장음표시 사용
111쪽
86 Τ. WopKRNs LECTIONUM iacunda, quae cantant ipse. ubi vide Cel. Burmanianum. Minut. FeliX Cap. XXIV. Dum unusquisque vestrum non cogitat, prius se debere deum nosse, quam colare , dum inconsultὸ gestiunt parentibus obedire. cap. viti. Sit licet ille Neodorus CFrenaeus, vel qui prior Diagoras Melius icc. numquam tamen in hac impietatis disciplina. . pollebunt. ubi cl. Davis. legebat poliebit. liceat dissentire. cap. XXXIv. Ita corpus infeculo, ut arbores in hiberno, occultant virorem artis ditate mentita. quae quidem syntaxis omnium maxime notanda , quamVis silentio praeterierint interpretes, adjuvari dc illustrari illis potest, quae doct. Cortius ad Salust. Jug. c. Xum. i 2. Et haec quidem apud me tanti sunt ponderis atque momenti, ut nihil etiam emendatione indigere credam, in his Tusc. IV. 6. stulti autem aegritu' est
ea , qua assciuntur in malis opinatis. ubi conjiciunt sultorum , dc stultis autem. Fin. II. I9. . . aliquid de voluptatibus suis cogitabat 7 nam ubi eam caperet evolebat vir Cl. ubi autem caperet 8 quod alioquineas potius inripturum fuisse Tullium autumabat. sed sic Terent. Eun. II. r. adeon homines immutarier ex amore, ut non cognoscas eundem esse quem locum ipsi debeo Davisio, ad N. Deor. I. I9. adde quae nos ad Acad. ΙΙ. 4 o.
Cap. XXX. Et qui suos casus aliter ferunt, atque ut auctores aliis ipse fuerunt. Voculam ui omittinuidem solet in hac forma, non sic tamen, quin aliquando etiam, uti hic, adjiciatur, quum ἀκρι- ρεία grammaticae quippiam non habeat contrarium. Tettimonia complura proferuntur a Stewechio &Tursellino. Eadem quoque abundantia sermonis utuntur Latini, cum ita loquuntur: majorem pecuniam das, quam qμβntam promi i. qualia colle
112쪽
Tu LLrANARUM LIB. I. CAP. XU. grCap. XXXI. Ut Artemisia illa Mausoli. . uxor. . quamdiu vixit. vixit in luctu, eodemque etiam confecta contabuit. Emendabatur, eo Penique Giam &c. cur tandem p Idem saepe ita cum copulativa conjunctione Iunctum is denotat. N. Deor. I. 37. necesse in ea specie Dei) ullam soliditatem, neque eandem ad numerum permanere. sic passim. Cap. XXXIV. me detracto . aegritudo erit Jblata illa moerens : morsus tantum S contractiunculae quaedam animi relinquentur: hanc dicant sane naturalemidum aegritudinis nomen ab is funestum. Noncst , cur conjiceremus has dicant fiane naturales. hanc enim refero ad aegritudinem. Sed tum dixerit,
inquies , Cicero , aegritudinem, quae jam sublataciliet, licere dici naturalem, modo non aepelictura:gritudo; atque ita aegritudinem vocabit id, a quo
abesse nomen illud velit. Sed non est ita argutandum. similiter enim Acad. II. 46. . . reliquae virIutes, quarum esse nulla potes, nisi erit gratuita: nam quae . . voluptate ad vicium impellitur, ea non es mirius, sed fallax imitatio simulatioque virtutis. de Fin. II. 3. . . illam non dolendi voluptatem , quam cur voluptatem appelles nescio. vide quoque Senec. de
Ira II. 3. Sequitur hoc cap. Atqui stirpes sunt aegritudinis quam multae s quam amarae I quae &c. Constructio auribus quidem nostris insolentior, Tullio tamen haud inusitata. Sic Fin. ΙΙ. C. 2I. Nunc vero suppeditabit nobis Atticus noster ex thesauris ovis quos V quantos viros vulgarior syntaxis illa sui se set, Nunc vero quos V quantos viros suppeditabit n. A. n. e. t. ID Sed istiusmodi turbis mirifice delectabatur noster, ut aliis etiam exemplis plus semel in his commentariolis nostris probamus. Cave itaque, Cum viro κριτικωτο πω rescribas, At qua s.f.
