장음표시 사용
41쪽
Ita programmate ad indicenda sacra Pentecostalia nuper emisso de initiis disciplinae accentuum apud Iudaeos antiquissimisque qui ad nos pervenerant scriptoribus sermonem instituimus. Iam nova disserendi occasione oblatu, incepta via procedentes caeteros ex antiquioribus Iudaeorum magistris qui de illa meruerunt dispiciamas, et quae ea hinc incrementa tulerit videamus. Et tertius quidem qui non multo post duumviros illos, ben- cherum et Chaiugum, consideratione venit dignissimus, est R. IEHU DAH BEN-BILAM, Iesanus, qui circa finem undecimi p. Chr. saeculi vel duodecimi initium videtur floruisse. In Eb Tetrae enim catalogo tertium post, en eqatiliae filium, Cli ugi interpretem, itemque tertium aranea. e. ab Eb 'Egrae ipsius aetate locum oecupat. Ibi nihil aliud de eo refertur quam parvos eum coli gisse libros. Verum hi pluris habendi quam aliorum crassa volumina. Duo enim hujus libelli qui nobis servati sunt accentibus potissimum exponendis
inservientes in hoc loco tam accurate et copiose Versantur, ut omnium ejusmodi scriptorum noster Ionge gravissimus sit dicendus ac sere classicus. uorum hucusque unus tantum doctis innotuerat, isque elebratissimus,
qui inscriptus est 'RDI DUID, de accentibus scripturae in. In publicam lucem editus est a M. incero, clarissim quondam Iiterarum Hebr. apud Gallos professore, ac bipartitus quidem priinuin ea libri pars quae ad accentus trium librorum poeticorum pertinet ar I 556. deinde a. 1565 reliqua de aeterorum a libi, medentibus prosaicis 'λ Illa qui dem prorsus
In de ossi bibliothee eod. 488 alibi nullum mihi innoruit exemplum. 2 utramque editionem recte primus reeensuit Lis morsus in biblioth. Rabb., ubi Oeeri puri , haec habet is Exeusus est Lutetiae p. Robertum Stephanum in ' anno l565. Peeutiariter etiam scripsit uae 2 n rata traci de accent trium libb. Job rov. et Psalm. Ibidem non allato anno . quem secuti sunt Imbonatus, PavL Colomerius in Gallia orientali p. 48 inmerceri scriptorum recensu, ubi annus ed trach. de aee poeticia, a Buxtorno omissus, additur 1556 et . C. Wolfvs B. H. I. p. 418 ubi vitium typogr. saeculo XVI pro XI. uelle Ognoscitur, correctum T. III, 301 qui tamen et h. l. et III, 30 editioni falso mersionem latinam O. erceri addit, cum opera tantum illius excusa ait, quemadmodum titulus Iibri habet et Buxtorsius quem olfi errorem suseeperunt de ossi in alat codd. et dialonario qui ade versionem tantum, non editionem Io mercero tribuit et S. D. M
42쪽
videtur interiisse, nam nullum hucusque ejus repertum est exemplum. Hujus autem in prooemio auctor propositum suum et argumentum libri definit
praeeepta grammatica scripturae s. tam de punctis quam de accentibus
ejus η. Unde duae disputationis partes. Prima eaque major plagν--D RI sere soli occupan, de punctis nya agit: primum de agesta sorti et leni hujusque ausis deinde copiose de septem vocalibus, praesertim ψame et athae magno et parvo h. e. ames, ere, Pathae et SegoI,
ex termino antiquioribus et Masorae usitato earumve ponendarum rationibus;
denique de Seli'νε i. Altera brevior D Z F, Io soli complectens de
accentibus disserit, his verbis exorsa: 'DI E IV a Ninm in.
