Quaestiones Hesiodeae criticae et mythologicae

21쪽

res, ordo Promethei Atlantisque inversus a Meyero iam reprobatur; manifesto enim tota Hesiodi narratio do Iapeti genere ideo est

inserta, ut romethei fabula narretur neque omnino et pius nequct untonius neque alii verum de toto loco et gravissimo et dimoillimo onuolsasse mihi videntur, quorum sententias cum Per Usam commentationem meam impugnem singillatim improbares Braedeo ).Ιam igitur ad ipsum rometheum accedit narratio primis versibus 521-525 qua poena a Iove sit affectu exponitur in ipso autem narrationis limine exstant dissicultates satis graves ubbus ne statim ad sequentia accedamus prohibeamur neque enim quid de orbis versuum 521 24sque quid de verborum sensu iudicandum sit adhuc satis constat certo, si codices tantum sequimur, do verbis dubitatio non exsistit exhibent vorsum δησε ἀλυκτο-πω. Προμηθέα ποικιλόβουλον, neque bonum Verborum Versuumque conoxum hac codicum scriptura ossici negandumst. at Herodianus

περὶ διχρόνων II R., a L et Chosroboscus I 12311 qui certe ex

Herodiano pondet, Versum afferentes scribunt: δησας ἀλυκτοπέδοι

i In tota Promethes fabula interpretanda non valde dissontiunt viri docti. Μuisellius, Hermannus, Schoemannus, eyerus quin ab ipso Hesiodo in heogoniam inserta sit non dubitant, quam unam et continuam narrationem esse contendunt, quamquam variis locis facere non possunt, quin corruptam esse nare

tionem concedant sic misellius primus propter schol ad Apoll. h. II 124s probabile arbitratus est ante v. 21 paveos versus excidisse, quisu et iuncturaucirrationis facta fuisse eoncinnior e e lieatius indieat supplicii causae idem iure sibi visus est Schoemannus concludere commenti Theog. Is ex Herodiani loco quem infra afferam, quo etiam Gruppius liber dis heog. d. H. Bori 18413 ut aliam aliquam coniecturam comprobaret usus est ceterum Schoemannus II siodum totam Promethei fabulam e vetusto aliquo carmine deprompsisse censet, ita ut tota de Prometheo narratio eriodo sit attribuenda eadem fere Hormanni est sententia qui dissertatione de Hesiodi Theogoniae forma antiquissima' l84M totam heogoniam ad quinorum versuum strophas redegit, quarum inde a 2. Promethei fabula narratur pauci tantum versus removendi ei Videntur esse, post v. 620 autem cum uigellio aliisque unum versum perisse statuit, qui eiusdem sententiae fuerit atque v. 34. in universum autem totam narrationem apte decurrere iudicat a quo iudicio nomeyerus quidem abhorret qui etiam . 520 bene a versu 2 excipi conset. - unus autem Gruppius uber die Theomnis dos Hesiod Bari. 1841 plane aliam de Hesiodi Promethia sententiam profert totam enim de Iapeti genere narrationem ab Hesiodo alienam arbitratus o Theogonia, cuius formam genuinam restituor conatus est, remorit. ipsam narrationem et interpolatam et auctam esse comprobare studuit nam praeter versus i6, 1 20, 22 33 propter Herodiani locum 650-52, 564 5, quos variis de causis narrationis poetae abiudicando osse putavit, etiam alteram fabulae Partem, c. o. 558-6l6, postea adiectam osse censuit duplicem igitur Theogoniae interpolationem hac in parte statuit.

22쪽

Πρ ιμέα quibuscum comparandus est Etymologies Magni odora, qui pro δησας tradit δησα. de infinitivo dubium non est, quin

nullo modo ferendus sit aliter res est constituta de participio ab Herodiano tradito cum enim ho vorsu utatur, ut dialoctio rum correptionum exemplum Hesiodeum afferat, certum est Vore participium legisse Herodianum in exemplari suo neque mirum quod, cum aliis quoque locis in recensendis et Theogonia et peribus Veterum auctorum memoria saepe adiuvemur, exstiterunt qui hoc quoque loco Herodiani scriptura utendum nobis esse contenderint faciamus autem versus ita esse traditos, ut Herodianus eos legit primum offendamus necesse est in ipso participio, quo transitus ad novam rem male essicitur accedit quod vocula δὲ aegre desideratur, qua semper Hesiodus, ut decet, utitur, cum ad

