Simonis Simonii ... De vera nobilitate

31쪽

' . . crates. Et vitium quidem rci g xiii a 's P uscuius 3 est, cu in male se habet in - '. , eo ad quod nata vel iacta est, Sed J Galoi, in li=- non inti fre, ipsi Nobilitati xitiosi Sophis in rq μ' tas, non ipsi innata,non ipsi propri est,sed accedit & accersitur, quae 'men aliis communis est. Et veritas eorum quae natura sunt, inspicienda est insis, quaes secundum naturam se habent, non in iis quae praeter na-sbuli ἔ- pqt p 3 turam sunt astecta et quapropi non carnifice hic fuit opus, sed paedagogo. . Imb. si ad calculum reuocare utrant partem volueris, plures di arrogantiores, intemperantiores, crudeliores , sum perbiores, & ut paucis complectar omnia, iniustiores& miseriores, ex plebeis habebis, quam ex nobilibus. Contrarium apparet, quia non ex aequo utriusq conditionis homines obseruamus. Natuus & verruca in facie magis inspicitur & notatur, quam reliquarum partium corporis cicatrices & macular. Ob eandemaratissam,no-hili ratis vitia & incommoda patent magis,& pro maioribus habentur, quia in illorum i facta magis quo i,

curatius, quod optimam de hs Opis fri-ςου nionem vulgo gerant, inquiratu In Nobilis facto minima quae lexpenduntur, quapropter si non omni ex parte respondeant omnia, indignum censetur: at ignobilium vel mediocrem virtutem admiramur; quod in eis desideratur, ignobilitati,

non ipsis adscribimus. Et nullum boni genus est,quo

32쪽

N o mi i r et x. re uis inon possit excepta virtute. Tali sunt se

ciunt, nisi a corporis nostri calore ipsa prius cale-haar: schoba omnia praeter virtutem, bona nobi .

em dicimus, nota esse n

33쪽

quod primo a nobis mente cognoscitur. Sic Aristot Ies non dubitat an sit nobilitas,sed qui nam sint nobiles: quam tamen dubitationem paulo post allegata verba abiicit his verbis, δῆλον εφίαν ὀτι ετιν 11 ευ γε αγενους. α ibi: φ-θον τοινίω, εφίω ἐγου, πεθ ων παλ ι' ι σαμπομεν, &c. Et Lycophronis testinabnium tan- quam Sophistae ignobilis at unius - των πιαων, non κ των σοφων a Plutarcho recte spernitur. Locus item ex Rhetoricis non aufert omnem fidem nobilitati, ut ex iis liquebit quae in sequentibus dimiri sumus. At 3 ista deuriore quaestione hactenus sufficiant.

C A P. II I Duo summa rerum genera a Tripse d - finitionis species: Nobilitatem esse ,

accidens hominis proprium ti REliquum nunc est, ut quid ipsa sit Nobilitas exsi'

natur. Hoc, proposita & explicata definitione commode set. Caeterum quemadmodum non unum genus est eorum, quae hanc uniuersitatem constitiaim ita non unica specie definitionis aeque contenta sin Vullsa genus rerum est earum,quae seipsis consistunt, ae proinde vocantur substantiae, ut coelum, elementa, me teorologica, plantae, bruta, homo: alamini ob illa rum,quae per se ipsae suis i viribus consiste nequeuit

34쪽

& in altero nituntur, ut albedo, dulcedo, frigus: quae Accidentia nominantur, & cuiusmodi est ipsa de qua nunc agimus Nobilitas. Non enim ipsa per se cohaeret, sed ho mini adhaeret: non ita tamen ut forma quae ipsidet esse, id est, esse hominem hoc cnim ab anima rationali praestatur) sed eius tantum naturam rvornor Prioris generis entia. unico modo definiuntur: alteriusdupliciter. Definitio generatim accepta, est e oratio bre-M Arist. t. post O i. r. V,δ ςi R icripta, per quem Ammon. in f Porph. py pΠς 'ondetur ad quaestio- nem illam qua quidquidoe sit dsin Auer. 2.20'. com s. quaeritur. Scire enim quod defi- . nitione assequimur, proprie est scire quid i licet Aristoteles defi0itionem illam scire, quam e Demonstrationi accommodauerat, siubstantiissu Aris. i. ρ . Odi. i. ς i*m fuit: tur tribuere, qua-- rum certe non demonstratio est,

Ud Phyeοnt. Lorzib. sed definitio.Haec alibi nunc quae instant. Duplex esbdefinitio: una explicans nomen, Descriptio proprie, a Scholasticis

ram exprimens, proprie speciatimq; Definitio, a Scholasticis autem Definitio qui rei nuncupata. Prior ni accid tibus qui biis dam & rebus aduentitiis ducitur. Et quanquam aliquando rei naturam attingere uideatur,ut in vocabulo a morustinet, b υρσιμονία,& hoc nostro .cotingerr dicem Me, Da Lib. , rab. cap. z. quia tamen id genera tim & con-m si Φ-hoiul. P rat,nihilominus pro De scriptione quadam reputatur. Vtut sit, ante omnem c quaestionem cognitam habere

