Mich. Archangeli Lupuli ...Theologiae dogmaticae lectiones

251쪽

II D IssERT L Tlo VI sicile posset aequiparari. Nimirum non alio ariete expugnandam illius haeresis arcem S pientissimus Pater existimavit, quam Patrum conscDtieivium ineluctabili auctoritate. Qua in re Versatur Sanctus Antistes integro libro primo contra Iulianum ; sic ut frustra eSSem,

si verba illius linc adsuere vellem. Videas ibi longe acie productos Irenaeum Lugdunensem Episcopum , beatissimum martyrem et Epia scopum Cyprianum , Reticium , OlImpium . Hilarium , Ambrosium, quibus strenuissimis

ducibus haeresis illa , iam antequam DRSCeretur , erat prae cata. Nec id praeteream , . quando huc me oratio coniecit, quod Iuliano ad Orientis antistites provocanti Augustinus opponit cuP. IV. Abn est cur Provoces

ad orientis Antistites , quia et i si utique Christiani sunt, et utriusque Partis terrarumsdes una est ; quia et sues ista Christiana est. Mox ubi illi ex Orientali Ecclesia S. Gregorium , Basilium , et quatuordecim alios αpiscopos obiec isset : Ecce adfiant , inquit , duces Orientutis. Tu interim itides in convecis , non solam Occidensis, verum etiam Orientis episcopos. Tamtumne aPud te possunt Pelagitis, et Celestius , ut a Solis omtu usque ad occasum tot ac tantos Catho-ιicae sdei doctores , et defenSοωS , aritiquos, et nostrae ac sati conlisuos, dormienteS. et

252쪽

Manichaeos audeas admitore ' Dixerat illi Sanctus Pater alibi is Ego te ante istos iudia

n inimicos tuos in hac nostra disceptationem constitui cognitores , nec quorum mnten-κ tiae de hoc, quod inter nos disputatur. in- Certae sunt , inani cogitatione confixi , sed M sanctos et in Sancta Ecclesia illustres au- M tistites Dei . . . ut in eis timeas non ipsos,n sod illum qui sibi eos utilia vasa formavit. VII. Sed liceat mihi ita hac Augustitii caussa aliquantulum immorari, ex qua multum proficimus. Quanti hanc Patrum Consensi nem secerit Prosper , vel abunde palam sit ex encomto illo , quod Augu tino texit Pelagianos debellanti : contr. Collat.) Viginti am-Plius annis contra inimicos gratiae Dei Cα- tholica acies, huius Viri ductu ρυρο ι , et uincit. Vincit dico, quia non Patitur resρ rare quos vincit, et in quorum exciditimi ,

unam cunctorum Sacerdotum Πι Muε Sentem

et iam scriρsit. Consentit Ferrandus Diaconus . ad Pelag. Ex quibus mundi Partibus, Gut ciuitatibus meliores, antiquis 'iscoρis Congregabuntur Z Et Bernandus L 3.LXXVII

Patrum Ononimus sententias, ac uerba Pro ii Vuuus , et non nostra, non enim svienti res sumus quam Pss tres nostri. Quia vel M

253쪽

ai 6 n i s s st B T A T 1 Ο VI. nius , et alterius , Ambrosii, et Augustini a ctoritate se numquam avelli posse profitetur et

Ab his ego duabus columnis, Augustinum loquor, et Amirosium , crede mihi, dissici&apellor. Cum his , inquam, aut me erram , aut svere fateor. VIII. Verum ut e diverticulo in Viam re deam , adtendant saltom adversarii nostri ipsas Scripturas expresse docentes : Verba sα-Pientum sictit.stimuli . et quasi claui in tal- tum desixi; quae Per magistrorum Conciliram data Sunt a pastore uno ; his amplius sit mine requiras. Sanctos enim antiquOS , Sapientes suisse , neque insanus negabit ; Ecclesiactfuisse magistros corio constat ; a Deo fuisse Ecclesiae datos , Christi erga Ecclesiam providentia manifestat ; datos esse ut Prophetarum , Apostolorum , Evangelistarum oracula exponerent , Paullus docet; ab uno Pastoretum multos diversis locis aetatibusque procuratos , sententiae unitas , et Concordia monstrat : ut nillil aliud quam magistrorum concilium liceat intueri , quod ab uno veritatis spiritu suerit Congregatum. IX. Possem demum et graVissimum omnium

a vetustate ipsa desumere argumentum , Sud nullum unaquana sinem nactura eSSet hueC Oratio , si omniu persequi Vellem , quae ad hanc rem soli ferunt corroborandam. Quoquo