alium transit cf. v. 507, 514 51D. itaque qui Herodiani soripi

ram genuinam esse oontenderunt, facere non potuerunt, quin totum locum plane corruptum in codicibus nostris exstare intuerent. nempe complurium versuum lacunam ante V. 521 atatuendam saescriptura Herodiani recepta dixorunt, velut nigellius p. 482 qui

ad eandem coniecturam confirmandam scholio ad Apollonium M. II 1249, quod nimis accurato ad hunc Hesiodi locum spectare censuit, usus est etiam Soethlingius Herodiani scripturam rectam esse ratu aut ante V. 21 aliquid excidisso aut o. 520l1 ita

scribendo eas contendit: ταυτην γα σφισι μοωαν ἐδασσατο μ. Z.

δησα α κτλ. quam sententiam in priore editione 1831 prolatam in posterioribus editionibus ne commemorarit quidem, cum ne esse quidem δησας vere Herodiani scripturam arbitraretur similiter Ahrons locum constituere voluit Soti. g. ang. 184 II p. 1274 et ips6 Herodiani δησας recipiens, versus 520 initium sic mutans: ποοτάττην esto μοωαν κτλ. ad quos omnes Burimannus quoque ausi. gr. prachi. I p. 161 accedit, etsi Herodiani scripturam ceteris Versibus non mutatis recipi posse contendat cui Schoemannus Theog. comm. 219 obloquitur, nempe Herodiani scriptura unius versus lacunam indicari ratus a quibus omnibus valde dissenserunt Oechlyus ahad. oris. u. redeno 392, 393 et iuppius L l. p. 116 as). hic enim verbum δησας ei Theogoniae recensioni adhibuit, quam trinorum, γε δ' autem alteri, quam quinorum Versuum atrophis constitutam excogitavit ille Choeroboscum, quem solum verbi δησας testem novit, mirum in modum Verba δωας et βουλας v. 53M confudisse arbitratus ad verbum βουλας adnotationem de a correpto laesas auspicatus est unde versum 521 et Marte coniunctos fuisse ratus versus 522-533 qui intercedunt remo-Vendos censuit quas ad sententias an mira refutandas in

23쪽

mentis opus eas non puto quo modo res se habeat, mrmannua

op. VI 176 perspexit, quem verus quoque sequi Videtur nempe

apud Herodianum varia scriptura traditur, quae in aliqua editione fuit, scilicet: --. - Ζευς δήσας ἀλ. - δεσμοῖς ἀργαλέοις, μέσον δ. . ἐλάσσας non belle, sed ne mirifice quidem neque igitur la-ouna ante V. 521 statuenda, neque Veraua sequentos quibus fabula Ρromethei exponitur removendi sunt haec de verborum fide iam ad interpretationem . 521 2 aggredimur: vinxit autem rometheum vinculis, quae perfringi non potuerunt' ). de priore Verm 521 intell6gsndo dubitatio nulla osti magna autem est inter Viros doctos controverata de altero vera interpretando. Hermannua

theo vincto agi censent. vincula, inquiunt, mediae columnae infixae sunt'. subaudiunt enim ἀλυκτοπέδας vel δεσμους cum verbo ἐλάσσας coniungenda. Meyerua l. l. pg. 34hδεσμοῖς ἀργαλέοισι coniungendumosas cum ἐλάσσας, ἀλυκτοπέδησι cum et σε statuit quem sensum inesse velit verbis δεσμοῖς ἀργαλέοισι ἐλάσσας so κίονα non explicat, tamen foro idem de hoc vera atque ceteri aentire videtur: romotheum vinctum esse duplici ratione poetam narrare.

neque aliter . Schmidtius visa philol. Halens. Ol. XII 127)Versum explicat. - recta autem interpretatio iamdudum prolata

