장음표시 사용
171쪽
ν In Dueatum Parma ae Plaeentia. III
radimis Camerae pontificiae Clericus ae Protonotarius LIBER Jua
Apostolicus praeses datus. A Regiensibus oratores quam tuor missi, Timotheus & Galassius Zoboli, Prosper Lantus & Balthastar Mariola, qui Romae III. nonas Septembres anno Is Ia. 8c ipsi publice coram Pontifice suorum mandata exposuerunt. Subinde alii decem a Parmensibus venere, Paullus Collar Iacobus Bajardus, Antoninus Bernerius , Salomon Tamatol-dus, Franciscus Garimbertus , Julius Landemaria , Zannesius Balestrerius, Octavianus Musacchius, Joannes Christophorus Cantellius , ac Bartholoninis iralduccius, qui VI. Cal. Novembres ossicio suo publice defuncti sunt: jamque illis antea pontificio nomine Joannes Matthaeus Sertorius Mutinensis, Sanctae Severinae Archiepiscopus, praepositus fuerat, ad quem diploma XVII. Cal. Octobres a Pontifice missum leg rur, ubi quamvis, ut ait, in pontificiis tabulariis e Cumenta reperiantur, ex quibus GLARE CONSTAT,
Parmam ad nos S S. R. E. pertinere s Placentini tamenes Regienses in suis archivis quindam inveπerunt, qua Placentiam S Parmam ad Ecclesiam praedictam spectare .alde dotest atque comprobant: eidemque imperat, ut Parmensium tabularia evolvenda curet , scrutandi
caussa, an ejusmodi scripta contineant. ---Dum Parmam ac Placentiam a Pontifice Iulio recuDe- . - . - ' ratas narrat Franciscus GulcctardinuS , ealdem Gallico Pi:eetitia,ὐeluti Ex- praesidio nudas ultro fe Ecclesae dedidisse fatetur , atque arehatus Uembra, eas Julium non aliter, quam Exarchatu' comprehen- recipiuntur.
sas, Sedique AIUstolicae subjectas recepisse. Sunt haec
ipsa ejus verba : D tanta rerum mutatione Placentia S M. so. s '
Parma SPONTE Da Pontifici se dedideraui, qui eas t μ'
veluti Ravennatis Exarchatus membra ad pontificium imperium Dectare offerebat . Ex Petro Martyre Anglerio in epistola Cal. Augustas anno Is I a. scrip a habemus, Julium Pontificem assirmaviste eaS urbes Lib.a6. Ut l. si . membra fui se quondam Exarchatus Ravennae . Idem
172쪽
x I 8 His Or ia summi Imperii Sedis Aposolisa
L II E R UL N. III. nonas Apriles anno I s I s. Immo in his p stremis Anglerius Julii significantiora verba recitat,
testatus , illas civitates a Pontifice Exarchatus Ravenna brachia fuisse appellatas. Haec quantopere cum veritate consentiant , in his, quae in primo libro di--- do utiis. ys. cta sunt, satis superque monstratur. Quare hinc, ut 3.Μajorem. opinor, quilibet facile judicabit , an Scriptor Medi
lanensis vcra protulerit, ubi Pontificem justa de causica illis urbibus nequaquam potitum fuisse jactat, quia in cas, ut ait, antecedenter NULLUM JUS habebat.