254쪽

M SANzTls EccLκsIAE PATRivus 2IT enim hanc vertes caussam , iudicio non indisget. Hinc Consensus occurrit, qui vel cuius-Vis , licet imperterriti, prorsus animum terret ; sic ut per decem et ostio saecula a solis ortu usque ad occasum una omnium audiatur vox. Hinc Multitudo, non duorum enim vel trium in rebus fidei consensum adtendimus , sed sexcentorum ac millium una voce idem

dicensum. Hinc Sapientia , si enim in Scripturae interpretatione quidquam ingenio et eruditioni sit tribuendum , .quid Graecorum Patrum ingeniis aut acutius , aut perspicaciusῖ quid in litteris Sacris exercitatius ' Quid vero de Latiniis dicam ' vel quae memorem nomina iamdudum immortalitati consignata ' sicut nescius Latinos e Graecis , an Graecos Latinis anteponas. Hinc vitae Sanctitas, quodsi enim in hoc iudicio tostium integritati

Standum esset, pera in Omnino foret caussa ;ecquis enim modo illis Ecclesiae primariis viris praestabit Hinc demum Vetustus , de qua supra dicebam , cuius quanta sit vis , et

auctoritas , nemo umquam eXplicare satis pro dignitate poterit. Nec enim tempus extitit ut tum , quo Sanctae antiquitatis auctoritate novella profanorum dogmata non exstinxerit

E clesia. Quippe intelligebant viri Sancti utque prudentes nihil aliud rationem pietatis admitture , nisi ut omnia , qua side a Patribus

255쪽

α18 D sa ERTA Tro . suseepta forent, eadem siliis consignarentur :idque esse proprium cbristianae modestiae, ac gravitatis, non sua posteris tradere , sed a

maioribus accepta serFare.

X. Hinc in Concilio Ephesino Sanctorum

Patrum in medium positis sententiis damnatus est Nestorius, quippe catholicae antiquitati contrarius, CyrilIus vero antiquae tenax doctrinae probatus. Hinc Quincta Syriodus consensum

Patrum veluti fidei regulam illis opposuit, qui

ex duabus Daturis Deitatis , et humanitatis nam factam esse adserebant , quos et unathemate perculit ἔ ad'O nempe certum habuit consentientes Patres neutiquam errare POSSE.Sexta item Synodus Monothelitas ex unanimi Patrum consensu damnavit , mox et Origenianos , qui novas Scripturarum interpretationes contra maiorum traditionem invehere cor ahantur. Nec nisi ex Patrum traditio μ Sacrariam imaginum cultum Septima Synodus definivit. Expressissime vero VIII. Synodus haec habet Act. X. can. I. rectam Ve-gMDuque Divinae iustitiae uiam teneamus sine erroris offensa . debere nos M. Patrum' δε- creta sequi, veluti inextinctas quasiam sem-Per lucentes faces. Quibus omnibus ultimum pondus Sancta Tridsentina Synodus imposuit Ses. IV. Decre it S. Srnodus ad coercenda Potulantia iugenia , ut nemo suae prudentiae

256쪽

innixus , in rebus fdei et morum iud aediscationem doctrinae Christianae Pertinentium,

sacram Scripturam ad suos senSω Conto queat , aut contra eum SenSum, quem l nuit , et tenet Sancta Mater Ecclesia , aut etiam contra unanimem consensum Patrum φ-Sam Scr*turiam sacram interpretani audeat.

De usu , et auctoritate Patrum adversus Dallaeum.

I. Ioannes Dallaeus Calvinianus , ut quae

de Patrum auctoritate atque usu apud Catholicos constant f vel infringeret , vel saltem imminueret, librum de usu Putrum edidit , plaudente quidem Protestantium cavea , inprimis vero Ioanne Clerico Batavo, qui Dallaeanum opus. Suo condecoravit iudicio in Ep. IV. ad Gilbertum Episcopum Salisburiensem. Equidem ut ingenue latear , uti am Catholia eorum caussae huiusmodi Semper nanciscantur adversarios i Nimirum ut Clericum mittam , de cuius iudicio hac in re Marrata est apud doctos sabula , certe in Dallaeo et livoris ac invidiae argumenta habes , quae Veronos vel minimum moveant, non habes. Tu videsis ex hac mercium, quas Vendit, Summula. - II. In eo Dallaeus primum Vel datur , quod

257쪽

a re constet quid de fidei controversiis antiquissimi Patres senserint, quum pauca quae supersunt illorum scripta vel Iudaeorum per sidiam , vel gentium superstitionem exagitant; Christianorum vero religionem ab Ethnicorum Plerumque vindicant calumniis. Profecto a tem multa Patrum illorum opera , Vel ten Porum edacitate , vel quovis alio lato perii

se nemo dubitabit ; ut Papiae Hieropolitani libros quinque , Quadrati Atheniensis , et A.

ristidis Apologias , Castoris Agrippae opus adversus Basilidem, Egesippi , Melithonis , Dionysii Corinthii , Apollinaris Hieropolitani opera, Modesti , Pantaeni , Rhodonis , ΜiItiadis . Serapionis , Hippolyti, Iulii Asricani,

Dionysii Alexandrini, aliorumque monumenta , quorum nec nomina superessent, nisi Eusebius , et Hieronymus ea SerVRSSent.

