Quaestiones Hesiodeae criticae et mythologicae

31쪽

quam fingit fabulae recensionem exstitit, inquit, altera quoque fabulae recensio in vel forma, qua Iuppiter vere decipi narraretur. ae tota sabula eo spectat, ut Iuppiter principalem bovis partem

sumere opinatus malam partem sumat an dubium esse potest,

quin Iuppiter optimam bovis partem dis immolari cupiverit nullo

igitur modo fieri potuit, ut summa sabulae res ab aliis aliter narraretur Gruppius autem ipsos Versus 550 2 omni sensu carere dicit atque in malivolentia Iovis in homines offendit immo ipsi Prometheo, qui prudentia eum superavit, Iovem irasci flagitat, non hominibus qui nihil in eum peccaverint qua de causa Virum doctum hac in re errare iudicem, ut hoc dicam infra locus erit.

verba meo δ' ὁσσετο νυμφ θνη τοῖς ἀνθρώποισι falso interpretantur. coniciunt enim ex eis Iovem iam ante romethei fraudem malevolentem fuisse erga homines at hoc solum dicunt verba mala

hominibus futura divinabat Iuppiter, quae usque ad finem perven- tuae erant recte igitur Schoemannus l. i. g. 2081 iam ante Promethei fraudem iratum erga homine fuisse ovem negat. immo ex ipsa fraudo romethei etiam hominibus mala orituraesae Iovem videro versibus 551l docemur. Quae autem sint mala, quae interpolator iam significavit, Hesiodus statim post V. 556 7 narrat. Quamquam enim v 556l7 absolvunt aliquo modo terminantque

narrationem antecedentem, ipsa narratio ita est constituta, ut Hesiodono licuerit quidem iam narrandi finem facere rectius dicemus: ex ipsa narrationis ratione concludere non solum licet, sed necesse ea ipsum poetam narrationem ultra v. 556 7 produxisse neque igitur ullo modo e priore narrationis parte de altera dubitatio exsistere potest atque fit quod imprimis exspectamus nova narratio cum antecedente coniungitur ira Iovis iterum commemorata,

quam tam gravibus verbis poeta descripserat v. 554), ut ridicula essent ni quid ira permotus Iuppiter faceret vel a facturum minaretur bene igitur ad Iovis iram redit poeta, ut narrationem

continuet bene eum ita facere concedamus necesse est, quamquam vv. 556IT aliquo modo narrationem terminare nec non retardare

1 Etiam Hormannus opusc. I l77 duarum recensionum indicia hoc loco exstare arbitratus est altera ita constituta 550 551, 554 555 et q. s. altera autem ita 550-553, 562-569, 558-561, 570 sqq. - aliam igitur rem curat atque Puntonius neque dubitat, quin fabula ipsa ea suerit, quam odices nobis tradunt et ipse Iovem deceptum esse negat, cum de versibus 551l removendis nihil dicat alterius quam fingit recensionis forma offensiones quas infra detegam non levari hic iam praemonere mihi liceat.

32쪽

videntur sod hac de re etiam infra agam nunc ad ipsam nare tionem aggredimur. Continuatur igitur narratio versibus 558 et 560 qui seeundum superiorem argumentationem satis arte inter a sunt coniungendi, remoto Vera 559. nec Iuppiter verbia solum ae vehementer imaei profitetur, sed damnum quo affectu ea facto rependit: ἐκ τούτου δὴ ἔπειτα δόλου μεμνημένος αἰεὶ οὐκ ἐδίδου μελέοισι πυρδ μένος ἀκαμάτοιο. ignem igitur hominibus ars recusabat, ο ἐδίδου atque lim- perfecto tempori accedunt verba δύλου μεμνημένος αἰεὶ. - -- plures hi exstant dissicultates primum nim mirum osse id tur, ut G ruppius monuit, quod Iuppiter, cum a rometheo, non ab hominibus dolo sit captus, homines, non Ρrometheum ulciscitur. sed hic crupulus eximetur, a quis ad ipsam sabulam animum converterit quidnam romotheus contra ius fasqus seest nihil: sed prudentia tantum usu est, ut Iovem vinceret divisit bovem partesque ita disposuit, ut lubuit, cum lege non esset Vinctus. hoc enim summum est et Iovem et homines nescisae, quidnam parte continerent, ideoque partes Velatas fuisse quod si Iuppitor scisset, facile erat meliorem partem eligere prudentia erat m- denter agere a Iuppiter specie deceptus as ipse ceterosque deoamalo affecit quod igitur queritur, ibi ipso crimini daro necesso erat, non Promotheo homine autem bonum lucrati sunt sed si Iuppiter o ita factum eas aegre fert atque ultionem parat, nonne solis hominibus novum malum inveniendum est faciamus poetam his versibus de Promotheo punito, non de hominibu puniti eoasE. licuitne omnino Iovi Prometheum punire, propterea quod ipse satis prudenter rem non egerat et quid Prometheo punito effosret 2 quamvis vehementer in Prometheum saeviat, homines nihilo minua sacrorum meliorem partem de pacto obtinenti talis fabula qualem Gruppius fingit sensu omnino caret neque iure sichorus grioch.

