장음표시 사용
21쪽
quam arcana coelestia sectati esse videantur ' atque etiam si missa incredulitate et vixisse aliquando Diotimam et sacerdotem fuisse patiamur, Socratis tamen in con Spectum colloquiumque eam venisse ne sic quidem certius erit quam sacerdotes illos, quibus in enone immortalitatis placita accepta reseruntur . , quos si quis illum coram docentes audivisse credat, eodem jure etiam Sapphonem et Anacreontem Socratis aequales fuisse statuat ' Quod autem multis visum est Platonis auctoritatem
IT Jovi enim Lycaeo etiam tum humana hostia sacra fieri solita esse testatur Plinius Ilist. Nat. VIII. 22 54, idque etiam Platoni cognitum fuisse prodit Ioeus de Republ. IlI, p. D. ut mittam Minoem p. 5 Si adde aus. VIII. 2. I, Stat Theb. I. 275, ugustin. de Civ. Dei XVIII. 7, p. 500 etc. initiorum Vero, quae cum eo cultu onjuncta suisse vult Creu rus I. c. p. 14si methe waren aber namentite init dem Diensse des 9hῶAchen Zeus 1 Arhadian ver-btinden, HI Symboli D. II S. 466 nulla vestigia inveni, quaeque vir doctissimus Pythagorearum exempla attulit, quae itidem sacerdotes suisse dicantur, etiam si earum ex numero Diotimam suisse constaret, huc tamen nullo modo trahi possent, si quidem Pythagoreos pariter ut Orphieos vel brutorum animalium sacrificiis cruentis prorsus abstinuisse constat; cf. Diog. L. VIII 15 et Spanhem ad Callim. H. in Delum v. 285, impiimis autem lat. de Legg. VI, p. 82 C, unde utrumque genus toto coelo inter se abliorruisse patet. 58 P. 8 A ακήκοα γάρ ἀνδρων re και γυναικων σοφων περ τά ctela πράγμεατα ... ἐμε λέγοντες εισι των eρεων καὶ ἱερειων σοι μεμεληκε περὶ eo μεταχeιριζονται λογον οιοις εἶναι δουναι λέγει δε καὶ δενδαρος καὶ χλοι πολλοι τω ποιητων σοι θειοι εἰσι, qua
tamen ipsa comparatione apparet non necessarium esse, ut Socratem haec coram audiendo accepisse
or τινων ἀκήκοα, χ που Σαπφους τῆς καλῆς ἡ λακρέοντος του σοφου καὶ συγγραφέων
τινων quae etsi cavillationem continere videntur, simili tamen loquendi ratione etiam serio utitur
in bilebo p. 20 B, ubi in eo est, ut Socratem suis ipsius placitis contradicentem aciat: ογων ποτε τινων πάλαι ἀκουσας ναρ χ καὶ ἐγρηγορώς νυν ἐννοιλππι τε 'dorii καὶ φρονῆσειος,
22쪽
insigniter o gere, ilia non intelligebant quomodo ille rem in facto positan es fingere potuerit, imita Diotimam precibus suis
pestem ab Atheniensibus per decennium removisse narret si , id ipsum nescio quomodo me deterret. De verbis ejus temere confidere audeam; non quo talem Sacerdotis vim ab illius aetatis hominibus vel ab ipso Platone credi potuisse Degem i), sed quod in ipsis aequalium superstitionibus estilentiam illam ita
cum bello Peloponnesiaco junctam fuisse constat : , ut altera sine altero procrastinata Vix dici potuerit, neque prosecto causa est cur huic narrationi majorem fidem habeamus quam illi, qua philosophus Epimenidem narrat belli Persici metum decennii dilatione composuisse ' quod omni temporum computationito οὐδέτερον Droι εστι τἀγαθον, ἀλλ' αλλο τι τρίτον - ον μὲν Ουrων , αμεινον deo su pota cf. Republ. VI, P. 50 B, quaeque de eo loco dixi in Geseb. u. System d. phit Philos. T. I, p. 520. 40 Ut Creugero I. c. p. 49, cujus verba, quia non exigui ponderis sunt, apposui ferneri, nielit abri selin, arum in enem Falle Oe sesagi ird, si habe dure eine mer ivurdiqemei sagunc und Sithnun deri Athenern inen iebtigera Diens seleisset, odi reficia thre Lehr-weishei ai sie Leineswegs edius iat; unxivartim endlielicien mohitha tintimithi, die Leberis- rei disse Person in in historiselie, D in irae sun nube Periade inubservehi sed at, opinor, hoc quidem ideo fieri debebat, ut cum Socrate colloqui potuisse videretur, alterum autem ad sanctitatem pertinebat, qua sola mulier de amore disputans meretricis speciem vitare poterat; ef Sehleget. l. c. P.M00 sqq. 4l De Platone ipso s. Phaedr. p. 244 D: ά ἐά μήν νόσων γε καὶ πονων ων μεγισ-reM . . . v μανία γγενομένη καὶ προφητευσασα ις εδει παλλαγην Deero, καταφυγουσα προ θειον ευχάς re καὶ λαγξιας de aliis ejusmodi superstitionibus tu universum obech.