aaιιο prolegomen p. 30. - Sed hujus editionis exempla iam rara sunt, ut de ossi in catalogo nullam a Wolfio biblioaecam quereretur proferri ubi Μercerianum vel aliud quodvis exeniplar delitescat ue et nukes literaturh. ittheii p. am in Germania et Hollandia duo tantum exempla inveniri contenderet. Hoc quidem nimium dictum esti nam in sola Germania mihi pia duo exempla cognita sunt: unum vidi in bibl. acad. arburgensis, alterum ex bibl. reg. re dens Ρhil hebr. 69 liberaliter eoncessum meis manibus trivi. Sed eum raritas ait tanta ut vel exstare Iibrum parum aberat quin in dubium vocaretur, aeeurativa eum deaeribere Ia t. Inseriptio si habet:
etc. Hebraice quae deinceps Latine Liber de aecentibus scripturae Autore R. Iuda M. Balaam. Νune primum editus p. o. ereeri, Reg. lit Hebr. professoria. Pariatia ex osne Rob. ε-phani typ. Reg. Μ DLXv. cum privit. Rrg. 4'. In praelatione brevi me erua monet: is ante aliquot annos edendum eumvlae fragm. R. Judae . Bil de accentibus trium Iibb. iure, Interim dum aene occasio offerret excudendi totius operis de totius scripturae accentibua Ho qui accurate tractaret ante Eliam Levitam et alonymum inter Rabbino exstitias neminem praeter . Iudam, vel Κλchio et Abenenea priorem et ab hoc saepius citatum. In citandis et enumerandis a sorae Iocis uno unum antecellere omnes te. maeo omnia vero communicata amat th. Beroaldo Iit Heb. Aureliae pro . quem diei etiam fragmenta prius edita ex bibliotheca D. V a tabli viri immortalis communicasse, aliaque auo tempore excudend ournturum promiaisae. Traetatus pae 6 pla gulas I folia occupat, sign. A F septimam appendix a spisilegium obsa misce. quaa in fine totius libri repertas in editione priore praetermiserat. 3 cujusmodi fere argumentum est libelli Chaju Iani Pp t. hujus disput pari. I. p 12.4 Hune locum jam ha jugus in prooemio libri de literis quieMentibus attigerat, de Sehnva praesertim et Dagesch, praetermissis fere eonsulto voealium Rame et athae rationibus, ut a consilio suo alienis os comment meam de rei gramm apud audaeos initiis p. 20. quas deinde in libello rapa copiosius persequitur. Eadem autem ratio quam noster aequitur fere deprehenditur in tractatu circa Moram finalem pari b, inscripto de quo infra. 5 mano libri partem midenheimius in libro auo de necentibus integram fere inseruit, mutato tamen ordine. mino ubi quisque apud Heid reperiatur locus notavi.
43쪽
I. Et primum quidem de Mentibus univerat eorumque discrimine et variis rationibus agit, praecognita quasdam vel findamenta disciplinae aistens haeeo capita λ: Beelus et ac niti distinetivos umre quidem duodecim λ, eosdem qui apud CH Aauo GH in ultimo capite et eodem fers ordine
ε Haec apud eidenheimium ad verbum omnia, additis glosaia et titulis, nec tamen sine mendis et omissionibus nonnullis, recepta, primam ejus libri partem 'ota constituunt, totidem capitibua distinetam. quam numerandi rationem, a Rodiae desumtam, apud antiquissimos scriptores jam Teceptam supra vidimus omissi sunt Votia, Schaticheleta, et 'siq. Ratio in seq. capite de diaerimine distinctivorum et conjunetivorum additur.
