장음표시 사용
311쪽
Etiam καί - η ἡ particula saepe permutari nota res est. Pormutatam sunt καί χDAE AEq. 487, ubi verum servavit codex :ῶς ἔτος εδη καικίας η συκοφαντίας πνει, in V autem legitur καικίας ' - καὶ συκοφαντίας πνεῖ. Etiam aptiua exemplum eat sap. 550, ubi metro invito in ot in haec leguntur:
Fuit igitur in archetypo εὐδαιμον vitium autem olim peperit signum quod utrivia particulae ratisimile. Simillimus orror est Eccl. 474:δσ' et ἀνόητα χη μῖρα βουλευσωμεθα R.
Benue ανοητ i. Non minus certa res est an 104, licet idem vitium ibi praebeant V stra et omnes: ἡ μην κοβαλά H ἐστίν. Quae quoniam non iuranti sunt sed obicientia, suo iuro Cobet restituit: καὶ μὴν κοβαλά f ἐστίν, at merae hae sunt nussael Cognatum si vitium Nub. 111s ubi Nubium chorus:
εἶτα τον καρπὸν τε κουσας αμπέλους φυλάξομεν.
Sic R -οὐ- ceteri, sunt autem Verba διανοητα. Verum vidit Corais, qui scripsit: τὸν καρπόν τε καὶ τα ἀμπέλους, eum fruore tum vite custodiemus. Quod in archetypo exaratum erat ΕΚ in TERSCAC abiit. Permutatae sunt καί Θ A particulae Lys. 1148, ubi Laco admirationem apertius quam honostius significans πρωκτος φατος ου καλός
312쪽
ait, ne bigis ει pudere, a crodimus eat unico R. Non credidit Bontisy, o reatituit id quod odorat poeta:
ἄφατον ἁ καλός, mirum quam pulcer.
Etiam Ran. 11s aic videtur corrigendus. Ubi Aeschylus Euripidem irridet, qui Oedipum 'licem aliquando fuisse perhi beat. Ille homo, qui infans per frigua hiemale est expositus, dein anum eamque suam ipsius matrem duxit uxorem, dein oculo albi effodit pas, felix orat scilicet Subiungit Dionysus
secum sive ad apoctatore verba faciens: εἰ καὶ ἐστρατήγησέν γε μετ Ἐρασινίδου lSed apte non decurrit oratio nisi pro καὶ acribatur ώς:ῶς ει ἐστρατήγησέν γε μετ 'κρασινίδου IAdeo sane beatus suu in ut si cum Masiniae ad Arginum suo damno vicisset. Permutatarum particularum 1 et ς ε multi exemplis haec allata sufficient, quae praebent scholia ad acem: Ad Pac. 1 . τάχο η δια ταχέως mico, in autem prae missum est lemma: ἁ ταχιστα η τάχος η δια ταχέων'' Uterque Vitiose, sed propius a vero distat V nam legendum est: ἡάσις ταχος η - τουτ εστι δια ταχέων. ' Et egregio sic confirmatur Κishlii coniectura, qui in textu pro re iaων ἁ τάχιστα κανθάρω articulum et ipsam poetae manum restituit scribendo
Non minua luculentum huiuscsmodi errorum exemplum praebet scholion V ad coryphaei verba ac. 17 .nungu iam antinuo audivi Pacem ad Phidiam pertinere:
Ad hases igitur verba in V eat annotatum 4ῶς πρὸς τὸν
Ubi scribendum sat: πρὸς τὸν Φειδίαν Ουν ἁ νωιλα ξόανοποιο θντα. ' Articulo Caut feminino generi nullus locus.
313쪽
1o D pormutatia pronominthun par 6μεῖς, Prnosonluonthua προς-προ aula. Exsmpla pronominum ἡμεῖς et μεις in V et in , ut in aliis codicibus, passim permutatorum afferro inutile duco. Vitio fro-quentius debetur si ιεις quam ἡμεῖς, nequo hoc tamen raro, . . in Rosap. 419 vel 1080. Neque praepositiones προς et πρό, περί et παρά, ὰπ ἐπ- - , alias permutata hic commemorari opus est. Nam non e codicibus ae e contextu ingulta locis emciendum esse, et si hoc aga effici possese qua praepositione sua ait poeta, omnes philologi qui eo nomino digni sunt probe norunt. An lut 838 - ut hoc utamur, stes codicum standum Videtur, mira conatantia non intra tonatrina sed incipata tonstrinarum tecti ardotione garrulos collocantium:
λόγος ἡν ... πολις ἐπὶ τοῖσι κουρείοισι τε καθημένων κτέ.