secundum v. 21 sqq. propter hanc fraudem econeam puniri suspicantur, quibus Robertus l. l. p. 95, iure est oblocutua. contra optimo esiodus Iovem hominibus ultionem comparara

narrat carnem sacrorum eis adimere nequit ae alia rea exstat,

qua opus est hominibus et qua nisi Iove volente uti non possint, qua dempta ne cares quidem nisi ferino more vesci licuerit ignis est quem secundum vetustorum hominum opinionem Iuppiter aut

dare aut recusare potest. ignis enim Mura sua res marime

dinina deisque propria visa est' - aio Sohoemannua op. II

33쪽

qui stiam verba - ἐδίδου octo interpretatur' itaque ut luero, quod fecerunt, damnum aliquod opponeretur, ignem lappiter dare

recusabat, - ἐδίδου, scilicet per longum temporis spatium. hoc os damnum quod tuorum illud non solum aequat, aed etiam superat,

ut illud fers nihili fiat. id quod Hyginus Ρ. A. II 15 iam remtissime monuit ). optime igitur procedit narratio. - alteram autem des fabularum conexu quaestionem paulo inferius instituor mihi liceat. hoc loco poetae narrationem proaequamur. - recusavit igitur Iuppiter hominibus ignem. cum autem igno carere non possent hominea, iterum quasi antistes atque tutor si institit Prometheus. furatum enim ignem clam Iove. ferula conditum neque Vero mirum quod Iuppiter iterum valde irascitur. mirum autem est, quod iterum homines poena assiciuntur, tum mihi contra Jovia voluntatem fecerint. quodsi omnino puniendus orat romotheus - quem Vehementissime Ioum punitum maso v. 521 sqq. edocemur, hac re gesta certe puniendus erat. nompe ignem aperto adversus Iovia consilium hominibus dedit. deorum rogis voluntatem ludens. hic non dolua sat, ae nos tamen rometheus non punitur, sed pergit poeta: αυτίκα δ' ἀντὶ κυοδ τευξ να-- ἀνθρώποισι. deinde aequitur fabula Fandorae', ut ita dicam, quamquam nomen in Theogonia non exstat. qua creata quanto malo homines assiciantur, orsus 590-612 narrant. nullum autem verbum do Prometheo dicitur praeter versus 613-616. qui versuacum aperto ideo ficti sint, ut sabulam romethei concludant, tum versibus antecedentibus nullo omnino sententiae vinculo coniuncti sunt totam rem, quae inde a vera 570 narratur, neglegunt. Τromothei autem sabulas aensum bene explicant, cum etiam Versus 522

ratio habeatur versu 16 aperto ipse Hesiodus romethei fabulam his vorsibus concludi voluit. in ipsa romethei sabula v. 569 minime ea absoluta, ut vidimus ne hi quidem versus 613-616)fabulam terminant, sed, ut iam dixi, in universum eam concludentes aenaum fabulae indicant. ipso ad fabulam iam usque ad finem perductam spectar luco clarius est, cum ad ipsam poenam ita alludat poeta verbis δὶς οὐκ ἔστι ιδ κτλ. ut ex ipsis Hesiodi

verbis poenam Promethei paulo ante um narrasae necessario ooncludamus. itaque et ipsa fabulae narration et versibus illis qui narrationem explicant post versum 569 vorsus aliquot significantur nunc perditi, quibus qua poena Iuppiter rometheum affecisset,

narratum erat vel ad rem vorsibus 521 sq. narratam auditores relegabantur. - etiam alteram conclusionem versus 613 16 suppeditant.

