장음표시 사용
331쪽
In qua Sacerdotis actione natura sacrificii consistat Bxsp. Theologi in varias sententias abeunt, quod ut heno intelligi possit, observandum est, plures in sacrificio Missae actiones distingui, de quibus aliqua potest esse dubitatio. Prima est Oblatio panis et oini: secunda consecratio: tertia Oblatio com oris et sanguinis Christi, ante et post consecratio in nem: quarta fractis et commixtio Sacramenti: quinta consum' t. Sacramenti a Sacerdote: Uxta denique ea, quae si delibus sit, distributio. - De his nunc quaestio instituitur, an omnes, nut quaenam ex illis ad sacrificii essentiam pertineant.-Αc primum ob hac quaestione removentur oblatio panis et vini, oblatio itidem corporis et sanguinis post consecrationem: fractio quoque sacra me uti, no Ipsius Permixtio , ac tandem Eucharistiae distributio, quae omnia non sunt ipsum sacrificium, sed ritus et caeremoniae ab Ecclesia institutae. Nullibi legimus Christum panem aut vinum obtulisse, antequam Consecraret; neque etiam corpus suum obtulit Patri Do Si consecrationem, sed statim Apostolis distribuit. Praeterea, cum in Missa Christus ipse se osserat Per manus Sacerdotis , non possunt ad essentiam sacrificii pertinere, quae Sacerdos ex sua tantum But Ecclesiae persona pronuntiat, non ut Personam
Christi gerens. Ejusmodi autem sunt illa quae post
consecrationem dicuntur. . . . Unde et memorea nos
332쪽
semi tui . . . inerimus ete. . . . Demum , quamvis
ad sacrificium necesse sit, utut oblationis rationem habeat, non requiritur tamen, ut Sacerdos verbis eam oblationem exprimat, sed satis est, si opere ipso , et sua intentione eam exprimat actionem. Eadem est fractionis et distributionis ratio. Revera Christus panem fregit; sed ideo tantum , ut illum discipulis porrigeret; neque mystica fuit illa
fractio, ct nostra, sed usia alis tantum. Sic et distributio sacrificii tantum participatio est, non ipsum sacrificium ; aliud enim est offerre sacrifici am, aliud de sacrificio participare. Eucharistiam etiarn Diaconi distribuunt: sacrificii autem Minister solus est Sacerdos . Adde, quod Trident. Citnia Sess. Cun. VIII definierit, licitas esse Missus, in quibias ευ-lus Sacerdos communicat: manet ergo sacrificium etiamsi nulla stat distributio. 'Sit perest, ut de consecratione loquam rar, et . consumptione Eucharistiae a Sacerdote iacta. Et quidem consecrationem, quae ipςa est realis oblatio, ad essentiam sacrificii pertinere, extra omnem du-hi talionem positum est. An autem sola ad sacrimcium susticiat, an etiam consumptio nece SA aria sit, major est, justiorque controversia. Bella inus, Melchior Canus , TOMmel. , alij que plures in ea sunt opinione, ut pulent, eam consumptionem ad Daturam sacrificii pertinere. Probabilius tamen 'videtur essentiam sacrificii in sola consecratione esse positum. Nam Patres solius consecrationis meminerunt ; in sola coti secratione Sacerdos proprie
Persona in Clicioli sustinet, et Chri , ii nomine loqui-
333쪽
lur; quando autem sumit, suam, aut Ecclesiae personam gerit. Sed an Christus ipse in ultima coena Eucharistiam sumpserit, non satis consist, et tamen sacrificium integrum perfecit. Iterum, non potest ad naturam rei pertinere, quod est ipsa reposterius; at communio Sacerdotis postorior est sacrificio, cum sit ejus participatio, ideoque illud jam peractum supponat . . . v Cum Christus inquitis Gregor. Fras. orat. I de Christi resurri J, cor-M Pus suum , edendum , et sanguinem hibendumis di ψeipulis exhi huit, jam arcana et non aspecta. is bili ratione corpus erat immolatum . . . Contra haec solent quidam opponere, rationem sacrificii exigere veram mutationem et destructio. nem victimae. Sed clarum est, . aliam mutationem aut mactationem admitti non pos e, nisi quae naturae sacrificii conveniat. Destruitur victima, vel per reale in et phisicam sanguinis essissionem, si sacrificium cruentum sit; vel per mysticam, si sit incruentum. Vid. superius dicta Art. I obieci. IV. Quod secundo objiciunt, ad naturam sacrificii per . tinere ut de illo Sacerdos participet, non est omni ex parte verum; nam holocausti nec sacerdos quidem erat particeps, siquidem totum igne consumebatur.
