장음표시 사용
231쪽
omnium beneficiorum vocassem Domitios , Pravi homi-Nes occasionem callimniandi , imprudentes errandi in
g. α62. His praemissis do Peculio clericorum deeidendum est r I. De bonis Patrimonia-lιbtis clerici libere disponere possunt iratur visos
si mortis causa, semperque Potuerunt. Nam vi status sui nec dominium eorum amittunt, neque incapaces fiunt, ut novum acquirant. l. δέ. C. de Episc. et Cler. Hinc ea separare a bonis per Ecclesiam acquisitis jussi sunt. Can Apost. 39. c. l. de Testament. Si autem clerici pauperes ordinati fuerant, aut alias dubium existeret , quo titulo post ordinationem quidpiam acquisierint , prolano an Sacro , totum ab Ecclesia acquisitum pro sumebatur. C. . et 3. de Testament. Utrum autem ii, quibus patrimonium abundabat , quosdam reditus aut beneficia ab Ecclesia percipere olim potuerint , disputat Thomassinus. Cortum mi , inquit Benedictus XIV. hae nostra temPestate etiam clericis diritiis a luentibus beneficia CO erri. Neque est, qui dubitet , quin iidem verum dominium habeant redituum , quOS ex Proprio percipiunt patrimonio ; in quorum Proin mala distributione , aut praυo tiSu Possunt titique contra adias virtutes , Perinde ac Laici , non mero contra Strictam justitiam peccare ἁ . S. ThomaS u. a. q. 185. art. 7. ad 3. docet, quod urgente Pauperum necessitate Peccaret clericus, si vellet de rebus Ecclesiae Vivere , dummodo haberet patrimonialia bona , de
232쪽
De Peetilio clericorum. ΣΙΤ g. α63. Decidendum est II. clericus vel omnium redituum benincialium it dominus , eam
ditus pari jure conceduntur , adeoque pari etiam jure censeri debent : nec dici potest: haec pars
determinate est necessaria : illa superflua.
g. 264. Decidendum est III. Nulli reditus benesciales appellari possunt bona quasi Patrimonialia, imo nuc suPerflua PrOPrie. Pr. AppeIIatio bonorum quasi patrimonialium ast contra rationem duris sacri, in quo duo tantum bonorum genQra , quae peneS Clericum esse pos-
Sunt , distingu ntur , Vere patrimonialia , et acquisita per Ecclesiam, sive ex titulo profano, ac sacro profecta e . Eadem appellatio ingerit
praejudicatam opinionem , qua ex vocabulo de jure eorum bonorrim ante judicatur, quam jus ipsum secundum Canones examinatum , cogni- tuniqile fuerit. Dein appellatio superstioriam duntaxat referri potest ad finem partialem bonorum beneficialium , nempe solam sustentationem Clerici. Spectato enim fine adaequato , qui pripetu, rea in augendo divino cui tu , alendisque pδu-- Peribus consistit , non apparet hoc praesertim MVο , qua ratione quidquam superfluum censeri possit ; quia nunquam deest occasio augendi divini cultus, Pauperumque alendorum.
e C. 1. de Testament. om. Discopi. 19. XII. q. 1. an. Quicunque. 2. ead. q. o. Can. fixum. 4. ead. q. 5. Etiam S. Τhonias Qilodi. VI. art. I 2. duo duntaxat honorum genera distinguit. In peculio filio infamilias recie quidem ab aliis bonis distinguuntur castrensia , quae is occasione militiae sagatae acquiritet et Quasi C stremia quae idem obtinet occasione militiae togatae senserensis , imo per omnes aries liberales, vel per of
cium publicum, aut liberalitate Principis vel Augustae;
233쪽
quemadmodum traditur ii, Dig. Tit. de Peculio. Sed hisce quasi Castrensibus ipsum jus tribuit privilegium bonorum castrensium , ipsaque lex Alvocatos cum militibus comparat. I. a.. C. de Advocat. divers. jud. Imo ipsum Ius appellationem peculii quasi Castrensis habet l. uti. C. de inois. Tesi. Nil tale a Jure sacro circa bo-tia beneficialia, quasi patrimonialia statuitur.
