장음표시 사용
241쪽
enus est operarius mercede sua , quid denotent , Dat et ex tota sententia ejus loci: In eadem domomianete , manducantcs et bibentes , qu- apud ιllosatini: dignus est enim operarius mercede Sua; SIVetat S. Matthaeus X. io. idem exprimit: Dιgnus est enim operarius cibo suo. Adeo totum id ad sustentationem beneficiati non ad compensationem spiritualium operarum refertur.
2 i. IV. Objic. Canones , qui bona Ecclesiam in vocant Res Dei patrimonium Christi , alimenta pauperum etc. intelligendi suut de bonis Proprie ecclesiasticis , non de iis , quae titulo be- meficii obveniunt Clericis. Ergo. Resp. I. Si hoc Concederetur , quaero , satisne lactum est fin1 et maturae illorum bonorum per hoc , quod fructus in horreis et cellis , pecu niae in cistis Clericorum Condantur 3 Resp. u. SS. Concilium Tridentinum Ioquitur de bonis , quae tituIo beneficii tenentur a Clericis eaque vocat Res Dei , atque ad Veteres
Canones provocat. Adeo sola ratio administrationis , non mens Ecclesiae , non indoles bonorum Per titulorum erectionem immutata fuit. Capitulum I. hoc titulo, quod Concilio Arelatens 1 1oscribitur , videtur re ipsa desumtum ex capituΙis Hincmari Rhemensis , secundum disciplinam eorum temporum editis an . 852. estque ovd1 ne cap. I 8. At vero ex iis capitulis manifeste coIligitur , administrationem penes singulos Clericos fuisse, eosque non suae tantum sustentationi, sed
etiam Episcopo, fabricae , et pauperibus debuisse Providere m .
g. 27 a. V. Objic. ex Bulla Julii P. III. Edita
an . Ioso. ubi ait : Fructus beneficiorum , Postquam ad manus beneficiatorum perVenerunt , et
cum aliis ipsorum fructibus vel rebus Vel pecuniis
242쪽
De Peetilio claricorum. 227 conrinixti sunt , non ulterius in ecclesiasticis , sed potius imorum beneficiatorum pyopriis , et ab cis aequisitis bonis Diuicari , et Propici ca quodammodo pro seseuIaribus et profanis haberi , et do eis testandi et alias disponendi facult os eisdem bene- sitiatis per Sedem Apostolicam concedi consuevit. Resp. Ex hac Bulla insertur Primo distinctio inter
fructus inexactos et bona proprie eccleSiastica , et fructus exactos , Seu bona Clericalia , quae non
simpliciter , sed quodammodo secularia habentur , ex duplici hypothesi, quod cum patrimonialibus bonis fuerint commixta, et quod ex speciali indulto Pontificio pro urbe Roma dato ad heredes etiam Iaicos pervenire poterant. At inquies e Sibona Clericorum ex iustitia in pias causas eroganda sunt ; quomodo Pontifex privilegium dare potest , ut ea sine discrimine perveniant ad Laicos 3 Resp. Si ea obligatio iustitiae respiceret jus
certae ac determinat:e personae , Vel certae causaepi e , id Iege ordinaria fieri non posset; quia Supremus etiam Princeps lege ordinaria non derogat juri privatorum. Verum quia illa obligatio justitiae resertur ad causas pias quascunque in determinate; Pontifex in casu particulari et quidem tali, quae vergit in bonum ipsius Ecclesiae ; id facere potest vi supremae administrationis bonorum Ecclesiae ;quemadmodum ex bonis Ecclesiae et Clericorum succurritur necessitatibus publicis , et aliquando conceduntur privilegia ex iis bonis testandi ad causas prosa uas e. g. in f vorem familiae de Ecclesia bene merit: e u .
