De sectis et philosophia iurisconsultorum opuscula 1. Chr. Ott. a Boeckelen de divers. familiis ... 2. Io. Philippi Slevogtii progr. de philosophia papiniani ... collegit recognovit et præfatione De Elogiis Ictorum ... Gottlieb Slevogtius D. ..

421쪽

39 Iob. m. Her; ,de Stoica Veterum eos, qui in nullius Philosophorum Sectam

juraverant, sed veritatem sparsam per singulas istarum in unum colligebant, qualem &Ciceronem arbitratur fuisse Hornejus c.I. g. IO. Nam etsii Tullius Panatium Stoicum

in Libris de ossiciis potissimurn secutum se

fateatur, tamen id factum asserit correctione adhibita L. 3. de e. unde est, quod eodem libro etiam Peripateticos appellat sesros. Id tamen exploratum satis habemus, plurimos veterum ICtorum Stoicae prae primis Sectat fuisse addictos, vid. Schilterus in manuisa. Philosoph. moralis ad Juri rud. veram non sisimulatam cap. .g s. ubi in testimonium hujus rei nominat Publium Rutitium Russum Τα in L. a.g o. de o. J. quem prope perfectum in Stoicis praedicat Cicero in Bruto. quem ut Philosophiae deditum laudat idem de orator. quem Paneti Stoici auditorem suisse. eumque magni aestimasse perhibet Idem L. R. de ossis. Nec minus uineum Tuberonem Stoicum fuisse apparet ex modo allegato Cicerone in Bruto. Porro uintus Matius S ivola augur,Sectas Philoisphorum recensens, & ad Stoicorum deveniens,i stri,ait, soler. vid. Cicero Lib. I. de drator. Debasium ICtum eidem,' cui

sicero,Sectae savisse constat ex hujus Lib. 7.famia.

422쪽

Romanorum Prisprudentia. 39sfamil. epistol.XII. De Epicureismo enim jocatur tantum Tullius, ceteroquin hortatur, ne a se deficiat; ergo oportet eum secisse . cum ipso. Trebatii auditor fuit auintus Antistius Labeo,Proculi &ProculianaeSectae magister. Unde Merillius Proculianos ad Stricos magis accedere observavit, Sabinia nos ab iisdem dissidere. Ratio autem, cur doctrina Stoicorum maxime in Iure civili dominetur, haec perhibetur a Gravius, quia Zeno a rebus gerendis minime,ut aliae Sectae Philosophoruna,avocabat. Iubebat enim Chrysippus, nisi prohiberetur,πολῆ- τονσοορν,& Tacitus L. . . cap.sδ. assumia etiam Stoicorum arrogantia Sectaque, qua turbμdos,s negotiorum appetentes facit. Unde Marcianus Jctus,& ipse Stoicus,eorum sapientiam extollit. Promiserat equidem M. Aurelius Galvanus Ferrariensis Jous commentationem de universa Stoica Iuris- prudentia Veterum Romanorum, de qua tamen an lucem adspexerit, dubito.

I, MPosteaquam igitur Philosophia hac ratione juris prudentiae erat intexta, ex disputationibus & jurgiis opinionum, etiam Scholarum,nata varietas. Scissa namque Iurisprudentia in duas familias, quarum altera

423쪽

tera Cassianorum erat,alteramoculianorum.

Labeone, quod dissidium ortum sub Augusto,mansit usque ad Antonini tempora. Habuit utraque secta praecipuos autores, quo rum seriem desumtam a Gothostedo Iunio. re hoc ordine sistit Grai ina aeloci. m.D.

Sabiniani Proculiani Cassiani Pegasiani. Sub Augusto. Attejus Capito Antistius Labeo Ofilii discipulus. Trebatii Discipulus. sub Tiberio. Massurius Sabinus. Nerva Pater. Sub Cajo Claudio Nerone. Cajus Cassius Longinus. Proculus a quo Cassiani. unde Proculiani. Sub Vespasianis. Coelius Sabinus, Nerva filius, &a quo Sabiniani. Pegasus a quo Pegasiani. Sub Trajano, Adriano, Antonio Pio. Priscus Iavolenus Celsus Pater Alburnius Valens. Celsus Filius Tuscianus Priscus Neratius. Salv. Iulianus. Diversorum autorum diversa quoque