C ipsam

35쪽

ia n/Ε v E R Asci VM tal b. sp. ipsam necesse est. Frustra enim Galen. .de dis pulsi quaereres, utrum sit anima, at pIdem . de causi sulf V. virum sit immortalis, nasi animae& immortalitatis nomen praein

telligeres. Id significauit ο Hippocrates his 'erbis:

γον των ἐοντων τί ἐγειρα μη ἐον. Alterius definitionis duae sint earlcs. genus & differentia. Vtraq3 primo sorimam significat, genus generalem, disserentia specialem, sed

Vtraque tamen materiam connotat. Nemo dicet, Homo est anima uel ratio, sed animal & rationale,id e anima. sentiens & ratio in hac materia, puta quae constet ex ca- Pite , thorace, ventre inferiore, artubus. Caeterum,ut nulla Categoria est, quae suis generibus careat ac diffe

rentiis, ita nulla d est etiam, in qua talis definitio loci:

r . '- non habeat, non eadem tamen

d p p 7 eonditione. Nam in-accidcati'ta m ductu itione quantitatem semper excipio praese tim autem propriorum, sublinum necessarid exprimitur , uel tacite saltem significatur. QRapropter Aue ro es, imo e Aristoteles dicebat, Accidentia non simpli. - . citer definiri.sed aliquo modo. cum 7. minit. I. a. 17.

Plantis sui definitione. Hoc ipsum Scholastici vocant definire per Additamentumi addit enim aliquid quod non est eiusdem Categoriae cuius est definitum. Subiectum autem quod in definitione accidentium accipiatur, aliquando generis,ut cum concretum definitur a sidzna v. g. simum esse nasum curuum , aliquado fdi sere

36쪽

uer. s. met. 3 .i NOBILITATE . . Is

so Aure f. mo. or serentiae instar habet, ut cum ab-7. met. 3 I. stractum definimus u. g. simitatem esse curvitatem nasi . Nam licet utrunq; vocabulumsormam ipsam g primo significet, concretum tamen, magis

adsignificat subiectum, & secundum modum quot significandi, prius subiectum quam formam designat, quod fortasse

dicere Avicennas voluit. Porro accidentia propria definitionem alius generis habent, qua substantia caret. Ea, non genus ac differentiam, sed caussam adducit, aqua accidens illud adeo pendet,ut per eam sit & conserauetur. Esto v. gratia εολυμονια, quae proprium quippiam hominis est: primo describetur sic, quasi το εὐ τομ-- . b δὐονα N. Definietur a sba M TU p p tem per genus & i differentiam, . , ut sit bonum persectum seipso ιθ 3. Eth. ωp- 7- eontentum quod fatis est homini. Tertio dcfinietur per cautam a qua pendet. & perquam consistit, ut sit actio animi rationalis cum virtute congruens : vel ut sit actio h reeta & prudens, cum for- . . . . tunae Prosiperitate in vita perse-ι ' cta. Haec autem raro solitaria profertur definitionis modo, prout ex multis I Aristo- telicis locis atm interpretum e-s put. - - γ ius eonstat. Nunquam enim se s. mct. U- re u g Eclypsim aut Felicitatem 3. mit 39, ' desiniens dices . illam esse inter uer. 2. G ση- i - Aeetibilem terrae inter solena dc Iunam, hanc action qna ex virtute, cum non id ipsinu s ti elicitas. Verum dicemus potius eclypsim esse pri Ca tionem

37쪽

tionem luminis, quod a sole accipit luna, ob interiectam terram, & Felicitatem esse bonum quoddam perfectum animi, ex actione virtuosa. Tantae tamen dignitatis est Definitio ista caussam affereps, ut eius respectu definitio Essentialis , quae nempe ex genere constat &differc ntiis, definitio quid nominis censeatur. At pid multb magis in affectionibus illis, de quibus utrum in rerum natura existant dubitatur. Cum enim quaestio v. g. de Vacuo proponitur, ac definitur,ut sit locus priuatus corpore, si vacuum existeret, talis definitio esset

essentialis, vacui nanq3 naturam aperiret: verum cum non existat, remanet nuda quaedam nominis m expli, W- . - catio. Qui nata in non existentissmJχμ r. . v ς ρε rei genera diiserentiaeue esse u possitnt Omnino igitur u caussalis definitio collata essentiali, quid rei, substantiae, ac