113쪽
In IV. Musi. novem loca vindicantur, unus emenda. rur. Parere. i. e. comminisci. Verborum ordo notabilis. Pol nus tentatur. Duplex genitivus illustratur. Duo Ciceronis loca simul cum Silio Italico adseruntur. Eadem rei generalis N Decialis appellatio illustratur. Senseus praegnans. Cicero qua-rer defenditur. Enallage numeri. Cicero defenditura
V Enimus ad lib. IV. Tusc. cap. II. ne ea P peperisse Us putamur, aliunde didicisse videamur. Non sic moveor insi illis , qui percepisse &perperisse exhibent, ut ex iis vestigiis repperisse scri-Dendum existimem , idem enim verbi parere 'usus ac vis est. sic Fin. III. I. . . nobis, quibus etiam verba parienda sunt. in Or. cap. 32. postea qui Dialectici dicuntur , spinosora multa pepererunt. Fam. IV. ep. I . nec ea flum memineris, quae ab aliis magnis viris accepissi, seed illa etiam, quae ipse ingenio studioque peperisti. N. Deor. II. 29. . . qui sapeperit, homo sine arte, me literis. Vide quoque Leg. - lib. II. C. I A. Cap. IV. Sed defenisi quod quisque sentiat. Verborum ordinem, quamquam librariis improbabatur , optimo jure defendit Davisius. Sed loco Horatii, ab eo allato, adde supra I. c. q. Ponere jubebam , de quo quis audire vellet. . i. e. Ponere quem jubebam, de quo audire vellet. In hac re Grie. cos imitati sunt Romani. sic Dionysius Halic.
114쪽
ΤOLLIANARUM LIB. I. CAP. XVI. 8stem conj. N ante metus eXcidisse vir summus censebat, in his Sublata igitur aegritudine , Iinatus est metus , in eo quidem, ut in plurimis aliis minutiis , quas merito excutere gravamur , frustra omnino este videtur. vide, ne Verba apponam, infra cap. 2 o. supra ΙlΙ. c. ult. Divin. II. s9. Acad. II. 6. I 2. I 0. de Amic. 27.
Cap. VI. Praesentis aurem mali sapienIis nulla adfectio es: sulti autem aegritudo est ea, qua a*ciun- Iur in malis opinatis. Tria in hoc loco sollicitantur: primo duplex genitivus , mali sapientis adfectio; dein permutatio ista numeri, sulti aegritudo , qua adjiciuntur; postremo repetitio conjunctionis autem. Quod ad repetitionem conjunctionis , dc numeri vicissitudinem attinet, in his nihil sollicitandum esse monstrant, quae nos ad Acad. II. 27.
& Tusc. III. 28. Duplicem vero genitivum egregie jam vindicatum video ab erud. Schrodero, quem hic Sc alidi surdo cecinisse nollem. Nos
nostra adjungemus. Infra cap. I 3. valetudinis corporis conquassatione. 8c rursus, corporis est quaedam via Aura membrorum. cap. I . Labor est functis quaedam vel animi vel corporis gravioris operis , muneris . pro Ligar. cap. s. studia denique generis ac familiae vestrae, virtutis, humanitatis&C. N. Deor.
II. s8. quarum sartium est judicium oculorum. Plura Cortius ad Salust. Cati cap. XXm. 4. His quoque patrocinium pro sequentibus locis suscipi potest ac debet. de N. Deor. III. 3 s. nis N virtutis ces vitiorum, Ane ulla divina ratione, grave ipsus conscientiae pondus esset. ubi Davi f. tentat, ipsconscientiae. Fin. V. c. a Atque hoc ut vere dicitur , parva esse ad beate vivendum momenta ista coristoris commodorum. ubi ille linguae Latinae rationem
115쪽
so T. Wo PKENs LECTIONUM flagitare putabat, parva e. a. b. v. m. in sis corpo=is commodis. mihi quidem aliter omnino videtur. Silius Italicus lib. V. VL. 39 I.
