장음표시 사용
141쪽
:r I 6 T. Wo PKRNs LEcTIONUM diat. Τοῦτο complectitur totum illud καλεχιαι με IἈκαστην, quod pater posuerat, h. e. constituerat, decreverat, Voluerat. Sed haec sussiciant de pronominis neutrius usu, quem in loco Tullii proposito observatum volebamus. Sequitur, ut jam pronomen id cum voce surdi, quae paullo post subsequitur, conciliemus. Nemo dubitat , quin Tullius ad grammaticam exacte locutus fumet, si dixisset-hurdi: omniaque id nos in his linguis sumus, quas non intelligimus, quae sunt innumerabiles: sed quum mox se oggerit nomen ardi, in his surdi profecto fumus , peristblogiam istam nostro Cicerone minus dignam csse censuerunt viri docti. Salva tamen illorum sententia, mihi vox surdi a nostro repetita fuisse videtur σαφηνειας -κα; cui siepius ita inservire solet, ut. quod inchoata sententia jam una pluribusve vocibus expresserit, idem tamen postea per istiusinodi. pleonasinum resumat. Sic Divin. II. 46. qui, cum Ptolomaeus - - moreretur, Alexander adsidens somno
est consopitus. cujusmodi plura dedimus ad Acad. II. C. s. Neque cli haec appositio durior, quam qua dixit Seneca epist. LXXV. initio: Qualis
sermo meus eset, si una sederemus , aut ambularemus, illabora us facilis e tales esse epistolas meas volo, quae nihil habeant arcessitum nec sesam. Eadem ratione, qua locum Tullii in mendo cubare putarunt docti, hunc Senecae ita refingere liceret.
ut aut illa illaboratus ij facilis deleres, aut pro ualis & tales , aeuemadmodum dc se restitueres. Sed medicinam abstinendam ecte quis dubitat Z Pari
modo Synesius epist. XLIV. Λ'λλ' ο περ ει ιν εν ταῖς
ποναι τῆ φύσει τῆ κοσμου παρεχοντοta: sed quod in civitatibus sunt carnisces, Manus legum , eundem Furia usum nasura mundi grabevi. Nos, ex lim' gua
142쪽
TULLIANARUM LIB. I. CAP. XXI. II guarum nostrarum idiotismo, injiceremus ini λονοτι& fcilitei. Sic Cic. Fam. lib. XII. cp. 22. Illud profecto quoas potero, tuam famam N dignitatem ruebor. Acad. II. c. is. IIlud certe scit. nulli rei adsensurum esse sapientem, quod modo erat dictum ) opinatione. bi perceptione sublata , sequitur
omnium adsensonum retenuo. cl. editor legcbat, Illud cerne: opinatione &c. de Fin. IV. C. . Quod refer hoc ad antecedentia) es ingeniis magnis praediit quidam dicendi copiam sine ratione eo equum rur Scc. P. Manutius aut quod vitiatum putabat, aut illud dicendi copiam extrinsecus injectum ; quem etiam errorem errabat ad lib. I c. a. o. AD Hquia nullo modo sine amicitia frmam N perpetuam jucunditatem tirae tenere possimus , &C. Orationem
sic orditur Tullius, ut ii hoc vel tali modo peragere voluisset, se νοd quia n. m. s a. constequi possi mus , sed id, quod sine amicitia consequi non possimus, significantius exprimere Volebat, ideoque ista frmam N perpetuam iucunditatem vitae superaddebat, minus quidem de structurae elegantia sollicitus , quam Manutius, qui legendum putabat, subque nullo modo &c. Rursus in Or. pro Sextio
Cap. q. Venit cum exercitu Capuam, quam urbem&c. fu inde M. Aulanum , tribunum militum Ania ronii, Capua praecipitem ejecit. illud Capua expungebat cl. Davisius in notis ad Tusc. V. c. 27. sed quamvis abundare facile concedam , non tamen exturbandum arbitror. Coel. ad Cic. Fam. VIII. Cp. q. quod eum non mediocriter Caesar, qui solet infimorum Abi amicitias qualibet impensa alungere, valde contempsit. quorsum , inquies, valde, cum jam praecessit non mediocriter 8 festinanti calamo Coelii acceptum illud referamus.
143쪽
Complectens anima ersiones in Ciceronis libros de Natura Deorum. CAPUT I.