Non opinor. Sunt subsimile litterarum ductus IIITOIC stENTOMI, sed stlamat plane dissimile foront, tamen scribendum sors id quod Pomon restituit si apud ipsum Aristophanem legitur alibi ):
Iuvat conferre vitium non minus ludicrum e textu Xenophontis ' , ubi non praepositio corrupta sat sed nomen , ἐπὶ δὲ τοις τείχεσιν. . . ἐφέστασαν πυλαι' o nunc et hostes arce portis supra moenia collocatis Aliquanto aptiua est quod restituit Hariman ἐφέστα
Et Eccl. 397 potiora Ravonnatis ceterorumque codicum videtur auctoritas an sua linguae Traditum est: ἔδοξε τοῖς πρυτανεσι περὶ σωτηρίας γνώμας καθεῖναι της πόλεως.
314쪽
Deminere scilicst desost uionem, fune fortaaae de muro vel de rupe nycis Sic Telemachus patri δίφρον non καταθείς sed πιθείς in Odyaseae codice optimo G metro invito fertur 259. Sed ipsa illa lectione εἰς τὸ βάραθρον χρὴ ... non Mαθωσι sed abicero et deturbare; noatro loco verum vidit Schoemann, vidit obst, et quia, admonitu praeaartim, non videat:
do me unt mmanes γνώμα προθειναι. Et tamen prorsus dis
similo sunt litterae re et A. Ss indicandi nunc videntur loci unu et alter, ubi praepositio
malo lecta graviorum errorum causa Ttitit.
Av. 167 Hastafri sunt orba in R: ἐκεῖ παρ' ἡμῖν του πετομένους - εντις διενις ἔτος ὁ Πλέας ἐρεῖ ταδί κτλubi accusativus οὐ πετομένους intellegi nequit. Viam mendandi indicat V, qui articulum του omittit quo indicio a in II
litteris agnoscimus praepositionem Walve περ λ . Itaque Ochio assensi, qui in litteris ομένους genitivum proprii alicuius nominis latitare sat auspicatus, sic scribamus: ἐκεῖ παμ si ιι περὶ θε is γένους ν ρη Ioenia si de Moosne moes etc. - qui homo ventosissimus et alibi in a labula ridetur. Hic quoque, ut alibi, paradiorthosis offecit ut in codico vera vitii natura agnosci vix et ne vix quidem posset. Levior reor commissus est Eccl. 106o, ubi iuvenia causas
interserens ἔασον - ait εἰς φοδον πρώτιστα
ἐλθόντα θαρρησαι πρὸς ἐμαυτόν. Mancum amo et imperfectum hoc quoque erit enuntiatum, nisi legamus: ἐλθόνe ἀναθαρρησαι πρὸς ἐμαυτον. Abiit a sive να in α.
315쪽
Idem error irrepsit in lut. 7s2, ubi lutua deus sic uxorem Chremyli alloquitur, a fide codicibus V cetoria:
ἐμοψ γὰρ εἰσιοντος εἰς τὴν οικίαν πρωτιστα καὶ βλέψαντος, οὐδὲν ἐκφέρειν στρεπSδές ἐστιν. quae neque apto exprosa neque vera erunt verba, - non enim
primum nunc sua intraturus sat Chromyli domum, sed illuc rediturus, - nisi abiecta particula inutili καί rescribatur: πρωτιστ ἀναβλέψαντος α βλέψαντος Et tortium eiusdem errori exemplum ut hic asseratur, in scholiora ad Lya 384 pro ἡῖνα νεάσης' legendum est ista να- νεασης' quemadmodum recto in scholio V ad Pac. 861 sat exaratum 4or πάλιὰννεάζων' sola πάλιν ἀνανεάζων . Contrario illo ex una littera procrevit praepositio Lya. 1288. Tam benevoli recens a convivio ait is qui in cenam prodit tam benevoli eramus Omnes convivae, ut nina non laudaremus et probaremus; qui Telamonem si uia cecinisse ad modo carminis quod eat de Guasora, ridicule igitur confundens omnia, vel sie
ἐπηνέσαμεν ἄν καὶ προσεπιωρκησαμεν.
