장음표시 사용
181쪽
In Duratum Parmae ac Placentia . 12 7
cum Vertentes quod crimen sepe nobis impingunt LIBER III.
hanc sententiam initio addiderunt: nibu occultum quod uon revelabitur . Sibi enim miseri homines blandie-hantur, illo Guicciardini sermone, in quem nihil novi
praeter exasperatum auctoris animum, crassamque in rerum antiquarum cognitione negligentiam , congemstum est , contra summam Ecclesiae potestatem magnum quidpiam repertum este, cauasi vero multo ante in eamdem opinionem non discessistent Haeretici comminisci
jus male sanae doctrinae alumnos prodire cernimus . At floria BObemtea east.
nihil est cur summi Pontifices propriae dominationis jura λ
jam perVulgatissima , 8c sui imperii firmissima funda- d coit ι'. a. 4 4. menta alios celent , ita ut ad Sedis Apostolicae h aε.;ν. stes eorumdem promulgatio pertineat. Ea enim ejus' e) Gabriat reaim,rur de
modi sunt, ut sinceritate atque auctoritate sua facile omnibus Principatibus antecellant. Propterea Apo- ---.i, '' 'stolica Sedes imperii sui origine detesta , quidquam de- ρου - ε.ς . trimenti justa ex cauli a subire nequit: immo summum inde emolumeiatum capiet , ubi de eadem Origine spurum sincerumque judicium proferatur . Quam brem ipsius dominii principia nemini unquam latuere, nisi illis unis , qui ea ignorare voluerunt: eaque in UMriis variarum gentium monumentis, non quidem ab sconditis aut incognitis, sed editis & omnium manibus facile tritis exposita intuemur, ut eorum cognitio ad omnes nullo negotio perveniat . Hac tamen in re
nulla Guicci ardinus laude ab aequis, ingenuisque V e ritatis aestimatoribus dignus est habitus, quamvis apud homines parum erga Sedem Apostolicam propensos, ac apud pravos, impudentesque sectarum discipulos ipse cumulatissimos plausus collegerit, dum hi suis maledicentissimis scriptis, tamquam rem magni momenti, Guic clardini orationem latine redditam inseruerunt: quos in Orabilis inter excellit Joannes Wolfius in Lectionibus sive ut
182쪽
ir 8 Historia fummi Imperii Sedis Aposolisae
verius dicam , blasphemiis memorabilibus, MeIchior Goldastus, ch Hermannus Conringius in suo de Germanorum Imperio centone , R . V Joannes Henricus Ueideggerus in mendaci impiaque Papatus Historia. Tandem oratio illa magni aestimata est a Philippo Moriario Calvinianorum in Gallia principe, qui inu-gni calumnia Guicci ardinum Ecclesae Romanae vexit rium appellat, cum tamen is pluribus in locis non solum Sedi Apostolicae , verum etiam totius Italiae libertati parum studentem 1 e ostenderit, quemadmodum Joannes Baptista Leo animadvertit in Considerationibus pro Venetorum Republica in Guicciardini Historiam: cui Genevenses Calvini asseclar inhaerentes , dum iterum illa Historia in lucem ederetur, utramque Guicciardini orationem suo loco illigarunt . His omni-hus id unum deerat , ut etiam Apostata Coelius Secundus Curio, ad gregalium amorem sibi impensius demerendum , Omnem Guicciardini Plistoriam in latinum sermonem converteret. Qui Apostolicae Sedi hostibus haec velut digito demonstravimus , praeclaram ab iis gratiam fortasse inibimus , dum contra Pontificatum Romanum insignes contumelias ex his fontibus haurire poterunt, silentio praetereuntes Christiana & eximia resiponta per nos edita, clamantesque , eorum nOmina talia non este, ut sibi oculorum aciem perstringant,
sicut in grandi volumine, cui alibi respondemus, nobis legere contigit. Hoc pacto misera Italia postquam de sua vetcri amplitudine cecidit, ut ei nihil aliud praeterquam Romani Pontificatus gloria supersit, tam parum
gratam, amantemque sobolem alere solet, ut cliam ad hunc convellendum conatus omnes adhibeat. Nihil
minus pro Guicciardino vere hoc dici potest , ipsum Hi- . storiam 1 uam ab se undequaque perfectam non reliquisse neque edidiste: quae viginti annis post ejus obitum fato quidem postumis operibus communi edita est, adeo ut si vere a Guicciardino ea , quae diximus, scripta fuissent, Historiam 1liam editurus, fortasse Omnia, ut saepe scri
183쪽
In Duealum Parma ac Placentia. Iasbentibus Genire solet, etiam rejecisset. Ex his con- LIBER III. stat quam temere in Guicciardini sententiam Anger H; H, pat-ELlus iverit: qui praeterea in crassiam errorem incurrit pist. .r,. amrmans , Guicci ardinum de Parma & Placentia Sedi Apostolicae ultro deditis, nullam mentionem facere. At vero Conringius & Germanus & de Lutheri schola, quamvis tam exquisitis Guicci ardini ratiocinationibus
fidem habeat , haec tamen memoriae mandavit: utra- ιεs
que urbs illa Iulio Pontiueoi ULTRO sese DEDIDIT.