23쪽
rerumque gestarum memoriae repugnare dii dium intellectum est η β); quibus omnibiis comprehensis facile apparet, tantam totius fabulae ambiguitatem esse, ut quo quis cautius in ea tractanda Versari cupiat, eo minus inde lucis vel ad Platonis placita vel ad Socratis memoriam illustrandam petere audeat, utque et vixerit Diotima et cum Socrate Athenis congressa sit,
magistram tamen hujus vel ideo dici non posse, quia in omnibus iis, quae apud Platonem disputat, nihil inveniatur, quod ex
illius disciplina in Socraticam transiisse certis argumenti constet. Paulo alia causa est Aspasiae, quam et aequalem Socrati et admodum familiarem fuisse satis aliunde novimus ' nec dubitari potest, quin insignem ex sapientissimae mulieris consuetudine non Ohiptatem modo sed etiam fructum ejus inge
nium perceperit ' recteque lutarchus judicari β' quamvis
θεου μανreta θυσίας re εθυσατ τινας, α ὀ θεος νεtae, καὶ δή καὶ φοβουμιενιον ον Περσικον Αθηναίων roto elare Or δεκα μεν rων υ γ ξουσι . r. i. quae Clemens lexandr. Stromati. VI, p. 17 B in judicio secutus est. 44 Epimenidem integris centum annis ante Solonis tempore vixisse nota res est, s Clinton. Fast Hellen. . I, p. 25, unde recte jam lentiolus tu opuscc. p. 382 sed rationem temporum, inquit, in suis dialogis non habuit magnus ille philosophus, neque aut mendandi aut explicandi artificiis quidquam essicitur, cf. Wyttent, ad Iut Morr. . BG et ΙIeinrieli Epimenides aus reta
45 Apparet ioc iam o Xenopb Mem II 6 50 ως εγω rore άσπασίας κουσα, et oeconom. IH. 4: συσrήσω δε σοι ἐγώ καὶ Ἀσπασίαν, γῆ πισrvμονεστερον μου σοι ταυτα πάντα ἐπιδει et plura dabit roen an Prinstere I. c. . tuo Stiq. OG De spasiae laudibus et ingenii praestantia omnium praeclarissime egit Jacob in Symbolis ad historiam sexus muliebris Vermiselite chris en , T. IV, p. 579 - 59D, cui adde Hem- sterii. needd. p. 250 et intenis ad Plui. V. PericL p. 17 sqq. 67 V. Pericl. e. 24 τὴν δ' Ἱσπασίαν οἱ μεν ιός σοφήν τινα καὶ πολιrικὴν πο ου Περι-
24쪽
jocosam Platonis orationem hoc tamen veri continere, ut mi illos aequalitim spasiae sermones proficiendi spe studiose expetiisse intelligamus eundem tamen fructum ne ad certae alicujus disciplinae fines redigamus, vel testium dissensus Vetat, quorum alii cum Platone oratoriam si ), alii amatoriam artem p ab illa Socra tem accepisse tradunt, Athenaeus autem utrumque ita conjungit . , ut nec de confusione cum Diotima, quae alioquin satis proclivis erat hi), cogitari possit, multoque veri similior sit suspicio, inter tot obtrectatores, quot et Aspasiam et Socratem inter comicos praesertim poetas habuisse constat . , alios aliam invi-
omnis eorum auctoritetis, ut recte monet L acus Lecti. it. p. 112, a Socratis et Alcibiadis amore pendet, quem a Platone demum exornatum et auctum muItis posteriorum scriptorum sigmentis ansam dedisse constat. Si Sie ei stides in Deol. Lept. I. I. 69 Diotimum Mileto oriundam dixit, quae spasiae patria erat, es CreuZerum I. e. P. 147. 23 De spasiae obtrectatoribus s. achsmulli Heli. lteri, T. I, P. 2, p. 167.