D lib. I. de Nat. Deor. Cicero aliquoties ad eritis. illustratur : semel etiam atque iterum emendat tur. Admirari in constructione notabili. Cicero in transsu defenditur. Si seupplendum απο κιπιοῦ. Tullius a conjectura Gruteri defenditur. Habeo de illa re quid liqueat, formula Tulliana. Nepos vindicatur. Si pro dummodo. Cicero obiter rursu adseritur. Icero de Nat. Deor. lib. I. cap. m. pari tim admirantium, unde hoc philosophandi nobis studium exstitisset. Locum hunc, quod ad Latinitatem, paucis illustrabo; sic tamen, ut alterius cujusdam in lemone vulgata stabiliendi copiam arripiam. Illud igitur o terva, quod verbum admirari eandem constructiorinem atque Vim adiciscat, quam Mirari Vel demi-
144쪽
T. WoPK. LECTION. TULLIAN LIB. II C. I. I Iorari. Sic de Finibus IV. cap. 22. admirati sumus, quid esst cur νobis Stoicos antes res. ubi Lambinus, cum pro admirati conjiceret demirati, non audiendus fuit, quippe qui non tantum ad locum proinpositum de N. Deor. sed etiam ad seqq. ista plane , dc quidem merito, conticuerit. ibidem lib. I. c. 3. in quibus hoc primum est , in quo 'admirer, cur in gravi mis rebus non delectet eos patrius sermo. ad Att. VI. ep. 9. admiraturique sum ., quod nihilominus ad me tua manu scripssses. & lib. X. ep. 9. Dadiplomate admiror, quasi nescio cujus re flagitii insimu
Cap. IX. Abid autem erat, quod concupisceret Deus mundum signis - - ornare ρ Si, ut Deus ipse melius
habitaret ; ante videlicet tempore in finito in tenebris - habitaverat. Sic omnino interpungenda sunt verba , non ut in recentioribus editis, -- habitaret.
Ante videlicet &c. Cl. Walher conjunctionem si
delebat, signumque επερωτηριο κον post Verbum habitaret apponebat. Ampl. autem Boherius signum
quidem adscivit, sed conjunctionem simul retianuit, quam notione AE an accipiebat. At locus , ut mihi quidem videtur, absque his emendationibus , omni ex parte sanus ac sincerus est; modo conjunctionem conditionale intelligas, atque eX antecedentibus mente tantum repetas , mu dum signis ornasset. Si Deus mundum ornasset signis , ut
melius habitaret; sequeretur illud ingens absu dum , ut ante quam id secisset, luce destitutus suisset. Ad similem ellipsin , cujus quidem expletione nihil essc facilius videtur, infeliciter λquoque dedit Gruterus in his lib. III. C. 33. periit. Si, quia Drusum ferro , Metellum veneno sustulerat ue illos conservari melias fuit , quam poenas seleris Varium pendere. ubi ex codice quodam istam
145쪽
I EO T. Wo PKENs LECTIONUM lectionem producebat, sic quia Drusum , quam quidem immerito plane dicebat aureolam. An rei clarae ac manifestae opus est exemplis λ Ecce tamen pauca de innumerabilibus . infra cap. Tuus autem Deus non digito uno redundat, sed capite, collo dcc. s, ut immortalis st; quid haec ad vitam mem .hra pertinenν ' de Divin. II. c. 23'. -- quae si signa deorum putanda sunt, cur tam obscura fuerunt γ si enim, ut intelligeremus, quid esset eventurum aperte declarari oportebat. Acad. II. c. 29. -- ne tu quidem percipis: si, quia obscura; concedo &c. Plura si desideres, adi cl. Cortium ad Sallust. Catil. I. Sequitur eodem cap. -- cum omnes sulti sint Me
dubio miserrimi , maxime quod stulti sunt , miserius enim stultitia quid possumus dicere 3 deinde quod ita
multa sunt incommoda in vita, ut ea sapientes commodorum compinsatione leniant, sulti nec vitare venientia possint, nec ferre praesentia. Haec etiam omni mendo carere arbitror, quamvis aliter visum fuerit viris doctissimis, quorum conatus videat qui Velit.
Eteoim verbis illis, deinde praesentia, in quibus
ad scopum parum dextre collineabant hi commentatores, significat Tullius, incommodorum in hac vita multitudinem esse tantam, i, quum ea sapientes commodorum compensatione leniant, stulti nec vitare venientia possint, nec ferre praesentia. Loquendi forma dilucidari pote1t cx illis, quae ad cap. 3I. dabimus. Quae autem sequentecap. sic leguntur: quae, s mundus Deus est, quoniam mundi partes seunt, Dei membra partim arden-ιis p r. dicenda sunt: haec mirum si non sint hunc in ordinem redigonda; quae quoniam mundi partes sunt, fl mundus Deus est, Dei membra &C.