Ρg. 225), Bethius protegomenalg. 9M neque enim, cum iuxta verbum ἐλάσσας accusatio iam exstet ac verbum κίονα), iure alius aliquis nocusativus suppletur si verba κίονα ἐλάσσας inter se coniungis, etiam alterum quod dicimus obiectum verbi ἐλάσσας exstare apparet: est adiectivum μέσον, quod ad Προμηθέα spectat. μέσον ne cum eo quod eat κίονα coniungatur, interposita praepositione διὰ impeditur, quae ad verbum μέσον spectat '. sic igitur verba inter se coniungenda sunt: δια μέσο Προμηθέα ἔλασσε κίονα, h. e. palo percussit medium romethei corpus' restat ut verba quae sunt δεσμοῖς ἀργαλέοισι quo spectent explicetur atque ipsa verborum formacum Verbo ἀλυκτοπέδησι ea coniungenda esse apparet simili modo apud Aeschylum invenimus haec coniuncta ἀδαμαντίνων δεσμῖν ἐν- κτοις πέδας inrom. v. ), deinde in anthologia Palatina XII 160 . . . χαλεπης δεσμω ἀλυκτοπέδης. quod utroque doco vox

I De voco ὰλυκτοπέδου cf. quae Gu Schulgo exposuit in Euhnii annaliumvol. XXVIII 280, qui quod ad interpretationem versuum attinet interpunctione adhibita eandem indicare videtur quam statim proferam. 2 De postposita praepositione διὰ f. p. v. 3 3ν τε δια.

24쪽

κέει vel ἀλυκτοπέδη arte est conivnota cum Voce δεσμους ad Η aiodi exemplum factum esse videtur, quamquam apud maiodum alio modo hae voces sunt coniunctae et norunt quidem poetae posteriores verbum ἀλυκτοπέδη certe tantum ex Hesiodi loco.

praeter locos iam allatos exstat vox apud Apollonium Rhodium Hv. 12493, deinde apud Tryphiodorum v. 48R, saepe etiam apud

Nonnum, aliisque locis anthologiae. hinc verbum in usitatissimis non fuisse apparet neque miramur quod Hesiodus sicut Aeschylus et anthologiae poetae certe explicationis causa verba δεσμοῖς ἀργαλέοις adiecerit. ἀλυκτοπέδη, ut ita dicam, nomen proprium Videtur esse vinculorum quae perfringi non possunt τ δεσμΦν ἀργαλέων), cui haec Verba bene adiciuntur. - nullius autem momenti sunt argumenta, quibus Η. Schmidtius i. i. g. 128 interpretationem quam protuli refutare sibi videtur primum enim Ρrometheum prius vinciendum fuisse contendit quam columna per eum adigeretur vinculis enim rometheum prohiberi dicit scorpus moveret, ita ut columna per corpus peracta maior Vel summa poena sit quod unde Schmidtius concluserit nescio errat autem in eo, quod vincula minus crudelem poenam esse dicit,hum ipsa brachiorum extensio satis magna poena sit triplici poena incitur Prometheus et apud Hesiodum et apud Aeschylum. quod ea, quam Schmidtius maiorem atque crudeliorem esse dicit,

participio expressa est, mirum non Videtur esse, cum per se minoris momenti non esse videatur ceterum hoc Schmidii argumentum a Furimaengler l. l. iam improbatum est, qui qua de causa poeta hunc poenarum ordinem sumpserit, bene explicat consulto enim percussionem ita commemorari dicit, ut vincula quibus Promotheus Vinciatur summi momenti esse Videantur, qua narrandi ratione essiciatur, ut crudelior res, a qua mitioris aetatis homines abhorreant, minus distincte significetur praetera bene fortasse moneo etiam Homerum saepius ordinem rerum invertere, id quod ne est quidem a sermone epico alienum. prorsus autem a mnsu tudine

sermonis atque recto dicendi genere aibhorret inquit Samidtius, verborum onerum ita disturbare ut ad μέσον δια, quae verba certissime cum κίονα cohaereant, suppleri possit Προμαμέα. multo autem maior est dissicultas me quidem iudice, cum accusitivi Προμαμέα et μέσον qui facillime inter se coniunguntur exstent, aliud quod dicimus obiectum supplere e verbis δεσμοῖς ἀργαλέοισι. quomodo autem verba δεσμοῖς ἀργαλέοισι ἐλάσσας inter a coniuncta, id quod Verus est, anum Sensum praebeant nescio. Vinculis enim vincitur aliquis, nihil autem vinculis peris vel transigi potest denique ne verbo quidem opus est, ut ultimum