34쪽

oum enim secundum naturam ac rationem arte cum ipsa Ρromethei fabula cohaereant, fabulam Ρandoras quam dicunt ab hoc quidsm loco excludere ridentur. Ρriusquam autem quo iuro Fandorae fabula locum teneat quaeramus, de conexu fabularum quibus de primis sacris et de ignis furto agitur quaestionem instituamus quarum conexum quaerere propterea inutile non erit, quod elcherus, oechlyua, Ρrellerus, Robertus de eo dubitaverunt secernunt enim viri doctissimi fraudem Medoneam ab ignis furto, quas fabulas ab Hesiodo domum in unam coniuncta esse contendunt fabulam aetiologicam vetustae romethei fabulae partem integram ante Hesiodum fuisse

negat Welcherus, ni fallor, primus comment Theog. 130li; griech. gotteri. I 76'. argumenta quibus et Welcherus et ceteri nituntur

mythologica sunt aetiologicam enim sabulam tam vetustae aetatis speciem prae se ferre quam sabulam de igne rapto negant neque dubium est, quin vetustissimis iam temporibus rometheus cum igne artissime fuerit coniunctus talem autem fabulam, quae ad rerum naturam et intellegendam et explicandam pertinet, omnino vetustioris aetatis esse quam fabulas, quae ad explicandas hominum institutiones consuetudinesque inventae sunt, veri ea simillimum. sed his in rebus certa argumenta proferre dissicillimum est, cum minus fallacem iam praebeat verborum interpretatio nec ni fallor

in ipsis Hesiodi verbis desunt indicia, quibus Hesiodum ipsum

harum fabularum conglutinatorem exstitisse veri simile fiat. De progressu narrationis post Versum 55 iam supra egi atqus priore narratione sequentem iam praeparari monui hoc autem facere poetae est nec tali re cetera quibus insistamus vestigia deleri aut obscurari debent in memoriam tibi revocare lubet econam esse, ubi ultimae hominum deorumque convivia fiunt num etiam ignis Meconae raptus esse dicitur certe disertis verbis non dicitur. at dices, semel econae nomen afferri satis erat neque Meyerus

aliter iudicat deinde, inquit, sine disio odia inter deos et homines dispertiuntur in oncilio Meeones in his homines poseunt nimirum barυρ, euis antea, quamdiu una viserunt, communis fuerat usus deis es hominibus . . . . recusat sc Iuppiter ignem . . . . Prometheus autem avi

notans furatur ignem eae deorum castris l. i. g. 35). huic sententiae primum ensus prioris fabulae obstare videtur qua de causa ossa tantum in aris comburantur fabula explicat huius rei explicandae causa tota de communi hominum deorumque vita et de ultimis epulis fabula inventa est altera autem sabula nihil explicatur, sed quis ignem hominibus dederit et quae propterea passus ait narratur quam fabulam ad certum locum referri opus non erat, ne omnino qua de