. g. α65. Decidendum est ΙV. Quando de obligatione benesciatorum disputatur erum H - inpias eatisa tu quod, ad eorum Propriam Sust-tationem non impeditur, caput contrONeratin no in eo ingendum est , utrumne Cler ici redituum benefletalium Domini appellandi sint, an disyensatores tantum aeel administratores. Prob. Idea dominii non excludit obligation m personalem, ex justitia praestandi quidpiam; uti patet manifeste in Donationibus , quae sub modo. g. 258. n. IV. et in not. Sic heres totam hereditatem facit suam, sive ut adversarii inserunt, totius dominium acquirit: etsi debitis , legatis, censibus onerata sit , quibus ex justitia latissacere debet. Emphyleuta habet dominium utile: et tamen obligatione persecta praestat canonem. Idem patet in reditibus Iaicis, quibus multa incumbunt onera pensionum ; tributorum. Imo insetiam reale, quod pignoribus et hSpothecis ve- Iut nebula paludi inhaerere dicitur, non aufert debitoribus eornm dominium. E contrario si clerici duntaxat dispensatores redituum beneficialium vocantur, jure tamen Congruam sustentationem sibi imprimis ex iisdem quaerunt; quamvis non negem, obligationem justitiae erogandi in pias causas id, quod a propria sustentatione reliquum est, tum apertius incurrere in ocu
f clericos non esse , nisi dἰspensatores redituum beneficialium, late probare nititur Thomassinus P. S.
234쪽
De Pecvlio clarisorum. α I9l. 3. c. 26. et seq. Receptus loquendi mos, non abhorrens a praesenti Canonum disciplina iis dominium quoddam redituum videtur tribuere. Si alterutrum dicendum esset, Clericos redituum beneficii aut dominos non e se, aut nulla justitiae, sed solius Praecepti e esiastici Iege i eri , ut tu pias impetidaut causas , quod a sua sustentatione reliquum reperiunt, malim, esse domianos negare, quam a j istitiae vinculo absolvere.
g. 266. Decidendum est V. Beninotati obi gantur: ex juStitia , bona beneficialia, quae incongruam Sustentiationem non imPenduntur ei Ogare in piaS causas ita ut totum id, quod in xsus Profanos ex iisdem profunderunt , piis causis resarcire iac reStituers debeant g . Prob. I. Ex intentione offerentium bona sua Ecclesiis, et oblationum formulis patet manifeste, eas donationes non esSe profanas, in Commodum praecise et luxum Clericorum factas , sed res donatas spectari debere tanquam votu Fidelium Rex Dei, patrimonium Christi , pretia Peccator iam , alimemta pauperum h . Neque Ecesesia eX sne suo , et sanctitate aliter ea bona acceptat, et aeceptata in Clericos conseri, nisi ut in pios tisus impendantur ι . Ex hac Fidelium et Ecclesiae mente, indeque resultante bonorum natura in fertur , ea bona non aliter a Clericis acquiri aeteneri , nisi hoc pacto, ut in primis ad propriam sustentationem , dein quod superest, ad alios pios usus impendant. Quidquid autem subpacto et modo acquiritur, continet obligationem persectam , sive e X justitia , eum modum implendi, et si contra actum fuerit, reSarciendi. Atque haec est argumentandi forma, qua obligationem justitiae deduxerunt Auctores gravissimi maximo numero, SS. Canonum periti k .