Ari'. lib. r. Eibie. sormalis reputatur. Alias caussa Nisom. e, 6. fuit allata. Nunc ista pauca de Euserat- ibid. definitionum generibus attacta Themist. a. post. 3 s. fuisse sat esto, quo nempe intelli-Alex 3. metapb. nt. s. geremus, Nobilitamiae luce ho- mitu accidit, atq; hominis V .pris Q . utrant exigere ac recipere definitionem, Nisaeam quae proprium genus ac disterentiam explicat,tum perfectiorem alteram, quae caussam affert. Nec est quod nobis opponat aliquis. a Aristotelem nobilitatem tim- ω - 3 Hn ' - ud mom tribuentem, ibi, τα H)

o b ιον. Non enim alia ratione dicuntur bruta cuγενs, quam γενναῖα, Φῖονilatet, πολιτικὰ eodem

ioco, αμορ ματαωτεῖα, alibi, ia est, quam aequivoca

38쪽

Isba Lib. i. metapb cap L Atq; vide uno loquamur, Vera docilitas non nisi cle cursu ratiΟ- nis fit: Omnis nanq; doctrina ex praecognitis quibus. dam progreditur : atqui cum Arillo teles bruta priuctrein iniscentia codem loco, vera siane docillitate orbat quoq;. Nam & reminiscentia decursus quidam rationis est ad ignotum pernotum : hoc tantum differcns a disciplina,quod in hac progressus est ad incognitum,praecognitum tamen c quodammodo duntaxat, in illa vero

L nite notum, incognitum tamen

quia obliuione amissum. Responderet d Galenus , uel

Bruta minus rationis habere

quam hominem, habere tamen: ac proinde hominem solum dici animal rationale, di praetcr docilitatem obtinuisse quoi reminiscentiam: illa nequaquam. Sed nos insanire cum Galeno nolumus: S absurda ista cracsal sententia iam pridem ita explosa ab aliis est,ut mutito minus digna sitiquae eruditioribus hisce temporibus

afferatur in medium. Et sane non magiς nm itin riarn possit siqnsim solicia: cum tamen Aristoteles itae scribat, σκιαδη ' δετο μη ιλι- τε μ τα λοιπα Jῶα lupoti; χνας, &c. &falibi, ostendens ciuit tem non esse societatem una uti uendi gratia duntaxat constitutam, inquit, G-i των ἀΜην α' πολι . νυν δὲ Σκ ἐπι , δια το μη μετεπιο ευδεμούιας, μηδι του - πιιτα Lxplicabat hanc aequivocationem si a Demos

39쪽

tionem luminis, quod a sole accipit luna, ob interiectam terram, & Felicitatem esse bonuin quoddam perfectum animi, ex actione vi tuosa. Tantae tamen digni- tatis est Definitio ista caussam affereps, ut eius respectu definitio Essentialis , quae nempe ex genere constat &differc nisis, definitio quid nominis censeatur. At wid multo magis in affectionibus illis, de quibus utrum in rerum natura existant dubitatur. Cum enim quaestio v. g. de Va cuo proponitur, ac definitur,v t sit locus priuatus corpore, si vacuum existeret, talis definitio esset essentialis, vacui nanci naturam aperiret: verum cum non existat, remanet nuda quaedam nominis m expli. . . . catio. Qui natam non existentissmJ p up rei genera diiserentia ue esse uere possunt Omnino igitur u caussalis definitio collata essentiali, quid rei, substantiae, ac

snJ Arist. lib. 2. Eibie. formalis reputatur. Alias caussa Nicom. e. o. fuit allata. Nunc ista pauca de Eustrai ibid. definitionum generibus attacta Themist. a. post. 3 s. fuisse sat esto, quo nempe intelli-

mini accidit, atq; hominis propria utrarim exigere ac recipere definitionem, rumeam quae proprium genus ac differentiam explicat,tum perfectiorem alteram, quae caussam affert. Nec est quod nobis opponat aliquis a Aristotclem nobilitatem claru- . I Mn Ila quom tribuentem, ibi, ταο , ων. Non enim alia ratione dicuntur bruta ἔν γενo, quam γενναιο, Φ Πμα, ποντικα eodem

40쪽

sue J Lib. r. metaph capi. Atq; vide uno loquam Pr, Vera docilitas non nisi clecti ri rationis fit: Omnis nanq3 doetrina ex praecognitis quibus. dam progreditur : atqui cum Armoteles bruta priuctreminiscentia codem loco, vera sane docillitate orbat quo p. Nam & reminiscentia decursus quidam rationis est ad ignotum pernotum : hoc tantum differcns a disciplina,quod in hac progressus est ad incognitum,praecognitum tamen ς quodammodo duntaxat, in illa veros A ad alias quidem distincte ac desi

PQ i P FV nite notum, incognitum tamen quia obliuione amissum. Responderet d Galenus , uel

L a I I x Bruta minus rationis habere

quam hominem, habere tamen: ac proinde hominem solum dici animal rationale, di praeter docilitatem obtinuisse quoi reminiscentiam: illa nequaquam. Sed nos insanire cum Galeno nolumus: & absurda ista cracsa b sententia iam pridem ita explosa ab aliis est,ut mutito minus dignastiquae eruditioribus hisce temporibus

afferatur in medium. Et sane ricin magis riirn pristiant, qD 'm solicia: cum tamen Aristoteles itae scribat, σκόλε ορ δε in το ν δ ιιε- sc x. Tibici cap. s. τε μ τα λοιπα J A iuyσtόλον - ,&c. &s alibi, ostendens ciuita. Id 3. pol. cap. c. tem non esse iocietatem una uia uendi gratia duntaxat constitu

C a Demos