35쪽

oausa ignis usus hominibus olim non fuisset exponi debebat causa Θnim secundum veterum hominum opinionem divina ignis natura erat, ut vidimus quo modo tamen in terram venisset, hoc explicandum erat. inde sine dubio Ρromethei, qui iamdudum cum igne coniunctus erat sabula orta est nec contigit Hesiodo, ut hanc sabulam cum Ritera plane coniungeret primum enim verba ἐκ τομου δὴ ἔπειταδύλου μεμνημενος αἰεὶ quae aperte inter se arte sunt coniungenda, longius temporis spatium indicant. praecipue verbo αἰεὶ ne de eodom die, quo di hominesque in concilium illud convenerunt, cogites prohiberis. idem comprobatur verbis ου ἐδίδου sane imperfectum non temere positum est pro oristo ut Meyerus pg. 35)dicit quo autem consilio sit positum 'Oristo ἐξαπάτροεν collato elucet. eodem modo, quo in romethei fraude narranda oristo utitur Hesiodus, etiam in Iovis recusatione referenda oristo uti debuit si unam tantum recusationem in epulis illis a Iove edictam significare voluit sic etiam Operum versus 5 aoriatum praebet: κρε ε δὲ πυρ, ut initium celandi indicetur. - etiam verba ἐν ἀνθρώποισιν idem indicant. dicunt enim: apud homines ignem vidit, hoc est in terra, ad quam sententiam optime quadrat epithetum Verbo αυγή is adiectum. est verbum τηλέσκοπος quod totam verbi vim non habet, nisi Vere ignis procul conspicitur. Huppiter autem, cum procul, in terra, ignis fulgorem ridet, non est econae, sed in Olympo, unde in terram despicit consilio videtur Hesiodus hoc epitheto uti quibus omnibus aperte indicare videtur poeta, non iam econae rem agi. versus 586 autem qui aperte Ρandorae' originem econam refert, ratio hoc loco nulla habenda est, immo et ipse in argumentis est quibus hae pars pristino carmini abiudicatur id quod infra comprobabo. Habemus igitur certa indicia, quibus ipsum demum Hesiodum has fabulas in unam coniunxisse comprobemus neque igitur nugae sunt, quas viri doctissimi de secernendis fabulis aliis ex argumentis excogitaverunt iam autem refutavi Nelcheri et Noechis sententiam do rometheo propter fraudem econeam punito qua in re falsos eas Viros doctos et ipsa ratio mythologica et artus conexus Stendunt, in quem Hesiodus has duas fabulas redigere studuit. Iam redeamus adaeromethei sabulam, quam imperfectam abrumpi vidimus et ex ipsa fabula et o versibus 13-616, quibus tota de rometheo narratio concluditur, versus aliquos de romethei Poena omissos esse in aperto est nec, quamquam Versibus 521 sqq. qua poena rometheus esset affectus narravit, hoc loco fabulam imperfectam abrumpere Hesiodo licuit. propter hoc igitur crimen Prometheus a Iove vehementer punitus est' - tale quid subiun-

36쪽

gendum erat V. 569. - vorsus 613 16 ad Promethes tantum fabulam

pertinere iam vidimus cum interposita Ρandoras sabula nullo modo coniuncti sunt fieri non potest, quin hac e re versus 570-612 ab Hesiodo esse inventos negemus atquo vere rem ita se habere ex ipsis versibus 570 12 intellegere licet. Sententia qua sequena narratio incohatur primo quidem aspectu apte eam cum priore conectere videtur, etiamsi versus de Ρromethei poena periisse intellexerimus nimirum igne accepto iterum bonum aliquod lucrati sunt homines iterum Iuppiter malo eos incit. quod sit malum, cum e versibus 572-589 minus intellegere liceat, unus versus M optime explicat figuram enim quam Iovi iussu

Vulcanus fingit, inerva exornat, primam omnino mulierem me poeta Voluit prima muliere creata, a qua omnes mulieres genuS ducunt, Vere malo affecisse Iovem homines poeta inde a versutae narrat mulieres enim virorum vitam deperdunt prima igitur mulier est quam Vulcanus e terra confingit atatim autem offendimus in verbis ταμένον αἰδοιρ ἴκελον quo modo, si mulier Omnino nulla antea exstitit, haec mulier ad virginis similitudinem fingi potuit deinde versus 59 sqq. optime de viris loquuntur, id quod non temere a poeta ita institutum esse intelleges, nisi deprima muliere agi negleges. anfecedentibus autem Versibus omnino h o m i me a malo affici dicuntur qua in re aeque offendor atque in Verbia παρθένον αἰδοιη ἴκελον. - neque vero probabilem artem poeticam . 570-589 prae se serunt primas mulieris originem

describere voluit qui hos versus finxit quid autem Vulcanus finxit puerene mulierem immo statua e luto ficta et pulcherrime ornata est, quam Iuppiter ad deos hominesque ducit neque enim ullo verbo Vulcanus figurae etiam vitam, spiritum Vocem dare dicitur, id quod dici oportuit, ut de muliere, non statua aliqua fingenda agi apertum esset tamen de muliere, non de statua fingenda cogitavit poeta, quamquam facile quis de hac re dubitare possit propterea, quod satis obscure poeta de hac muliere loquitur dicit enim finxisse Vulcanum κελον v. 572 nomine non adiecto eandem καλ- κακιν et δόλον αἰπον fuisse dicit uv. 585 st 589). at ne