25쪽

Sotimidii argumentum relatem. sti te enim, inquit, per Mum Prometheum, si modo est homo, statim mortem obire necesse est num vero Ρrometheum aquilae crudelitatem in vitae periculo pati potuisse contendat, si modo esse homo γ tali cogitatione in vetustis fabulis interpretandis uti minimo licet a primum rometheus deus eat, non homo deinde Besiodus no solus quidem Prometheum duplici poena affectum esse tradit etiam alipite eum esse per- ouasum Aeschylua narrat Ρmm. Vinci. v. M K., rom. ol. m. 193 g. M. neque aliter vasorum pictores rem tradunt duplex Promethei poena his vasibus picta est 1 amphora nigrarum figurarum in sepulcro Etrusco apud vicum qui a Tolia vocatur reperto, cf. ahrb. d. arch. inst. IV 1889 t . . ,1 - 2. vas Clusii repertum, nigri figuris exornatum Mus Berol. 1722. a. tarch. fg 1858 ab. 114, 1. - . amphora nigrarum figurarum in rius. Vidonensi servatum. a. arch. Eig. 1858, ab. 114,2'. - . vasis magni nigris figuris exornati fragmentum haleri repertum. of Benndori. T. u. Sic. V. 54, s. quibus omnibus in picturis Prometheu stipite percussus ita pictus est, ut stipitis, qui a summa a infimam corporis partem totum per corpus, non Velut apud Aeschylum per pectus adigitur, summam tantum et infimam partem

cernamua δ). quorum omnium vasorum pictores Theogoniae narrationem imitari ipse Schmidtius comprobavit unus Cyrenaeae paterae

os Gerhard A. V. B. II 86 pictor rem aliter pinxit ei Schmidi

I. i. g. 114, 12'. qua in patera nigris figuris ornata Prometheus ad Veram columnam Doricam a tergo vinctus est facile autem intellegimus, quo modo haec discrepantia orta sit qui enim tales picturas, quales norimus, minus accurate imitatu sit, facile totum stipitem fingere potuit post Promethei corpus stantem qui stipes facile in columnam, ad quam rometheus vinctus est, mutari potuit. Praeter poenas v. 21l allatas etiam tertia atque ea gravissima rometheum affecit Iuppiter immisit ei aquilam, quae

iecur eius noctu auccrescens interdiu comederet eam Herculea stea interfecit, qua intersecta rometheus omnino liberatur. Verba κακὴν an νουσον ἄλαλκεν bene electa esse videntur, quibus Prometheus morbo affectu fuisse dicitur morbus enim est gravissimus, nec mors ipsa ei instat, cum deus ait. iubente ne nolente

1 Sic aperte vasorum picturae interpretandae sunt qui stipitem a summa ad infimam corporis partem per corpus adactum delineare voluerit, Mere non Potuit, quin summam tantum et infimam stipitis partem pingeret nescio igitur cur Sehmiduua l. i. g. 126 non intellegat, quo modo rese eum Promethei eo p re inhaerear, quem et supra et infra apparere necesse est, ut picturam imtellegamus.

26쪽

Iove Hercules rometheum liberat, cum hac re gesta Herculi gloriam amplificari voluerit Iuppiter, atque ideo Prometheo porro irasci desiit, quamvis vehementer ei irasceretur propterea, quod is ac Prometheus cum Iove certare audebat v. 33 M. complures his versibus inesse difficultates nemo non videt neque a viris doctis neglectae sunt atque ut a gravissima principium fiat, id asquaeso, quae ait Versuum 533 et 534 coniunctio usque ad verba δν κών ἔχεσκεν Iuppiter est subiectum quod nos dicimus totius

sententiae, versus 34 rometheus deinde, cum Versus ant cedentes aperte de Iove agant, versu M tamen Ioria nomen contra opinionem repetitur, cum pronomen personale potiua exsp-temus quam ipsum nomen qua igitur in re nimia accuratum se praebeat poeta, eandem eodem loco minus accurate agere videtur sane dubitandum est, num talem coniunctionem quam omnino coniunctionem esse iure neges Hesiodi esse contendere liceat.

