장음표시 사용
361쪽
rum' Patrum sententia 'conciliare , si dixerimus, ut Card. Bona observat, Apostolos utenmque formulam prolixam et brevem diversis temporibus adhibuisse . brevem quidem, cum temporis: Rngustia, et persequentium metu premebantur: prolixam ero , cum per tempus et occupationes licebat. II. Magnificam quandam veteris liturgite imaginem in Apocalypsi descriptam reperimus. Nam , quae S. Ioannes de triumphantis. Ecclesiae gloria scribit, tum similia sunt iis, quae Ecclesia in terris militans in suis coetibus frequentat, ut nescias, an Apostolus nostram liturgia in in coelum transtulerit, an coelestem deduxerit in Christianorum coetus. In illa coelesti civitate, primum regem ipsum coelo m conspicimus, antiquum dierum, similem silio hominis , sedentem super Thronum, et admirando quodam splendore Moruscantem, tum et sedes i viginti quatuor Seniorum ex utraque parte
throni dispositas oc. I. I 3. 2, 3, 4. .
demus vestes caudiclas, et coronas, et candelabra septem, et altare, et incensa, ac thymiamata multa
VIII. 3. etc. . Ante thronum, et in medio senio. rum Aguum quasi occisum, et Seniores et quatuor animalia prostratos coram agno, et subtus altare animas .intersectorum promee verbum Dei. Ibid. V 6. 8. - 9. etc. in. Demum choros conspicimus Angelorum multorum . in circuito throni, et turbam innumerabilem Electorum ex omnibus linguis et Populis, concinentium, et cantantium canticum Deo
362쪽
Ex his nune Deile est, sibi coetus fingere Christianorun . Sacris praeerat Episcopus, qui in extrema parte Sanctuarii eminentiorem thronum occupabat. Erat is aetate et virtutum meritis venerandus,
atque in medio sdelis populi quasi visibilis quaedam
imago Dei. Ex utraque parte sedes erant Seniorum seu Presbyterorum, quibus Episcopus quasi corona circumdatus erat. Diaconi cum caeteris ministris iii pedes erecti Angelos exprimeba't, administratorios videt ieet Spiritus ad Dei capessenda jussa perpetuo paratos. In medio et ante thronum Episcopi altare positum erat cum septem candelabris, et in altariognus quasi occisus; Christus scilicet, qui, licet mori amplius non possit, tamen mystico quodam et ineffabili modo se tanquam victimam ossert in ollari. Aderant quoque incensa et vestes sacerdotales ac leviticae, preces fidelium, et tota multitudo in Dei laudes effusa ; hane enim indicat 'turba illa mugna, quam vidit Ioannes stantem ante thronum et in eonspectu Agni. Neque illud significatione caret, quod in Apocalypsi animae intersectorum subtus altare suisse dicantur; constat enim usum hunc in Ecclesia a primis saeculis obtinuisse, ut altaria . eri. gerentur super Martyrum sepulchra, aut certe ossa Μarlyrum sub aItari conderentur. Quod autem de
ilia Electorum turba in Apocalypsi dicitur oc. VII I7. in . . . Agnus, qui in medio throni stae, re.
get eos, et deducet eos ad Ottoe fonteo aquarum, etc.... Clare ostendit non vanas esse et inanes caeremonias,
quae in Christianorum coetibus peraguntur: ibi enim solites manant gratiarum, quibus ablutii, nutriti
363쪽
et corroborali si deles, ad vitam proficiunt immortalem.
