장음표시 사용
61쪽
. : effuxerit ξ Vellem, ut Cl. Gunesing antecedemtia etiam Stilfing eti perpendisset. Pag. enim ς, 8ψ3. ex Laertio docet, Aegaptios mundo origi- . . nem dedisse. Pag. 84s. testimonio Plutarchi cdocet, Pythagoram duo principia omnium re-
υλμον, agnovisse. Sect. XXI. quaerit, quin 3. modo Dii illi, quorum mentionem iacit Piato in Timaeo, orti fimi Dixi in dissert. mea, deos illos esse Solem, Lunam, imo etiam. Daemones. Vocantur Θρον γενν= M. in modo Platonis Deus vastissima illa corpo- , exornare potuerit, dicam, quamprimum Cl. Vir mihi explicabit nexum , qui intercedit inter substantiam spiritualem & cor poream. Hoc scio, Platonem adseruisse, Deos' . illos a mente nobilissima fuisse factos, & imperio ejus obnoxios. Sect. XXII. rur.' . sum . quaerit, quid sit generari Dicam.
Plato, ut ex Timaeo Locro audivimus, materiam tanquam matrem, , - instar Paremtis alicujus confideravit. Quamprimum igitur Deus, tanquam nobili ma mens, aut ἀ νης ipsie materiam hactenus confusam, in ordinem redigiι , dicitur Platoni mundus gra nerari. Quod si, missis hisce, urgere vel- lem vocem γενναν, facillime probarem, po-
62쪽
existentis productionem. Sect. XXIII. . probare vult, animam mundi esse οἰπο- : r-μ ον quoddam esentia divina. Provocat ad loeum Platonis, qui extat p. 7IO. vers Fuini; Eum autem attulisse, refutassee s. Sonat autem ita. Me vero tam generatione, quam virtute priorem antiquioremque animam coris. pore eonstituit, utpote qua obedienti eouori
esset imperasura. Ex his videlicet, atque loe pacto. Ex ea subvantia, qua indiυidua s semper eadem flumilisque est, s ex ea, qua ei ea erepora dividua At, tertia sub ntia spe- 'eiem commiscuit mediam, qua rursus esset natura i us ejusdem , s natara ipsius alterius particeps, eamque per hac mediam constituit inter indi duam substantiam seam, qua eis. ea corpus dividuor. Ea eum tria sumpsisset, is unam steriem omnia temperavit. auid inde eoncludat Guniaingius, audi. Tali igitur modo infusa est anima mundo toti, qua D ritus es divinitatis ipsique Deus. Sed quis, ' non videt, nullum hujus consequentia vestiagium in hoc loco esse ξ nimirum anima mundi ex re corporea & spirituali contemis. perata fuit a Deo, Ergo prodiit. vel em navit e sinu Dei,.ut pars. a toto. Quis dubi. tet Ut nihil jam dicam, in sequentibus Platonem aperte satis significare, hanc an D mam
63쪽
γ mam tanquam Creaturam ' prorsus a Deo
dimersam, ejusque obnoxiam Imperio con- siderandam. Pag. II. vers. Ricini ira loquitur. Postquam igitur secundum Creatoris illius mentem tota animae conflautio ab stata - fuit , mox omne corporeum intra ipsam assim
- xu. mediumque media accomodans, apto mo
dulamine copulavit ; & paucis interjectis : & rpus quidem coeli θεctabile factum est, ann
i vero oculorum effugit obtutum, rationis
e odulaminis compos ab auctore siuo omnium, semper siunt s ad intestigentiam perti- ' optimo, ipsa quoque optima omnium, genita siunt, secta. Nemini sane, nisi ali- 'unde jam praeconceptis opinionibus im- huto, in mentem veniet, hanc animam di- , vinae essentiae partem esse, ab illa divul
64쪽
Sect. XXVI. Ut autem Cl. Gundling. per partes probe tria illa principia Platonis Θεον, νουν seu λογον,& animam mundi inter se conjuncta, & aractissime materiae alligata esse, Sect. XXlU. probare primo contendit, Τον νουν, seu λο- ' γον Platonis progeniem esse Dei, seu em liue & emanasse a primo: A summo Deo s' inquit, suprasemiab mens venit, Femi a mente illa anima mundi egressa est. Et paucis interjectis ita argumentatur. . Aut . . mens illa re opifex summus erit Deus, aut non. Si prius, μι erit probasse, animam mundi esse decerptum issus, sin sub antia nova , causa sane ejus erit, unum EDd άνου , quod nominari ac percipi nequit. Si hoc, quomodo quin orta est mens ' utrum ex nihilo, an exi ' simmo illo Dimisitatis seu Provocat ad ' Philebum Platonis pag. so. vers. Ficini,