8 chald rixi g, in Hebr. Uxetu, in , pro se ipso, perae ipse nomen Munaehopesiqat inditum b. e. sui juris selbsisHabia , non amplius alii erviens sed distinetivus faetus i. q. z di apud Chajugum de alipacho in Iethibum mutato dictum. s fit apud nostrum et posteriores, ut inmasorah, audit Tiphcha in eadem voce eum Athnacho et silluq conjuncta, in syllabam ethego apis, hujusque vicem gerens, ubi Tiph-ehae in praecedente voce nullus locus hierat, hinc ab illo nomen nacta u. hujus commentationis pari. . not. 16. Nomen antem proprie ethegi esse, inde patet quod in Masora ad Gen. 30, 6. um 36, 3 et inaIi M. in Pori a . pro Ga da, quod est apud ben- Asche-xum et ben-Bileamum, ante Zarqam in 18 Pentateuchi Ioeis ercam comitante usurpatur. Sed phcham esse non ethegum', ex aeteroram analogia intelligitur quicquid ait, certe interministro non ponenda erat. lo In cod. se . biblioth. ead Hal. maaorethieo sign. b. 10 in quarto in prima P gina post distinctivorum recensionem cujusmodi si in Pori aec. habetur ministrorum tabula quae aperte est ex ben-Bileam nostro ae ibi pro riae Um, quod in ed. ar et ap. Heidenh. legitur Πτ an septem: Sehopharo nippe pro uno tantum numerato quod ree- eius ilio et magis monti ben-Bileam eonsentaneum putaverim, quia in tantum intelligitur eur is tres Recentas chophari nomine eomprehenderet. Septem lautem numerus a planetis forte petitus est, quemadmodum distinetivorum a Zodiaco. - Apud Chajugum oedo ministros numerari Vidimus sed recensi ibi manifest corrupta et defeetiva Nicienda elischa magna, et addendus Galgal i. e. eraeh . no faeto si eum nostra componas, incile utramque non minus evngruere intelliges quam distinetivorum, dummodo Sehopharum aphuc eum Primo Sebophuro muna o conjungas iidem aeeentiis, idemque ordo. Duorum tantum ibi nomina diserepant, myra a me eonjecturi tentata, quae jam ex nostra hicem suam luerantur. Nam i Sehou Aem, quam supra Daraam esse auspicabar, eum eundem ibi locum oesuP. quem in nostra Dama, jam mani est eadem esse deprehenditur a Dechin , quam eum L q.
44쪽
M Tum de diserimine inter distincti vos et conjunctivo aagit, quod si constituitur ut dist. sine ministro esse possit, minister vero non sine distinctivo, eamque ipsam ob causam dictas minister h. e. ut ille propria sevi contineat, hic aliis innitatur . Excipiendos esse a Se Lachetiin, ut quae in libb. poetieis modo dis sit modo minister, in pros autem septies tantum occurrat bySeriati inuid Segotia , quae nunquam sine praeced. arqa; o Pesiq9, η nunquam sine conjunctivo. in isti supra in distin
livorum recensione in horum numerum non admissi sunt. Quae ratio tam h vola est et captata, ut ficta potius quam vera esse et nil nisi duodenario numero a priscis tradit speciem quandam obtendere videatur.3 Distinctivos pro cujusque tono vel eantnμ in tres ordines In dividit, quos jam apud CHAruoum vidimns λ, nisi quod nomina nonnihil variant nam primum ordinem pro π quod prorsas obscurum, hic plane dicit elevare et attollere vocem Ir p alteram pro II π vocat naua . . depressa voce quasi solo deposita). Addit quoque conditionem alteri: scilicet tres numerari ejusmodi aecenius Gethibi Zaqeph et Athnachia , si sequatur vocalis j in eadem voce quo spectat quod in terti additam si Tiphcham et Sissuqum, si habeant vocalem seque tem in eadem voce, ad secundum redire' in Iam quod ipsam rem attinet: primi ordinis accentibns, ager Teli schae et Gere scho, in periodi initio positis, quam apta sit vox elevata, quisque videt. Verum alia satis mira et impedita primum non liquet quid sibi velit tertius ordo , π, qui
non potest non ad elevatum tonum referri, post secundum n et depressae vocis veniens, eum feeundo potius loco ponendus videntur, alter vero depressae
vocis, qui ad finem periodi pertinet, nitimo Deinde e magis mireris tum in ordine Ita eum thnacho componi aqephum et asclitam, tum vero in tertio ordine ,π cum arq et Reblii' Tebhirum Tipheliam et Sinuquin utrosque tono plane diversos. Iam si eandem ordinum distinctionem in metri-
D'ehi, Tiphcha esse intelligerem, supra mirabar inter ministros ostrum, iam apparet eas. singularem illam Tiphchae speciem quae nostro ut posterioribus Meabel dicitur. Nec minus hinc iam liquet quid sibi velit D ct ille in prima Chaiugi tabula longe post Tarcham iterum
ia Supra partio. I. hujus disput. P. 5.13 At tum non tres sunt ejus ordinia nocentus, sed quinque. Unde legendum in detur ri, ut hoc potius albi voluerit auctor numerum esse tres, aedis sequatur vocalia quinque, siquidem tum accedunt Tiphcha et Silluq. Caeterum quo iure hane eonditionem adduderit, minime liquet.