III. Si haec nostra interpretatio Protestantibus non arridet, nolumus hae de re. cum illis litigare, quamvis Binseamus Auctor Anglus ipse fateatur
Apocalypsis Christi Ecclesiam repraesentari ut in
eoelis, et ut in terris est. Id certe negari non potest, eam, quam modo expresιimus, formam in omnium gentium Lilurgiis reperiri, quamvis hae in multis aliis discrepent inter se. Quod non exiguonrgumento e st, ab Apostolis communem aliquam aeri ossicii formam constitutam fuisse, et ita ex communi sonte emanasse in omnes gentes. Hanc
primigeniam liturgiam variis deinde additi ovibus
ab Apostolorum successoribus autem fuisse non dissitemur; id enim temporum illorum eonditio, et nascentia Ecclesiae status exigebat, inde illa diversitas in minoribus et quasi subsidiariis partibus. Si objicitur, omnes quas nunc habemus liturgias diu post Apostolorum tempora conditas fuisse, et quae antiquiores ex illis sunt, vix ante finem quarti saeculi prodiisse: respondemus, tune quidem scriptis evulgatas fuisse liturgias illas, non autem institulas. Mos erat antiquis mysteriorum ritus et . formulas traditione magis quam Iitteris conservare, ne gen tilibus sacra panderentur. Saeculo autem V Et Vl cum iam, Apostolorum instituus, multa addita fuerint ab Episeopis, aliqua etiam aliena manu Bdjecta , aut depravata ab Haereticis, necessarium ubsum est praeelaris quibusdam et sanctissimis viris ,
364쪽
ea, quae in Ecclesiis passim esse recepta videbant,
in ordinem redigere, et retenta antiqua forma, quaedam resecare , alia immulare, nita etiam ex suo
addere.- Et certe quae in his liturgiis continentur omnia sere iam in praecedentium Patrum scriptis
sparsa reperiuntur: ut copiose probatum est a rerum liturgicarum Scriptoribus. IV. Manet ergo Apostolos, antequam inter gen
tes dispergerentur, convenisse inter se de certa rei divinae faciendae norma, hancque ab iis dein in omnes mundi partes delatam, omnium dein ps liturgiarum sundamentum suisse. Huic veritali etiam Pro. testantes non refragantur, ii saltem, qui sinceriores inter ipsos sunt; ut NUN Grosius in volo pro Pace, Ernestus Grabbe, cujus inter alia haec verba reseruntur a Doctiss. Merato mment. in Gaoant. n.' XIJ. is Ecclesias ah Apostolis institutas sormamn aliquam, et ritum offeretidi sacrificium, cui tamis arcta sit, et praecipua cum Religione connexio , is non , Recepisse, quis sanus sibi persuadeat Τ Non, B quod tamen liturgias omnes Apostolicas iis, quosa rum nomine insigniuntur, adiudicare velim: sun ,, siciat liturgiarum antiquiorum, si non scriptores s. saltem primos auctores fuisse Apostolos . . Porro dissicile non est, ea, quae ex Apostolica traditione manarunt, ab aliis, quae postmodum adjecta sue. runt, discernere; nam ea, quae omnibus liturgiis communia sunt, hoc ipso etiam communem originem produnt, quae alia non potest esse, nisi Apo, stolica. Sunt autem haec seret Psalmorum, et Bymnorum eantus; lectiones Scripturae, Evangeliorum
365쪽
in primis, hisque conjuncta interpretatio, et instrv.ctio; oblatio panis et vini . aqua mixti; vivorum et mortuorum commemoratio; consecratio et fracti hostiae; oratio Dominica; benedictio populo data , et post communionem gratiarum actio.
De quilusiam liti mis me clatim.
Plures circumseruntur liturgiae Apostolorum nomine inscriptae, ut Petri, Iacobi, Misthaei, Marciete. Alias veterum Patrum nomina gerunt, ut CD- mentis Rom., Dionysii, Basilii, Cyrilii, Chrisostomi etc. Aliae demum nationum, nominilius distinguuntur, ut Gρtica, Armena, Gallica, Mazarabica etc. Notandum tamen, enndein liturgiam non raro diversis nominibus vocari; saepe in minutis tantum disserunt, asi eo sere modo, quo in occidentali Ecclesia particularium Ecclesiarum ritus in quibusdam disserunt, tametsi 'omnes Romanam liturgiam sequantur.
I. Liturgia inter omnes, quae . per Orientem divulgatae sunt, celeberrima illa. est, quae S. Iacobo fratri Domini, . et primo Hierosolymorum Episcopo adscribitur. Hanc primam fuisse' dicunt, caeteras ad ejus normam compositas. Dissundebatur autem late per totam . Syriam, et post exortas Eutychianorum sectas in commutii usu permansit, tum Hae
366쪽
reli clarum , tum Melchilamim , qui sidem Concilii Chalced. luehantur. S. Θ rili. Hiems. mulla ex haeli iurgia transtulit in quiniam- Catechesin Mystagogi eam: unde dubitari non potest, S. Iacobum primum ejus auctorem fuisse, quamvis ultro concedamus, nonnulla addita suisse a successoribus.