n De ejusmodi concessionibus Pontificum, et de causa in bonum Ecclesiae atque in primis urbis Romae, specialiin de Bulla Iulii II1. vide Navarrum in Commerii xio de Spoliis 6. et seq. ubi , ii. eadem Julii III. Bulla ad sorum tantum externum quoad certos articulos adstringitur. Ex eadem autem palet manifeste , herodi
243쪽
hus Clericorum varia incumbere onera justitiis , nempe satisfaciondi debitoribus cleiuncti , legatariis , Cainerae Apostolicae piu stalido ornamentu CapellaC , et Prolium ni iiiiiii Cardinalitii. illud mirum , advorsarios in hae Bulla Julii 1ll. quae de loco et causa agit particulari , linerere; neque ad tot Caraones generales, aliasve Potiti fi Cum constitutiora os , iii qaibus cle Clericorum bonis agitur generatim , animum uti nil I C. Conferunt de liac re potius uullam innocentii xl l . editam an I 692. dies 22. o uia. et Constitutionem Benedicti XIV. datam an . diu 29. AuguSti.
273. Difficile est, omnia adversariorum
effugia in hac controversia commemorare , et respondere ad singula argumenta , quae extra Cau-Sam et ex locis minime genuinis petunt. Sic ajunt: I. Fideles sperant, et optant duntaxat , non obligant cle Picias , ut bonis oblatis recte utantur. Qitierim i , cur taceat Ecclesia ad abusus bono-Tum cle, acallum Piasi non omnes Canones clamarent , et acta Conciliorum generalium et particularium , et Decreta Pontis cum , et Statuta Synodalia , et tota retro antiquitaS , et ex 'mpla clericorum innumerabilium , qua Si non ipsi clamarent Pauperes O). 3. Fingunt, clerico S OL in ob votum paupertatis disponere de bonis non potirisse. 4. Palm s per exaggerationem e Sse loquut OS ; quGE-que simi alia istius generis explogenda potius :quam consulancia. o Tamorus T. III. disp. 4. de Iustitia. q. V s. n. 2ox. ita impiii : Utiligatio restituendi opposita contrariae Sententiae ira praxi sacpe enervallir ; de qua re Viderint
adversurii , quid responsuri sini Deo dudici , ad quom
tam frequenter provocant Futi datores piarum CauSRrum. Bona Ecclesino Som l prodige expensa non restituuntiar,nCC ut, iis . liui expendorunt , non ab iis , 'lili a P Lunt. Vii id miri ira 3 cum et restituendi facultas sa repedi'sit , et per apyrtum injiistitium ac rapinam Possessa Yix utiquam ad dominum redeant. Dissit Gorale
244쪽
De Poetilio clericorum. 229 g. et 74. Actum est de bonis beneficialibus, seatis , quaa ex uni Versali adrninistratione totius beneficii , sundationis , Parochiae , canonic Atus vel dignitatis proveniunt. In his solam administrandi rationum mutatam fuisse judico , nequaquam autem quadruplicem finem , ad quem bona Ecclesiae. jam olim destinata suerant : haec bona non ad solos Clerici usus dari existimo , sed ex mente sun
datorum et EccleSi e Cum oneribus annetais , qu Mcultum divinum, pauperes , fabricam Ecclesiae ric. respiciunt. Hinc plerique Auctores , qui Veterum et nostrae inhaerent sententiae , aliter decidere solent de stipendiis missarum , funeralibuS , praesent iis , distributionibus quotidianis , quae tanquam pro dimenso diurno Clericis dantur, et ex hodierna communi perSuasiorve ad Solos eorum usus Pertinere censentat r. Hinc siquis beneficiatus ob omissam fidei proseSSionem fructus non facere
suos dicitur , istuc de fructibus grossis tantiam , non de distributionibus quotidianis intelligi vulgo solet. Piarsimonialia quae dicuntur, ea ab aliis bonis beneficialibus non distinguenda puto. Nam ut inquit Cl. Zech. de Peculio Cler. g. 96. certum est , quod hi sint reditus ecclesiastici ex natura sua destinati ad usus pios ; certum est pariter , quod ad illos impensi non suerint: qua ration
igitur contingere potuit, ut reditus ecclesiastici transierint in pro sanos ex eo solo capite, quod Clericus iis ad suam Sustentationem usus non sit, cum praesertim omneS CR non es , ipsumque Concilium Tridentinum Sess. XXV. c. I. de res. Clericis , ipsisque Episcopis frugalitatem ac modestiam Commendent , et tamen reditus a propria sustentatione abundantes in pios usus erogare
245쪽
DE TESTAMENTIS ET L LTI MIS VOM N I ATIBUS.