g Ηaeo obligatio resarciendi id , quod male eo suintum est, efficit disseretulam iutur banc Autiquorum,
235쪽
nostramque sententiam, et Receratiorum quorumdam opinio aeni, qui solo Ecclesiae praecepto , et caritalis vel roligionis motivo Clericos obligari asserunt , ut, quoa superfluum habent de reditibus beDeficii ; in pias cau-ηλη erogent. Ex Inero autem Praecepto, aut earitatis vesreligionis motivo, etsi peccatum sit, obligntionem P stilutionis oriri negant. Quamquam non videam equi-uem, cur Praecepto, si impleri adhuc Possii , aut caritati vel religioni , si satisfactum necdum est , Satisfi xi autem possit , non etiam debrat. In nostra sententia
illiud liquet , eum , qui compensare piis causio debeat , quod male subtraxit, efficere parsimonia debere par ter , ut obligationi restitutionis satisfacere Possit. h Notae sunt sermulae Capitularium : Nero Deo ,
tque dedico omnes res, quin hae in Chartula tenentur in re in pro remissione peccatorum meorum , - PGrentum , ac fliorum , ad seruiendum ex his Deo in Garesciis , Missarum solemniis , Orationibus , lumiaria Lis , Par erum ac Clericorum alimoniis, ac ceteris S inis cultibus , atque aliis Ecclesiae utilitatibus. Similes formulae magno num ro exhibentur a Marculso l. a. PraesErlim c. a. 2. I. b. 6. Mansi Edit. concit. T. XVII. in append. Adde Concit. Aquisgran. I. C. I 6. et Can,
Pontisces. S. XII. q. 3. ibi: Quia hoc ille, qui donat,
dotis o erre probatur. i Instar axiomatis sumendum ast in Iure sacro id , quod ex Concilio Mediolan. an. a 565. r sert Thoma Sin. P. 3. I. S. c. o2. n. 14. Ubi Primum Ecclesiae bona
Se Cia eLunt, eam naturam et conditionem Consecuta Sunt, ut in alium , quam sacrum et pium ubum eorum
fructus con Derti nefas sit. μὴ 1. S. Antoninus in Summa P. S. Til. I S. C. I. g. 19. laudans Raymundum nostrum , et S. Thomam quem tamen Advorsarii in suas partes attrahere C nantur doin Petrum Paludaniim , cujus verba recitat: Praelati sunt Domini sub certa lege , scilicet , si bene utantur', alias restituere tenentur , sicut in his , quinctantur ob certa m causam , et in legatis relictis sub Cer-
ω morior, quibus defcientibus licet dominium transIo- tum fuera , repeiuntur.
236쪽
. De Peculio clericorum. α 2I2. Navarrus in Propugias. Apologiae de Reditibus Ecel.
xIt. Secundum Ecclesiae Cluistianae traditionem , C nones , et donant ιum intentionem bonis Ecclesiae est adjectus modus et Onus , ut dentur superflua pauPeriabus: accipiens autem aliquid sub onere , hoc Oel illo faciendi , tege justitiae tenetur au illud. S. Tannerias solertissimus atque eruditissimus The logus T. S. Disp. IV. de Iust. Q. 6. n. 228. eaudem asserens obligationem justitiae, eadem .utitur forma argumentandi : sivi aliquid accipit sub onere , dandi ilia
Dei aliquam ejus Partem alteri, si in alio ς usus in endat , tenetur aia restitutionem; ut patet ex I. 1. 2. S. C. de donal. quae sub modo. 4. Henricus Piriling. accuratissimus canonum inier-pros n. XL li. t. ita scribit: Si bona ecclesiastica ex institutione et natura sua hoc ψso , quod ad Dei cullum et honorem oblata, et donata sunt a fidelibus ,
non debent aliter adρlicari et imρendi a siletibus, nisi in Pios usus et sequitur, quod ideles fundatores non
Doluerint, nec potuerint illa aliter Aoum e Ecclesiae , nisi congruenter ipsae naturae et Primae institutioni talium bonorum , adeoque Cum tacito Passio et Onere , quodam modo imbibito in tym Prima institutione eorum , ut non nisi in Pios usus C endantur . et Per consequens , qui aliter illa ex 'eniant, non dam contra virtutem religionis, quam contra itastitiam peccant. 5. Demiam Anaeletus Reiffensiuel abiecta , quam in Theologia morali , nondum expensa auctoritate Canonum arripuerat, opinione parem adhibet argumenti sormam n. 5n. h. t. Post aquam Praec. n. 56. ingentem Auetorum Phalangem eadem sentientium exhibuisset.