Observandum tamen , consumptionem hostiae , si non ad essentiam sacrificii, certe tamen ad ejus integritatem et persectionem pertinere. Sacrificium Eucharisti cum instar convivii spiritualis celebratur, atque is sinis est consecrationis, ut victimae sanctae
participes essemus. Hinc Ecclesia praecepit, ut si
334쪽
Saceidos repentino morbo Correptus consecratum panem aut sanguinem sumerE non Potuerit, alius
Sacerdos etiam non jejunus ejus vices suppleat, et species consecratas consumat. - Πatal. Aleae. de
Utrum ad rationem sacrificii titriusque meciei consecratio sit necessaria pRgsp. Quamvis eadem actione reali et physica
sacramentiam conficiatur, ac simul consecratio satet oblatio , non tamen eadem est utriusque ratio , ct essentia. Nutura Sacramenti sub una tantum specie salva est, et integra, non ita natura sacrificii; quia incrueritum Missae sacri sic iram, quod Cisnsecratione perugitur, im Ago est, et repraesentatio sacris cit crucis, ac mystica quaedam mactatio, qualenus nempe vi verborum corpus et sanguis Domini per Consecrationem utriusque speciei sacramentaliter separantur; tametsi natura sint, et concomitanter,iat loquuntur, conjuncta. -lta praeter alios Δ'. Thomas docet Que t. LXXX Art. XII. . . . n. Reprῖ is seni alio Dotninicae passionis in consecratione pe- is ragitur; ideoque non potest corpus sine sanguine M CONRECruri . . . . . An non Christus, qui tanquam Pontifex secundum ordinem Melchisedeo Euchariastiam in pane et vino consecravit, Apostolis, -- , Ora qua in sacerdotio successoribus praecepit, uti clem m sui commemorationem facerent' - Vid.
335쪽
ramim Sacri ictum Missae a crueis et mortis sacrificio ressa disserat . et in quo posistim sit discniamen pBEsp. Pervulgata et vera respiansio est, haec duo sacrificia in re oblata convenire, cum eadem utriusque sit victima; sed in aliis quibusdam differre inter se. Sacrificium crucis mactatione et morteohlntum est: sacrificium Missae consecratione perficitur: illud cruentum fuit, hoc incruentum et Prioris imago: illud redemptionem nostram effecit: hoc fructum ejus nobis applicat.
An aliquid discriminis sit inter sacrisicium ultimae coenae, et nostrum Eucharisticum sacrificium pREsp. Nulla est essentialis, sed acciden lalis tantum differentia; nam in utroque non tantum eadem est res oblata, sed eadem actio, seu conse- cratio, idem quoque principalis Sacerdos Christus. Λt distant in quibusdam r.' in ultima coena Christus se ipsum immediate obtulit; nunc se offert per Ministrum. 2.' Ibi Christus se ipsum obtulit adhuc mortalem, nune immortalis est, et gloriosus. 3.' In extrema coena sacrificium ex parte Christi vim merendi habuit, et satisfaciendi: nunc Christus
336쪽
: γnon amplius in eo statu est, in quo merent Ur, et , ut istaciat; sed sacrificio Eucharistico utiliar, ut naei ita passionis nobis applicet. 4.' Christus in coena
mortem suam expressit ut futuram ; at nos eam repraese utamus ut praeteritam. 5.' In coena nullius in eruenti sacrificii imago suit, sed veritas veterum, et nostri exemplar; nostrum sacrificium veritas quoque est respectu sacrificiorum V. L.; at simul vera imago non tantum sacrificii. crucis, sed et illius incruenti , quod oblatum est in extrema coena.
ARTICULUS III. De quitusdam circa sacrificium Missin
examinandis. Quae hactenus de sacrificio Missae dispulavimus,
ad ipsam sacrificii existentiam et naturam pertinent: sunt autem alia plurima, quae intrinsecum rei naturam non efficiunt quidem, sed Circa rem ipsam versantur, et illius veluti circumsuintiae dici pomsunt. Ex his quaedam a Novatoribus acriter fuerunt impugnata; nostrum est Ecclesiae doctrinam, et si- dei capita omnia tueri contra invidiosas criminationes. - Quaeritur itaque I .' cui, et a quo osseri id ebeut sacrificium. Pro quibus illud offerre liceat. 3.' An licitus sit Missae privatae ubus.
337쪽
Cui et a quo ouferri debeat sacriscium.
I. Ex sacrifieii desinitione jam notum est, illud
soli Deo de heri; nam sacrificium divinus honor est, et actus praecipuus religionis. In veteri lege statuitur Exod. XXII . . . Qui immolat Diis, occidetur, Praeterquam Domino soli . . . optime S. August. ait Lib. X de ciuit. Dei ev. IVM Sacrificium certe is nullus hominum est, qui audeat dicere deberi,M nisi Deo . . . et Paulo Post . . . v Quis sacri-u seandum censuit, nisi ei, quem Deum aut scivit, is aut putavit, aut finxit Τ . . . Hanc doctrinam Ecclesia Catholica nullo non tempore tam B perte Prosessa est, ut ex rudi etiam Populo nemo sit, qui illam ignoret. Si protestantes Miqs as nobis objiciunt, piae in hoo orem Sanctorum celebrantiar, magnam modi mi inscitiam, arit caecam potius criminandi li-Lid o . - Vid Conc. Trid. Sess. XXII cap. III. II. Sacrificii Minister est solus Sacerdos; haeesta later se conjuncta sunt, ut divelli nollo modo possint. Unde et Rex Ogias poenas suae lemeritatis d.dir, quod sacrificium Deo offerre nustas esset, at Sacerdotis usurpare munus. Ad hoc ait 'ost. ad Hebr. Omnis Ponlisex constitti itur, tit oderat dona σι haci scia. Hinc Christus chi ira sacraficio simul
338쪽
oliam in lituit Sac si doli lim ; solis enim Apostolis , eorum quo sue cessori bais dixit: Hoc facite in meam
commen oration m. Nolumus quidem conleiadere, Ver-hum D ite i lem hic significare quod sacrisscate , quamvis illud significare soleat plurimis in locis; sed quod sensus sit: tacite, quod ego feci, in mei
commemorationem, et sicut ego sacris cavi, ita sacrificate et vo . Caeterum haec quaestio jam est finita et in iis conclusa , quae supra de Ministro Sacramenti dispulavimus. Num, cum rana eademque Retione et consecretur Eiicharistia , et sacrificium offeratur, probatum autem fuerit, solos Sacerdotes consecrandae Eucharistiae habere potestatem ; sequitur etiam offerendi potestatem solis Sacerdotibus Oompetere.