L Notio Meeessionis et ultimin voluntatis. g. II. Testamentum solemne. β. 279. III. Canoni- ea testιmdi forma. g. 289. IV. Testamenta privilegiata. 29 I. V. Testabilitas activa. g. u93. H. Passiva. I. Sol. VIL Institutio heredis et acqtiisitio heredita tis. g. So3. VIII. Meetitio Testamenti. g. Sor. Ix. Infrmatio testamentoriam. 3Io. x codicillus. g. 315. AI. Substitutio directa et indirecta. g. 3i6. MI. Ggα-rum et Gnatio mortis eausa. g. 322. XIII. Re media Iuris pro caMis testamentariis. g. 324. MV. Ultimce Noluntates an natura vim haleant Τ TestamBnta imperfecta an nulla sint pro utroque foro. 326
g. 275. Ad actus inter τι Nos pertinent Con tractus , et dispensatio peculii Clericorum. Sequuntur iactus mortis causa, per quos iri bona et jura desunctorum succeditur. Succeuio tamen refertur ad acitis generis utriusque. Quando enim res vel dominium , aut dignitas vel officium ab uno ad alium devolvitur , hic priori succederct dicitur ψ estque Successio realis , quae fit in res et bona: personalis. quae in dignitatem vel officium. A titulo universan aut singulari appelΙatur successio unisursalis , Seta juris et aut singularia sitae rei. lUniversalis est hereditaria ex testamento, vel ab intestato , et nostris moribuS ex pacto per actum inter vivos constituto a . Idea autem successionis id non involvit, ut eodem , quo AntecesSOΠ rem vel jus obtinuit, modo etiam Successor habeat.
Fieri potest, ut ille rem nactus sit modo acqui
246쪽
De Testament. et tili. Volane. u3Irendi primitivo et originario ; at successio Semper pertinet ad modum acquirendi derivativum b .
M Pro universali non nulli habent successionem iii beneficio. Sed enim alia est successio universalis ex titulo universali , alia in universitate bonorum ex titeso singulari ; qualis ceti seri solet successio Principatuum et territoriorum , vel indonatario omnium bonorum , aut emtore hereditatis. in Iure civili pro universali successione habetur arrogatio , alii modi stablati sunt, uti e plicatur in Inst. l. S. tit. II. 22. IS.
ν Si ergo Episcopi suecessionem personalem habent in parte juris, quod immediate a Christo acceperant
Apostoli , non sequitur continuo , ut ipsi jus suum immediate habeant a Christo, quemadmodum Aposto-Ii habuerunt.
g. 276. Ultima Noluntas est dispositio de eo , quod quis post mortem suam fieri velit , maxime de bonis suis e . Essentialia ultimae voluntatis sunt : I. ut sit voluntas propria ; quia regulariter in alienum arbitrium conjici non potest dispositio mortis causa : voluntas perfecta , non inchoata , nec consistens in solo proposito , aut promisso disponendi: libera a vi et metu : et clara ' quia non apparere , et non esse ; in jure aequiparantur. II. Ut sit ultima, sic ut alia voluntas ante mortem sequuta non sit, etsi potuerit sequi , adeoque nisit voluntas mutabilis. Ambulatoria est enim voluntas defuncti usque ad Nitin supremum eaitiam.