1e V,.. , , , k.ι ribus atque adeo apertis mendaciis involvit. Aeprimum quidem hoc ejusmodi reputandum est, dum Blondum facti testem adducit, quod multis post ejus
mortem annis contigit . Obiit enim Blondus an
no I 463. Pio II. Pontifice . Quapropter quisque videat . an Blondus de Iulio II. qui insequentis secuti initio sedit, quidpiam tradere potuerit. Addit Ange Ius , a Pontilice milium Agrigentinum Episcopula s videlicet Julianum cibum qui Parmae ac Macen-
ιι ae postellionem Huret, cum contra certissimum sit , Sanctae Severinae Archiepiscopum reapse ei muneri destinatum. Ium ait Pontificem sibi eas urbes, tanquam ad id pertinentes , quod Ravennatis Exarchatur membra essent, contra foederis leges tribuisse . Atqui . id 1ecus omnino accidit , ut communi Historicorum consensu jam dictum est. Urget Angelus, a Guicci ase dino , ut facti injus,tiam telaret, scriptum , multas umbra ntisci Ie ultro dedidisse : dc tamen constat, Guic
clardinum V e multas minime usum , quam male
occupatus Angeli animus belle confinxit ri sed eum Parma ac Pucretiae ipsa nomina adhibuisse . Nee verum est , haec a Guicciardino narrari , ut facti injustitiam celares, quod Angelus somniat: compertum est enim , illum Scriptorem non admodum Sedis Ap stolicae partibus studuisse. Porro neque id unus Gui
.ciardinus affirmat, sed tot alii a me supra memorati
173쪽
.In Dueatum Parma ac Placentia. ' IIς Scriptores, quos inter Panvinius, maxima vir aucto- LIBER II ritate , testatur , id factum ex faederis legibus , non ' . vero eontra foederis leges : cujus capita , ut diXi , eae erant, ut quae ad se pertinerent, sibi quisque reciperet . Omnia haec praeclare firmantur Petri Justiniani testimonio, qui memoriae prodidit, Uenctos suos a Ray- R ..iamin. M. mundo Cardona Neapolis Prorege ac Dederatorum , imperatore Brixiam sibi ereptam videntes, ad Pontificem coniugisse, quod in foedere statutum fuisset, ut quidquid eo Muo Gaiais ade tum es, quod ad Venetos
nectaret, Reipublicae hora fide RESTITUERETUR . Au haec Pontificem statim ad Helvetios, Cardonam'
que scripsisse, ut juxta FOEDERIS CONDITIONES FIDEMQUE DATAM SUAE miseγο REDDE
RENTUR . Id etiam ab altero Veneto Scriptore Andrea Mocenico irarratiir: qui hoc praeterea refert, Franciscum Foscarum Pontifici Leoni X. dicere consueviste, Venetam Rempublicam, cuius nomine apud eum legationem obibat , cum Iulio Pontifice Dedere obstrictam . xt Italis Italorum emet , S sicut antea ,
unietiique REDDERETUR quod SUUM es. Hisce Hi-
storicis accedat Joannes Baptista Leo , qui in Vitata, Visa '--i Maria Francisci Mariae de M teferetrano Urbini Ducis scriptum reliquit , post Ascanii Sirtim mortem, Pisauri ' pollessionem ei obtigiste , eum ad Romandioiam postremo recuperandam , es Parmam , Placentiam, Regiumque Lempitis tapiendum multas impensas fecisset. Ab hoc eodem Scriptore justis laudibus Julius II. extollitur, quod tam
feliciter Perufam , Eonoaiam, Romandiolam universam a Parmam , Placentiam, Mutinam, ae Regium Lepidi Eces a recuperaverit, ac tandem in jure suo eonstituerit , Italiaeque libertatem Magna ex parte reddiderit. Alia
ab Angelo inepte scripta paullo post confutabuntur . Perspicuum igitur est atque certum ex Omnibus naturae .gentiumque legum decretis eas urbes Sedi Apostolicae futile adsignatas. I. Hrevibus propter 2Icmnia foede Tis capita , quarum caussa apud omnes iae fisso es γνη
174쪽
quae Gulaciardinus narrat de Parma ac
Iro Hi oria summi Imperii Sedis Apsoliea