III. Amplius vero queritur Dallaeus, in incerto adhuc illorum versari opera quae Supersunt ; quum pleraque Vel supposita , vel interpolata , vel corrupta , fraude potissimum haereticorum fuerint: qui ut antiquitatem tantopere a Patribus commendatam in suas traherent partes, priscorum monumenta Sceleratis sollicitare manibus non vice simplici ausi Sunt , ut ementito saltem veterum nonainu , Sibi suisque in pessima laborantilius cauSSAEC Verent. Quid quod nec Subdolas librario-

258쪽

DB SAMTIs EccLESIAE PATRIBUs adirrum manus effugerint, qui ut suas merces sa- Cilius venderent, non raro vel Patrum iam

Vulgata scripta quasi ex vetustioribus codicibus emendata, ac aucta depromebant , huc illuc pluribus per nebulonem aliquem in sarcinatis ; vel celebrioribus Scriptoribus opera

addicebant, quae manus erant alienae.

IV. Sed agedum i haeccine frontis tuae querela Z Quamvis enim Patrum , qui prisca illa

Ecclesiae aetate floruerint , Scripta pleraque in spongiam inciderint , quum tamen multi multa scripsissent ; Satis superque quae habemus abundant , ut illorum fidem heterodoxis opponamus. Quin nec in Eusebio , neC spa sim in aliis , deperditorum Operum fragmenta desiderantur , quae tametsi pauca , et decurtata, aptissima tamen sunt, quibus ostendatur , per manus Patrum ad nos commeasse

Ecclesiasticam doctrinam. Scimus quidem rem illis ut plurimum cum Iudaeis et Gentilibus fuisse , sed ecquis ignorat, opportune quantum illi pro re nata sensum Ecclesiae expO- Suesint quam multa in Scripturarum explicationem contulerint , quam multa de fidei unitate dissuerint' Nec nisi quod primi senserunt, Patres qui subsequuti sunt tenuerunt, explicarunt ; nec Axium, Nestorium, Macedonium , Eutychetem aliis armis subegerunt, quam Ecclesiasticae antiquitatis doctrina.

259쪽

scripta supposita, vel corrupta nobis obiicit Dallaeus , abstinere quidem poterat ab eo da quo nullas a nobis initurum gratias sperabat. Fatemur id libenter , sed non omnia Patrum opera sunt supposita. Dicat autem Vererator Calvinianus quandonam Catholicae Ecclesia Theologi veluti certa venditarint quae supPO- alta erant 7 Nimirum , si Deo placet , Ioanne Clerico indigemus , ut nos er icen doceat ,

VeIut . si non inter nos nata sit Critices , inter nos adoleverit, inter nos ad summum mvecta sit fastigium.' Norunt quidem primi omnium maiores nostri a Certis incerta , ab indubiis suspiciosa , a suppotitis genuina , Corrupta demum , depravata . truncata a saniS

secernere.

VI. Nec vero finitus Orestes. Adhuc muDta restant, quae salivam cient. Obscuritatis, nimirum ritres accusat Dallaeus , tum ex phrasibus , et idiotismis , quibus eorum SCatent scripta , tum eX cautione ilIa, ne sacra mysteria ab Ethnicis intellecta riderentur . tum vero ex disputationis aestu , quibus Sae Pe abrepti in contrarium visi sunt adniti.

VIIc Verum si prima illa Dallaei ratio quid

Probaret, fieret inde , non Patrum modo , Sed Veterum S,iptorum etiam intelligentiam, desperandam fore , quum Scriptori cuique

260쪽

suae Phrases , et idiotismi sint. Quid quod ,

quum et in Scripturis idiotismi occurrant innumeri , non video cur harum ad resecandas fidei controversias valere auctoritatem Heterodoxi contendant, Patrum vero non Val re ῖ Porro non inficior priscis temporibus , quum arcani disciplina vigeret , Patres ta Cuisse , ne serent Iudaeis quidem scandalum, gentibus autem stultitia , sed nihil est, si verum amamus , quod mox occasione data non Pxplanaverint. Demum non eo usque Patrum dictis obstinate standum iubemus , ut eos e tiam in disputationis servore sequamur. Video autem et alia atque alia Conglobare Dal-Iaeum , ut Patrum usum , veluti nihil quidquam proficuum, obtendat. Sed haec ut ei vemus , et simul quidem in lectione Patrum proficiamus , e re duco nonnullos ex ponitiori critice canones conradere , atque huc , veluti in propriam sedem Conia Cere.

atrum vera , et genuina opera ab apochryphis, et suppositis distinguantur. Apochrypha erant, si res Scriptore ipso recensiores includant, vel aetate Scriptoris inusitatas. II. Si res exhibeant oppositas , adversasque menti Scriptoris ;quod si enim sententiam mutaverint Patres, numquam non id fassi sunt aper-