45쪽
ois apud chriugum omparamus horum nihil deprehendimus quo offendamurromnia ibi facilia et expedita. Ordo , seeundum locum occupat ultimuin, uti res poscit, muri rum. Deinde accentas pro toni varietate ita inter ordines distributi ut nec qui depressi sit toni in elevati ordinibus muri et iis conspitiatur, nec qui elevati sit an depressi ordine Zaria enim et Re-bhic primis adscripti Legami, Tiphchaeli, Athnata et Silla una in tertio compositi. Hinc in prosaicis secundi et tertii ordinis descriptio tam apud Ch
jugum quam apud ben-Bileam aperte depravata et ex metrie emendanda mihi videtur. Et ita quidem ut , seeundum locum occupet, moπ' s. nam tertium, accentus vero ipsi loco suo non moveantur, nisi quod Athnachus cum Zarq et Rebino locum commutet. Sic haec prodit ordinum descriptio: Iht
4 De dist tum repetitis n hium non repetitis, et quoties quisque repetitus inveniatur Haec et ipsa jam apud OAruouΜ exstant h5 De numer ministrorum ' n pn h. e. quo disti quisque ministros habere possit qui unum, qui duos, vel tres, quatuor etc. 6 De vicinia PQ PU ministrorum h. e. quos quisque habeat vicinos vel conterminos ium conjunctivos tum distinctivos. 2. Alter locus isque praeeipnus et longe maxima libri pars est de singulis Ididistinctivis eorumque rationibus de cujusque figura, speciebus, praecipue vero ministrorum praecedentium numero, varietate et conditi nibus, allatis semper eorum quae rariora vel anomala sunt Iocis biblicis, ad Μ orae modum. Haec fere omnia - exceptis illis quae apud BEΝ-sCHERUM
de Tebhiri et arqae, et apud CHAa uou de Tebhiri, Paschiae et ere- schi ministris alternantibus, nec non de Scho phari N Ua et R, discrimine, deque aqeph in eadem se Schopharum modo superiorem modo inferiorem sibi adjungente snpra deprehendimus ' - apud nostrum primum congesta aut accuratius tradita inveniuntur pleraque mine dubio ex Aso RAH14 Partic. I p. 6.15 V. pari. I. p. 84. 44. quae nimo Ioeo supra memorata sunt, noster in B qephi eapite tractat, ubi tum de Sehophari ' , et , Pn diserimine eadem fere quae p. halug. de Seh. ' Nida et , p, p, in de asehi evm aqepho in eadem Oee eomposito, quem, quia methegi locum occupat, ethlgam :wndi vocat, et in aqepho magno virgula imposita non male diei compensatam Munachum simili ratione eum Zuqepho eompositum silet .
46쪽
h-- η eaque a posterioribus non tam aucta nisi levioribus quibusdam quam Marius vel distinctius tradita et in alium passim ordinem redacta sunt ' 3 Denique veniunt aliquot capita quibus praecepta varia sine Demis ordine continentur:
2 de sede in cri ministrorum h. e. quibus minister quisque dias clivis serviat. Cui respondet aliud caput inscriptum It NYIniri r ut uim rem , h. e. quos distinctivus quisque ministros habeat es a M. μέ - me. 3. Al. 32. et III, e. 5 Al. 38 a. 3 de vicinia PQ M s. consecutione distinctivorum liae. de ordine quo alter alterum sequitur tum legitima pri 'ΤΥi v et ah exeeplionibus immuni tum decente vel libit di quem liceat transgredi. a spectat etiam aliud caput de ordine vel serie distinctivorum, summam praecedentis exhibens et quod his contrarium de conse-eatione non te ita, e quosnam cuique non liceat sequi. miae . Iuc. I - sol. 32 37. M a fine subnexa est abrupta disp. de vocibus et formis quiba dam D, et , π, h. e. accendi circa ultimam et penestimam variantibus modo x3tonis modo paroxylanis ''in. Praeter hunc ben-Bileam librum alius in bibliotheeis hucusque inediatas delitescit 'n titulo tantum notu qui varie exhibitus in aut κ'pn INIV