g. 267. Probatur Decisio IL Ante erectos titulos beneficiorum censebatur ad Ecclesiam atque ad pias causas pertinere totum id, quod Clerici ex portione accepta ad necessariam sustentationem non impenderant: quod ex illa portione emerant: quod post mortem ex tria reliquerant. Ergo multo magis post erectos titulos beneficiorum obligantur iidem ex justitia, inpias causas impe dere , quod a sua suStentatione
237쪽
reliquum habent. Consequentia manifesta est , et extra controversiam. Olim enim Clerici portionem pro sua sustentatione acceperant, jam segregatam a partibus in Episcopum, labricam et pauperes collatis , adeoque Vera , propriaque facta erat divisio bonorum, per quam dominium acquiri contendunt adversarii. Antecedens aeque manifestum est ex omnibus capitulis huius tituli. Nam ea , quae Clericus ex portione per Ecclesiam accepta emerat, aut emisse praeSumebatur, ad ius Ecclesiae dicuntur pertinere ; et Ecclesiae debere vindicari , tanquam comparataeX re Ecclesiae, ita , ut res Succederet in Iocum Pretii. c. i. et seq. h. t. can. Placuit. I. XII. g. 3 Cons. g. 2o5. l .
0 Potant adversarii, reditus bene figiales Praecise su erasisse in eam bonorum Portionem , quam oum Ct rici ex communi bonorum massa accePerant Pro su- Stentation sua, jam segregatam ab aliis partibus. Id vero . etsi nulla ratione Probare possint, tamen validi simum praebet nostrae decisioni argumentum. Neque enim
hodieini belleficiati plus juris habent disponendi de reditibus suis , quam olim Clerici in portione sua habu rant. Quid vero juris habuerint Clerici in iis bonis ,
quae ad propriam susιeulationem non impenderant , aperie colligitur ex iis, quae per eosdem Canones decre-la sunt contra Clericorum luxum , quo dicebantur ra- Pinum facere ; quod etsi per exaggerationem. dictum sit ; cum vera rapina in sensu inris non conligerit , amen peccatum injustitiae exprimi l. 2. Ex iis , quae dociniis a Clerico : de rebus ab eo relictis : 3. et de ubus uspoliorum post mortem gravissime , locis ine plurimis constituta fuerunt.
g. 268. Ob. I. Sub Romanis Pontificibus Simplicio et Gelasio lacta est divisio bonorum in
partes quatuor. can. de 1 Editibus 27. et cari. seq. XII. q. u. Per divisionem autem acquiritur
dominium , adeoque et libera dispositio de Jure.
238쪽
De Pectilio clericorum. 2235. et fin. Inst. de ome. Jud. I. I. 2. C. communia utriusque Judicii. Ergo. Resp. I. Si hoc concederetur totum, aliud non efficeretur, nisi Clericos habere dominium suorum redituum. At
dominio non excluditur obligatio ex justitia, praestandi quidpiam. g. 265. In ipsa etiam portione singilatim accepta quale jus habuerit Clericus , dictum est g. praec. Resp. R. de Sub ΡΡ. Simplicio et Gelasio facta est divisio bonorii uxin partes quatuor, h. e. ab iis Pontificibus indieati sunt fines , in quos bona maSSte communis impendi debeant ab administrat Oribus eorum, et quidem secundum Veterem disciplinam, non nova facta ordinatione c. sacta est divisio sic, ut reipsa communis bonorum ac redituum massa in partes quator stabiliter fuerit distributa, ac segregata; qualem divisionem Auctores quidam videntur fingere; n. Longo Post Simplicium ae Gelasium tempore oblationes et reditus Ecclesiarum aut conserebantur in communem massam in quatuor portiones Stato tempore distribuendam , aut ex quibusdam bonis Clerici cujusvis Ecclesiae alebantur, quin erecta essent benesficia titulata cum annexo jure percipiendi certos reditus. Cons. dicta hoc libr. g. 44. 45. et seq.