25쪽
diam iitrius iri familiaritali conflare studuisse, quod eo facilius fieri poterat, tuo magis et Aspasiae convictus cum maribus et Socratis amatoriae rosessiones a Viligi moribus et decori specie abhorrebant. Rectius utique haec omnia existimari possent, si Aeschinis atque Antisthenis libri ad os perVenisSent, quorum uterque Aspasiae Domine dialogiam condiderat δὴ et alterius certe codicem, nisi egregie fallor, etiam aximus Tyrius ante oculos habebat I ); de Menexeno tamen, cujus, si eri rem ageret, maxima in hac quaestione auctoritas foret, vel sic satis opinor
probabiliter judicare licet, Aspasiae disciplinam, qua se illic
Socrates Platonicus jactat, eo tantiam consili commemorari, ut
Plato se eorum ineptiis, qui Socratis consuetudinem cum illa in ridicitiam institutionis scholasticae imaginem converterant, parum moveri ostendat δ' mirorque Schoenbornium, qui enexe-
n5 CL elelierum in bella Mus T. II, p. 4or, quaeque praeterea attuli in Prooem in I. lecti aestiv. 856 p. V. 54 Si v. e. quod p. 220 ait: καὶ τουτο εἶναι περ υτωσι αυχως areιπας που ev οις λογοις θεία μοιρα δεδοσθαι μοι προς Αλκιβιάδην μιλίαν, non Platonis Λlcibiadem, ut Davisio visum est, sed eschinis dialogum aliquem spectare manifesto ostendit Λristidis Iocus . II, p. 20, ubi ipsa Socratis Aeschinei verba exstant: ἐγω δ' μέν τιν τεχνη μηρ δυνασθαι opeλῆσαι, πάνυ αν πολλὴν ἐμαυrου μωρια κατεγιγνωσκον, νυν de eια μοιρα ομον μοι οDr δεδοσθαιε et κιβιάδην , καὶ ουδεν γε τουτων αξιον θαυμάσαι neque illud quod sup not. II posuimus de Calliae filio, quem Socrates in spasiae disciplinam committi jusserit, ex Platonis Philebo, unde avisius censet, sed ex eschinis spasia petitum videtur, ubi Hipponici mentionem exsti.