Certe Angelus hic atque alibi eodem cum Guicciam dino sensu conjunctissimum sese ostendit, fortasse non tantum suopte ingenio , quam aliis de caussis , quae
nunc a me silentio praetermittuntur . Hoc tamen dicere susticiat, Caesarem Campanam, Hispanorum regum imperio subditum, in Philippi II. Vita Philippo III. inscripta referre, Angelum cum Guicci ardini , tum Hadriani vestigiis in hac narratione insistcn
tem, a veritate longe aberrare.
Jam vero juribus Apostolicae Sed is in Parmam ac VII. Placevtiam, per Julium II. recuperatas, a me vindicatis, Iura in P rmam a praeterquamquod Pontifex easdem, tanquam ultro sibi ci 'PE' a deditas ex isderis legibus, excepit , addendum est ias, firmius corrobois anno codem, ut iupra diximus, ab Imperatore Maxi- rantur. miliano earundem civitatum Sedi Apostolicae res em factam, Regis Catholici interventu atque consent ,
horumque omnium anno Is48. Romae certa ac firma documenta oblata Didaco Mendogae Caroli V. Ieg to : quod ex feriptis tum Romae ab Pytbanino in publicum productis, S ad Honorium Sabellam missis , evidentissime constat . Hoc monet Campana , incorruptae Ust. ybit'γι Π.me. m. fidei auctor, nullam ob causiam suspectus, ac rerum politicarum mirifice peritus. Scripta illa Principum o DN. Pone umepistolis inseruntur, ubi tamen, sicut Campana veris- 7 7 sme tradit , neque de Duce Maximitiano Vortia mentio insiluitur , neque de tam exacta veterum Scripturarum usque a Consamini Magni temporibus, neque desilioram rerum perquistione , quae omnino contra Pontifcia R το- Disiti od by Cooste
184쪽
LIBER III. Φουηtatem fui Jent . His ille Joannem Baptistam Ha-
μονα- ι,-- drianum nimi S incaute per Guicci ardini vestigia currum ib. . se rentem refellit , cujus bc Benedicti Varchii nondum Fisti m I' μμος vulgatas Historias cum ille prosequeretur, quae de Pla centia per Carolum V. Pontifici restituenda tum agit bantur , litteris tradens , non sine quadam irrisione , malum ejus animum atque in his rebus inscitiam patefaciente , ait, Romae diligentis e omnia , quae inveniri ρ
tuerunt , conquisita jura, tum vetera, tum recentia, quibar summum in utramque itum urbem imperium ad Eccle- fiam pertinere ostenderetur : ae praeter vetusisynam δε- . nationem a Constantino Imperatore vulgatam, o P ino , o Carolo Magno, Imperiique Electoribus Eceles e confr-matam , alteram ostensam de Romandiolae s Langobardiae parte per minus antiquum Imperatorem scriptam donationem : ac deinde eircumlatam fuisse concessionem, quam eorum Deorum Iulio II. Pontinet Maximilianas Vortia
Dux Mediolanen sis fecerat. His omnibus , quorum per faria Pammbra se ipta sallaci. e deprehenduntur , libenter astensus est Angelus, quamvis a vero plurimum abessent uni Versa , quod liquet ex scripto per Dionysium Athanasium ad Honorium Sabellum misto , ex quo nullam Omnin aliam nec antiquam, neci novam mvestam rationem videmus praeter foederis anno Isai. percussi caput , Maximiliani I. cessionem, pactumque anno Isa I. cum