Pervast miseris conisectos consulis horror. idem vir cl. ad Tusc. III. 22. ed. pr. conjiciebat, conspectu consulis Borror. Barthius in Adversariis, e membranis scribi jusserat, conspecti consulis horror; quod idem N. Heinsio placebat & Drahen rchio, quibus tamen non est ut illud adsentiamur. Cap. X. Intelligatur igitur , perturbationem jactantibus se opinionibus inconstanter V turbide , in motu esse semper ; cum autem hic femor concitatioque
animi inveteraverit, . . tum existit morbus &c. N ullum his mendum subesse credo. Perturbatio dicitur in perpetuo esse motu, neque unquam TC- mittere , quamdiu opiniones se inconstanter ac
turbide jactent; his autem quiescentibus , sedari quidem perturbationis motum, sed ipsam alte jam
insidere animo, ut existat morbus. Hoc quidem Commode , Tullioque digne his verbis exprimi arbitror. Neminem autem ostendat, quoa perturbatio dicitur in motu esse, id quod Cicero etiam in libris de Fin. faepcnumero voluptati tribuit. Cap. XI. existitque morbus V aegrotatio, quae avelu inveterata non posunt, eique morbo nomen est avaritia. Quo minus in his vcscribamus. . sim aegrotatio , q. a. i n. possit, retinent ista cap. XI M. uomodo autem in corpore es morbus, es aegrotatio, est vitium e sc in animo. . . Itaque duo illa , morbus aegroratio ex totidem dcc. Si Tullius , inquit,
morbus V aegrotatio scripserit, quo pacto cum his conciliabitur, quod addit eique morbo ξ Posterior morbi notio est generalior, duoque illa , tanquam
116쪽
Tu LLsANARUM LIB. I. CAP. XVI. Irspecies quodammodo distinctas , complectitur; quod ne modo dictum, sed etiam illustratum ac
comprobatum videas, ea geminum plane locum, cap. I . AEgrotationes autem morbique animorum dij filius evelli posse putantur, quam summa illa vilia , quae sunt virtutibus contraria: morbis enim manenti
bus, vitia sublata esse possunt. Ex quo loco id sorsitan quoque cogendum, ut in eo, quem jam proposuimus, legi oporteat, quae EVELLI inve
terata dcc. uti etiam cap. 26. dixit Cicero : seant enim omnia sa ex errorum orta radicibus ; quae eve, lenia is extrahenda penitus, non circumcidenda, nee amputanda sunt. Nec uspiam hanc vim verbi ave
lare in scriptis Tullii offendi.
Cap. XII. . . ex quo in aliis anxietas, unde anxii; in aliis iracundia dicitur, quae ab ira dineri. Coninjicit Davisius, iracundia licitur e sed lectio, quam temerat, talem refert, quae Tullio usitatissima fuit. Nos sic fere dixissemus, ex quo nata , in aliis anxietas &C. Vel, ex quo id quod nascitur, in aliis anxietas &C. Sic N. D. II. 2O. ua
rum ex disparibus motionibus magnum annum Mathematici nominaverunt, i. e. Q. C. d. m. conficitur quem mathematici magnum annum nominaverunt.