in alios transferri, cq Pulandorso praestantissimo harum rerum magistro, definiente. II. Dre belli, quo pariter,ch Grotio lette, horum judice peritissimo, mira controviersam es, quae bosibus per nos erepta sunt, ea non posse Oindicari ob bir , qui ante nostros hostes posed νant S bello amiserant . III. Pure postliminis, ex cujus vi pro certo habetur, ev ses hostibus ex agris , quos ceperint , dominia eorum ad priores dominos redire , quemadmodum Grotius decernit. Haec, quae Pute dorsius 8c Grotius, a Romanis partibus alieni , pr nunci aiunt, tamquam firmissima fundamenta ac pri ma principia reputanda sunt , quibus aequi rerunia aestimatores refragari nequaquam possunt. Hoc loco minime dissimulari debet , Guicciaret dinum, ubi rem summa fide exposuerat , Parmam nempe ac Placentiam Pontifici se ultro dedidisse, institutae ab initio suae narrationis immemorem, subinde varias de suo considerationes adjectile, easque mamgna arte ac veluti alleno ore de indiistria prolatas , ut a quavis suspicione nudae, ac sincera mente profoetae viderentur, quo plena jura , quibus eas urbes Pontia lex recuperavit, facilius elevaret. Hae consideratio nes , ab ipso rationibuS plane novis expositae per nos ad examen revocabuntur , quoniam utpote ab Histor co magni nominiS profectae, tanti fiunt s licet sine alia etiam disquisitione imbecillas ac ficulneas statim se pro dant , si quae vera a nobis exposita sunt, totque Scriptorum ea narrantium auctoritas attendatur: de quo
rum scientia animoque incorrupto minime dubitandum est, cum rem ipsam probe norint, & Principibus, ipsi negotio immixtis, paruerint. Hi vero Historici quod unus Guicciardinus narrat, ad unum omnes siluerunt& quod ipse silet, omnes narratione complexi sunt. Haec igitur habet Guicciardinus : foederati cum Caesare, nii cem sibi ipse communis victoriae praemia tribuendo , ἐπ ea, quae manifeste ad alios spectarent, Uurpando , sua Actis Me vetusato consumptis juribar Parmam atque
175쪽
In Dueatum Parma ae Placentia. III Placentiam , quas civitater qui Mediolani imperaterant LIBER III. diutissime , .emi imperii beneflciarii, obtinuerunt , oce pasis querebantur. Ad haec quasi parum dixistet, ita
subjungit e Sed Gurcensis atque Hispanorum Oh Pam Par. 39r. e . Dii
mam S Placentiam , ix Imperii jurium fraudem , ad ἔμ/ ' nimiam Pont cum potensiam, S Mediolanensis imperii, eQur , quod femper primi Gallorum impetus illi essent fustinendi , potentia augenda fuisset, nimium debilitatam,
a Ponti e occupatas, querela resurgebat. Pontscem in foederis eapitibus nullius rei praeterquam Bononiae bFerrariae mentionem fecisse. Nunc juribus, quorum nulla i de digna memoria appareat, id Mi vindicare , quod E e Iesiam Romanam nunquam, ne vetustissimis quidem temporibus possedisse eerto constaret: nee de Caesarum δε
tione aliud. quam simplicem scripturam, quae ad cujusvis arbitrium fingi potuerit, ostendi: O nihil inus Ponti cem , quasi rer esset manifesta S uora , occasione evGaIliae togatae, Langobardi me motibus sumpta, sibi iratim jus adminifrasse . Hactenus Guicciardinus , qui sermoni suo epiphonemate finem imponit, quo docemur ah- surdas ejus , & ex privatis assectibus ortas animadversiones non aliunde prosectas, quam ab exulcerato animo , qui eum ad haec tradenda eo facilius induxit , quo Gibellinorum partibus plus nimio studebat , haud parum in Apostolicam Sedem ingratus , a qua
ampla atque honorifica fuerat munera consecutus :Hae altercationes omnes, ait Guicci ardinus, dismuher componebantur. Pergit deinde: boe foedere tamets Pon-risci , ut Farmam, Regium, ac Placentiam possederet , permit eretur , hoc tamen Imperio fraudi non erat. Haecia alia a Guicciardino prolata , 8c a nobis ad severiorem trutinam infra revocanda , Hordeus pingui minerva exscripta in suum codicem derivavit, quasi in hominum plausum ire debuistent. Ex Hordeo autem Jurisperitus Mcdiolanensis sua laetus hausit, qui de . sce more suo locutus , sc tandem Orationem clau--.,.