tisse testaturinthen V. 2, p. eoi ἐν de sic σπασία 'Iππονικον sae ro Βαλλίου κοά εμον προςαγορρυες, τάς δ' ἐκ τῆς ἰωνίας γυναικας συλλήβδην μοιχάδας καὶ κερδαλέας.55 Huc imprimis pertinere videtur quod Socrates p. 256 B quasi HercuIis Omphalae servientis instar non multum abfuisse narrat quin verbera ab Aspasia aceeperit; quod ut sexto dietum iure
26쪽
num a Platone contra Lysiam potissimum scriptima esse liquido
demonstravit ph), non eo usque processisse, ut, quum hunc in oratione contra Aeschinem Socraticum et Socratis et Aspasiae memi
nisse constet δ' his quoque in verbis ut in proxime sequentibus tectam Lysiae irrisionem latere suspicaretur β , totumque locum ita explicaret, Ut Socrates quaerat, cur non idem quod Lysiae sibi quoque liceat cui Lysias ipse eandem iam Summo oratore Pericle magistram tribuerit' oc certe demto id, quod ipse cum aliis Platoni propositum fuisse censet, ut etiam a muliere
Astium Pl. . . Selir. p. 49 ossendisset, ita non sine sale esse idebitur, ubi Socratem ipsum per ironiam obtrectatorum exaggerationes imitari vel adeo exaggerare statuamus. 56 Ueber a Verhalinius, in eIehem Platon' Menexenos et dem Epitaphios de Lysias stetit, Guben 185O. 4.37 De spasia testis est Harpocratio . O , de Socrateollienaeus XIII 04, p. sisti, ubi ipsius Lysiae verba asseruntur baec: καὶ μα ἰο αενος τουτον Αἰσχινον Σωκράτους γεγονεναι μιαθvrην καὶ περὶ δικαιοσυνης καὶ ἀρετῆς πολλους καὶ σεμινους λεγοντα λογους υκ αν Ore επιχειρῆσαι Ουδε τολμῆσαι περ οἱ πονζρorαro καὶ ἀδικωrατοι ἄνθρωποι επιχειρουσι πρα τειν, quae facile apparet in opprobrium potius quam in laudem disciplinae Socraticae diei; nec Platoni eum in hac oratione pepercisse probabiliter, ut opinor, colligo ex ristid de Quatuorv. T. H, p. 407 o ADσιας Πλάτωνα σοφισrην καλει καὶ πάλιν Αἰσχίνvv quibus omnibus compreliensis hoc mihi intelligere videor , Lysiam, ut Socratis amicitiam adversario suo in invidiani verteret, inier alia lium ipso teste usum Socraticis exprobrasse, quod eorum magister in naulieris sese disciplinam tradidisset quod enim Velchorus I. c. p. 407 de illius orationis argumento et dubia ragmentorum apud Athenaeum auctoritate disputat, mihi quidem nullo modo Persuasit. 58 Quae enim a plerisque eL Gottieberi Animadv. histor ad Plat Menex spec. I, p. 3, Bubnhenii Opuseula p. 146, Spengelii εχνων Συγαγ. P. 14s te. ad hucydidem reseruntur apud Platonem verba: λλά καὶ Oςτις μου κάκιον ἐπαιδευον, μουσικῆ μέν πο σάμπρου παιδευθeὶς evrο- ρικῆ δε His τινωντος . r. a. ipse P. 25 sqq. ad Lysiam reserre conatus est, ne adversarii mentio, quam chleievmacherus desideraverat, ab ipsa dialogi praefatione abesset, idque eo minus
impugnare lubet, quo magis nuper Erligerus Unterfuehungen iube das Leben de Thucydides, BerI. 1852 6 p. 55 veleel famae, qua Antiphon Thucydidi magister dicebatur, auctoritatem labefactavit.