6 Hane tum temporis jam et exstitisse hoc observationum genere quod ad vocale et ueconea pertinet auctam, et nostro eognitam fuisse, inde patet quod in prima libri parte svocalibus ae pius citatur. In hac quidem de accentibus citari non annotatum in schediameia reperio sed cum ea usus sit, ax dubium esse potest quin in o quoque loco usus fuerit, praesertim in tanto cum illa consensu. Idem Heidenh. statuisse videtur, qui foI. 30' di-- eum asorae observationem in librum suum transtulisse sp -ri . 7 Hunc locum ridenheimius in libri sui parte altera et ulla eap. l. fol. 12 - assera totum quidem in usum auum vertit, sed ordine et verbis potius Portam accentuumaeeutus, qua tanquam fundamento usus nostri aliorumque Praecepta superstruxit. 8 Ultimam plagulam oecupat appendix paralipomenon, quae in aloe odiola post tractatum de metricis accentibus reperta tum eum uno ederet praetermiserat editor Ibi post miscella quaedam tum grammatica tum magorei hic a Chald etiam sermone expressa inuit pag. exhibentur fragmenta nonnulla Chalugiana prip diri r 'um inscripta de Paschine et Tebhiri ministris alternantibus, de Ieththhi et Μahpaehi diserimino et de Gar- me quaeiam quorum duo priora in textu Chajugi edito deprehensa supra vidimu pari. I.p. 14.19 do ossi eod. M. Vatio. 402. Oppenh. 1370. et ex Arab. quidem aeranon in Hebr. translatus a R. -racana b. ΝAxu saac vel, ut est in cod. Oppenh . R. ΝATua Naa b. HascuuLLAαὶ.M laeumque ex Elia eri in as. d. MI b. I. n ' in, quod et Seh. -instema in vera Iat. p. 44 et gem interprea d. Seml. p. 1 et BuMors anti punct. Hi en
47쪽
aut ' m' v efferendus, sensum non Mium praebet institutio te et oris innueismi si de Vorteser h. e. recte legendi et pronunciandi codicem a crum. Atque haec ipsa sunt in Risu libellus iste versatur complectitur enim universam tum vocalium tam oeentuum punctationem o a), sive, ut est
in libri prooemio, mum M pad N puris p . Titulus proinde idem vult quod is quem R. Iequite clarissimo operi inscripsit ' pi I v.
Auctoris nomen ad nostra usque tempora latuit. Iam Iias Lev in libri Masor praelatione tertia ' in, cum libellum citaret, latetur se nescire quis sit auctor. Hinc apud posteriores litt. Iud seriptores inter anonymo rece
setur, ut ap. artol. III, 38. IV, 22 OIL II, 500. 289. Bumorsitisant puncti p. 26 recte vidit libellum citari a Iuda ben-Bileam in libro
N')pui UVI , sed temere inde argumentatur eum duumviris illis, ben- cheret ben-Νaphtali, antiquiorem vel saltem coaetaneum fuisse. Idemque A I aB II ll. c. observat, qui certe ante XL saeta compositum arbitratur. Istum autem ben-Bileam locum si viri illi accuratius inspexissent, nomen auctoris non tam diu latuisset. Ibi enim ben-Bileam, verbis usus: ego pridem mo
nui in libr. N iς π n ap. Heidenh. sol sis aperte suum librum esse
profitetur Neque hoc sugit eidenheimiam, sui sol 304 libellum iterum
ferunt hori ath; ον. B. H. II, 500 hora j jath r' ), quem secutus est Geseritus Lehrg.