176쪽
iar IIstoria summi Imperii Sedis Aposolica .
qtraestum EeeIesiae jus super dictis duabus civitatibus . Gu Dinodi Scriptores , qui rerum omnium scientiam pectore se complexos , ta contra Apostolicam Sedem plurimum videre se credunt, hoc dicendi genere semper utuntur : clarum es.
Quamquam , ut narrationum Guicci dini vis omnis infringeretur , satis esset artem illam , profecto exquisitam, memoria repetere , qua easdeITU, sepius. in legentium mentes pro Veris immittere c natur s nihilominus alia via cunctis aperiendum censeo , quam parum firmo talo innitantur , quoniam hic Scriptor est Achilles adversariorum , quihus , ut falso in Ecclesiam dicta verillima existiqmentur , sufficit ut ea scripta A edita sint a Guicci ardino , qui Apostolicie Sedis stipendiis militabat ,
quique inter Historicos Italos principem locum obtinet , quod in hominum animos miro quodam studio ipse 1itas narrationes injiciat , ac res ob oculos per belle proponat, lectorum mentes incredibili sagacitate atque eloquentia in suam sententiam trahens . Primum ergo , ut ea , quae antea monuimuS , repetantur , nuflum videlicet ex Scriptoribus, quos adduximus , quidquam eorum , quae Guicciardinus scripsit, reterre , quamvis ad ea narranda vel occasione vel necessitate impelli debuissent, si tamen ea revera accidissent vel facta intellexistent s attamen considerandum videtur Guicci ardinum , tametsi illius foederis tempestate vixit, testem oculatum dici non posse, ut ipse unus omnia perspecta habuerit , quae ceteros Scriptores fugerunt . Ille vero ad suam historian , scribendam , ut Remigius Florentinus in vita declarat , integris triginta annis post horum eventum animum adplicuit: quoque tempore illa, de quibus scribit, contigerunt , ipse admodum adolescens, non in
Italia, sed in Hispania versabatur. Quare falsis querimoniis Cardinalis Matthaei Langi, tunc Episcopi G censis 8c deinde Salisburgensis Archiepiscopi , inte-Disitigod by Corale
177쪽
In Ducatum Parma ac Placentia. I 23
reste non potuit : quas tantum abest ab ipso estuas LIBER III.
fuisse , ut is in Concilio Lateranensi Caesarei procura' GMIlia r rem. ι toris partes obeundo , solum Mediolanensem Duc, i D. catum sine Parma ac Placentia, teste Patavinio, Smmtiae restitui adprobaverit. Porro sicut ex Petri Mart
ris Anglerii , gravissimi fideque dignissimi auctoris
epistola VII. Idus Januarias anno Isia. scripta colli- s' 's' gitur, idem Ssortia non a Caesare solum, sed primum a Pontisice, tum a Caesare, atque ab aliis simul scederatis Dux Mediolanenses dictus est. Neque sane Cardinalis Gurcensis, quamvis tum in Italia Caesaris Uicarius, tam hostili animo in Romanam Ecclesiam fuit,
ut ei injustam hanc litem intenderet. Immo colitra ex litteris a Pierio Valeriano VII. Idus Novembres datis anno Is I a. ad Petrum Crispum a secretis Laurentii Campestii apud Caesarem Legati Apostolici ,
haec omnia falsitatis convincuntur . Ibi enim ipsius Gurcensiis Cardinalis Romam ingressus describitur , interque illos, qui euin honoriS causa, ut in hujusmodi pompa fieri consiuevit, ad Vaticanas Poutisicis aedes comitati fuerunt, urbium Ecclesiae imperio subjectarum , Placemiae, Regii, Arma, ac Bononia oratores recensentur: Albertusque Hur Carporum Princeps ἐά Caesaris Legatur numerum implevit. Oratores vero