Acad. II. q. qui se ab eo ipso duos illos libros dicerent defer se e. i. e. duos illos libros ab eo ipso compositos. de Fin. IV. I . in homine perfectio isa in eo tissimum quod est optimum, id es , in virtute laudatur. h. e. in homine ea potissimum perfectio laudatur, quae est posita in eo quod est optimum:&c. tentabat vir cl. in virtute locatur. & cap. 9. An sienatus &c. st neque virtus in ullo nisi in Dpiente, nee felicitas verὸ dici potes ρ ubi Lamb. merito ne glectus est, qui post felicitas, se injiciebat ; cui tamen mos gestus est, cum in his c. I p. qui nulla in
117쪽
yΣ Υ. Wo PKgNs LECTIONUM M propensionem diceret, inculcabat . Leg. II. . Ita principem legem illam ω ultimam, mentem esse dicebane. . Dei. Ex qua illa lex, quam Dr humano generi dederunt, recte es laudata. h. e. derivata ac Iaudata. idem ille rursus; Ex quo illa lex &c. i. e. quapropter. & lib. I. C. 8. animum esse ingeneratum is deo ; ex quo vere vel agnatio nobis cum coelestibus, vel genus, vel stirps appellari potest. i. e. ex quo quae nobis existit cum coelestibus necessitudo, vel agnatio &c. appellari potest. legebat ille, arrogari potes. de N. Deor. II. s6. siunt enim ἡ terra homines non ut incolae a. h. sed quasi tipemIores superarum rerum. h. e. sunt enim homines, quos de terra foret mavit Deus, non ut dcc. malebat ille, sunt enim, in terra homines &c. sed ista loca mutuo sibi invicem firmamento esse videntur , praesertim Cum plura talia observaverim , quamvis jam mihi in mundo non sint. Cap. XIII. Et ut corporis es quaedam apta Aura membrorum c. c. q. f eaque dicitur Pulchritudo. Cur malit heic doct. Benile ius, ea quae dicitur Pulchritudo, quemadmodum etiam, in his supra c. XI.
Haec. . . re quidem copulata sunt, eaque oriuntur ex
libidine dcc. ea quae oriuntur: rationem justam subesse haud facile mihi persuaserim. Innumera talia scientes praeterimus, quae quomodo juxta solidi ris criticae regulas, in animadversionibus, in quihus παντα περὶ ποί - exspectamus, probaturus sit vir honoratissimus, nos quidem hactenus adsequi
Cap. XVI. Ex quo intelligitur , qualis ille sit,
quem tum moderatum, alias modesum, temperantem, alias constantem continentemque dicimus. Duo illa,
alias modesum , & alias constantem 1 librariis inferta esse putabat Davisius, qui legebat, quem cum
118쪽
TυLLIANARUM LIB. I. CAP. XVI. y3 moderatum , tum temperantem continentemque dicimus. Sed quae exstirpat vir ille doctus, posse adservari docet locus ille, lib. III. c. 8. aeuam
σωφροσι νην soleo equidem cum temperantiam , tum moderationem appellare ζ nonnumquam etiam modeseletam . . . fus videtur esse proprium, motus animi appetentis regere V sedore, semperque a. l. m. i. o. r. servare constantiam. . . ruisit frugi igitur, vel si mavis moderatus V temperans, eum necesse est esse conflantem. Cap. XVII. ut cum res eadem maneat, aliter δε-rant inveterata, aliter recentia. Neque haec enallage tam inconcinna, ut legendum sit, ut cum re eadem maneant, &c. N. Deor. II. 23. uarum omnium rerum quia Sis erat tanta, ut sine Deo regi non posset, ipsa res Deorum nomen obtinuit. Divin. II. ΣΟ. . . te quum res videres , rationem causamque non
quaerere: quid feret, non cur feret , ad rem perrimnere. Leg I. I 3. sive insotelem S Theophrasum, cum illis re congruentes, g. d. p. d. secuti sunt: sva ut Zenoni visum est, rebus non commutatis, immuta verunt vocabula. Fin. III. 3. Vide ne magis, inquam, tuum fuerit, cum in re idem tibi quod mihi videretur,
non nova te rebus nomina imponere. ad Fam. VI. ep.
4. De futuris autem rebus et si semper disscile est dicere, tamen interdum conjectura pins propius accedere, cum res est ejusmodi, cujus exitus provideri possi. Hinc nil quoque corrigo infra Tusc. V. 36. Iam veris exsilium, s rerum naturam, non ignominiam nominis quaerimus &c. ubi V. D. Volebat, s rei naturam&c. N. Deor. II. 3. κuod s &c. quos tamen augures ne ipse quidem fabulae ad civissent, s res omnino νepudiarent: ubi cum de sola divinandi arte sermo sit, s rem omnino repudiarent, legebat ampl. Boherius. Miror etiam quomodo in his Veli. Paterc. II.