Absit omen P procul hinc, ubi pax et foedus laeta cena colΘ-brantur, facessit periuri Poeta dederat: καὶ πρὸς ἀνεκροτήσαμεν. Interciderunt littora Ἀν pro iterata particula ἄν habitae, et
11 Do 1Ma desneopa in torium P eapua Ioelloninua. Multi locis duas deincopa lectione in textum sunt receptae. Cuiusmodi error longo facillime agnoscitur Pac. 109s, quem Versum talem exhibento stra: φράζεο δὴ νυν μή πως σε δόλοι φρένας ἐξαπατροας Erat igitur in archotypo φράζεο δὴ aut φράζεο να ν Qua varietas
316쪽
304 TEXTU TRADITO.quipps in re incerta, nam utrumvia recto dicitur, - redit e g. Lys. 41, ubi in legitur πρότεινε δὴ τὴν χει re, in Γ τεινε
Sic noto omori loco ,1 86 codicos egregii OF habent χάλκε ψοι μέν, non minus praeatana P χάλκω γάρ, ceteri invitapriaca dictione χάλκεοι μὲν γάρ. Nec non aperta rea est Eq. 697, ubi votero dubitabant verbon περικοκκεσαι an κοκκ1σαι comicus asst usus Photiu8scribit περιεκόκκασα, codices V et plerique praeboni υσα in vero logitur περιεκόκκαυσα. Qui trimetri exitus metro repugnans περιεκόκκυσα usi κασαὶ at natus.
n. 127 pro διον in V aliisque legitur σιον prisco Brror6. Quid 2 abstra δῖον, i. s. διον. Idem obtinet Lys. 45, ubi κιμβερ ' ὀρθοστάδια vocatur uni carum feminearum pretiosum quoddam genua. Vox aliunde ignota quomodo esset acribenda parum conatabat olim, neque nunc constat; nam ιμμερί habet codex V quod merum videtur sphalma librarii pro littera is u legentia ιι scholia autem babent: κιμβερικὰ h κιμβερ α' In R vero scriptum est κημβεριν coniunctis lectionibus ambabus Archetypum igitur κιμβερις aut κιμβερι habebat. Eccl. 817 sic nata est codicis lectio numeris repugnans
Et eadem fuit origo nominia proprii Πεισθεταίρου AV. 644 etd.; qui Vir aut Πεισέταιρος dicondus fuit - idque incorum Videtur nomen - aut Πειθέταιρος, quod alii verum ducunt traditam Ver nominis formam non admittit lingua. In archetypo fuit πεισέταιρος aut πειδέταιρος. Eiusdsm farinas sat quod habet Ran. 25. Ubi ἐήματα. . . μορμυριοπά Aeschylo tribuit Odoxo, μορμορωπά alii, vitiose omnes, nam μορμοNωπά dederat comicus Sod steria vitiosior
317쪽
DR TEXTU TRADITO. 805estra, qui ambabus lectionibus coniunctis acripsit μορμουρωπά,
Nec non hinc repetenda ea lectio baurea, quam V ceteri praebent V. 1656. Herculis, quem laetaerua docuit nullum ei esse tua auccessionis in bona patria Iovia sunt verba: α δ' η ὁ πατὴρ ἐμοὶ διδ τα χρή -τα νόθωξ' ἄπο θν σκων. Verum fortasas lateret, a non a vatum extaret in scholita et apud Harpocrationem νοθεῖα Sed unde littora ξ Est signum diphthongi es malo intellectum. In archetypo erat: νοθω ψαπο
Patet in textum facile irrepere potuisse quae stuperscripta essent cuius rei recordari iuvabit cum incidemus in locos ubi non ingulae litteras as tota vocabula inter comici verba sunt scepta. Similibus vitiis inquinati sunt versus multi, in quibus finalis aliqui sonu cum sequentia vocabuli initio confluit. Nonnullia locis errandi causa fuit oratia, ut Vesp. 627, ubi V καγκεχοδασιν habet scis perscriptum, is quidem oculi craaia illa videtur ostendenda, in Vero καικἐγκεχοδασιν, i. e. ἔαὶ ἐγκεχόδασιν ItΘmΑv. 7s in R κατ' ἀποπαρδων pro ἀποπαρδων, quem Versum omittit. In archetypo fuit AraΠO. Multo frequentiore sunt loci ubi vitium peperit elisio Plens exarari huiuscemodi voce solebant olim, si aequoretur interpunctio vel apiritus asper vel stiam in certa causa j. . . Pac. 13 quod codice V alii contextu metroque invitis prae- boni μέae ἐάν pro μέλ αν, id unde natum ait vitium statim intellogimus i EAS AN in archetypo ἐκ πλήρους scriptum
Similia sunt ac ra53 in Ἀρησθαι θἀτέρω i. e. χρησθἀτψ',
318쪽
ubi verum praebeto: σοὶ λέγει oost , οὐκ ἐμοί Agnoscimus hiatum qui nullus erat TOT Ora inra paradior thos explΘtum. Item in V ἐστsὶ Jἀγάθ' lut 593 π isti Jἀγάθ' tui. 1121; quibus loci verum habet R.