accedit autem alia res qua dubitatio de toto loco o. 52 533

movetur et augetur inde a principio totam narrationem eo videmus spectare, ut de Prometheo agatur atqui hisce in versibus Ρrometheus nullus est, sed in Herculis gloriam inventi esse videntur denique rationem habeas quaeso versuum 13-616, quibus romethei bula concluditur, quos ne in dubium voces iam nunc certe Hesiodi esse dicam, id quod in posteriore interpretationis parte comprobabo. atque ita concludunt narrationem, ut iterum Iovem decipi posse negent ne rometheum quidem Iovis poenam fugisse, quem dira vincula teneant nullum Verbum de solutolrometheo quem δεσμος κατερ μι. quamquam igitur aliis Theogoniae locis Hercules asso tur, quem quin Hesiodus noverit nullum est dubium, in hunc tamen locum postea insertus esse videtur neque vero Alcmena, Herculis mater, in Theogonia nominatur nisi in postrema parte quae satis dubia est itaque hac in re assentior Gruppio, Muigellio, aleio, Ρuntonio qui de versibus 526-533 removendis iam ante me eg runt cum autem inde ab Aeschylo omnes iam noverint fabulam Promethei ab Herculo liberati, qui satis vetusta aetate hi vera in Theogoniam irrepserint dubium non est. Iam ad ipsam Promethei fabulam aggredimur. nam inde a v. 535 quomodo rometheus prudentia certinerit cum Iove exponitur saepius Vel continuo certabat cum Iove: ἐρίζετο, inquit poeta. unam autem fabulam elegit, qua et romothoi et Iovis prudentia ostenditur est fraus econae a rometheo commissa. neque igitur omne Promethei fabulas novimus, quamquam etiam alteram Aeschylus nobis ervavit, qui eum homines certa pernicie liberasse didit ineach. rom. o. 23 24M et narrationis pro-

27쪽

gromum et quid narrandi ratione doceamur, Meyerus l. i. g. 3 3M bene exponit, ut de hac re loqui supersedeam quae autem reaagitur κρίνονται ο θυητοί, ἄνθρωποι significatur igitur fabula, qua di hominesque vetustissimis temporibus communem vitam degiam narrabantur ad eandem fabulam pertinet fragmentum Hsaiodeum MAE', quo communes deorum hominumque cena olim fuissedo mur. Callimachus autem lag. 195 et 465 M . quae certe inter se coniungenda sunt, es philol. VI 495 plano aliam fabulam nobis servavit, quamquam haec quoque cum Mecona ea coniuncta. do honoribus enim agit quibus singuli dei post Titanomachiam fruantur neque quomodo di et homine inter se secernantur narrat. aporte ad Theogoniae v. 389-396 spectant Callimachi versus,

plane aliam autem rem significant atque V 535Ν - quae autem resin disquisitionem sit vocata Meconae, pa narratio ostendit communes cenas porro non futuras esse constituerunt di hominesque. tamen plane secerni nolunt, sed sacris institutis ne pristinas ommunionis obliviscantur prohibere student partem igitur oenae homine dis sacram esse constituunt exsistit quaestio, quae cenae

pars dia, quae hominibus ait destinanda Prometheus qui et apud Hesiodum et apud Aeschylum hominum partes suscipit, ipsum Iovem eligere iubet, quid inde ab hoc tempore di accipiant caedit

igitur bovem, cuius carnem ventre, ossa adipe Velat partes in bovis pelle deponit iamque omnibus comparatis Iovem utram partem malit sumere iubet sed astuto animo rometheus partes et fecit et velavit, cum Iovi fraudem praepararet ideo enim ut Iovem deciperet, bonas bovis parte ventre velavit, ossa autem ad cenam parandam inutilia adipe, qua libenter utuntur et di et homines. atque hanc salum partem, quamvis dolose, bono et nitido disposuit νοθετωας καxisve 541). specie igitur partium Iovem decipere in animo habet nempe IoVem eam partem capturum esse sperat, cuius etiam specie allicitur venter autem vilia bovi para est, quae apud Homerum mendicis datur ' 44 sqq. 11', cum quae adipe nitent grata et iucunda esse videantur cf. e. g. Φ 127. ind. l. 13οι). ita hic quoque v. 538 exta adipe ignia eas sane eo oonsilio, ut laudentur, expressi Verbia dicuntur quarum rerum rationem neglegere non licet ei qui et fabulae sensum intollegere et quae sequuntur recto interpretari velit nempe Iovem ex adipe oonspecta aeatimaturum esse sperat rometheus quae adipe tegantur, spreturum ventrem bovis, qui tamen optimam bovis partem -- tinet ne errat rometheus Iuppiter enim, ubi et adipem, qua illicitur, et ventrem, a quo abhorret, conspexit, Promethei consilium plane perspicere sibi visua leviter eum increpat, dolo quem contra

