장음표시 사용
71쪽
mus. Hine igitur varia quaestiones orta sunt, . responfisones e quanam set eorum ver- . borum sententia , accurate expendebatur. Και και Το εκ --ωμολογηlo προς άυltis,
i. e. s has quidem voces, ex substantia, fasse sum Me significare, silium quidem es ex P
'ste, non tanquam partem sessus Patris.. Hunc sensim ut nos quoque amplecteremur, quum omnimo videbatur. Supra in eadem
Epistola dixerat Eusebius , ipsum Constantinum Episcopis quibusdam de voeabulo Homo ustu quarentibus satisfecisse his, verbis r
Dειν. i. e. Confiub tantialela se dici, non juxta i. corporum assectiones et neque per divisionem; aut per Sectionem quandam filium ex Paιυ- fibri re. Fieri enim non pose, ut materia
i expers natura , inte ectuatis atque incor porea, corpoream usiam asseritionem admittat: - Sed divinis areanisque rationibus id esse in-
ullgendum. Hinc doctomus Bullas defensi
72쪽
Fid. Nic. p Is . postquam Orgenem contra Mustrem metium defendisset, quid si. militudine Sotis radiorum, qua frequen- ter utebantur veteres, denotare voluerint, ita explicat et yerbo dicam, Origenes aliique Casholici Patres,shmis Elad Solis re radii, Imris solendoris Uurpanses, haec ιantum signi ficare voluerunt, neque aliud quicquam ipsis is mentem venit. I. Pastem esse πων θρο- νυς fontem iuvinitatis, quemadmodum Soluens est θplendoris ex ipseo emisi. a. Filium esse ejusdem natura ac substantia, cujus es PMDr o utpote de ipsa Patris essentia genitum, ut lumen ex lumine manat. 3. filium neutri 'quam a Paιre sivo Hvisium ae separatum ex flere , quemadmodum nec radus a Sole, nee . splendor a luce disjungitur. 4. Denique fili um me alteratione Giminutione divina essemtia ex Patre nasii. Equidem hos animi mini conceptus de adoranda generatione filii Dei, mirum in modum adstuvat similitudo isti, undes Priribus Nicaenis in ipsa consessione sua ad hilita fuis. Placuit eadem comparatio Reverendissimo in Christo Patri, Niloisonio, viro ut alus Dotibus cs Wirtutibus praecessentis smo, sic acuto praepramis sper Ricaei. Is enim in Sermone 4s. de dimnitato Isu Chri
73쪽
re qui est infini V par eosiquent incompre- hensibis. La chse est impostmis , parce quo tout ce qui est, in i es par rela meme audessus de la portee dum intesgeneo finis s
vra Hen - tot qu'si se peta dans ret ahme. Ex adductis locis patet, veteres voce ἀπορροιας lueis, radii saec. uiss, dum de aeterna filii progeneratine locuti sunt, interim tamen omnem emanationem proprie dictam longissi. me removisse, quia cum Intellectuali αἰ praestantissima Dei natura ejusmodi emanatio consistere minime possit. Quod si igitur Plato vel maxime Τον λογον Dei progeniem esse, dixisset, nondum tamen probatum esset, fluxionem aliquam , aut partrum separati
nem Paria passim Theologi , ta Commentatores ad Ebr. l. 3. inculcant.