In errorem contrarium incidit V Av. 778 κυμαατα- ἔσβεσε νηνεμος αἴθρη, B R Lys. 277 ἄχετ δαλα, ubi articulum et metrum poscit et contextus: χετο ἄπλα, veri autem Vestigium in ipso Riservat non θ' acriptum '. Correctorea igitur elisionis signo superscripto huiuscemodi syllaba notare solebant aut elisia superscribere integras librarii autem recentiores utramque scribendi rationsm coniunctim intextu exhibuerunt passim . Unum etiam addatur exemplum, Theam. 842-844, ubi in haec sunt exarata: καὶ δανείζειν χρηματα ' ην χρην ἡ δανείσειέ τινι,
Nemo non vidst bis scribendum issas χρη τ' ' In archetypo
0rat χρήματα aut χρηματ'.Itaqus non coniectura sed certissima est emondatio, qua Elmalo Vsap. 155 verum restituit: φυλατθ' ὁπως μὴ τὴν βάλανον ἐκτρωξεται, ubi in V si R est φυλαττε θ', item vel cum OV Vitio φελαττέ θ' in ceteris codicibus. Singularem numerum requiri, nisi anapaestus testaretur lumbi 'ὶ testaretur contextus olim fuit
φυλαττε. Intor aplographemata igitur ho mandum fortasse ooonaondum orat. I Praotoro εἰ δανεισειεν si φαιρε σθαι soribΘndum sano nomo non videt Prosi auto Bonus dodit fi propior orba soquontia, qua supra Omiaimu . y Cf. pag. 207, 2.
319쪽
Rocis ollux: ἔσαν ἐπτέτιν. Theam. 660. καὶ διασκοπελ σιωπη μόνον χε χρὴ παντα χη Ἀτλcuius ristrametri exitum scribendum ΘSS παντα χη ' μονον in χρὴ usquo ad uaterum editorsa latuit. Theam. 297. ζητεῖ ν κακὸν τε θεὰ σθαι. Ubi optimo c rectum sat τι κακόν ζητεῖτε ε ἁσθαι, nam nequo personas sing. locus eat neque tempori perfecto.
320쪽
μὴ πρω πάνυ mi κνέφους ηκη κεκονιμένος
βλέπων ἡσσότριμμα στέργων σκοροδαλει pμὴ δώσειν τὸ τριιώβολον. Idem Verborum ordo sat in ceteri codicibus numero restituit Porso scribendo: στέργων σκοροδάλμηρ, βλέπων ἐπότριμμα, μὴ
ὁντως γαρ ἔστι πλουσίοις ἄπασιν ἡμιν εἶναι.
Recte V γ ἡμῖν in ασιν Simili vitio m laborat Lys. 12έ:ἀφεκτέα τοίνυν ἡμῖν ἐστὶν ubi Benile restituit ἐστὶν ἡμῖν. Cf. etiam ibid. a. 705: os σκέλους λαβων ast τις ubi recte ἡμἁς λαβών. Neque desunt loci, ubi eiusmodi vitio sto laborat et Metcsteri omnes aut plerique. . .: Ach. 341. τους νυν μοι λίθους χαμαζε πρῶτον ἐξεράσπιε. Ach. 636. πρότερον δ' ἡ ast οἱ πρέσβεις ἀπό τῶν πόλεων ἐξαπατῖντες
πρΦτον μὲν ἰοστεφάνους ἐκάλουν κτέ. Bentis rostituit numeros τοι λίθους νυν μοι et απὸ τῶν πολεων in πρέσβεις.