g. 269. II. Ob. Reditus beneficiorum ad sustentationem Clerici beneficiati sunt destinati; ergo nullii alteri causze, quantumvis piae, ex justitia quidpiam ex iis debitum est. Res p. I. d. a. Reditus pro Clericis beneficiatis sunt destinati, nempe, ut concedantur administrationi , et si ita vis, etiam dominio Clericorum , qui ex illis jure sustentationi su D primo consulta ut ῆ C. a. ita sunt pro singulis Clericis destinati, ut ex mente fidelium et Ecclesiae non alii sint assignati fines , in quos reditus, qui ad sustentatio-
239쪽
nem eorum impensi non sunt, ab iis impendi debent , n. Atque hoc est; in quo gravissime errant adversarii, erectis beneficiis reditus ad so-LAM Clericorum sustentationem dari. Cur igitur tam uberes reditiis saepe dantur 3 nempe ut pro omni Casu congruGe sustentationi Provisum sit, ac siquid dein abundet , in alios pios risus Con-
Vertatur; Certe non ob eam causam, ut Clericus
de altari luxurietur; quo fine Ecclesia pingues fundationes acceptare non posset. Resp. 2. Quod autem finis et onus redituum non sola sit Clerici sustentatio, patet ex obligatione, quam habet, dandi Episcopo, quod illi secundum consuetudines dioecesium debitum est, ceu Cathedraticum, subsidium Caritativum , procurationes rpatet ex obligatione, qua Concurrere tenetur ad labricam, si dos Ecclesiae non sufficiat. c. 4. de Ecclesiis sedi f. vel repar. Patet ex quotidiano amna xii paupertim ad aedes Clerici, a quo subsimilium egestatis , vel repentinae calamitatis primo DXSpectant. In hos fines, sustentationem Epi- copi, Cleri, in fabricam et pauperes oIim Communis massa bonorum Ecclesiarum distribui debuit : aucto fidelium, Ecclesiarum , Claricorum , et bonorum maxime immobilium, et incorporalium numero non ipsi fines, non menS et spiritus Ecclesiae , sed sola ratio administrationis fuit immutata , ita rit beneficiatis relinqueretur 3dministratio, quae antea penes ceconomos Sub regimine et vigilantia Episcoporum fuerat. Hinc
in Concilio Metensi anni 888. decernitur, Pres hyteri , qui Ecclesiae deservit, nempe parochi,
non laici Patroni esse, decimas percipere tam ad propriam sustentationem , quam ad Iuminaria, ad aedificia servanda , ad ornamenta, et Cetera omnia, quae ad saerum ministerium neces in
Saria sunt, comparanda. Et c. 26. de Decimis , eete appellantur tributa egentium animarum; cum
240쪽
De Pectilio claricorum. 225 eo tempore sinpulis jam beneficiatis praestarentur, uli ex sententia cit. Capituli patet, nori In
communem Congererentur massam. Multa ex Conciliis testimonia huc pertinentia afferri possent. At satis est , provocare aci verba SS. Concili Trid. Sess. XXV. c. i. de ref. quod bona Clenicorum, cum in eorum manibus jam Sunt, vocat Res Boi , et ob hanc causam consanguineos ex iis ditari vetat, cum et Apostolorum canones prohibeant na res ccclesiasticas qu D Dei sunt.con-sianguineis donunt, scd si Parve cs sint iis ut piauperibus distribuant. Ex his duo inferes r Primo. Si antiqua bonorum indoles , et jus bonorum fuisset mutatum , uti mutata est ratio administrationis , frustra et inutiliter Concilia et Ρatres posterioreS ad antiquos Cariones provocarent ; quod faciunt S:epissime. Secundo h .ce una, quam dedi hoc loco , explicandi ratio disciplinam antiquam cum pr.e Sente, et Canon ess ad utramque pertinentes apte inter se concilia. g. 27ο. III. Objic. Omnes reditus lae nesciatis dantur per modum mercedis secundum dicti in Christi Luc. N. 7. DiguuS est οPerarius mercedo sua. Est autem de natura et ratione mercedis , ut ubsolute et sine onere tranSeat in dominium operarii. Res p. d. Est de natura et ratione mercedis , ut absolute et sine onere transeat in dominium operarii , Si ab hoc praestantur Operae , quaD pretio temporali cestimari , et compensari POSSunt , c. Si praeStantur operae , qme sine crimine Simoni: pretio temporali aestimari et Compensari non possunt, n. Christias ministeis suis dixit: Gratis iacem istis , gratis date. Id ad redituos , mn Sicos , alios lite locatores temporalium operarum , qui
bus cuin sacerdotes et clericos CompArare non ve
rentur adversarii, haud pertinet. Verba illa : Di Zallitiger L. III. Decretal. P