I. IIaee quaestio ilertim multiplex est; nam, Ut Bellarnain. rito observat Lib. II de Miss. Cv. VID, M sex hominum genera sunt, de quibus dubitaries posse videtur. Alii uti huc vivunt, alii mortui sunt: qui vivunt, aut sunt membra corporis viva, aut mortua , aut ii ullo modo ; id est, aut sunt justi, v aut peccatores, sed fideles; aut denique impii, et Ligg. Tou. IV. ' 23
339쪽
o insideles: eorum qui morius sunt, alii sunt in M purgatorio, alii in coelo jam degunt, alii apud is inferos aeternis suppliciis addicti sunt M. Si nune vellemus ire per singula, et de quolihet hominum genere, an possit pro illis sacrificium offerri, operosius investigare, nimis diffunderetur controversia, et in novas nos moras conjiceret. Ergo brevi sermone perstringenda haec sunt: idque eo facilius fieri poterit, quod quaedam de hac re dicta jam fuerint
superiori articulo; alia certa sint, neque in controversiam adducta a Protestantibus: alia demum ultimo harum institutionum libro reservanda ducamus, ubi data opera agetur de hominum in hac terra militantium, cum Ecclesia triumphante, et patiente connexione.
II. Sacrifieium pro iis offerri posse qui intra
Ecclesiam vivunt, sive justi sint, sive peccatores nullus est dubitandi locus. Idque ex iis, quae de sacrificii hujus natura dicta sunt, necessaria consecutione deducitur; idcirco etenim impetratorium dicitur, et propitiatorium . Aut, dic quaeso, qua ratione hanc vim suam exercere poterit, ut peccatores reconciliet Deo, ut coelestia dona indigentibus impetret; si ne illis quidem prosit, qui membra sunt Christi et Ecclesiae ... v Quis osserat corpus Christi, ait S. Ati-
- gust. 4 Lib. I de Origine animae Cv. 93 , nisi
n pro iis, qui sunt memhra ChristiΤ is Hinc quotiescunque Missa celebratur, in Canone dicitur, sacrificium offerri is pro omnibus orthodoxis, atque Ca-o tholicae et Apostolicae fidei cultoribus . . . III. Quid autem de iis censendum , qui extra
340쪽
Ecclesiam versantur, de Excommunicatis, Haereticis,
Insidelibus Τ Nemo dubitat, quod pro his etiam, et
pro omnibus hominibus mortalem vitam agentibus sacrificium offerri liceat, cum Deus velit omnes homines salvos fieri, et ad agnitionem veritatis venire. Sacrificium crucis pro omnibus oblatum fuit,
eur igitur Missa non poterit pro omnibus offerri
Tertullianum jam supra uitavimus; ...is Sacris, is camus Pro salute Imperatoris, ait, sed Deo nostrois et ipsius ... n. Multa alia afferri possent Veterum testimonia; sed quis sensus Ecclesiae sit, et sempe esuerit, satis notum est. Quamvis enim lege Ecclesiastica cautum sit, ne Excommunicatorum , Haereticorum , aut Infidelium nomina publice in precibus
recitentur, aut sacrificium nominatim offeratur pro iis, qui extra Ecclesiam sunt; nihil tamen vetat, quo minus id fiat per secretam animi intentionem. Certe an non aliquo modo etiam pro insidelibus orare jubentur, cum in oblatione calleis ex Ecelesiae institutione oramus, ut pro totius mundi salute in conspectu divinae 3Injestatis ascendat ΤIV. Desunctorum , uti diximus, tria iterum genera sunt. ReProbis, qui ad aeterna supticia damnati sunt, Missae sacrificium prodesse nihil potest, neque pro illis offerre licet, cum sint ii corpore Christi, et ab omni cum Ecclesia communione in aeternum praecisi. Si qui olim existimarunt, nonnullos ex da. mnatis, si non liberationem omnimodam a poena, tamen refrigerium aliquod ex hoc sacrificio perc
pere posse; ii pauci admodum fuerunt, et falsuopinione decepti sunt. Nobis eum Ecclesia sentie α