ipso Carolo V. firmatum s quandoquidem Sacrosancta Romana Sedes hoc se penumero discrimen subire cogitur , ut ejus jurium memoriam homines facile amittant . Porro Mendorae ipsum cessionis Maximiliani aut raphum ostensum fuit, Cardinali Palla vicino Uie. . testante : ac tum si quis alia argumenta quaeritasset , is minime ex Pontificis sententia fecisset , rem per judicium definiri abnuentis: ac ne ipse quidem Car Ius V. hoc postulabat . Ergo nimis exquisita Hadria----oeg. πι-. Io3. ni narratio, quam secutus est Angelus, prorsus fabus Dinx- losa : utque talis a Campana evidenter exploditur .
Hinc Mediolanensis scripti auctor infirmum sane ac
185쪽
In Dueatum Parma ac Placentia. I 3Ificulneum auxilium quaerit ubi Hadriani silentio plurimum tribuit, quod nec de isderis conditionibus anno Is II. editis, nec de Maximiliani L cessione semmonem instituat . Si enim de his nulla ab Hadriano fit mentio , hoc non ideo contigit , quod eadem revera facta non fuerint, sed quod ille haec omnia silere, & veris neglectis, falsa aut per alios, aut per se
ipsum excogitata vulgare maluerit, quae cum rebuS, vulgo tunc notis atque certissimis aperte pugnarent .
Idque Hadrianus praestitit obtrectandi caulia, utpote Scriptor familiarum aemulationi operam navans, Paullo III. 8c Farnesiae genti infensus , cui tum Cosmus Medices ejus Maecenas parum favebat: ad hujus enim voluntatem atque utilitatem Hadrianus cuncta describit . Quamobrem Campana recte animadvertit , Hadrianum adversus Paulli III. actiones male assectum ubique se prodere, dum quavis se Osterente Occasione, animum suum magna licentia patefacit . Summum hoc malum rerum publicarum veritati venalis opera
Historicorum inerre solet, qui ossicii sui partibus derelictis , aliorum studia consectantur , sibi facile persuadentes , idcirco fabulosis narrationibus cste credendum , quod ii aeque utile ac honorificum apud viros Principes munus sustineant ipsorum Historias geneologiasque scribendi. Hac omnia, quae fuso sermone explicanda fuerunt, ut suus veritati, justitiaeque , multis incommodis amictae, honor esset, Parmam ac Macentiam uon solum eX antiquorum Ecclesiae Romanae jurium ac Rederis capitum auctoritate, verum etiam ex Maximiliani I. ce simne a Julio II. recuperatas satis superque confirmant . Quare tanto Pontifici, qui justitiae, Ecclesiae amplitudini & libertati maxime studuit, quique, ut Pontificatus patrim
nia a tyrannis ablata recuperaret, in se multorum , odium conflavit , laudatio apologetica maxime convenit, per Jacobum Greiserum instituta in libro contra Morn Mum, Calvinianorum in Gallia principem, hor-
186쪽
13a Hisoria summi Imperii Sedis Aponolleae
rendisque contumeliis in Pontifices hacchantem : Erat lius vir magnanimus S patrimonii Sanni Petri a fertor inv rus , fansito Petro non modo sua retinere, fed
S AMISSA quorum non patiea a RECUPERARE
eupiens , domitis purisque invaforibus e quae diligentia
multis ingrata accidit, quia etiam inter exortos Baereticornon deerant , qui in lucro ponebant squid Sancto Petro rapuisset . Hi certe Fultam eonatibus eorum fortissime