27쪽
illos oratores superari posse diceret . , non minus languet, quani quod elcher placuit κατ' αντὶφρασιν Aspasiam, hoc est mulierem Ormosam, magistram Socratis dici, ut qui nullo omnino magistro usus sit; sin hoc philosophum spectasse statui
mus, ut eorum sive Oratorum SiVe comicorum cavillationibus Occurreret, qui praeceptori Suo spasiae consuetudinem non
sine contem tu exprobrarent, id quoque quod recte illi intellexerunt, Antiphontem et Lamprum apud Platonem, si ab ironia discesseris, Aspasiae et Conno non postponi sed anteferri i),
nunc demum concinnum Sensum accipiet, ut Plato Ostendat
Socratem, quem adversarii cum invidia spasiae Connique discipulum appellaverint, Vel sic certamen clim oratoribus quamvis praestantissima institutione usis non renuere, idque etiam cum
28쪽
universo eo consilio conVenit, auod in reliquis ejusdem aetatis dialogis persequitur, ut magistri memoriam, quam tum maxime schola in cademia condita instaurare parabat, toti iisque disciplinae Socraticae praestantiam a veterum comicorum pariter atque aequalium rhetoriam ahimniis vindicatam extollat et commendet : . Quanquam de hoc argumento alio loco propediem accuratius disputabimias ad D tram quaestionem quod attinet, jam Virorum doctorum quos commemoravimus consensu Sussicit ad comprobandum, ne Aspasiae quidem disciplinam tanti faciendam esse, ut aliquid inde ad Socrati sapientiam accessisse credamus, in quo ad tantum astigium perVenire non potuisset, idemqtie etiam in Connum e trobii filium musicum cadit, quem
quia Maximus pariter ex Platone in Suum recenSum tranStu
lit ' et ipsum duobus verbis attingemus; hiribus vel ideo non opus erit, quia etiam si serio Socrates Platonicus ab ilio se artem
G2 De Phaedro satis in iane sententiam disputatum est a talibaumio in Prolegg. p. XXI sqq. et a me ipso in judicio de illius editione in Seebod e Jahn Jahrbb. sit Philol. 855, T. VII, p. li, neque in Convivio obscurum esse potest, quum reliqua orationum genera Socratico Ionge inferiora describi, tum Aristophanem praeterea etiam ita impiignari p. 22 Bin, ut vel quae eum veri aliqua specie Socrati exprobrari ex opprobrio in laudem et gIoviam eiusdem convertantur. 65 Sive ex Menexeno, ubi spasiae, de qua modo egimus, Conno proxime functo Socrates: Dro γάρ μιοι, inquit, δυο εἰσὶ διδασκαλοι, ὁ μὲν μουσικῆς, i de vrορικῆς ' Dro saevoυν τρεφομενον ανδρα ουδεν θαυμαστον δεινον εἶναι λέγει - sive ex Euthydem p. 272, unde haec imprimis huc pertinent: Iz εγο εν μονον φοβουμαι, μ' oc ονειδος τοι ξενοι περιάψω, eupare noxve τω vrροβίου, κιθαριστῆ, ός με διδασκει τι καὶ νυν κιθαριζειν ορωντες ου οἱ παιδες οἱ συμφοιτηταί μου μου re καταγελωσι καὶ O Roννον καλουσι γεροντοδιδι σκαχον.
29쪽
mii sicam didicisse narraret, tamen Senex demum ejus institutione usus esset, quo tempore dudum et hominum ora in se converterat et suam sibi Sentiendi vivendique rationem elegerat; accuratius autem re examinata haud scio an etiam de familiaritate aliqua inter utrumque dubitare liceat, utque concedamus Socratem Conni uidum frequentare potuisse ψε), hoc saltem contendere audeo discendi causa eum non secisse, et quidquid in eam sententiam Plato vel in Euthydem vel in enexeno disputare videatur, ad comicorum potius ineptias, hias imitando exagitet, expressum quam ad rei factae veritatem traditum esse. Quidquid enim de pristina Conni fortuna artisque praestantia existimemus q), illud certe ipsa Platonis Verba produnt, eum
64 Si Sialibauinius ad Euthyd. p. 79 Socratem ideo se Conno in disciplinam quasi dedisse