. erant

Di illi so

424쪽

Romanorum Pri rudentia. 397

erant ingenia. Attejus Capito, quae ama. joribus tradita fuerant,constantius tenebat,& verbis atque institutis haerebat firmius. Labeo vero mentis quodam ardore sublatus indulgebat ingenio,innixusque propriae sapientiae sibique amplius permittens, pro vehebatur in altum, & novitate ducebatur. Itaque plura intulit,vel ignota,vel intentata veteribus. Ingenium Praeceptorum sui cujusque discipuli expresserunt. g in Hac ratione plurima doctrinae Philosophorum & inprimis Stoicae vestigia observa. re licet in Veterum Iuris Consultorum fragmentis, quae compilatores Iustiniani in Digestis nobis reliquerunt. Operae igitur pretium duxi in gratiam & utilitatem audi.

torum meorum,non nulla excutere, & uberius paulo illustrare, quae Gravina per indicem quasi tetigit, vel plane etiam omisit, praesertim cum iste liber quamvis pulcherrimus in paucissimorum, ut opinor, Iuris Studiosorum manibus versetur. Sit itaque. OBSERR I.

De iure N iustitia.

Ut planus in L. r. y s I Ius deducit a

Iustitia,inore Stoicorum. Idem in L.

425쪽

398 Ph. Sam. Πeriri, de Stoica reterum

6. g. Leod. sundamentum divisionis Iuris inscriptum & non scriptum a Graecis arcessit. Ea vero divisio est Platonis Lib. I. de Repultica. Idem L. Io. eoae. Iustitiae definitionem mutuatus est a Simonide Philosiopho apud Platonem. Vid. Schilterus in manuinduc . philosoph. moralis ad Juri rudentiam veram non utatam cap.ι. g. . Porro

quemadmodum Stoici virtutis, ita & Iurisconsulti sesie justitiaeSacerdotes appellabant. Diogenes Laertius in proem. σ in Zenon.

sacerdotes merito quis nos anelget. IULιiam namque colimus, s boni cs aqui notitiam profitemur, aquum ab iniquo separantes icitum ab isticito discernentes, bonos non flum metu ρoenarum severum e iam praemiorum quoque exhortatione e cere cupientes, veram Philosophiam, non simulatam am-ctantes. Similiter ut Stoici sapientiam, ita& hi Iurisprudentiam rerum divinarum &humanarum scientiam definierunt. confomnino Sentea in P. D. N Hierontinus in Esaia cap. 32 dicens : Inter Sapientiam σPrudentiam hoc dicunt interesse Stoici, quod istasse rertim di vinarum s humanarum no rina sa amem tanιum mortalium. Plato.

426쪽

nici aliter disinguunt, ae istam in contempla,

rione,hanc in amone ponunt.

De Legibus.

OBSERV. II. DEfinitionem Legis nobis tradit Marciaisnus ICtus tu L. a. D. de Legibus ex Philosopho summae StoicaeSapientiae tarn s, in libro quem fecit περὶ,ομι. Scit. Lex somnium divinarum cae humanarum rerum regina. Ostortei autem eam esse Praesidem eae bonis s malis, s principem eae ducem effer Et secundum hoc regulam esse juso ums injustorum, eae eorum,qua natura cιIulia μοι animantium,strace tracem quidem fa

ciendorum,prohibitruem autem non facienaeorum.

De iure Natura.

statuit, Jus natura esse id, quod natura omnia animalia docuit. Galvanus in Lib. deus ructu cap. V. eleganter ostendit, ICtum hoc in negotio secutum fuisse Moicorum principia, statuentium,bruta ratione esse. praedita, adeoque & jura illis sancita. conLMώ;lterus ειδε ιυβ. cap.n. .aar. Isti enim

427쪽

oo Ps. Sam. Hering, de Stoica Veterum Ius. naturale ex tribus potissimum aestimabant. I. ex dirigente,qui Deus est seu natura. a. exae Bbus dirigendis, quos hominibus& brutis communes esse affirmabant.