obesam euntem nec amare, nee laudare poterant . Hine
tot infectationes male dinis probe farnae. Hinc dicteris S epigramvata aculeata, Θ id genus alia , quae bile , odioque incensur animus eructare solet . Cum Gret sero contentit quod ante illum scripserat mortus Folieta:& hujusmodi veritas innotuit in morte Julii, qui pie, ac sancte , memoriaque intexerrima diem uenivit extremum , ut ait Hieronymus Borgius tum vivens, & ceteroquin Julii rerum parum studiosus. Paris Crassiis , qui Julio morienti adfuit , testatur Romanos omnes Julii obitum luxisse, ad iustitiam, Ecclesiae incrementum summopere promovendum a Deo missiim agno scentes, & ad populos e tyrannorum jugo , res ecclesiasticas sibi vindicantium, liberandos natum. Hinc illi cuia numismata amplissimis laudibus ornata :
REQUIEM . AGO . cum omnem vitam p*pulo rum libertati ac securitati impenderit . Hacque o laude ab iis etiam Julius ornatur , qui illius morte gavisuri putabantur: illum enim deflentes, honorem , libertatem , ac vitam ipsam eidem se acceptam referre confessi fuerunt. Haec porro de illo habet Papirius Massonius : pro tempore necessaria fuit Vult everitas. Et paullo post : laudari aniones ejus aequissimum es ob πιμ rem constantiam is ditione Ecclesae fortiter confervanda augendaque . Non tamen Julio Pontifici plenis manibus donatas laudes melius in unum colligendas existi mo, quam si testem recentissimum quidem, sed pro-
187쪽
In Ducatum Parmae ae Placentia. I 33batissimum , gravissimumque in medium adduxero . LIBER III. De Venerabili Cardinali Josepho Maria Thomasio loquor , qui sanctitate atque ecclesiastica doctrina cum nulli memoriae nostrae concesserit , veteresque ipsos aequaverit, in ejus vitam nunc merito inquiritur , ut Beatis quamprimum rite adscribatur. Hic ergo , vir tantus, crebris sermonibus praedicare consuevit incorruptam tanti Pontificis justitiam: quod dictum velim
contra impudentes atque impios illius calumniatores , qui recens eum una cum aliis sanctissimis Religionis nostne arbitris, quos etiam aris impositos v neramur, maledice, contumelioseque tractavit: quos inter potissimum numeratur Gregorius VII. cujus ad elevandam sanctitatem omnia , quae a Schismaticis illius aetatis impie edita fuerunt coacervavit, in suas
miserrimas accusationes Philippi Mornati librum icorrivans aut alios aliorum , qui omnem materiam
ab ipso Mornaso suffurati sunt. Equidem quod ad me
attinet, horrore perfundor, animadvertens sciolorum infelicis nostrae aetatis audaciam , qui a maledictis ac contumeliis contra Chisti Vicarios eiffusis laudem . conquirunt. VIII. Jam vero Ssortia suae ditioni Julii II. Ope redditus Parma ae Plaeentla mox tanti benesicii oblitus, vix ipsius morte audita, Ecelesiae per Maxi- quae IX. Cal. MartiaS anno Is II. accidit , Hispanis Mariam copiis Purmam ac Placentissm Occupavit , quamquam Est uua' Leone X. ad Pontificatum evecto Sedi Apostolicae ivb.