28쪽

hominea comparatum eas credit tamen gavisua: --- ῶς τε ζηλως διεδάσσα μοῖρας. nimis aperte, inquit, deorum partes sum cepisti, qui tegmine blato quid partibua contineatur detegere, in videaria quam celare. hunc fere sensum laesae v. 544 duabus

rebus apertum fit primum Iovem vero decipi indicat verbum ἐξήπαφωκων v. 53D, quod ruietus male in ἐξαπαφωων mutavit notas in es p. 17'. deinde nisi vere deciperetur Iuppiter, verbo κερτομέων V. 45 sensus plano nullus inesset cui verbo cavillandi via inest, neque vero cavillatione uti solet qui se decipi intellegat at optime an in interpretationem quadrant Verba εν ἐπιμειδήμας de Prometheo dicta u. 547). ex ipsius Iovis odibis v. 544 Prometheus as eo esse perventurum quo animum intondsint intellegit subridet igitur neque doli oblitus Iovem quam

velit partem ut sumat monet. Videas quaeso, quanta arte Heaiodus utatur quam bene toti loco accommodata sunt verba illa εὐκυδιστε μεγιστε θεΦν ἀειγενετάων, quae verecundiam Summam Praetemdunt ab eo qui loquitur plano alienam immo irrident Iovem, qui Prometheum vera verecundia uti pinetur haec est Vera ironia, qua qui utatur plane contrarium dicit atque dicere videtur. - ω antequam ad sequentia aggrediamur, redeamus necesse est ad V. 543, quo saepe iam offenderunt viri docti propter neglectum et propter insolitam romethei allocutionem coniecturis temptarunt locum alii, quos Machius affert, ormannua ni fallor solus Versum remoVendum esse censuit qua autem re praecipue adducamur, ut versum 4 interpolatum esse iudicemus, neque alius neque Hermannus dixit, qui eum maximo Theogoniae ad strophas' reducendae causa removisae Videtur atqui non solum mira est, sed ne tolerabilis quidem duplex Promethei allocutio, quae Versibus 543' continetur in compluribus Homeri carminibus quae propter hanc rem perlegi, ne unum quidem locum repperi, quo allocutio etiam in alterum orationi versum transduceretur semper uno Versu allocutio absolvitur neque Verbi o πέπον apud Homerum talia exstat usus qualis hic nusquam enim ut hic allocutionem statim sequitur, sed exstat aut in ipso orationis initio, ut ipsum ait pro allocutione, aut media in oratione positum longo antecedentem allooutionem excipit etiam ab Hesiodi consuetudine allocutio in alterum orationi versum producta aliena est conseras quaeso

Theog. v. 548, 44, 655 Operum v. 27 44 54, 207, 248, 274, 286 Senti v. 78, 103, 118, 327, 350 ubi exstat verbum πέπον), 446 sqli Theog. v. 543 4 et 559 60 a certo usu discedunt aedaccedit de altero versu, quod ἄνακτες quorum princeps dicitur Prometheus nulli sunt; alter concidit, cum Operum V. 54 --

29쪽

paratur, qui plane idem est. neque est dubium, qui in peribus priua exstiterit neque enim illic eo careri potest, ubi allocutionsopua est, cum hic verba A πέπο bonum efficiant orationis initium. praeterea Verba πάντων πέρι μήδεα εἰδῶς in operibus eandem ironiam bene prae se ferunt quam in Theogonia versu 548 exstare vidimus contra in Theogonia v. 559 sine ullo sententiae acumino haec verba de Prometheo dicuntur immo his verbis adiectis etiam ρbilitatur sententia versus 560. removendi igitur universus 543 st 559. Statim autem his difficultatibus levati nova comparantur narrationis progressu cum supra ex ipsis Verbis, nullo alio argumento usi, concluserimus contigisse Prometheo, ut Iovem deciperet, Versibus 55 552 plane contrarium probatur neque enim deceptus est Iuppiter, sed bene perspexit dolum; cum autem male adversus homines consuleret, quae mala consilia Vere perficere constituisset, consulto eam partem sumpsit, qua ossa contineri haud ignoraret. nonne mirabiliter ac plane praeter exspectationem narratio progreditur quidnam efficit Iuppiter ossibus sumptis efficit, ut indo ex