I. 4. D. de adimendis leg. III. Quia ante mortem dici nequit, quod facta dispositio sit intima voluntas ; idcirco tota dispositionis vis manet in arbitrio disponentis ; nec heres , Vel Iegatarius ,
vel donatarius mortis caiisa quidquam juris acquirunt vivo testatore ; qui sine injuria mutare potest dispositionem. Nam jus et libertas disponen di non alienatur vel cessat, nisi ex translatione
juris sacta in alium , quae si facta non est, εο
247쪽
u.S 2 Libor III. Tit. xx, L. ipsum reddere inhabilem ad disponendum aliter , nemo potest d .
c) Dispositio Vox ost generalis , pertin Ias Πla tmead actus ab unius arbitrio ponden los; refertur intinCn 'tiam ad contractus, non tantiun ad Ioges est ultimas Voluntatos. Fit mortis Pansa Don tantuni de bonis ot juribus relictis , scd otiam ob causas alias . ccii sim ris , sepulturae; aut designando tutorem Pro liberis , CXPCU- orem testamen ii , arbitrum lilium inde sors Provn-Dientium.
d) Dubium aliquando incidii in donatioue mori sCau,u , u CPlula a donatavio , anne sit dispositio inter ivos , facta quidem a m Orictile , sed Hon mortis Causa. De qua re inlia disseram. De casu , iluo quis jurata et acceptata promissione libortalom suam constringit non mutandi ultimam voliar, utem , conser Cl. Zecti.
g. 455. do Testamentis , et ibi citatos. 277. Iillimae voluntatis species statuuntur
Se X , Testamentum , Codicillus , Substitutio uirectu , Substitiatio indirecta, seu Fideicommis-dum , Legatum , Donatio mortis causa. Uti autem sit in actibus inter vivos , ut spectentur Io i maliter , in se, quatenus sunt actiones Contrahentium , Vel quoquo modo disponentium , 2. Objective , quoad rem , et objectum , de quo sit dispositio, o. Cffective quoad effectum juris et titulum; sic idem contingit in actibus mortis cauSA. Tostamentum est ultima voluntas, qua directe institvitur heres, Iegitime declarata .l. I.D. qui teSta menta fac. pos s. Puaevis alia dispositio sine directati redis institutione , codicillus est. Directa heredis institntio testamento est essentialis : aliae dispositiones eidem adjectae , ceu de legatis , funere , CNecutore etc. sunt accidentalia , ac fieri etiam possunt in Codicillo. Di tecto autem hereditas Codicillis neque dari , neque adimi Pse est ,Πς confundatur jus Codicillorum et iustamento um
248쪽
De Testament. et tile. Valunt. 233 g. 2. Inst. de Codicillis. Utrumque , et testamentum et Codicillus ; fit scripto , aut ViVa Voce , n0mpe legitime , id est, forma legibus pCescripta. Est igitur testamentum scriptum , seu clausum. ' est aliud nuncupatiυum. Codicillus itom
scriptus : et nuncupativus : utroque Casu acces
sorius , Si fit cum testamento , vel principalis , si
Sine testamento , in casu intestati. g. 278. Reliqu D species ultime voluntatis a lalterutram ex pr. edictis velaruntur. Subsitvlio fit, si unus vocatur in locum alterius qui ca-Pere non vult; aut non potest , quod ei relictum est. Directa vocatur, qua substitutus immediate a testatore accipit hereditatem vel legatum. In directa, qua id non immediate a testatore obtinet, sed ab herede, e0ve , qui legato honoratus est; quorum fidei Committitur, ut substituto praestent, Vel relinquant saltem post suam ipsorum mortem quod testator ab eis pr.estari
aut relinqui vult. Idcirco haec in directa substitutio nuncupatur sideicommissaria ' quia primo a sola fide pendebat ejus, qui a testatore sdeicommissio gravatus fuerat; sed postmodum id vilegum suit subjectum. Suhstitutio directa herudis sit solo testamento: in directa totius heredi-tRtis, vel certae partis aut legati, uti et donatio
mortis causa tum testamento, tum codicillo fieri potest. Η:o notiones hic pr: emittenda: erant , Ni species ultimarum voluntatum altera ab altera distinguerentur. Nunc de Testamentis primo
g. 279. Testamentum aut solemne est, aut non Solemne , seu privilegiatum. Id pertinet ad formam externam, ceu numerum, qualitatem , subscriptionem , et signationem testium. Si ver-
249쪽
hortim propriΘtas servaretur , omnis solemnitas ad formam externam referenda esset. Sunt tamen , qui aliam vocat solemnitatem internam teStamenti , eamque sitam aiunt in testabilitate ReiiVa , et passiva , in directa heredis institutione , et Iegitima declaratione voluntatis g. 276.