Cap. XII. Empedocles - - autem in deorum opinione
pissimi labitur e quaruor enim cousia1, ex quibus
146쪽
Tu LLIANARUM LIB. II. CAP. I. in omnia consare censet, divinas esse vult: quas &c. Tollatur ominosum idud interrogandi signum, quod utramque Davi si, nuperamque dodi. Verburgii editionem subiit, post verbum vult. Sequitur autem in eodem cap. Nec vero Protagoras,
qui Iese negat Omnino de Diis habere quod liqueat, stat, non sint, qualesve sint, dcc. Tametsi codices quidam referant - - de Diis quid liqueat scire, aliique de Diis scire quid liqueat; cave tamen inde legendum concludas, de Diis quod liqueat scire. Primum enim habendi verbo locus hic tam opportunus est, quam infra lib. II. c. I. euod s haberem aliquid quod liqueret, tamen te vicissim audire vellem.
supra cap. 3. . quid quaque de re certi haberemus. ACad II. cap. 29. Si habes quod liqueat, neque respondes , superbis. Tusc. III. c. i8. neque equidem
habeo , quod intelligam bonum illud. Deinde quid& quod in hujusmodi locutionibus tam passim pe
mutantur , ut nihil esse videatur, cur hoc prae illo malis. sic infra lib. tertio cap. 23 . De quibus habeo ipse, quid sentiam di, non habeo autem, quid tibi adpen. tiar. ubi nil movebat interpres cl. ad Att. I. ep.iΣ. Huid praeterea ad te scribam, non habeo. ubi pluribus de isto genere disputat Malespina. Corn. Nepos Epam. cap. VI H. quod quid diceret, non haberet. ubi non erat, quod erud. Bosius legendum conjiceret, qui quod diceret, non haberet ε, licet in m s. Mecteri exstaret, qai quid diceret, non haberet. Cap. XIV. Atque hic idem alio loco aethera Deum
dicit , si intelligi potes nihils tiens Deus. Conjunctio s saepissime dubitationem significat, ut ostendatur in modo dictis inesse aliquid falsi, aut certe dubii. Sic infra c. 37. Quaero - quae causa eum loco moveat; si modo moveatur aliquando. de Div. I. c. a . sunt igitur artis inventa, non vetustatis;
147쪽
rra T. Wo PKENs LECTIONUM s est ars ulla rerum incognitarum. i. e. sed dubito, an ars sit ulla rerum incognitarum . pro Ligar. Cap. I. Atque ille arripuit -- imperium; s illud imperium esse potuit. i. e. dummodo illud i. e. p. vide quoque Acad. I. C. 2. Tusc. IV. C. I . Germaniiscus Caesar apud Lactant. lib. I. C. EI. Illa putatur
Nutrix esse Jovis; s vere Puppiter infans Ubera Cretaeae mulsi ij a caprae,
Sidere quae claro gratum te tur alumnum. sic etiam Terent. Eun. I. 2. vs Io2. Plin. lib. II.
epist. i. Seneca epist. XCIX. Salvianus epist. II.& alii. Haec quidem pluraque talia tanti apud me sunt ponderis, ut in loco proposito nihil novandum existimem, quamvis cl. Davisius tentaret,-- dicit. φιρ intelligi potes &C. 8 Atque eodem modo expedienda videntur ista lib. III. cap.
I. Spero enim te, ut soles, paratum venire. 5Tum
Cotta , si mehercule , inquit; neque enim mihi parratio cum Lucilio es, ac tectim fuit. ubi Manutius conjiciebat sane mehercule, Lambinus se es mehe cute, Davisius accinente quodam codice, non mehercule , Boherius denique , sm mehercule. At primum observa, eleganter jungi mehercule cum
conjunctione si, ut docuit Cortius ad Sallust. Catil. cap. I.II, 3s. Adde quod conjunctios faepius ita veniat ex antecedentibus 1upplenda & explicanda, quod modo videbamus ad cap. IX. & confirmari potest ex iis, quae dedit Vechnerus Hellen. p. 3set. & Burmannus ad Quinctil. Decl. Ι. C. q. His si componas , quae jam de relatione ejusdem conjunctionis diximus;s mehercule idem erit, quod sibito sane, vereor equidem ut se res ita habeat, aut
148쪽
ΤULLIANARUM LIB. II. CAP. II. ra 3 simile quid; qualis quidem sensus Cottae menti est, siquid ego video, adcommodatissimus.
lata lectio in Cic. I. de N. D. septies vindicatur. Pronominis quod construmo . tautologica. Locus de Fin. vindicatur. Mακρολογίa illastratur. Pisonamus in loco Luciani adseritur. Ora ultimi. Enallage praesulis N inperfecti. Tullius obiter defensus. Credo, ironice. Cicero ad Fam. corinrigitur. Meratheses illustratur. Pamblichus, Θ-rillus V Atilianus defenduntur. φιλοθηρει. Verbum esse bene Graecum probatur. Eodem lib. I. de Nat. Deorum Cap. XV. - - νne hoc quidem diceret, illa inventa se deorum, sed ipsa divina. uo quid absurdius, quam aut res sordidas atque deformes deorum bonore ad rere &C. pUideri possent omnia ista quam aut &c. resecanda ;quippe quae, Maximo quidem constructionis impedimento , CXplanant tantummodo vim pronominis relativi quo, quae satis abundeque jam constat ex antecedentibus. An vero cuin Lambino
scribendum est, aeuaeso quid abseurdius &c. p qua
ratione συνταξει certe fit fatis Z Mihi plane alia stat in animo sententia, quandoquidem pronomen tam demonstrativum, quam relativum multis aliis in locis sic per quandam tautologiam explicari video. sic plane de Fin. I. c. 6. ait enim declinare atomum
sne causa: quo nihil turpius p sco, quam feri Meeausa quicquam dicere' ubi ista, quam f. s. c. q. d. deiciada statuunt Manutius, Lambinus dc Guietus sed cl. Davisius cum Bruto reponit, quum nihi iuvius &c. Mihi vero a tantis viris disientire li- .ceat.