quia hoc Vere argumentum esse contendat quo statuam, non mulierem describere poetam comprobare possit, prohibet verbum ἐξάγαγε V. 586), quod etiam apud Homerum nisi de hominibus dictum non exstat rea aperta fit Verbi κύσπιν ἀγαλλομένην quae aperis ad

mulierem spectant. - ut denique gravissimum argumentum afferam quo Hesiodum horum versuum poetam non fuisse comprobare licet,

quam de prima muliere Hesiodus noverit fabulam in memoriam tibi reVoco. aperte enim et ita, ut nihil ad totam fabulam intellegendam

37쪽

ait, de ha re loquitur 6 512-514. prima mulio Iovis iussu facta ab Epimotheo accipitur, qui ha re gesta viris magno detri-mΘnto Mao dicitur. at plane aliter versuum 570-58 poeta rem narrat in hominum enim deorumque concilium prima mulier a Iove ducitur. ergo is qui versus 12 sq. composuit v. 570-612 ignorabat ne copiosius rem narraturus erat. atque iure Meyerua grata, inquit, hae ventista vimine οἱ ἄνδρες feeerunt δ' iure ac recte quuerit, tamen minua recte quaestionem absolvere videtur. etsi qui μα--udiebant Me sele ne l. i. g. 3M, poeta primum de viris', non de hominibus loqui, deinde quid virgine sactum esset exponere debuit at neutrum fecit, sed ita sabulam narravit, ut vix intellegi possit. quibus omnibus igitur de causia versus 570 12int potato esse cenaeo. neque igitur Hesiodus sibi ipso est oblocutus, qui versuum 512-514 natura a primae mulieris fabulam non narraturum esse indicavit. neque igitur dubitare licet, quin etiam v. 590-612 a Theogonia alieni sint, quamquam qui eos invenit consulto ἄνδρας dicit, non ἀνθρώπους v. 592) hac re o. 590-612, quamvis arte in consilio et sensu cum antecedentibus coniuncti, certe ab eorum origine secernuntur. quod autem de eis iudicium ferendum sit, postea videbimus hoc loco v. 570-612 in Theogoniam ab Hesiodo non osse insertos satis est intellexisse. Quod ad singula attinet, versus 576l removendos esse Her- mannus iam comprobavit. inventi sunt, ut locum versuum 578 sqq. obtinerent. quod autem Retachius es adnotationem cum Hormanno vorsus alii recensioni carminis quam fingit attribuit miror. neque enim post Meyerum de compluribus Theogoniae recensionibus cogitare licet, cum Theogoniam mempe totum carmen dico, semel retractatam et in eam sormam qua nos eam legimus redactam esse comprobaverit. versus 576ss autem in ipsam interpolationem sunt infe polati nec aliter res se habet de versu 590 aut 591, cum utrumque unius poetae non eas in aperto sit. aed uter versuum 590 sqq. poetae, uter

interpolatori tribuendus est do hac quaestione iudicium seres difficile videtur esse alii V. 590 proscripserunt, ut Hormannua Metilingius, Machius ed alterat, alii v. 591 ut Berghius, Schoomannus, Raachius

Bd pr.). neque enim auctorum memoria ullum praebetur argumentum:

Semonides tr. 7, 94 sq. qui Hesiodum certe imitatus τὰ δ' ἄλλαι λαsc. 'πικον affert, Versum 591 tueri non videtur, nequo Stobae auctore V. 590 proscribemus. nulla enim si dubitatio quin Stobaei temporibus iam uterque versus in Theogonia exemplaribus exstiterit neque mirum est quod Stobaeus altorum tantum laudavit. itaque ipsi Versus ecquid argumenti praebeant quaerendum est. atque praestare quidem versus M alteri videtur explicare enim