suspicatur, ut in ejus domo cum pueris et adolescentibus musicae studium sectantibus conveniendi opportunitatem captaret, per se quidem haud improIFabiliter, sed ut tamen hoc poetis comicis ridendi cavillandique materiam praebuisse vix credam cs et roen an Prinstere p. 14 et Vinclcelmanu ad Euthyd. p. XLI. Go Sunt enim qui nobilissimi, fidicinem appellant, ut Cicero ad Fam. IX. 22, eumque secuti inter recentiores quum alii tum nuperrime viri doctissimi Winclcelmannus ad lat Eulbyd. p. XL et Fritasebius in Quaesit Aristoph. p. 241; sed illum nemo negabit quod dieat ex unius Platonis verbis male intellectis haurire potuisse, hi autem eo potissimum nituntur, ut Connum nostrum eundem habeant cum Conu tibiatne, quem πολυστεφανον dicit Cratinus apud Suidam p. 2130, ristophanes autem iniquiti. v. 554 quamvis senem et temulentia perditum dignum habet, o χρη δι προτερας νίκας πινειν ἐν τι πρυτανειρο, mea quidem sententia satis temere; nam ut fuerint qui simul et tibia et fidibus canere callerent, quorum tamen Semper exempla rara erunt, nominis sormam NOννας, quam υποκορισrικῆν inchel- mannus dicit, non in simplicis terminationis o sed in Iongioris locum successisse credibile est, ut
μονάς pro ζνοδωρος , ομα pro 'surire ιος etc., utque erraverit Schol. ristoph. Vesp. v. 675, qui Counum claris verbis io appellat, senem certe fuisse nemo itide colliget, quia senes dis cipulos habuisse tradituri
30쪽
tum, inim Socratem discipia hina habere credebatur, unum e multis citharistam suisse, qui non musicam oratori necessariam οβ
sed puerilia artis rudimenta traderet ' quibus Socrates post liberalem educationem, quam puer a parentibus acceperat cf. not. 8), profecto non amplius indigebat hac autem hominis conditione usus esse videtur Amipsi a poeta comicus, ut in sabula Contii nomine inscripta notissimos illius aetatis philosophos
et sophistas idibrii causa in ejus bidum mitteret ' non tam ut ipsi tenuitatem et inopiam objiceret, quam ut illos prae nimia
BG Ut elelier visum b. Mus T. I, p. 10: ei dem Musthe war insbesondere fur den
Redne, die Voraehide , et talibauinio ad Menex. p. 27 fainen ne hoe itidem nihil et in numero oratorio habebat ominereti ni etiamsi iunc Connum docuisse statueremus, Socratem lamen illum minime curasse eertum esset. Recte mea sententia jam chleiermacherus T. II, P. I, p. 52
ein soleher Lehre retis de Nahare, dei den nuben die Grilfe eibriast, a seius niehis init de Reuehuns x thun, und war ob nielit in Musther on de Ari, Us er elisa de rhythmiaehen Vortractes esen on usseheuden Rednern honnte αἰ Lehre sebrauehi ei den. 67 Πιθαριστὴν enim Plato appellat non κιθαρωδον, quod quantum discrimen sit docte exposuit Valchenarius ad . H. Oppiersi observata bilologica L. B, 177l. 8 p. I42 443 a. biblio Diog. L. III 88 inque primis Varrone, qui de Re Rust. II. l. I, non omnes, inquit, qui habent itharam, sunt itharoedi adde Ammonium de dissae vocabb. p. 28 κιθαρις γάρ σrιν ηλυρα καὶ οἱ χρωμενοι αυrri κιθαρισrαι, ου ψαεῖς λυρωδους φαμe , κιθαρα de ν χρvrαι κιθαρωδος . . . κιθαρισrης μέν ἐστιν ὀ μονο- κιδαριώδος de ὀ δων- ψάλλων, unde etiam lucem accipit Suidae locus de Conno P. 155 o de Βοννος νρωδος ἐν, ως τινες φασι, των ἀφώνων. Contemtum autem fuisse etiam Aristophanis dictum in Vespis v. 673 ostenditi σὸμεν ήγουνrαι Βοννου ψῆρον, quod baud scio an inde originem duxerit, nod aliquando Inter judices certaminis musici lectus reliquorum iudicum neminem consentientem habuerit, ita ut ipsius sustragium pro nullo haberetur. 68 De qua es. Meti hi Quaesit Seentc. Pec. II, P. I, Fritascli in Quaesit. ristoph. T. I, p. 259 sqq. Stailbaum ad Iat Euthyd. p. 58 sqq. et Grauer de Aesopo p. 25, qui etiam Plirynichum ejusdem nominis sabulam scripsisse monuit ex Hesycli T. I, p. 104 et Suid. p. 5850.