149쪽
in T. WoPxENs LECTIONUM Ceat, cui duo haec loca se invicem tueri ac desen dere videntur ; praesertim quum pari modo rumsus Acad. I. c. ult. - - censebat - - nihil oportere --
a resone approbare cohiberequo semper - - temerita. rem : quae tum esset inanis, cum aut falsa aut incognita res approbarnur: neque bde s nempe falsam aut incognitam rem approbari) quicquam esse turpius, quam cognitioni γ pe ceptioni adsensionem approbationemque praecurrere. ubi omnes, quantum ego sciam , silent interpretes : quemadmodum
etiam in his Lactantii, quae sane haud minus dura sunt, lib. U. cap. X, 4. uid potes esse hac pietate
dementius, quam mortuis humanas victimas immolare
Eadem plane dissicultas structurae curium impedit in his Tusc. I. c. 36. Hoc premendum etiam atque etiam est argamentum , confrmato illa , de quo, smortales animi sunt , dubitare non postumus , . quin ranius interitus in morte si, ut ne minima quidem Hspicio sensus relinquatur. vides ut illud de quo insequentibus sic exponat auctor, ut illius elegantiae, quam flagitant critici, parum se studiosum declaret. conser quae adnotabimus ad Divin II. c. I. Cap. XVI. Ex illo coelesti &c. Quod Lucianum glossemate foedari existimat doct. Davisius, in his
εξ' έρανοῦ, dum duas postremas voces pro adsititiis ec spuriis delet; equidem hanc styli abundantiam ex ipso Luciano, aliisque cujuscunque linguae auctoribus probatissimis defendi posse, Vix dubitavcrim. Ciceronem hujusmodi rerum testem locupleti Imum arbitror , qui sic de Fin. lib. IV. c. 18. . . qui ad honestatem aliud ad Vant, quod ex eo-Hem genere non M. Min. Felix och. cap. Xvi. Di-σam equidem , ut potero , pro viribus, quo praeter alia, hunc quoque locum contulit ipse vir cl. ex
150쪽
ΤuLL ANARUM LIB. II. CAP. II. IE Dione Chrysost. Orat. VII. pag. II 8. μαλι στα
ευρηπειν ηγου μενοι το των πολλων διάνοιαν, α δη καὶ τοῖς πολλοις ἐδοκει , περὶ τε του πλῆτου καὶ T- αλλων ,
Cap. XIX. in infinitate) intelligi necesse
est, eam esse naturam, ut omnia omnibus paribus paria resspondeant. Licet illud intelligi a codice uno& altero absit, ego tamen codices istos nobis fraudem dedi se crediderim potius, quam hanc μαΗολογίαν ullo jure poste damnari; quippe quam eandem cernere licet infra cap. 6 I. Ex quo debet inteia ligi, nec naturam &c. supra lib. I. c. I 7. cum enim
dcc. intelligi necesse es esse deos. Tusc. lib. III. C. s. Eos enim sanos quoniam intelligi necesse es , &c. cap. 28. intelligi necessse est , non rem &c. de Fin. l. III. C. X r. intelligi xecesse es, pluris id aestimandum esse. & lib. V. C. I9. suocirca intelligi necesse es , in i s rebus invitamenia inessee. Cap. XX. in quam immensitatem fe injiciens animus intendens, ita longe lateque peregrinatur, ut nullam tamen oram ultimi videat, in qua possit insistere. Ad quod referri possit vox ultimi, plane se negat intelligere vir cl. ideoque legendum conjicit, oram ultimam videat. At scrupulus, qui ipsum male habebat , sic forte eximi dispellique poterit, si per vocem ultimum, quae saepius ita formam substantivi induit, intelligamus earum
regionum, quas peragraverit animus, eXtremam dc ultimam ; per oram autem , illius ultimae regionis terminum sive finem , unde ulterius perginequeat. Passim hoc modo distinguuntur voces, quarum vis aliis in locis una eademque est: quemadmodum etiam illas ora dc ultimum posse συνονύ