3.) ex sine seu bono, quo fit directio,quod est

bonum corporis. Ex quibus patet, non intellexi Te eosNaturam hominum propriam, quae verum jus naturae ac gentium producit, sed omnem animantium communem. Certe quatenus non est norma, ad quam actiones consormandae, tantum abest ut id

brutis applicari possit, ut etiam distincta actionum cognitio ipsis denegetur. Sunt quidem actiones hominum & brutorum

eaedem materialiter,minime autem forma. liter. Homo occidens hominem committit homicidium : brutum damnum inferrepotest, non vero delinquere. Quod si apud Ulpianum jus significare tantum debet i stinctum naturalem, lusus est in termino,& sensus aequivocus, qui tollendus: qua ratione jus naturale diceretur commune

brutis, non quod jus reperiarur in brutis, sed quia in iis deprehenditur, quod quando est in homine, jusvocatur, haud secus atque analogia quaedam, & quasi umbra virtutum in nonnullis brutis observatur. Atque haec explicatio Gais ani cis. Dc. & . Georgii γ Paschii,

428쪽

Romanorum P sprudentia. OIPaschii in introduct. ad rem Liter arram mo. νalem veterum cs. F. . prae ceteri S tenenda.

Cons. Grorius de jure Besii re pacis l. . cap.r. Salmasitus de usuris cap. st.' De Matu Hominum. OBSERV. IV. JUreconsulit cognationem quandam inter

homines natura constitutam esse tradebant, ideoque nefas ducebant, hominem

homini insidiari L.3. D. de justitia re Dre.

Et Papinianus in L.7. D. de servis export.ait: beneficio astici hominem, hominis interesese. Pari ratione Moici referente Tullio in Libs es b. bov. dicebant, communem esse hominum inter homines, & naturalem commendationem. Et Seneca vis. 9S. cognatos nos natura esse docet, unde a Stoicorum doctrina pro manavit commendatio illa silmma humanitatis, & mutuae benevo lentiae studium ad mutuam Opem. OBSERVAT HUI piani regula L.3a. de R. J. Iure naturali

omnes homines aequales, a Stoicis mutuata. Merili. P. Ob IX. OBSERVAT VL

SEneca Stoicorum Sectae addictus Lib. VIL

429쪽

oa Job. Sam. Hering,de Stoica Veterum septimus quisque annus aetati signum imprimat. Ad quae Lipsius. Quo sensu λ ut revera corpori aliquod signum sit & veluti transitus nota i Sicut anno 7. dentes cadunt& nascuntur: bis septimo pubertas orumpit: ter septimo genae vestiuntur: quater septimo genuini emergunt. In Philone quidem tale aliquid distincte est legere de opificio mundi. An hoc placet septimo quoque anno mutari hominem & signum aetatis imprimi, nova nomenclatura λ ut ad primum septenarium infans, inde ad alterum

puer,ad tertium adolesceus, ad quartum jumvenis,quintum vir, sextum maturus veυ

vis ; septimum senex; atque inde decrepitus, An denique ad gradus vel κλιμακτηρας aetatum adspexit λ in quibus antiquitus pronitum, septimo quoque anno, mutationem aut discrimen evenire, quod Varro apud Agesitum l. s. cast. Io. notat. Itaque signum imprimit morbi,vel periculi, vel mutatio

Similiter Iureconsulti intervalla naturae septenis annis distinguunt. Unde septimo anno pueritia- Ulp. Lar. g.a.D.de admin. sfierie. tui. quarto decimo vero pubertas definitur,exemplo Stoicorum, a compluribus juris autoribus, quorum opinio praeva

430쪽

Jureconsulti negant,suetum in utero esse

hominem. Ls. D. ad L. Falcidiam L.f. g. I. D. de venire inspiciendo. sed materno. rum viscerum partem. Ejusdem sectaeStoiacae assertum est,embrionem animal non esse se,sed partem matris, neque dissentit Peripateticorum secta. Animal enim gravi. dum est unum & totum per accidens. physica unione gaudens, adeoque majorem conis venientiam habens cum uno per se,quam quae rantum per aggregationem. D. MahLideiaph se. C. II. quo facit distinctio partium apud Aristotelem, quod alia sit omne

id, qὐσυγκκτατο ολον. Qua ratione ialac, & semen,pili,& ita etiam semen sormatum, partes totius dicunturi alia, certum corpusculum & organon ad ossicium ceristum destinarum, quod Hippocrati zm, dici-vur.Schilterus cI. sic. cap. I g 8.

OBSERVVIIL SToicorum inprimis suit dogma: Princi . pio ipsum mundumDeorum hominum