reus eum sit, & immobilis & indivisibilis , nee in ali- quo existens, nec in se ipsum astrictus, nulla re, quae extra illum est indiget, ut diximus : sed nec anima 7 mundi: triplicem quidem habens divisibilitatem, M otestatem a natura sese movendi, ita tamen.ab ea- , .i em facta, ut eligat bene & ordinate moveri , & mundi prolem secundum rationes praestantissimas concitare. Sibi autem corpus adscivit, Sc circum dedit, licet lucorporea sit , di nullius passionis parti e P '
65쪽
ro petitioni ressponsium porrigit, menses proge nies quadam ejus causa, qua causa dictatur omnium, quaeque est ex quatuor issis, qua relata siunt, unum quiddam. Ubι autem stro. - gemes , ita concludit D. G. ibi generatio, regeneratio siue es Lentia concipi nequit , quia ereatio ex ni&o vanesit. Must. I. de λο . seu secundo principio diversimode ratioci- . nantur Plato & discipuli. Aliquando M His tanquam aliquid per se si fissens, atem, num , considerant, aeque ac Τηs υλο seu ma teriam ; aliquando illam mentem, originem suam a Deo habere, gradibusque perfecti nis tantum a primo Ente distinctam esse perhibent. Aliquando Deo soli Imperium in omnia adscribunt ι Mox tamen illum tanquam Parentem omnium, quae καlα λογον facta sunt, inducunt. Adeo ut tuto ex hisce ratiocinari non liceat. 2. Ponamus autem cum D. G. Τον νουν esse pr. geniem mentis divinae, nondum inde s qui tur , ergo locum habet proprie dicta essurio. '), emanatis , partium ari parti
c Quae scilicet partium evolutionem di eum ali
66쪽
partibus separaι io, de quo tamen quam ma- xime quaestio est. Vocem γενναν de rebus divinis usurpat Plato, & sine dubio locutus est de rebus, quarum perspicuas notiones minime habebat: hoc certum , quod licet nonnunquam adserat, dissicile esse naturam - Dei invenire, eum μιον, & supra omnes, - uti in Scholis loquuntur , categorias eve- ctum , semper tamen imelligentis & persectissimae naturae Deum esse tueatur. In Timaeo p. F2 8. ait: κΤως --οέωῆ αει λα-
τις λος Θεου - λογιοΘεις , haec omnis vere exi.
κάον, ut de aliis locis, quae supra adtuli, ni-
eommunicationem, vi vocis proprie sumtae indieat. Talem enim emanationem, que-materialitatem iα Deo supponit, admisitis A statuiste Platonem, supponit semper U. C. non probat, nisi per circulum. Quod si vero emanatio sensu latiore sumta, indicet tantum essentiae commutaicationem, naturae rei convenientem, Sc ita nihil amplius dic t , quam aeternum Patrem ex se, modo spirituali produxisse Mentem, tune admitti quidem lita vox potest, cadunt vero objectiones D. Gundi ingit , quia nec inde ulla in Deo materialitas , ut ita dicam, evincitur , nec essentiae communicatio hypostasin propriam αυρὰν καθ Την, quae Platonis locutio est, eXcludit; certe ex mente Platonis excIudera non Pottit.
67쪽
hil dicam : at hoc posito quaeritur, qu modo generatio quaedam in divinis locum habere possit sine emuxione, & intellectualia ab intellectualibus oriri. 3. Igitur attendamus ad ipsam mentem nostram, cum omnes nostrae ratiocinationes de Deo repetitae sitnt ex iis P quae in mente nostra deprehendimus. Cognoscimus autem n turam mentis nostrae potius ex intimo quo.' dam sensu, quam perspicua notione animo, obversante. Idearum circa mentem perpetuus quidam fluxus, seu itus & reditus iest , utrum illae a mente oriantur nec ne & quomodo insint menti, prorsus ignor mus. Videntur quidem omnes ideae Ope 'voluntatis nostrae, vel certe non sine ea, progenerari, sed quomodo intercedente voluntate illae accedant, denuo nescimus. Quod si iam ad Deum convertamus ocu- los mentis nostrae. tanti Numinis Majestate animus absorbetur. Quomodo mens illa nobilissima cogitet, imaginetur, ratioci.