illi ipsi fuerunt , qui Pontifici fidem atque obsequium
de more praestituri, Romam advenerant. Quare palam est, quae illi publice gellere, tum Cardinalis Gum censis & Legati Caesarei praesentia undequaque sirmata . Pierii epistolam Beatus Rhenanus primum vulgavit , tum Marquardus Freherus, uterque Germanus,& nullo erga Romanam Ecclesiam studio abreptus , inisT ' quod monemus , ut epistolae integra fides habeatur . . Ad haec Andreas Mocenicus narrat , Venetos atque Helvetios , qui in eo foedere primas agebant , omni ope contendille , ut Pontifex non solum Tarma ac Placentia, sed etiam Apa, Mediolano Maximilianus
Sirtia, suis urbibus Veneti, & Valle Tellina Helve-
178쪽
114 Historia summi Imperii Sedis ApoΠolica
LIBER III. iii potirentur . Sed revera quamvis Gurcensis novas illas atque intolitas querelas edidistet , easque unus Guicci ardinus audissiet, nihil erat omnino cur is, qui fidi Historici munere fungi debuit, subsequentibus verbis earundem querelarum injustitiae pondus adderet rhae altercationes omoer di cuiser componebantur . Nam
ejusmodi querelae seu verae essent, seu ab ipso uno excogitatae, certe ex puris putis calumniis privatilque , odiis non una de caussa prodierunt. I. Minime verum fuit, Pontificem communis victoriae praemia uni hi tribuisti. Ducatum enim Mediolanensem, quem Ssortia habuit, sibi non tribuit: nec Brixiam , nec Cremonam sibi vindicavit, quas Venetorum damno iacontra foederis conditiones Cardona occupavit . Insuper idem Sirtia in mandati litteris Marino Carac-ciolo traditis θc in Lateranensi Concilio perlectis c ram Cardinali Gurcensi & Alberto Pio Cariaris Legato, Ducatus Mediolanensis, quem Galli antea illi eripuerant, recuperationem Julio II. se debere profestiis est. Tantum abest , ut tum querelas jactatas putemus pr pterea quod Pontifex Hi visoriae praemia tribueret . Haec sunt Ssortiar verba: N NISI inter eraeros. BE cu 3om. r . az.rsr. TISSIMI JULII II. arma Gallum hostem pepulissent , FRUSTRA a me per haec tempora parentis mei principatur de siderari potui t.
II. Falsum est , Julium quae ad alios manifeste De-Πarent , Mi usurpassee : quod ex iis, quae hactenus diximus & comprobavimus, satis liquet. III. Falso pariter asseritur , Ponti eis jura ficta
aut vetustate consumpta fui Re , cum ea apud omnes a ctores legantur, & adhuc integra maneant, ac per Om
nos Caroli Magni successores usque ad Fridericum III. patrem Maximiliani I. quocum Sedis Apostolicae sumptibus foedus illud fuit constitutum, amplillimis decla
IV. Falso etiam obtruditur, urbes illas, qui Mediolani imperaverant, eos tamquam Imperii bene
179쪽
In Ducatum Parma ae Placentia. II ciarios diutissime occupavisse . Nunquam enim illi vera justaque causta, aut Pontificibus non reclamantibus, eas civitates obtinuerunt: siquidem Concilium Constantiense jura omnia falso jactata antiquavit , quae ex injusta possessione trahere potui sient. Vicec mites vero, tamquam Imperii beneficiarii, iis urbibus potiti non sunt: sed eas cum multis aliis , quemadmodum paullo post ostendemus , sibi injuste usurpa- viile dicendi sunt.