38쪽

debuit poeta, qua de causa mulier, quam fictam esse modo narravit, sit δόλος αἰπύς, ἀμήχανος ἀνθρώποισιν duae autem causae ei proferendae erant primum, id quod nondum aperte dixit, hanc fuisso

primam omnino mulierem, a qua ceterae genus ducerent; tum mulieres omnino malas esse, id quod Versibus sequentibus large expositurus erat primam autem causam affert v. 590, alteram . 592 sin V. 591 genuinum esse contendis, versus 591 et 592 coniuncti offensioni sunt utroque enim mulieres malae esse dicuntur, cum melior argumentationis progressus essiciatur, si priore versu de prima

femina agatur, altero de detrimento viris allato, id quod uv. 590 et 592 coniunctis evenit. v. 591 autem eo consilio mihi videtur

inventu esse, ut non solum versus M, sed versuum 590 ε 592 3 locum obtineret, cum id quod compluribus versibus expositum erat in unum versum sit compressum. itaque V 591 removendus est. Iam de Theogoniae loco quaestio peracta est, neque inutile erit brevibus repetere, quo modo de tota narratione iudicandum osso viderimus.

Ρrimum ex ordine totius carminis colligere licuit ipsum Hesiodum maiorem de Ρrometheo narrationem proferre in animo habuisse. genuinam Hesiodi narrationem versibus 526-533 insertis primum turbari vidimus inde a versu 34 bene procedit narratio usque adversum 569, exceptis nec non remotis versibus 543 550-552, 559. duae de rometheo sabulRe narrantur prior de fraude econae commissa, altera de igne hominibus contra Iovis consilium dato. alteram tabulam imperfectam tradi vidimus, uno vel compluribus versibus de Ρromethei supplicio post Versum 569 omissis conexum inter has duas fabulas ab ipso Hesiod demum effectum esse praecipue ex alterius fabulae verbis conclusimus versus de romethei supplicio, qui versum 569 olim excipiebant, interpolata de prima muliere fabula expulsi sunt item'. 613-616, qui bene totius de rometheo fabulae sensum explicant, ab ipsa fabula secreti sunt, ita ut nunc fabulam de prima muliere excipiant, ad quam non spectant tota autem de prima muliere fabula ab Hesiodo non est inserta in heogoniam, sed ab interpolatore aliquo ipso Hesiodus se hanc sabulam narraturum non esse versibus 12 4 indicavit undo interpolator fabulam sumpserit, nondum constat; praecipue de versibus 590-612 quaestio nondum peracta est. sed e versuum 57 589 et 590-612 ratione totam partem foditasse duobus poetis attribuendam esse concludere licuit. - denique ipsam interpolationem novis interpolationibus auctam esse intelleximus removendi sunt v 576 7, 591. - v. 613-616, qui lim cum Ρromethei fabula arte coniuncti erant, ipsius Hesiodi sunt.

39쪽

Ad rem mythologicam nondum aggredior, quamquam hoc iam

Ioco res satis graves afferre possim immo primum verba tradita perfractare lubet. itaque nunc ad operum interpretationem accedo.

Promethei t Ρandorae fabulae apud Hesiodum iterum exstantoperum in versibus 50-150 quibus romethei fabula breviter

indicatur potius quam narratur commemoratur tantum ignis furtum, quod quo modo Iuppiter ultus sit exponitur haec altera fabula summa rei est cum autem in priore commentationis parte do conexu fabulae romethei cum ipsius carminis argumento et per carminis ordinem et per fabulae initium statim certa argumenta afferre licuerit, in operum fabula pertractanda res plane aliter est comparata neque enim id solum quaeritur, quae innino fabula narretur, quaeve narrationi partes Vetustae, quae interpolatae sint, sed etiam id quaerendum est, utrum Vetustae fabulae partes ab ipso Hesiodo in opera, dum modo sint unum unius Poetae opus, inserta sint necne haec enim valde dubia si dissicilis est quaestio, utrum opera unum sint carmen an in complura carmina

sint divellenda, id quod, ut exposui, irchhossius nuper comprobareatuduit faciamus autem irchhossium errasse restat quaestio de Ρromethei andoraeque fabula origine itaque haec, ad quam aggredimur, de Operum fabula quaestio arte cum quaestione de

ipsius carminis genere, ratione, compositione est coniuncta. Primum autem solam fabulam pertractabo, quasi carmen sui iuris sit, ut ita dicam, non alius carminis pars, ut interim neque

auctorem curem, neque conexum fabulae cum Operum argumento.