netur; quomodo omnium rerum praesem' tium, praeteritarum , futurarum. Contingentium , necessariarum , praesentissimas semper habeat notiones, ignoramus. Noscimus, quomodo posita voluntate Dei, omnia di orta sint, & conserventur. Verbo,
68쪽
naturam DEI introspicere mortalium inon est. Quem in finem, inquiet D. Gundling. haec adferuntur. Dicam. Ex 'his sequitur, nos prorsus nescire, quomo- do a Deo aliquid oriri possit , sequitur , -- temerarium esse , definire , a Deo, & ex '. .' . Deo, nihil oriri posset quam per eman Vtionem proprie dictam & fluxum. Mallem ' ego hac in parte meam confiteri ignoran- tiam. Sed Plato, ait, tanquam Philosephus faec explicare voluit. At ego dico: primo,nos ignorare , quae ad sententiam ejus rite in- telligendam facere possent, cum & ipse &discipuli varie: rem explicent. Secundo non . iPlato tantum, sed&nos,qui meliora edocti sumus, nihil hac in re certi possumus definire, ob res ipsius obscuritatem. Theia
gi Christiam olim & nunc locuti sunt ri
aeterna quadam generatione Abi, nemo ta- . men modum se explicare posse contendit.
Dicet, hoc mysterium esse. Non nego; sed τ' pulla tamen proprie dicta emanatio, nul- lus fluxus locum habet, sed intellectualis quaedam, S ineffabilis, secundum eos generatio est. Non ignoramus, quid sit alias fgenerare, seu quid hoc vocabulo denot tur ; sed cum de divinis uermo est, phra ses illae ritc rei, quam ignoramus, Utari l .
69쪽
non possunt; Plato quidem non tanquam mysteria caelitus revelata proposuit, hacte- . nus tamen res eodem recidit. Si enim vere putavit, λογον a Deo ortum , non magis rem illam explicare potuit, quam nOS ge- . ' nerationem aeternam filii Dei. Debuisset,
verum est, haec tanquam Philosophus perspicue explicare aut tacere: sed quis ignorat, non minus Philosophos aliquando, quam, alios loqui de rebus, quas minime istaeuum. Euarto: Quicquid tandem sit de λογω & ejus origine, nulla ratione probari potest, pr prie dictam emanationem locum habere. - Deus enim ex mente Platonis nunquam tanquam Ens aliquod extensum, fluidum . describitur. Neque etiam Vox γενναν. ultra modum hic urgeri potest. Theologi, , meteres eum de instabili moliris vinitatis: Iocuti sunt, voce ἀπο ας frequenter usi sunt,diligenter tamen cavendum esse injuna ' , xerunt, ne lectores sibi persuadeant, emanaa
Aecedit, quod Plato ingenio quam iudicio
70쪽
tionem proprie sic dictam locum habere. Iuvat hoc testimoniis quibusdam probasse, quae magno numero apud Petavium, Hu . trum, Bulgum, inveniuntur. Athanas Lib. de Dςcretis pag. 4oo. inquit: Aliter se habet hominum generatio , aliter filius a M' tre oritur. Eiqnim progenies homiΠμm pHr res siunt quodammodo ggnentium. niam natura ipsa corporum non est sit lex, sed fluida s ex partibus compina et Ouun que cum generant homines: svicissim, cum riuntur, cibι in eos cae potus in uni, PAEm , ob causam multorum per tempora filiorum Patres fiunι homines. O' δε Θεος , ιnquus 3 .
, ἀειν γινλι Eodem loco P g. 4 O osus filii generationem explicaturus ait.
xio est Abstantia Patris, non ut divisionem pasassit Patris substantia. EU Mui ora:
' I. Synodo apud Socrat. Ercos usi. . ' I. cap. 8. hae ab illis diciata ερ set formula nempe formula , quae hodie iSymbolum Nicaenum dicitur, id quod astillis dictum erat, ex Substantia Paιris cae Con- i si stantialis, non absque examine P term Tom. XIII. E mul