119쪽
si T. Wo PKENs LEcTIONUM II. c. 33. Nam neque Pompejus, ut primum ad rem' aggressus est , quemquam animo parem insit , S in quibus rebus primus se debebat, solus esse cupiebat: miror , inquam , quomodo doct. Heinsio ideo, quod praecesserit vox remp. sic invenustum visum fuerit illud rebus , ut legendum censeret, S in qua urbe primus &c. Rerum nomine passim cum rem quandam specialem , tum quoque reipub. admini strationem insigniri, quis est qui dubitet λ
Vulgata lectio Ciceronis saepius vindicatur e semel corrigitur. Accessionem fieri magnam, i. e. magnum cumulum per suam accessionem adferre. Ellipsis τῆ quam vis. Oratio ex okliqua st directa. Repetitio coniunctionis ut. Duo Ciceronis loca, una cum V. Paterculo, ad Heruntur. Glossae forma Vindicatur. Copulativae conjunctionis usus illustratur.
ΡΕrgimus in eodem lib. quarto Tusc. Disput.
cap. XvII. uid si, cum id ferret modice, mors liberorum accessit 8 nata esset aegritudo nova. Sed ea modica, magna tamen esset accesso. Non sorte ne-Cesum est, ut adsentiamur viro docto illi, qui legebat, Sit ea modica: magna t. e. a. Primo enim locus conjunctionis sed, si verba bene introspicia , satis videtur opportunus. Deinde ante vocem mo dica, facile subauditur το quammis, cujus omissio longe est usitatissima. sic Acad. II. 4. N homona rura lenissimus -- somachari tamen coepit. & c. 1 f.q perdissculter , internoscuntur tamen & similia. Postremo eleganter dicitur aegritudo , magna oc
cesso seri, quum illius accessione magnopere auge
120쪽
TULLIANARUM LIB. I. CAP. XVII. os tur id , quo accedat. Talis formula est or. in
Pisenem: cum tibi ad pristinas clades accessio fuisset
AEtoliae repentinus interitas. Florus tib II1. c. 6. Npirata Mithridaticae provinciae factus accesso. Val. Maximus VIII. c. 7. quantula Socrati accesso ista
futura scientia erat Τ vide quoque Min. Fel C. XXIV.& erudit. Heins. ad Veli. Paterc. II. C. 26. Cap. XIX. Primum multis verbis tracandiam Iam dant : cotem fortitudinis esse dicunt. . levis autem ratiunculas eorum qui ita cogitarint, Praelium rectum
est hoc feri &c. haec nullam habent vim, nis ira excanduit fortitudo. Observa orationem directam pro obliqua; neque enim juxta suam mentem ista haec nullam h. v. n. i. e. f. prostri auctor; sed eorum duntaxat, qui iracundiam sic extollebant, sententiam exprimit. Sexcenta mihi talia loca observata sunt, 1cd quod neminem ista forma offensum iri
sperabam, tanti non erat ut adnotarem. Hic t mcn Benti. conjicit, haec nullam habere vim dcc mirum, quod simul excanduit in excanduerit non
mutarit; quod sane posterius grammaticae regulae fagitant, stante quidem ista emendatione. Capite sequente : Haec tamen ita disputant, ut resecanda se fateantur, evelli penitus dicant nec posse nec opus esse: ut in omnibus fere rebus mediocritatem Ude optrimam existument. Per me licet salvum dc integrum conservari posterius ut . quippe cujus conjunctionis repetitio, cum passim obvia sit, nemini molesta esse queat. sic enim Acad. I. 7. De natura autem . . ita dicebant, ut eam dividerent in res duas: ut altera esses efficiens, altera dcc. cap. I 3. Huic rationi quod erat consentaneum faciebat, ut contra omnium sententias dies jam pleroseque deduceret: ut cum. .
invenirentur, facilius . . adsenso sustineretur. lib. II. c. I S. Nonne, inquiunt, vero milest, sc etiam mentem