n. I. in Substiantialis ea nuncupatur solemnitas tam interna, quam externa, sine qua actuS cenSetur nullus et irritus , tanquam destitutus sua fodima. Actus enim sine forma 'Sse non potest. Imperfectum testamentiim dicitur tum ratione Solemnitatis externae, e. g. siquid deficit intestibuS , tum internae , e. g. Voluntatis , uti Siquis disponere mortis causa voluit, sed morte praeventus non pesrfecit. Testamenta privilegiata , quando habent formam sibi propriam , non recte Vocantur imperfecta. De solemnitate testamentorum agitur in inst. l. u. tit. Io. in dig. l. 28. tit. I. in Cod. l. 6. tit. 23. et in Constit. Maximiliani I. Imp. de Nolariis , edita an. 151 R.
g. 28 o. Externa solemnitas resertur ad actias testatoris, ad testes, ad modum actus ex nisiS-que compositi. Scriptura non simpliciter ad testameninm sol pinne, sed ad testamentum Solemne Scriptum seu clausum necessaria est. Fieri potest in quacunque instrumenti materia apta. g. au. Inst. de Testament. ordinandis. l. i5. C. de
Testament. in quolibet loquendi genere , si modo liqueat hius voluntas ; requiritur ergo lingua
satis nota testatori atque ut aes sint notae insolitaret abbreviationes , quae eam reddunt dubiam. Notae numerorum Arabicae non rejiciuntur eae quidem , sed consnitum est, integris Verbis numeros eXprimere. cit. I. I S. C. Fieri possunt eiusdem testamenti plura exemplaria , modo originalia sint, ne formam transumptorum prae se serant. g. IS. Inst. de test. Ord. - Nec prohibentur
250쪽
De Testament. et ult. Iunt. u 35 plures tu uno testamento ultimam voluntatem suam declarare. Da tum, ubi et quo die vel anno exaratum sit testamentum, nulla exprimendi necessitas est: si tamen aliud postea , et plura testamenta condenda sint, id percommodum est. g. 28 i. Scriptura fieri potest τel ipsius te-atatoris, vel cajuslibet alterius m a nu. l. 2I. C. detest. Nec opus est, ut testeS norint, quid scriptum sit. dum tamen testibus Proesentibus testator suum esse igit amentum diaerit. cit. I. 2I. Testamentum ipsius testatori S manu exaratum, VO-catur holographum; ac tum OpUS non eSt, ut ipse subscribat, si et hoc specialitec in scriptura reposuerit, quod haec Sua manu consecit. l. 28. C. de test. At si ipse testator non scripserit , subscribere debet manu sua, et quidem in pri e- sentia omnium testium, non solis literis initialibus , sed literarum consequentia. Sigillum testatoris praeter subscriptionem nulla lex requiritetsi adhiberi passim soleat. Aliter de testibus est praescriptum. Si nomeri suum exarare non valeat testator, octavus adhibendns est testis vel notarius , qui non testatoris, sed suum nomen subscribit, addito tamen, Pro quo, et quare Subscribat. Constit. de Notariis. g. 7. Haec ad testatorem pertinent. Sequitur ut de testibus agatur. u8a. I. De numero testium. Testes requiruntur omnino septem. g. 3. Inst. de Test. ord. r. a I. C. de test. ita ut sit unus defuerit, nullum sit testamentum Io iv. C. eod. De hoe numero detrahere testator nil potest, sed solus Princeps, lux particularis , legitima consuetudo loci. Auge- Te numerum non nocet, imo consilii est.
g. α83. II. De hahilitate testium generatim. SI habilitas vel in uno deficit, testamentulo