jam deficiam, subpressaque lingua palato

Vix instillato restituenda mero, Νuntiet huc aliquis dominam venisse, reSurgam, Spesque tui nobis causa vigoris erit. Ergo ego sum dubius vitae, tu forsitan istic sJucundum nostri nescia tempus agis pNon agis, adfirmo liquet hoc, Carissima, nobis, Tempus agi sine me non nisi triste tibi. Si tamen implevit mea sors, quo debuit, annOS, Et mihi vivendi tam cito finis adest: vQuantum erat, O magni, morituro parcere, Divi, Ut saltem patria contumularer humo trit poena in tempus mortis dilata suisset, Vel praecepisset mors properata fugam. Integer hanc potui nuper bene reddere lucem asExsul ut occiderem, nunc mihi vita data est. Tam procul ignotis igitur moriemur in oris,

Et fient ipso tristia fata loco ΘΝe mea consueto languescent corpora lecto ZDepositum nec me qui fleat, ullus erit MΝec dominae lacrimis in nostra cadentibus ora

Accedent animae tempora parva meae pNec mandata dabo, nec cum Clamore supremo Labentes oculos condet amica manus ySed sine funeribus caput hoc, sine honore sepulcri sIndeploratum barbara terra teget λEcquid, ut audieris, tota turbabere mente, Et series pavida pectora fida manu pEcquid in has rustra tendens tua bracchia partes, Clamabis miseri nomen inane viri Θ so

Parce tamen lacerare genas, nec scinde capillos: Non tibi nunc primum, lux mea, raptu ero. Cum patriam amisi, tunc me periisse putato;

Et prior et gravior mors fuit illa mihi.

190쪽

116 morier Poeans. TRISTIA Nunc, si sorte potes sed non potes, optima conjunx , Finitis gaude tot mihi morte malis. Quod potes, extenua sorti mala Corde serendo, Ad quae jampridem non rude pectus habes.

Atque utinam pereant animae Cum Corpore OStrae,

Effugiatque avidos pars mihi nulla rogos

Nam si morte carens vacua volat altus in aura Spiritus, et Samii sunt rata dicta aenis, Inter Sarmaticas Romana vagabitur umbras, Perque seros manes hospita semper erit. Ossa tamen facito parva reserantur in urna 6sSic ego non etiam mortuus exsul ero. Non vetat hoc quisquam fratrem Thebana peremptum Subposuit tumulo rege vetante Soror. Atque ea cum solita et amomi pulvere misce, Inque suburbano condita Pone Sola m uosque legat versus oculo properante Viator, Grandibus in tituli marmore caede notis:

HIC EGO QUI IACEO TENERORUM LUSOR AMORUM INGENIO PERII MAS POETA MEoa AT TIBI QUI TRANSIS NE SIT GRAVR QUISQUIS AMAS DICERA NASONIS MOLLITER OSSA CUBENT.

Hoc satis in titulo est; etenim majora libelli

Et diuturna magis sunt monimenta mihi, Quos ego confido, quamvis nocuere, datur Nomen et auctori tempora longa suo. Tu tamen exstincto seralia munera semper

Deque tuis lacrimis humida serta dator Quamvis in cineres Corpus mutaverit ignis, Sentiet officium maesta favilla pium. Scribere plura libet sed vox mihi sessa loquendo asDictandi vires siccaque lingua negat. Accipe supremo dictum mihi sorsitan ore, Quod tibi qui mittit, non habet ipse, VALE l