f. 25 LM ait vero proll. p. 3 horaiat ). Bartolaccius bibl. Rabb., qui T. III, 38. IV, 22 habet ' ri, T. IV, 301 v. Μenaehem aliam praebet formam iniri, referente Wolfio . H. Η, 1289, qui damnat, et B. ense duos libros fecisse ex uno. R. equite denique in libro erilleo 'ripe v. Heidenheimi Pentateuchum ima' ' et a Curri inscriptum R6- deth. 18i praef. p. v pluralem formam ahet D rari, quam serva Heidenh. in libro daaccenti. f. s. 30 b. - Si ex grammatica ratione formam aestimaveris, nihil aliud me potest nisi Inf. Hiph. Chald IN 'ri pro 'T Hiph. instituere unde Hebr. deriv. institutio, doctrina 3 isque revera exstat in talmndico usu, ubi ne r rior institutio hinc doctrina, eonti tutio. Cujus stat constri sonaret pr re', p vel etiam P quemadmodum tituli apud Barioloco supra allati, proinde pariter ferendi, quorum tamen Prior 'olfio damnatus rectior , stat des m T ri pluralis autem oecurrit ri pro tractatu talmudico Inseriptus qui de documentis et statutis judicum agit Alia hujus insin forma mere Chaldai ea est et, cujus eat def. tam Tarra quam
Talin ut Nasor solitus pro Hebri , ' in, Pentateuchum significat. Hine patet ex variis hujus tituli forint eas quae nostratibus frequentantur horijath et horasath perinde esse rejiciendas: aeteras vero mae , mri et miri pariter ferri, ut ambiga quaenam praeferenda sit. ultima quidem antiquistimum habet equitatis 13. saee. testimonium sed altera m , in eodd. tum libri ipsius tum allorum auctorum longe usitatissima. at Ed Sulab. I. sis, vera germ. d. Seml. p. 52 Loeus etiam apud M. Μοrinum ex p. 4m, qui rectius vertit quam S. unatem o germ. Vera eo Seml.
48쪽
eitatum alteri ben-Bileam libro tanquam ejusdem auctoris opus adjungit i. Ex eidenhelmi libro nomen auctoris etiam aliis nostratium, Iudaeorum
certe, innotuit, ut res jam conclamata sere videatur. Verum lil scrulm-1uin nobis injicit de Bosaias, qui in digionario v. mae et in codd. Hebri biblioth suae discriptione ad eod. 764 Τ ΙΙ, 5Mmosis nomen, ut auctoris, in opere ipso ter innui testatur, non addito cognomine ex quo intelligatur quis sit ille Μ0ses, nisi quod ex/Εbn-Egrae mentione hoc eum posteriorem suis se appareat, ita ulmosen imchium suspicetur, plurium quippe scriptorum grammaticorum auctorem. Hujus sine dubio fide motus S. D. L-xMt presen p. I, eidenhelmi ille quidem librum bene cognitui habens, libellum nostrum o si cuidam ex Qimchiorum tempore tribuere non dubitavit. Anget difficultatem quod praeter istum Mosen quem de ossi in scenam produxit aliud etiam proditur auctoris nomen. am in margine cod. bibliothocae senat. Regiomont liber Hor oth aqqore cuidam R. SALoauo tribuitur . Sed cum iste R. Salomo vix alius esse possit quam clarissimus ille punctator
B. Salomo qui vulgo R. Jequite dicitur, anctor commentarii critici vel orthographici in Pentateuchum nomine N pn P celebrati in librum hic
N p appellatum patet non alium esse quam notissimum illum 'vN 'pyr nomine vel propter similem utriusque sensum vel ex frequenti illius in hoc libro mentione permutato aut consum. Proinde hujus notae testimonio nihil essicitur Gravius sane est quod de Rossi in codice suo se invenisse dicit Ebn-Εgram mentionem. suamvis enim hujus aetas a Bileamidae tam prope
II mon proprio Μarte opinor, sed aequitelis ad Ex M, 31 testimonio. Ipse enim eum in manibus non habuisse videtur, in praef. inter fonte non enumeratum. 23 Ibi ad Gen. 7, 1 m di haec habetur nota masorethlea: sic puncta R. Simson addens bis si haberi in asora sed . Achelomo non si fecit in ' pri ri.