II. Non improbabilis opinio est, S. Marcum , qui conditor fuit Alexandrinae Ecclesiae, huic sormam aliquam liturgiae tradidisse, quae diu Ore tra missa , deinde a S. Cyrilio Alexandri in ordinem redacta, et amplificato, mox S. Marci, mox Cyrilli nomine indicatur. Haec in Copticam lingnam translata, in Eulychianorum secta, quae in aegypto G-Ptarum nomen retinuit, perduravit. Constat etiam AEthiopes vel Abyssinios ab his magnam ossicii sui
Inter Apostolicas liturgias quidam et illam recensent, quam Dionysitis magnifico stylo describit C. III Eccles. Hierarchiae. Verum concessum est hodie inter Eruditos, non esse Dionysii Areopagi.lae opera, quae illi tribuuntur, sed olicujus recentioris. Idem fere judicium ferendum est de S. Clementis o liturgi a in libro Constitutionum Apostolicarum descripta. Passim tamen concedunt Eruditi, libros illos quarto saeculo , sorsan etiam ante Concilium Nicaenum conscriptos fuisse, et eum, quem continent Missae ordinem, a Patribus secundi et tertii saeculi fuisse usurpatum.
III. Superosi et de Liturgiis S. Basilii, et S.Chr Ostomi pauca dicamus, quae jam a multis saeculis Per omnes Graecorum Ecclesias late diffusae
367쪽
sunt. Olinti quidem S Iacobi liturgia etiam Giae ei utebantur; sed S. Basilius M. hominum socordiam, et in deterius prolapsionem conspicatus, aliam breviorem adornavit. Inter illas, quae hodie sub ejus
nomine circumseruntur, tanta varietas conspicitur,
ut disseile sit judicare, quinam purus sit et genuinus Basilii textus. Porro G ci Basilii Liturgia certis
tantum diebus utuntur, reliquo anni tempore, eam sequuntur, quam S. Chrysost. composuit eadem, qua S. Basilius ratione inductus, ut nempe omnes humanae ignaviae praetextus evelleret. De hac ita scri. hit Doctiss. Iacob. Guaritis in Euchologio Graecorum . . . . N Ut Pitus et preces quosdam ab alteriusis Hierurgi sacrae nimirum Liturgiae conditoris ierH magni Basilii opere in suum transferre non estis veritus; ita Graecorum posteri nova quaedam diis cenda, sacendave a Diacono vel Sacerdote hieis aut illuc pro suo nutu respergere Sunt Rusi. . v. lnde tanta non editorum duntaxat, sed et MSS. antiquorum varietas. Oeeidentales.
I. Primum de illa Liturgia dicemus, quae Am-- brosiana vocatur, et quam Mediolanensis Ecclesia tanquam praetiosissimam haereditatem nullo non tem pore tam strenue tuita est, ut, caeteris occidentis liliirgiis abrogatis et ad Romanam redactis, haec Ecclesia .nunc sola sit, quae ritum in sacris Proprium et peculiarem retinuerit. Probabile non est
S. Ambrosium primum hujus ritus institutorem
368쪽
suisse; nam 'quod Ecclesia Mediolanensis a primi saeculis formam aliquam ossicii habuerit, dubitari non potest, idque ex ipsis S. Ambrosii libris perspicuum est. Quapropter instaurator potius dicendus erit antiqui ritus, quem in ordinem redactum, a tactumque, et a mendis purgatum primus forsan scriptis consignavit, quamvis quae ab ipso instituta fuerit ossicii disciplina saei te non sit definire. Id certum , etiam post S. Ambrosium mutationes sactas esse; nam in recentioribus Missalibus quaedam addita, alia imminuta, alia iterum ab anterioribus
diversa, et immutata conspiciuntur. a
II. Etiam Eeelesia Gallicana suam olim Liturgiam habuit a Romana diversam. Plurima videbantur ex Orientalium ritibus mutuata: nee mirum, cum notum sit, plures insignes Galliae Ecclesias a viris Apostolicis fundatas suisse , qui ex oriente in eas regiones venerant: ut sunt Photinus, Irienetis, Tro-Phimus , Saturninus et c. Gallicani ritus fleterunt usque ad tempora Pipini et Caroli M., qui, cum essent religiosissimi principes, et Sedi Apostolicae summa religione devincti, optime judicarunt, particularium Ecclesiarum splendorem non minui, sed nugeri magis, si in omnibus ad mores et usus Principales Ecclesiae sese conformarent r . III. Liturgia Galli cann antiqua magnam cum illanmnitatem habet, quam Hispani quinto et sequentibus saeculis secuti sunt. Hispaniis a Mauris sub-netis, Christiani mixti inter Arabes vivebant, et ideo notarabi, vel Mixtiarabes vocati sunt. Inde factum, ut eorum etiam Liturgia uotarabica dicta suerit. .