74쪽
. non hic locum habere, nisi aliunde claric- smis testimoniis probaretur, Deum Plat nis Ens aliquod fluidum esse,& ex partibus. L compositum. Caeterum locus , ad quem provocat Gundi ingius , potius probat , mentem nostram progeniem esse Dei , quam υν λογον. Extat is pag. I 6 I. EL 'Graec. Basil. ubi postquam sub Persona S eratis diu diiputavit Plato P quod corpus a nostrum ex universi corpore sit decerptum, , eadem asserit de anima, & ex Protarcho
mum Z perspiςuum sane est. Unde vero, mi Protarche, aliunde si ceperit, nisi ista uni versi eorμι'animatum sit 8 quippe quod hae eadem ipsa habeat ., quae corpus nostrum s praestantiora etiam 2 mari sum, quod nequaquam aliunde. Hinc paucis interjectis pergit Socrates: Euamobrem,inquit, rationem H iam ulterius persequentes licebit asserere, ea , qua saepenumero diximus, insinitum prorsus in hoc universo eo ere, si eientemque terminum causamque tagis haud ignobilem semper
75쪽
, . - adesse ornantem disponentemque horas sinen- , fles cs annos, mentem sapientiam merito nuncupatam. Pro. Merito. Soc. Sapientia vero ac mens absque anima nunquam sunt. Pr. Nunquam certe. , Socr. Ergo in HJovis ipsius natura regiam animam regia
que mentem inesse propter vim causa fatebe. uris, sin aliis iιem alia pulchra, ut illorum euique diei placet. Pr. Maxime. Socr. Precedentem, Prota che,sermonem nequaquam sumere inductum putes: his enim, qui olim i. mentem omni mundo praesidere Venderunt, assi
Mea vero petitioni responsium porrigit, quod lmens est progenies quadam ejus causa, qua ' i eausa dicitur omnium, quaeque est ex quatuor his, qMa sunt relata, unum quiddam. Habes jam no ram expositionem. Ex hoc loco ρο- . tet, Socratem ex antecedentibus conclu- , ' dere, quod, quemadmodum mundus est κanimatus, sic etiam corpora nostra mentem λ sapientiamque ae Deo accepisse. Quod si tamen de sermo esset, idem tamen locus doeeret, originem ejus nomisi intelis '- lectuali ratione intelligendam, cum Dei naturae regiam animam, regiamque mentem
76쪽
Mct. XXVII. Iam progreditur D.Gandlini ad animam
mundi, probaturus, eam itidem ex di. priniscipio emanasse. μm vero muniu anima, inquit Sin. XXVI. e mente dona sit coorta, tanto minus dubitara potest, manto cer tius constat, eam participare mensem qua 'panicipatio fine emanatione profecto e ciΠ;. πρη potes. Provocat ad iocum Timaei. N imi eum de illo, inquit, Demiurgo, νι es νουμ ver ba fecisset, ostendit is quoque, quemadmodum. mundi anima H ab ipse , tanquam συναίlιον, Gmit . A tiς is μεσον άει θεις,
ejus collocavit, ua per totum tetendit. ,'
Deinde eum circumdedit corpore, s ves mis extrinsecus, caesoque folivago F volubili fae in icomisars complexus est. Ita D. G. M' Concederem, animam mundi, a mente ori. ginem habere, quod Juniorum Platonico. rum adsertum est, nihil tamen hoc faceret ad thesin Cl. Viri adstruendam. Pr 'bare vuIt, animam mundi emuvium ali-
, quod esse divinae naturae, proprie ita due Eum. At mera An tio est , Deum Pla.
77쪽
tonis constare ex materia fluida : mera supposivio est, λογον principium aliquod esse ex partibus compositum. Si igitur anima mundi orta est ex a. principio, nonnisi ea ratione oriri potuit, quae conveniens est naturae hujus principit. At Platonici omnes consentiunt, Τον λογον intellectuale princis pium esse. a. Locus ille ex Timaeo adductus nihil probat. Si antecedentia'comt seq. adduxisset Cl. mr, omnes perspexissent, nec de a. principio sermonem esse ; neque etiam dici, animam illam mundi ex
mente vel Deo emanasse. Locus extat pag. 78. proxime praecedunt his verba et
qui semper es, de aliquando futuro Deo cogitaret , lenem eum ess eis , aqualemque, es a, medio ad Fuminum usque parem . corpusque i. ex eorporibus totas EF perfectis ιotum atque perfectum. Post haec verba immediate sequuntur, quae citavit D. G. sequuntur autem haec. Itaque omnibus his do causis opifex ejus beatum Deum esseeis e Sed animam haud ita, ut modo dicere coepimus, tum deni
78쪽
hoc loco clarissime patet, Deum, primam illam mentem, fabricasse mundum; illum di animam quidem mundi ab eodem munis do insertam esse, sed minime ex essentia divulsam fuisse. Altum etiam hac de re silet T. Locrus, qui sane hic minime ne gligendus est. 3. Si eum Platonicis tria principia statuamus, quorum secundum a primo, tertium a secundo, ortum sit, quae que inter se gradibus perfectionis distincta sint, tum ne hoc quidem juvat D. Virum Primum enim a Platone & sequacibus semper describitur tanquam perfectissimum, eminentissimum , & quod supra omnem intelligendi vim positum est. Secundum
semper tanquam νοέον παραδειν. . Tertium
ex dividuo & individuo compositum, Ianquam causa omnia foecundans. Nullibi autem Plato, trium illorum principiorum originem perspicue explicuit. Interim cum aliunde notum sit, Deum & λογον in systeis mate Platonis semper principia quaedam' νοεροι denotare, animum ab omnibus rebus, quae in sensus eadunt, revocare debemus , neque quicquam ei imputare, quam quod vel diserte professus est, aut per evndentissimam eo equentiam ex principiis ejus sequuntur. Sed animam illam, inquit.