eo tempore homines ossa tantum dis in aris comburant nempe ita pepigerunt, ut contenti esse debeant di eo quod Iuppiter sumat. ergo dis ossa dabunt homines, ipsi carnem extaque comedere licebit. haec igitur Iovis mala in homines consilia sunt nonne Iuppiter ossa consulto sumens consulto sibi ceterisque dis nocet ρ- sensus fabulae explicatur . 556 7, quos male removit Machius in priore editione, nec plane aententiam mutasse videtur in altera immo non solum Hesiodi sunt v 556 7, quia sensus fabulae nisi his versibus adiectis non intellegitur, sed etiam satis gravem docentrem fabula quam Hesiodus hic narrat omnino prima fabula est aetiologica' ergo Hesiodum imitati posteriore poetae genus fabularum aetiologicarum propagaverunt sensum igitur fabulae explicant . 556l7. quem sensum qui accurate perceperit de removendis vorsibus 550-552 non iam dubitabit plane enim invertitur sensus, cum Iuppiter ossa consulto sumat praeter hanc de ipsa re argumentationem, qua sola versus 550l quam inepte sint inventi insortique comprobatur, etiam hoc loco ipsi verbis sententiarumque conexu uti

licet argumento quo versus removeantur alter enim ars Versus

550 praecesseratis 545, ubi verba cum acumine posita sunt, ironico scilicet de Iove decepto contra versu 550 eadem nullius momenti sunt ut etiam in Homeriis v. 88, ubi ea ex Hesiodo deprompta iterum legimus eodem modo iudicandum est de hymni in Venerem versu 43 qui exstat loco satis dubio neque quisquam versum 545 adversus 55 exemplum inventum esse contendet, quamquam ne Versus

30쪽

545 removeatur sententiarum conexus non prohibet quodsi quia diceret versum 545 e versu 550 fluxisse, id, quod magni poetae arte indignum non est, casu effectum esse diceret. - sed etiam versum qua ratione de antecedentibus iudicandum ait docemur. Vehementer enim irascitur Iuppiter, neque satis habuit poeta verbis χώσατο δὲ φρένας iram Iovis descripsisse, sed adiecit verba ἀμφὶ δέ μν χύλος ετ θυμόν, ut iam quanta ira Iuppiter inflammatus ait appareat. neque mirum quod Iuppiter tali in re deceptus vehementissima ira exardescit quid autem, si iamdudum dolum a Prometheo sibi comparari intellexit re ita constituta non ira, sed irrisione atque fere gaudio opus erat deprehendit enim dolorum inventorem manifesta in re, iam poena eum afficere licet Hasaeo

tu igitur est ad quod iamdudum animum intenderat fam- irascitur Iuppiter, id quod iterum . 558 exponitur, ut de vera ira dubitare non iam liceat iam, censeo, apparet qui sint V. 550l2, qui totam rem plane invertant, qui a narratione non solum alieni int, sed eam omni sensu etiam privent dubium non eat quin interpolati sint atque etiam qua de causa sint inserti apparet: nempe offendit aliquis in Iove vere decepto est enim summus deus, φθιτα φήδεα εἰδώς, id quod ipse Hesiodus concedit ergo decipi nequit immo consulto sumpsit Asa, ut hominum puniendorum causam haberet ecce poeta - quam apte autem decurrit narratio versibus 550l remotis dolus paratur; qua spe nisus Prometheus partes impares faciat indicatur ipse dolus continuo, etsi non disertis verbis, in memoriam revocatur exspectatio obscuris verbia et tamen dilucidis magis magisque excitatur denique fit quod exspectamus quam aperto etiam V. 553 Iovem ne auspicari quidem quod statim fiet describit utraque manu adipem albam arripit ne quis hominum prior capiat quod ipse habere cupit,

timere videtur at alba adipe non caro, alba ossa tantum continentur. ObserVes quaeso Verba λευκbν λειπα et στέα λευκά inter se composita consulto autem in ipso narrationis fine repetit poeta

verba στέα λευκα ob δολίη ἐπὶ τέχνη e versu 540. doli causa

ossa adipe obtecta erant hoc nunc etiam Iuppiter intellegit. quae verba hic omnino non possent iterari, nisi dolus Vere esset perfectus tota narratio ad vitae speciem prope accedit, praecipue verbis rebusque inter se oppositis, absolvitur autem versibus 556-557, de quibus supra iam locutus sum.

fabulae recte intellexerunt, a quo et ipsi alienissimos esse v. 550 2

observaVerunt tamen non plane verum Viderunt. untonius enim,

quamvis sint alieni versus a tota fabula, contineri eis dicit alteram