369쪽
3-6 Haec Saeculo XI Romanorum Pontiscum, et inprimis Gregorii VII auctoritate possessione sua de.
turbata, locum cessit Romanae Ecclesiae ritibus. Ne tamen silivione omnino deleretur, saeculo XV ex. etinte vir 'summus , et omnium virtutiam laude iti. signis Card. Ximenes ossietum Mogarabicum Toleti in aliquo templi Metropolitani sacello restituit; mi. Distris, in eo collocalis, qui sacra quotidie ritu Mo-aarabico celebrarent. IV. - Ita Bomanorum Pontificum , quin et Episcoporum quam plurium, et principum Christia. tio tam studio eo res perductae sunt, ut a mullis iam saeculis in toto pene occidente una tantum Li. iurgia vigent, quae Romana dicitur, quia ah illa Ecclesia ortum habet ...is cui, ut Tereullianus
M ctrinam Apostoli cum sanguine suo profudera runt . . . u. De Origine hujus Liturgiae, ejiasquei per omnes Ecclesias diffusione, ita habet ἔν afri Abbas de reb. Eccles. GP. XXIIJ, insignis non is seculi Scriptor . . . n Romani quidem usum ob M servationum a B. Petro principe Apostolorum ac-Μ cipientes, suis quique temporibus, quae congrua is judicata sunt, addiderunt. Quorum morem ideo M in saeris rebus tam multae gentes imitantur, quia M et tanti Magisterii ex apice Apostolico primordiisu clarent, et nulla per orbem Ecclesia, ut Romanais ab omni nece haereseon cunctis retro temporibus M Pura Permansit . . . n. His consentit antiquissima, et communis non Romanae tantum et Latinae, sod
et Graecae Ecclesiae traditio. Hinc Gelasius Paps, qui
370쪽
primm ordinem Romanum edidisse creditur, non est illius inventor, sed eum evulgavit, quem S. Petrus primum Romanos Ocuit, et quem S. Petri Successores, in primis Leo M. et ipse Gelasius variis additionibus auxerunt. Ultimam operi manum admovit Gregorius M. centum post Gelasium annis. IIic, teste Ioanne Diacono, in ordine Gelasiano is multa subtraxit, pauca convertit, nonnulla adje- ω cit M. Ita tandem prodiit illa Liturgia Gregoriana, quam Romana Ecclesia per duodecim jam 'et amplius saecula sartam tectamque servavit.
Qua lingua uti Vorteat in Sacrorum Diorum celebratione.
I. Haec quaestio multis gravibusque certaminibus samosa est, neque desiit ad haec usque tempora pugnandi etia dor. Primum cum Protestantibus tantum congrediendum erat. Verum eum Haeretiei jam pene deficerent, et arma projicerent longo usu attrita, accesserunt eis nostris diebus auxiliares copiae, quas non puduit iisdem armis pugnare contra Ecclesiam, et ex eo laudem sibi turpiter emendicare, quod hetero dOxorum argumenta centies explosa, et jam penitus obsoleta ad nauseam repeterent. Habemus nos, qui Catholici sumus, regulam, a qua discedere nefas esset; nam Concilium Trid. , in quo haec causa propter Novatores diligentissime excussa fuit, Sess. XXII Can. IX. anathema contra eum pronuntiui, Lias. Tsai. IV. . usi