24 Νaqdanum fuisse ex ipsa re patet. Inter quos duo sunt Ionga larissimi et in Olla bibi marginalibus frequentissimi R. sim son annaqdan, auctor libri grammatieit a pri ' ari de quo infra et R. equite Pragensis, Germania nomine R. Schelomo hhannaqdan frequentatus, auctor libri ' pri de quo intra . i saepissime in marg. masor eodd. bibl. praesertim Pentateuchi Udi m compositi, ut in eod. Erlare. I. cf. I. R. Michaelis diss de eodd. s. p. 3b . Jam cum eadem nomina in cod. Regiom. margine composita videamus vix dubium est quin alterum sit aequitelis nomen ejusque liber commentarius in Pentat , qui certe ad Gen. 7, ii ror o habet, non firma. - Neque alium Maput illum R. 'l' p rix, d, in glossario ad V. T. Hebr. Gall. Germ. quod cod. aer bibl. Paul. Lips. o h continetur, citatum sol ad Gen. . l. et f. M a ad Deus 20, 2, ubi Pentateuehi ab eo correet mentio v. r. Delitora Iesursin p. ara et comm. 3ur Sem her
49쪽
absit ut aliqua certe inius pars in illam incidisse putanda sit in tamen Εbn- 'Earae libri medio demum ae duodecimo prodierunt, et serius sine dubio quam ut in illius venire potuerint notitiam. Unde non temere errorem alicubi latere suspicarus est unαλ λ. quidem apud de Rossium latere nullus dubito. Quicquid enim hic in codice suo viderit Bileamidae opus esse libellum
nostrum, jam extra omnem controversiam positum est. Nam non solum ipsius testimonium habemus supra exhibitum, sed ipso etiam libri argumento, jus aliquam nuper nacti stimus notitiam, confrinatur 'in cujus et praelatis et argumentum et ambitus nam prosaicos et poeticos accentus complectituo, ipsa denique capita ita cum illo conveniunt, ut non solum ejusdem auctoris, sed idem sere opus esse intelligatur; neque aliter statuendum videatur quain hanc primam suis se illius editionem.
25 Cum in grammaticorum catalogo p. bn-Egram ben-Bileam tertium a fine locum Oeeupet, quartumque ab Ebn-ΕEra in catal continuato p Wolfum . H. II. 595 s. ille irca finem fit saeculi floruisse sumitur, cum Ebn-Ezra a fine undecimi ultra med duodecimum
vixerit, anno aetatis 5 mortuus l070 fere), cf. G. immanni prolepg. ad ejus libros . a. achem f. I. Saphali erura s. 3. Sephat jether l. 5.26 In additamentis ad catalogum .codd. bibliothecae sen Lips. p. 318. - quam difficultatem e virorum doctorum haesitationem videns nugator quidam, Sal. -klenburg, in 8iteraturblati e Drient a. 1840 o. 3 p. 99 seq. nodum meris conjecturis e potius somniis facta spernentibus solvendum sibi sumsit. Is enim frivola argumentatione pro argumentia usus rem ita facillime expedire sibi visus est ut opus illud quod Bileamides in myta N pdiri tanquam suum commemorat huic quidem tribueret, sed ab omnibus illis quae hoe nomine feruntur diversum, ex his autem Od. de Ossianum item a caeteris diversum, quippe lingua Hebr. ab auctore scriptum non Arabica quod plane fictum et a de Oasii fide alienum, qui cod. suum alterum Vaticani exemplum ab eodem interprete enachemo en 5athan'el in Hebr. conversum putavit et alia ejusmodi. 27 Exstat apud L. Dukestam iteraturh. ittheill. p. 197 . praefati et capitum totius operia index, communicata a re dors Hanoverans, in cuius manibus est apographum odi-
eis oppenh. in praefatio quidem in exordio non auctoris ipsius sed librarii vel interpretis nomine loqui videtur, haec referentis quae iam in catal oppe . 1782 fere haberi andio):- hune esse librum ratione compendiaria r x 'oria scit scriptum, et Oimchi praef. Μiehlol, qui idem de avo opere dicit et in linguam Arab translatum Hieroso. Iymia huc h. e. in terras oecidentales advectum a Joseph ben-Chij librario e R.
Nathan 'elem e R. eschullam rursus ex ling. Arab con Vertisse in anctam in urbe NainEa. Unde patet librum ab auctore Hebraice scriptum fuisse. Sed quae deinceps sequuntur de libri argumento, quibus auctor consilium suum declarat et utilita tem exemplis commendat, auctorem ipsum dicere tum Prima loquentis Persona suadet, tum vero id confirmat quod verba maximam partem ipsaque exempla quibus accentuum usum monstrat eum libri 'puri 'uxta prooemio conveniundi Ut praefatio ita capita primae partis deuec. 21 libb. pros. , quorum index exhibetur, fere eadem sunt quae in illo, nisi quod ordo au inde variat In altera parte de poeticis quae 7 app. absolvitur, idem sine dubio oonaensus de- p ehenderetur si liceret comparare cf. tamen infra Simsonem .