quod ad auctorem attinet, hanc fabulam cum Theogonia comparare perutile erit utrum operum interpolator Theogonia usus sit, id quod viri docti contendere solent of Κirchh. l. i. g. 4D, quaerendum erit necne postremo de Ρromethei Ρandoraeque sabulae conexu cum ipsis peribus quaestio tractanda erit, quae sine interpretatione prioris operum partis institui non poterit. Accedamus igitur ad ipsam fabulam incipitur narratio ignis furto breviter commemorato uv. 50 52). verba ψω δὲ πορ ad IoVem pertinent. rometheus ignem αὐτις furatus esse dicitur, et in Iovis quidem custodia positum: ιδ παρα μητιιεντος, quem latuit surrepto igno in dolio cavo verba κρυψε δε πυρ ignis usum ademisse hominibus Iovem dicunt, quem rometheus hominibus

reddidit im surrepto Iuppiter et ipsi rometheo et hominibus,

40쪽

quibus ignem dedit rometheus, minitatur. quamquam, inquit, prudentia omnes superas Vel superare tibi videris, imprudenter ignem furatus es hoc enim facinus et tibi et viris maximo damno orit romethei supplicium indicatur tantum quo modo Iuppiter

eum punisset narrare huius loci non erat quod autem viris,

tum dederit Iuppiter, poeta large exponit. malum eis dabit, quod

omnes amabunt, quamquam ipso hoc amore Vitam suam perdent'

v. 57lf. quidnam sit hoc malum, sequentibus alatim Versibus e ponitur. Vulcanum enim mulierem fingere Iuppiter iubet v. 60 sqq. atque eram mulierem esse quam fingere iubetur Vulcanus in aperto est. neque enim figuram tantum e luto et aqua fingere iubetur, sed figurae etiam vocem vel loquendi facultatem indere nam per verba ἐν in ανθρώπου θεμεν αυδ. καὶ σθένος dubitare non licet, quin Vera mulier ait nova creatura id quod consulto moneo simili modo Homerus Vulcani ancillas, quas sibi ipse essinxit, vere vivere dicit

Verbis: της ἐν μὲν νιος ἐστὶ μετα φρεσὶν ἐν δὲ καὶ αυδὰ καὶ σθένος, θανάτων δὲ θεῖν ἄπο ἔργα ἴσασιν a 419l20). qui vors aperte ad Hesiodi exemplum inventi sunt, id quod praecipue verbis θανάτων δὲ θεον ἄπο ἔργα ἴσασιν intellegere licet quae,

cum Ρandora optime divina ἔργα novisse dicatur, apud Homerum minus bens cum antecedentibus coeunt, etsi simile de Vulcani ancillis dici oportuit. - etiam pulchritudinem curat Iuppiter dearum enim immortalium simillimam fieri vult virginis iucundam speciem' v. 63). neque igitur mulierem, sed id quod non mirabimur, Virginem esse noVam creaturam dicit poeta. quam accurate totam rem tractet Videas quaeso. Minerva muliebria ἔργα eam docet, quae ipsi propria sunt optime hoc Minervae imperatur nempe est Athena Ergane', quae omnino feminas ἰ-δν φαινειν docet cf. hymn. hom. Ven. 4 sq.). ea est Minerva, cui saepe in picturia fucus attribuitur. etiam Homerus, quae mulieres faciunt, ἔργα -κπαίης esse dicit cf. I 390, 1 110 υ 72). videas quaeso quam considerate hic Minerva Vulcano adiutrix detur neque male eis subiungitur Venus, quae non solum capiti dat Venustatem, sed etiam amoris desiderium et curas in pectus infundit aliud enim dat Vulcanus, aliud Venus: Vulcanus, qui totum corpus virginis fingit, in universum pulchritudinem divinam ei dat, sicut Homerus, ut Helenae vel Nausicaae pulchritudinem celebret, dearum immortalium eas simile esse dicit

Γ 158 θ 457). Venus autem Virgini non dat pulchritudinem, qua

iam praedita est, sed gratiam, amoria desiderium et curas quid autem haec dona significent, quae sola Venus dare potest cui propria sunt, omero iterum collato intelleges aio enim Iuno

adloquitur Venerem a 198):