79쪽
ε εον γεννησουενον vocavit. Sit ita. Et muna
dum non semel ita adpellavit,in Timaeo, constat tamen, materiam a Deo secretam fuisse, nec e sinu ejus expulsam. Θεος , dicitur illa anima, quia non solum ex recora porea, sed & spirituali composita est. Sed expandis se ista amimai inquit. Ita est. Sed supra jam observavimus. hanc animam ex dividuo & individuo nescio quomodo comtemperatam esse: quaeritur igitur , utrumipla quatenus intelligibilis est, proprie t 'quendo dici possit fluere, se se expandere. Ex natura ejus, quatenus v li, hoc minime sequitur. ) Si a mente originem habet,
. - , Porphyrius, Platonicae Philosophiae peritissimus, sentent. XXlU. ita de hae materia loquitur, eκ versione Holstenti et omne genitum ab alio generatio nis causam habet, siquidem nihil sine causa producitur. Quaecunque autem terum genitarum pereompositionem essentiam suam obtinent , utiqua δε eam ipsam ob causem sunt corruptibilia. Quaeqcunque vero simplicia Sc incomposita, in simplici sub. sistentia effetitiain suam habent, eum sint indissolubilia, sunt etiam incorruptibilia. Genita vero dieunatur . non quod composita sint, sed quia ab aliquae 3 usa dependent. Corpora igitur bifariam sunt genita ; cum quatenus a causa producente dependent; tum quatenus composita. Sed anima & intellectus genita solumodo, quatenusia causa dependent ; non autem ut composita et quocirca corpora quidem
80쪽
habet, nec sic expansioni locus. Quatenus corpore induta est , hoc emcere potest. Vero enim quam maxime simile, animam illam mundi vehiculo quodam corporeo vestitam , uti omnes possit mundi pervadere partes. Quod si Timaeum Locrum lagamus, non prorsus evanida hujus rei ve stigia adparente eum enim pag. 6 6. de anima humana loquitur, ait : - μεν γαρ
genita & solubilia A corruptibilia. Sed hae e ingentiata quidem , tanquam incomposita, & proinde etiam indissolubilia ae ineorruptibilia genita autem, ut dependentia a causa. Premebant non Platonem tantum, sed Sc eos, a quibus hoe dogma aecepit, omnino dissicultates , qua ratione υ νο ρον per omnes partes materiae se diffundere , easque permeare possit. Cui tollendae Plato animae mundi naturam non ex individuo tantum, Jd est, intellectuali, sed dividuo quoque, id est materiae , aliquid dedit, quod Plutarchus de Platonis manifeste fundamentum ponit. Zeno Vero, qui Sehac ratione difficultates augeri,non minui cern sat, ad principium mere materiale confugit, Deum que fecit non tantum eum anima mundi prorsus eundem, sed re ipsa quoque materialem, ignem sci- ieet purissimum M aetherium t quo quidem istas difficultates evitavit, sed in maiores errores tiry natura Dei destribenda delapsus est.