50쪽
Post hos triumviros qui de aecentibus scripsere, plerique satis halmerunt Bileamidae praesertim vestigiis insistere, eaque quae ab illis tradita erant vel repetere, mutatis tantum verbis et praeceptorum ordine, vel in compendium redigere. In his praecipui illin aevi DK ATORE a pa): qui non solum codicibus emendate et ad Masone normam scribendis et punctandis corrigendisque peram navabant, ejusque artis laude clarebant; sed libellos etiam gramin seos, recte legendi et scribendi potissimum praecepta sistentes, concinnabant: in. Horum primus et tempore et auctoritate erat R. JEvaTIEL sive SCHE- 16ΜΟ ΗΑΝΝ una dictus h Hujus liber elarissimus ' φ di ius maximam quidem partem est commentarius ortliographicus ad ent teuchum et megilloth circa vocales et accentus verum cum prooemii Vel introductionis loco praemittat praecepta de punctorum et accentuum rationibus, huc pertinere putandus 'in Sed cum nec in publicam lucem sit editus,
28 Νon ex hoc qnidem genere, nec per se ipsum magni momenti, sed propter illustre u toris nomen memoratu non indignum est R. JAuoni En-Μaua, vulgo ABaasi Tari celebratis tol71 carmen de accentibus, quod exstat inter de Roasii codices in cod. 563 no 33 sed co Tam si mei carmen de punctatione ), 45 atrophis compositum, quarum primam ex cod. Paduano Metaιι proll. p. 28 not. 2 exhibuit. Idque praevium habere ait pro more solito tractatum de punctis ' 'po' τad septem foliis comprehensum, cum eiusmodi praeceptis qualia fere in tractatu circa Morani finalem sive ejusdem auctoris, sive alius, et Chajugi quidem praecepta nescieuti A.
'porim ab ad vulgo ALMA BA Aun, Wolf B. . I, 697 Luaetati proll. p. 34ὶ auctore Elici re in Schibro luchoth ad calcem operis de Morah v. 'am. f. supra not. 4.30 i. e. Wra N ari, ut in praef. explicatur ergo idem fere quod Bileamidas ' pri ri, et not. citatam. 3l Elias L ita elim dixerat agere do punctis, de ite et Mitra, aqqephatis et non Μaqqephatis saepiusque citari in margine P ri, quales etiamnum haberi supra diximus. Addidit olimus . H. ll, 20 ejus codicem exstare in bibl. Oppenheimori in tu inscriptum:
biblioth acr. p. 1174 noque de ossi in digion aliud praeterea exemplum notum erat. I. H. ichaelis tamen praef. bibl. p. 6 ad marginem cod. Erf. i. haberi dicit. Jam nostra aetate ridenheimius commentarii contenta edidit tu margine editionis Pentateuchi quam inseri it tri NU Tu Rodelli. 1818. 80. quinque volt. Hic in praef. p. III. duas distinguit operis partes: 1 tractatum de punctorum et accentuum rationibus
uxum 'rip -: a b mari se in his aqqephi et, ethegi maxime, ut videturi, in troduc tionis instar man a 2 2 eorpus operis ipsum Vari correcturis rari ri ad Pentateuchum constans. Idem auctor ipse in praefatione, cujus initium ibidem p. IV s. exhibetur, innuit dicens se multorum juvenum precibus fatigatum primum ad eos instituendos capit a d τan s. canones d pri proposuisse de ratione legendi 'πτ:N puri aridu), deinde ex ordine codicis aeri oz ad singulos locos
ubi aliquid vitii commissum viderit scripturum. Harum priorem tantum eid. dicit Eliae cognitam videri, olim satis vulgatam, unde omnes posteriores aluerint hinc Abr. Balmesium omnia praecepta sua de p: de rip et sumsisse, non raro amae corrupta,