utrantque urbem , nulla vi adbibita, ac non solum con-
fe u , seit Imperatoris Maximilioni ac Regis Catholita a s i a. γι restituit, teste Cardinali Farnesio, qui anno Is49. Carolum U. 8c Fani Episcopum hac de re certiores fecit. Quare Alexander Rulnagia, Albericus Barat-terius, & Ludovicus Castola Placentiae legati fidelit iis Leoni X. sacramentum dicturi, Romam properarunt. Ex Leonis X. diplomatibus, quae Brevita dicum Ur , per Cardinalem Bembum conscriptis , manifeste patet, Comite seu Marchione Soraneae , in Parmensi agro
188쪽
r Historia fummi Imperii Sedis Apostillea
agro positae , demortuo , in beneficii possessionem Pontificem successisse, ac X. Cal. Apriles ipsum fratrem suum Julianum Medicem Marchionatus Sora-neensis vicarium creaste, illi A successoribus natu majoribus onere imposito , ut argenteam poculum unius pondo singulis annis Romanae Sedi pro censu exhiberent . Cum vero Joannes Baptista Mellus Cremonensis ad se Marchionatum illum ideo spectare contenderet , quod per ultimum possessorein Deiphobum Joannes Paullus Joannis Baptistae filius ex aste heres relictus millet, rem Pontifex aliis videndam tradidit: cumque intellexistet , quod de jure diali annis Paulli non constabat, XI. Cal. Octobres anno IsI4. gravi d estoque viro, ut dispiceretur, causta commisia , ejus se mille sententiam secutum declaravit : se nihilominus jura, quae ad ipsum Joanncm Paullum pertinere crederentur, integra servare. Dudum XI. Cal. Augustas anno Is I 3. ut Paris Crastiis in suis Diariis recensuit, aliqua Placentinorum decreta Leo confirmaverat , annoque insequente Is I . VIII. Idus Martias Larari Mal vicini oratoris precibus aurea , argentea , & ex quovis metallo numismata cudendi facultatem fecit: quocum tamen in antica parte haec legi jussit . LEONIS X. PONT. MAX. MUNUS. in postica vero urbis stemmata collocari. Tum III. Cal. Ianuarias ejusdem anni Isa 4. Florentiolam in Placentino agropositam Marchioni Marco Antonio Pallavicino ea lege tradidit , ut quinque alba cerae libras quotannis solveret . Opidum illud ab antiquis usque temporibus ad Sedem Apostolicam pertinuisse , constabit
ex appendice. Praeter haec omnia pontificiae dominationis in eas regiones monumenta, Leo X. Bullae in Caena Domini contra occupantes vel invadentes Ioca S. R. E. anno Is I s. ab ipso editae, haec inseruit, tanquam publicum recuperationis earundem urbium documentum : nos etiam post nostram ad Summi Apost ci
189쪽
. In DMeatum Parma ae Plaeentia . II s
solica Sedes, ea tunc vacante , Ooliata fuerat , fumma diligentia RESTITUI curavimus . Postmodun , Thoma Campegio e vivis erepto, Placentiae adna inistrationi Julianum Medicem admovit , Parmae , Regii , ac Mutinae perpetui praesidis munere ei adsi
gnato . Aurea , argentea , atque aenea Leonis X. mine finiae M. amnumismata his temporibus cuia servantur, quibus is summum ejus in Parmam , aliasque R miliae urbes imperium evidentissime ostenditur. Quia vero numisemata in omnium usum tradiusta, s vultu Principum, M. f. Anim. Arato , ad imperia principum palam. indicanda ac V 'declaranda potissimum valent, eorum, quae Romae in Maiisaei MLocti lustrissimorum Praesulum Leonis Strogae & Justi Fontanini s Commendatoris quoque Salutii, Equitis Dionysii Marescotti, itemque Marci Antonii Sabhatini, Xayerii Scyllae, aliorumque Cimeliis reperiun- xaveria D IM Rreatur , hic collocabimus . Et quoniam ad ea tem- pora pervenimus, quibus Apostolicae Sedis jurium , i. Τ' yyy ignoratio ita omnium pene mentes occupavit , nihil ut crebrius , quam eorum longa oblivio passim occurrat , haec numismata tot documentorum , quae recitavimus , auctoritatem magis augebunt , & l cem aliquam, si fieri poterit, ultro caecutientibus sup peditabunt.
190쪽
LIBER III. rao rasoria summi Imperii Sedis Apostolica
Protome, ut Dpra. Episcopus sedens tenet pedum in sinistra , o civitatem iu