U. Porro neque Iulius II. eas occupavit, sed eaedem ex foederis capitibus ac Maximiliani I. concessio. ne ultro illi, ut antiquo & vero domino, se dediderunt : neque haec deditio Imperii juribus, quae certe
prae Romanis nulla omnino erant , quidquam der gare potuerunt.
VI. A vero abest , in foederis capitibus nullum,
praeterquam de Bononia ac Ferraria recuperanda, sermonem factum, cum ipsa foederis capita ac tot scriptorum, quos supra retulimus, testificatio secus omnia desiniant. VII. Falsum pariter est , jurium Ecclesiae nullam Ade dignam memoriam apparuisee, & Ecclesiam eas urbes nuxquam ne veIusissimis quidem temporibus pesedisse , certo consare: quaeque hactenus testimonia protulimus, falsitatem hanc fatis explodunt. VIII. Illud tandem iniet insignes calumnias &mendacia scribendum est, nihil aliud de Caesarum δε- natione , quam fmplicem scripturam , quae ad eun is arbitrium Anti potuerit, ostendi . De donationum ac constitutionum fide ac veritate , quae pro Ecclesia Romana in lucem prodierunt , omnium gentium ac omnium post Carolum Magnum iaculorum script res, de eisdem loquentes, dubitare nos amplius non sinunt, cum ipse Haeresiarcha Joannes Calvinus earum
veritatem incorruptam fateatur his verbis : in Amebivis Curiae Parisiensis breves tuorum temporum com
180쪽
I IB E R III. Pippini, tum Caroli CUM Romano Pontifice, nostra meia moria servantur. Haec patia mutuas conventiones inter Pontifices Carolinosque Reges de rebus Ecclesiae restituendis complectebantur: mesaque dicta sunt 1eu
D. νε spumattea.lib. a. tabulae publicae, Verique contractus , ut in re ianitru 3. s. 3. momenti requirebatur , quemadmodum clarissimus Ma-
I. m. dio. dii. billonius de LudOVici Pii diplomate scripsit , quod ara eta. Veteribus pactum quoque appellatur . Pacti nomine utitur etiam Bibliothecarius, de qua voce, maxime Dων II. In 33 propria, passimque usurpata , supra dillerui quae vi ris doctis δc rationis usu non abutentibus 1atisfaciant: apud ceteros Calvini auctoritas nulla exceptione laborabit. Immo firmissima argumenta non deliint, quibus evincatur , Pactorum seu Pactionum vocabulo,
inter sacrosanctam Sedem Regesque Francos primum Brennaci , deinde Carisiaci foedus perpetuum constitutum, significari : cujus capita ex Stephani II. ac Paulli I. litteris, in quibus de servando laedere confirmandoque agitur, ac praesertim ex Carolini Codicis epistola IX. facile colligi possunt. Idque foedus inter pontifices & Francos mutuo bono in perpetuum fuiste perculliina, Paullus I. declarat in multis ejusdem Codicis epistolis, videlicet in XXVI. XXXII. XLIV. XLV. XLIX. LXI. LXIV. LXXIII. LXXV.
viI. LXXXIII. LXXXVI. LXXXVIII.
Quae Guieci ardinus Quae hactenus a nobis productae sunt in me- narrat de Parma ac dium Omnino fictae querelae, neque a Gurcensi, ne- Placentia recupera' que ab aliis , praeterquam a Guicciardino initis, hujus
... 4 μ' e ' animum cum a Roma ipsa, tum a summo ejus imperio admodum alienum produnt, quem jam abunde iii proletaria & trita illa de ejusdem imperii origine rhapsodia sigillatim patefecerat: Haec cum primae ejus Historiae editioni anno Is6 I. Florentiae per Torrentinum adornatae, inserta non fuerit, Petro Pernar Lucens bibliopolae tradita est, ut una cum alio ejusdem generis episodio inter Basileenses heterodoxos vulgarctur , qui sacrorum librorum verba in profanum jo